ANA SƏHİFƏ / YAZARLAR

AĞLAYAN ÇİÇƏKLƏR

Göz yaşı sevincdən olsun

20215    |   2016-05-20 15:25
Şriftin ölçüsü:
A+ Böyütmək
A+ Balacalaşdır

Neçə gündür ki, özümü ələ ala bilmirəm. Hava dəyişkənliyi, bir az da qayğıların ağırlaşan çəkisi bütün əhvalımı alt-üst edib. Qan təzyiqi də ki, nə dərman tanıyır, nə həkim, nə də xəstə… öz işindədi. Bir anın içində vurub çıxır kəllə çarxa. Həm adamın əhvalını korlayır, həm də ölümü gətirib qoyur gözünün qarşısına. Bax, belə bir durumda yaşamağın nə demək olduğunu, ümumiyyətlə, yaşamağın mümkünlüyü sual işarələrinə çevrilir. Üstəlik, tək özün, öz əhvalın, öz canın yox, həm də özünü, əhvalını, canını borclu olduğun doğmaların, xüsusilə övldların problemləri, bungünləri, sabahları səni özünü toparlamağa, yumruqlarını, dişlərini sıxmağa məcbur edir. Sanki daha bərk durmaq, daha dözümlü olmaq üçün içini alt-üst edirsən, əlavə güc mənbəyi, dözüm vasitələri axtarırsan. Axı, köhnə kişilərin dediyi kimi, təkcə bir cana borclu deyilsən. Həm də bütövlükdə vətəndaş borcun, insan borcun, valideyn borcun hamısı növbədədi, hamısı ödənilməsini tələb edir. İndi bütün bu borcların içərisində arxasız, köməksiz iki əlin bir başın çarəsinin dərmanını tapın görüm, necə tapırsınız?.. Eh, nə isə…

Bəli, bu gün kimsə çıxıb ortaya söyləsə ki, mən ətrafımda baş verən hər şeyə laqeydəm, dünya vecimə deyil, hər  kəsin canı cəhənnəmə, mən onların heç birinə yüzə yüz inana bilmərəm. Təbii ki, söhbət insandan gedir. İnanmıram ki, normal insan özü və vücudu ilə məşğul olsun, başqa heç nəyi, heç kəsi görməsin... heç kəsin, heç nəyin qarşısına çıxmasın, üstünə getməsin… və yaxud heç nəyi, heç kəsi qarşılamasın. Əgər bütün parametrləri yerində olan insan belə bir addım atarsa, o artıq həqiqətən dünyanın sonunun yetişdiyini, məhşər günün artıq qapımızı açıb içəriyə daxil olduğunu göstərər. Şükürlər ki, hələ qapının açılmasına müəyyən bir zaman kəsiyi var. Və əminəm ki, o zaman kəsiyində biz nələrisə dəyişə biləcəyik, hansısa borclarımızı dərk edəcəyik və baxıb görəcəyik ki, beşikdən məzara, olumdan ölümə olan məsafə hər kəs üçün fərqli olsa da, amma səbəb və nəticə üst-üstə düşür. Yəni «Ol!» sözü ilə «Öl!» sözü səs baxımından ifadə ediləndə nə qədər yaxındısa, yazıda, yəni təhriflərdə çox cüzi dəyişikliklər var. Zənnimcə, bunu anlamaq, dərk etmək üçün nə böyük sirlər açmaq, nə də tarixi-nadiri sona kimi oxumaq lazım deyil. Elə özünü oxumaq, ətrafını görmək kifayət edir ki, «Ol!» və «Öl!» fərqli mənada olur, başlanğıcla sonluğu birləşdirdiyini dərk edəsən!.. Yenə nə isə…

Hə, mən bu söylədiklərimin içərisində özümün hansı durumda olduğumu sizə təqdim edə bildim yoxsa yox, ancaq hiss edirəm ki, o dediyim durum, o düşdüyüm vəziyyət məni bir az da aşağı çəkir, bir az da çiyinlərimdən basıb torpağa yaxınlaşdırır. Ona görə də bədən üzvlərim get-gedə mənə ağırlıq edir. Elə bilirəm ki, çiyinlərimdən qollarım əvəzinə daş asılıbdı, özü də qara daş. Göyərməyəcək, heç nəyə yaramayacaq qara daş! Bax, bu göyərməyən qara daşın hardan ağlıma gəldiyini deməyə bilmirəm. Yəqin ki, oxumusunuz. Böyük Məmməd Arazın yazdığı misraları: «Bu dünyanın qara daşı göyərməz». Deməli, göyərməyəcəyinə əmin olduğum o qara daşa birdən-birə içimdə söz demək, onun könlünü oxşamaq istəyi baş qaldırdı. Və bir də gördüm ki, misralar düzülüb vərəqə. Həmin o misralar yəqin sizin üçün də maraqlı olar.

 

Qollarım

ağırlıq edir

bədənimə,

çiyinlərimə…

elə bil

daş asılıb

hər birinə

indi

doğma,

isti bir ələ

dəli ehtiyac var

qaldırıb qoya

qollarımı yerinə!..

 

*** 

 

Heç kim  yaxasını kənara çəkməsin. Onsuz da istəsə də çəkə bilməyəcək. Çünki cəmiyyətdə yaşayır, cəmiyyətin içərisindədi. Yaxşı da olsa, pis də olsa yolu kəsişir, qarşılaşır. Ona görə də məcburdu reaksiya versin, ən azından özünü qorusun. Məsələn, getdiyi yerdə qarşısına çay çıxırsa, o çaydan keçmək üçün ya özü üzməyi bacarmalıdı, ya da kiminsə vasitəsindən istifadə etməlidir. Hər iki halda təmas zərurəti çıxır ortaya. Bax, budur insanları dünyada qopub ayrılmağa imkan verməyən. Əsas şərt və bəlkə də Allahın yazdığı birinci qanun. Mən yaşadığım bu illər ərzində dünyanı görə bildiyim üzündə ən çox bir məqama heyrət etdim. O da Tanrı yazan yazıların, qanunların pozulmazlığıdır. Nə qədər bəndə firon olsa da, o qanunların üzünün tozunu da silə bilməz, hələ qalmışdı özünü. Amma bəndə də az aşın duzu deyil. Bir az ləngidə bilir, bir az yolu dolanbac edir. Necə deyərlər, yanından keçməyə çalışır. Amma  təbii ki, pozulmazlıq öz yerində qalır. Deməli, mən bütün qayğıların içərisində həmişə güvənc yeri kimi üz tutduğum Tanrının səbrinin böyüklüyünü də dana bilmərəm. Üstəlik, onu da dana bilmərəm ki, səbrlə qora bişirən güc sahibi insanı həmişə imtahan edir, sınaqlardan keçirir və onun bütün sınaqları, bütün imtahanları bir məqsəd daşıyır. O da imanlı olmaq, yəni Allah sevgisini sarsıtmamaqdır. Kim bu sevgidə büdrəyirsə, kim asi olursa, onun dözümsüzlüyü təbii ki, son nəticədə də özünü büruzə verir.  Məhz bu mənada mən dünyanın yazılı tarixində və eləcə də yazılmayıb mifləşən deyimlərində ifadə olunan dərdin, kədərin hamısını canımdan keçirməyə özümü hazır sayıram. Bilirəm ki, o dərdi, o ağrını-acını insan üçün, bəndə üçün yaradıblar, dağ-daş üçün yox. Dözən, müqavimət göstərməyi bacaran nəyəsə nail olur. Onun mükafatı da Allah sevgisi ilə yanaşı, həm də çatdığı məqsəddi.

Təbii ki, insan həm də özünü ovutmağa meyllidi. Həm öz xatirələriylə, xəyallarıyla, gördüyü iş-güclə, həm də başqalarından aldığı, qəbul etdiyi münasibətlərlə. Ona görə də dözmək, müqavimət göstərmək məqamında həmin o başqasından alınan diqqət, ehtiram, səmimi ovutmaq təşəbbüsləri mübarizəni, dözümü birə min artırır. Anlayırsan ki, tək deyilsən, təklənməmisən. Onda mənim də necə deyərlər, hərdən çoxlarına xoş gəlməyən, hətta bəzən onlara yersiz görünən addımların düşüncələrin olur. Bu hardan yaranır, necə yaranır, onu bir Allahın bilir. Amma misralara çevriləndə siz də görürsünüz. Sağ olun ki, arada qiymət də verirsiniz. Bunun özü də münasibətdi və mən də o münasibəti həm özüm üçün, həm də özüm günümdə olanlar üçün misralayıram.

 

Sən məni

ovutmağa

cəhd etmə…

sən məni

ovudanda

daha çox ağrıyıram

çünki mən

özümü

dahadan da çox

kədər üçün

qoruyub saxlayıram! –

tək-tənha

qalmasın deyə…

 

***

 

Yazımın bura qədər oxuduğunuz hissələrində yəqin ki, söhbətin duyğulardan, düşüncələrdən, bütövlükdə insanlıqdan ibarət olduğunu, ona kökləndiyini hiss etdiniz. Bu da elə-belə ağlıma gəlməyib. Yəni neçə vaxtdı bu yazını içimdə gəzdirirdim. Yazmağa, ürəyimi vərəqlərə boşaltmağa məqam axtarırdım. Elə bir məqam ki, yazdığım yazı mənim içimi göstərə bilsin. Özü də məqamla üst-üstə düşmək şərtiylə. Necə deyərlər, söz vaxtına çəksin. İndi zaman-zaman gözlədiyim həmin o vaxt qapımın ağzındadı. Mən qapının ağzında dayanmış o zamanın iki aya yaxın içimdə gəzdirdiyim yazının dünyaya gəlişinə fürsət verdiyini, şərait yaratdığını görəndən sonra götürdüm qələm-dəftəri və başladım içimdəkiləri sizlərə söyləməyə, çatdırmağa, yazmağa…

Əgər diqqətinizə qalıbsa, mən insanın, bəndənin borcları içərisində valideyn borcunu da xüsusi vurğulamışdım. Elə indi də onun üzərinə gəlirəm və demək istəyirəm ki, həyatımda keçirdiyim bütün sarsıntıların içərisində ən dəhşətlisi övladımla bağlı olub. Yəni elə duruma düşmüşəm ki, nə edəcəyimi, hansı addımı atacağımı fəhm etmək gücüm olmayıb. Bax, onda Allahdan başqa kimsənin köməyə gəlmədiyini bir daha anlamışam, bir daha görmüşəm. Mənə doğmalıqdan, dostluqdan, qardaşlıqdan ağızdolusu danışanların heç biri həmin məqamda yanımda, yaxınımda olmayıb. Baxıb görmüşəm ki, bu dünya təkcə sözlərdən ibarət deyilmiş, bu dünya həm də bir reallığın göstərildiyi, nümayiş etdirildiyi yer imiş. Orada, yəni o tamaşa oynanılanda sən tək tamaşaçı olursan. Çünki o ssenari də, o ifa da, o quruluş da, elə o səhnənin özü də sənin özün üçündü… səni sənə göstərmək üçündü… sənin özünü dərk etməyin üçündü!!!

Bəli, övladımın həyatında olan riskli əməliyyat zamanı saatlarla dayanıb gözlədim. Nəhayət ki, çox uzun çəkən və etiraf edim ki, mənə az qala bir ay qədər uzun görünən o zaman başa çatdı. Nəhayət, həkim-cərrah əməliyyat otağından çıxdı, xalatın üstündəki qan damlalarını gördüm. Bunun valideyn üçün nə demək olduğunu yəqin ki, bir anlıq da olsa təxmin etdiyniz. Amma mən belə məqamı bir neçə dəfə görmüşəm. Hətta həkimlər əl boyda uşağı ram edə bilməyib mənim əməliyyat otağına keçməyə icazə verdikləri vaxt da olub. Müharibənin şıdırğı dövründə elə bir an yaşamışam və gözlərimin önündə cərrah, asisenti ilə birlikdə əməliyyatı edib. Əl boyda uşaq heç bir narkozsuz, sadəcə yanaqlarından axan yaşla ağrısını ifadə edib. Mən də dişlərimi bir-birinə sıxıb təkcə içimdə yox, həm də onun gözləri qarşısında ağlamışam. İndi bir anlıq həmin ol səhnə gəlib keçdi gözlərimin önündən. Yavaşca həkimdən «xəstəni görə bilərəmmi?» - deyə soruşdum. Üzümə baxdı, arxamca gəl, - dedi. Gəldim, baxdım. Və yenə gözlərimdən yaş axdı. Çünki onun bütün sifəti sarğı içərisində idi. Gözləri güclə seçilirdi və güclə də əlini tərpətdi. Hiss etdim ki, ona baxdığımı duyur. Daha baxa bilmədim. Çünki o, reanimasiya otağında idi, mən şüşə arxasında. Və:

 

Sən

şüşə arxasında

çarpayıda

sarğıda -

hərəkətsiz…

mən şüşə önündə

ayaqda,

yükləndiyim ağrı da

mənim tək

hərəkətsiz…

sən

gözlərini açmağa

mən

gözlərimi

o mənzərədən qaçırmağa

çalışan

gücsüz…

reanimasiya otağında

personalın yanında

belə bir

haldayıq biz -

ata-bala -

ikimiz

səssiz

səcdədəyik

ürəyimizdə

Allaha!..

… Mən bu şeiri həmin əməliyyat gününün axşamı yazmışdım. Əslində yazmamışdım e, elə orada yaşamışdım onu. Sadəcə kağıza köçürdüm. İndi isə sizlərə təqdim etdim. Və xatırladım ki, etdiyim o zaman söhbəti elə-belə deyildi. Yəni yazının içində hazırlatdığım vaxtın gəlib çatması məqamı çox yaxın bir dostumun, çox güvəncli bir qardaşımın Ankarada öz qızını ikinci dəfəki, uğurlu əməliyyatdan çıxdığını mənə xəbər verəndən sonra yazını kağıza köçürdüm. Yəni onun da mənim kimi övlad təşnəsi olduğunu, övlad narahatlığını özünə ağrı-acı etdiyini bildiyimdən nəticəni gözləyirdim. Gözləyirdim. Gözlədim – şad xəbəri aldım və bu yazını hamı üçün oxuyan da sağ olsun, oxumayan da. O ki, qaldı…

O ki, qaldı yazımın adına. Mən güllərin ağladığını görmüşəm. Elə öz qız balamın timsalında bunu həm də varlığıma köçürmüşəm.

 

 



İmza:

YAZARIN ARXİVİ

2018-02-01 : "O SÖZƏCƏN..."
2017-12-15 : İLĞIM
2017-11-27 : «QABİL»
2017-11-24 : VAXT GÜNAHKARI
2017-09-27 : "BAYILDAN BAYIRA"
2017-08-29 : KİŞİ TİTULU
2017-08-11 : OVQAT YARADAN…
2017-07-29 : İSTƏK...
2017-07-28 : SÖZ HEYKƏLİ
2017-07-25 : BU DA 27–di!
2017-07-14 : "QALIN" ADAMLAR
2017-06-09 : GÜNAHIM NƏDİ?
2017-06-06 : "SNAYPER QIZ"
2017-05-26 : HAVADAKI ADAM
2017-05-05 : BAKI KÖÇKÜNÜ
2017-03-31 : SOY… QIRIM…
2017-03-01 : MÜŞFİQ TUFANI
2017-02-14 : "YADA DÜŞDÜ"
2017-02-10 : ÖMÜR QIRIQLARI
2017-02-03 : YAŞ HƏDDİ
2017-01-27 : NEKROLOQ
2017-01-19 : BİTMƏYƏN AĞRI
2017-01-06 : SON XƏBƏRDARLIQ
2016-12-16 : ALLAHIN İŞİ
2016-09-09 : BİR HECALI SÖZ
2016-08-13 : MƏKTUB
2016-08-12 : MƏKTUB…
2016-08-12 : HAVA
2016-07-01 : CƏNAB NAZİR
2016-06-17 : ÜMİD KƏNDİRİ
2016-04-29 : NİŞANÇI
2016-04-09 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-04-08 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-03-11 : MART OVQATI
2015-12-19 : MÜQƏDDƏS AMAL
2015-12-12 : YANIQ SƏS
2015-11-13 : ÜZ SUYU
2015-11-13 : Tofiq Abdinlə
2015-10-31 : SEÇİM ANI…
2015-09-12 : İNSANLIQ
2015-08-27 : YADDAŞ YAZISI
2015-08-19 : "AZƏRBAYCAN"
2015-07-10 : İLĞIM
2015-06-18 : DOST GEDİB…
2015-06-17 : "SAAT SƏSİ"
2015-05-06 : "AZƏRBAYCAN"
2015-04-22 : "YADA DÜŞDÜ"
2015-03-18 : "ADİ QƏŞƏM"
2015-02-28 : HAVALANMIŞ ADAM
2015-02-14 : SENSASİYA
2015-02-12 : BACI DOST OLARSA
2015-02-07 : YARPIZ SÖHBƏTİ
2015-01-16 : YAŞAYAN RUH
2015-01-10 : XAŞ + XAŞ
2015-01-09 : "QƏLƏM SƏSİ"
2014-12-27 : SAXTA BABA
2014-12-26 : SAXTA BABA
2014-12-20 : ŞUNURLU ADAMLAR
2014-12-16 : ELNURUN KİTABI
2014-12-11 : RUH ADAMI
2014-11-29 : NAXIŞLI ADAM
2014-11-20 : HƏYATIMDAKI ADAM
2014-11-15 : DİQQƏT TALONU
2014-11-14 : "QUM SAATI"
2014-11-12 : STATUS - KVO
2014-11-08 : BİR ƏTƏK DAŞ
2014-11-04 : PAMBIQLI QULAQLAR
2014-10-29 : "ƏDƏBİ HƏYAT"
2014-10-11 : AŞ QARASI
2014-10-04 : ZİNDAN UŞAQLARI
2014-09-03 : "YADA DÜŞDÜ"
2014-08-23 : İÇİMDƏKİ TOY
2014-07-18 : Kimsə yoxdu...
2014-07-05 : KİŞİ
2014-06-21 : ÜZ SUYU
2014-06-14 : TANISAM UTANACAQ
2014-05-24 : DİŞ ÇÖPÜ
2014-04-26 : QURU ADAM
2014-03-20 : İynə boyu yazı
2014-03-15 : LƏNƏTLƏNMİŞ
2014-01-25 : ÖZGƏ PALTARI
2013-12-21 : İSİNİŞMƏ...
2013-11-09 : QANADLI GÜNLƏR
2013-07-27 : DOST GEDİB...
2013-07-20 : PALAZA BÜRÜN...
2013-07-13 : YARIMÇIQ YAZI...
2013-05-08 : RUHUMUZUN ÜNVANI
2013-05-04 : "MAYOVKASIZ" MAY
2013-01-19 : DİRƏDÖYMƏ...
2012-12-20 : ATILAN İLK ADDIM
2012-12-08 : ÖGEY ANA
2012-12-07 : ŞAD XƏBƏR:
2012-11-27 : CANLI TARİX
2012-11-24 : SƏNSİZ
2012-11-16 : ÜMİD VERMƏK
2012-11-14 : SƏNSİZ
2012-10-13 : "BİZİM DÜNYA"
2012-08-18 : ADSIZ GÜNAHLAR
2012-06-23 : DON JUAN
2012-06-15 : ONDAN HAMIYA
2012-06-14 : RÜSTƏM KAMAL
2012-02-25 : DOLABDAKI ÜRƏK
2012-02-04 : BİR QIŞ NAĞILI
2012-01-07 : DİQQƏT QITLIĞI
2011-12-31 : SOVQAT
2011-12-17 : NƏFƏSLİK...
2011-11-12 : DOLAB
2011-08-27 : BİR SEVGİ DRAMI
2011-07-22 : SÖZÜN GÜNÜ
2011-07-16 : SİRLİ ZƏNG
2011-07-02 : İLİN YARISI
2011-06-11 : GÖRÜŞ YERİ
2011-05-28 : KÜT BIÇAQ
2011-04-30 : SATILIR
2011-04-23 : QAÇIRILAN QIZ
2011-04-16 : TƏNHA KİŞİ
2011-04-09 : GÖYDƏNDÜŞMƏ
2011-03-19 : AYDINLIQ
2011-03-15 : FRANSIZCA
2011-02-23 : 55-ə ÇATMADIN
2011-02-19 : Bu da bir il
2011-01-29 : GÖZMUNCUĞU
2011-01-22 : HƏYATIN BİR ANI
2011-01-08 : BAŞLANĞIC
2010-12-31 : BU DA İLİN SONU
2010-12-25 : CAN AĞRISI
2010-11-06 : SEÇİLƏN
2010-10-30 : YARALI DURNA
2010-09-18 : PƏRAKƏNDƏ YAZI
2010-07-31 : Axtarış
2010-07-02 : ÜMİD SORAĞINDA
2010-05-01 : DÜYÜNÇƏ
2010-04-17 : CƏRRAH BIÇAĞI
2010-02-20 : DÖZÜM MƏQAMI
2010-01-30 : AYRILIQ ANI
2010-01-16 : SEÇİM ANI
2009-12-12 : SÜKUTLA SÖHBƏT
2009-11-27 : BƏRAƏT KAĞIZI
2009-11-21 : KÖLGƏLƏR...
2009-10-31 : YARPAQ TÖKÜMÜ
2009-10-10 : CAVABSIZ SUALLAR
2009-09-12 : BİR AN
2009-08-22 : HƏFTƏMİN ACISI
2009-06-20 : XOCALI TOYU
2009-06-06 : UZUN BİR GÜN...
2009-05-23 : VAXTINDA
2009-05-02 : AĞLAYAN BULUDLAR
2009-03-14 : "BƏXTƏVƏRLİK"
2009-03-07 : ANAMA MƏKTUB...
2009-02-28 : ADİ RİYAZİYYAT
2009-01-31 : CAN AĞRISI
2009-01-24 : "ƏZABSIZ ANLAR
2009-01-10 : BƏHANƏ
2008-12-31 : Bazarlıq
2008-12-13 : DƏLİ ADAM
2008-12-06 : FAYDASIZ QAZINTI
2008-11-22 : PULUN VAR?
2008-11-15 : QALXANIN ENMƏSİ
2008-10-18 : ÖMRÜN BİR ANI
2008-10-11 : PAYIZ YAĞIŞLARI
2008-09-28 : MƏKTUBLAŞMA
2008-09-06 : QAYNAR QAZAN
2008-08-30 : ERA
2008-08-23 : OVCUMDA YANAN OD
2008-08-02 : QARIŞIQ YAZI
2008-07-12 : QƏFLƏT YUXUSU
2008-06-28 : ƏRKƏSÖYÜN
2008-06-07 : BAŞ AĞRISI
2008-05-17 : QURUMUŞ GÜLLƏR
2008-04-19 : DAŞ
2008-03-20 : ATHAAT
2008-02-02 : PASİBAN
2008-01-12 : AMERİKA AYISI
2007-12-06 : XƏBƏRDARLIQ
2007-11-24 : QALMAQAL
2007-11-23 : ÇÖKHAÇÖK
2007-11-22 : QIZDIRICI...
2007-11-03 : QOYUN BƏXTİ...
2007-10-27 : AŞİQLİK
2007-10-24 : XƏCALƏT
2007-10-19 : PAYIZ NOTLARI
2007-10-10 : BASARAT
2007-10-06 : PERSONAJ
2007-10-06 : ƏBƏDİ ÜNVAN
2007-10-05 : ÜÇ PÖHRƏ
2007-10-04 : HADİSƏ
2007-10-03 : HAVA
2007-10-02 : ÜZƏRLİK
2007-09-22 : HÖKM
2007-09-15 : VAHİMƏ
2007-09-01 : İNSTİNKT
2007-08-28 : NİYƏ ÖLDÜ?..
2007-08-15 : GÜNAH
2007-08-11 : PARALEL
2007-08-08 : GÜNVURMA
2007-08-07 : SALON
2007-08-04 : HÖRMƏT(sizlik)
2007-07-31 : TELEFON ZƏNGİ
2007-07-28 : QUDUZLUQ
2007-07-26 : BU DA 17 YAŞ...
2007-07-17 : BİLİRSƏNMİ?
2007-07-11 : BAŞAĞRISI
2007-07-04 : MƏNİ TANIMADIN?
2007-07-03 : SERİAL
2007-06-12 : "DEPUTAT OTAĞI"
2007-06-09 : ÖRKƏN
2007-05-25 : QARAVƏLLİ
2007-05-20 : AXSAYAN YERİMİZ
2007-05-05 : MUSA YAQUB -70
2007-05-01 : KƏNDİR
2007-04-20 : ŞƏKİL
2007-04-14 : STRESS
2006-12-08 : YUXU
2006-10-14 : GÜNAH
2006-10-10 : LAZIM GƏLSƏ...
SON XƏBƏRLƏR
2018-06-21


VİDEO



ƏDALƏT BU GÜN
Redaktor seçimi
FOTOREPORTAJ
GÜNÜN SİTATI
SORĞU
Sizcə bu komandalardan hansı çempion olacaq?

Braziliya (22.23%)
Argentina (11.11%)
İspaniya (22.22%)
Almanıya (44.44%)
Fransa (0%)

ÇOX OXUNAN
GÜNÜN LƏTİFƏSİ
Zakir Fəxri səhər-səhər nəşriyyata gəlir. Hidayət müəllim:
- Ə, Zakir, deyəsən yenə axşamdan babat vurmusan, ayaqqabılarının birini qara, birini də ağ geyinmisən. Tez get evə ayaqqabılarını dəyiş.
Zakir Fəxri:
- Qağa, vallah, evdən çıxanda qonşum da dedi. Tez qayıtdım evə dəyişəm, gördüm ayə, evdəkilərin də biri qara, biri ağdı.




digər lətifələr
ARXİV
FACEBOOK