deneme bonusu viagra sipariş bahis siteleri viagra satış kacak bahis viagra fiyatları viagra fiyatı kaçak bahis mobil ödeme bahis time4bets kaçak bahis canlı bahis güvenilir bahis siteleri deneme bonusu bonusal deneme bonusu hacklink yobit.net Takipçi satın al İnstagram takipçi Twitter takipçi Takipçi satın al İnstagram takipçi Twitter takipçi Adalet.az | GÖRÜŞ YERİ Adalet.az | GÖRÜŞ YERİ Adalet.az | Ədalət -
ANA SƏHİFƏ / YAZARLAR

GÖRÜŞ YERİ

Mənəviyyat və mədə...

24949    |   2011-06-11 07:46
Şriftin ölçüsü:
A+ Böyütmək
A+ Balacalaşdır

Həmişə eşitdiyim və yaddaşımda möhkəm-möhkəm saxladığım bir fikir var. Ola bilsin ki, bu fikri kimlərsə fərqli formada eşitmiş olsunlar. Etiraz etmirəm, amma onlar da məni düzgün anlasınlar. Mən eşitdiyimi kağıza köçürürəm...
   
   Bax, eşitdiyimə görə, həyat hardasa bir pilləkəndi, yəni nərdivandı. İnsan pillə-pillə qalxır... və sonra da başlayır o pilləkənləri ya pillə-pillə düşməyə, ya da sonuncudan üzüaşağı yumalanmağa... Mən heç kimə pilləkəndən yumalanmağı arzu etmirəm. Ən azı ona görə ki, hər pillə ömrün müəyyən bir məqamıdı, bir dövrüdü. O məqam üçün, o dövr üçün insan kifayət qədər çarpışır, vuruşur, yaxşı-pis anlardan keçir... isti-soyuq sulara baş vurur... gülümsəyən, ya da qəzəb tökülən baxışlarla qarşılaşır. Bütün bunlar ömür deməkdir. Deməli, hər pillə bir ömür deməkdir. Bir az da dəqiqləşdirsək, ömrün bir məqamıdı...
   
    Həmin gün hava da cansıxıcı idi, özümə yer tapa bilmirdim. Yəqin ki, hipertoniya xəstələri məni anlayarlar. Bax, özümə yer tapa bilmədiyimdən bir-neçə dəfə əl-üzümə su vurdum, 6-cü mərtəbənin pəncərəsi önündə dayandım. İstədim ki, məni qəbiristanlıq tərəfdən gələn meh bir az özümə qaytarsın. Amma Yasamal qəbiristanlığının havasında da bir bürkü var idi. Mən öncə bu bürkünün səbəbini anlamadım. Elə bildim ki, hamısı havadandı, hamısı zəmanədəndi. Sən demə, havadan və zəmanədən asılı olmayan çox şey var imiş. Həmin asılılığın içərisində insan faktoru xüsusi ilə diqqəti çəkir. Özü də...
   
   Gəlin etiraf edək ki, bu gün bizim İNSANlığa böyük ehtiyacımız var. Qarşılaşdığımız hər bəndədə insanlıq görmək istəyirik. Həm də istəyirik ki, həmin o gördüyümüz insanlıq bizim pozulmuş əhvalımıza nizam versin, bir az təimz hava qaytarsın, bir az dözüm bəxş eləsin, bir az yaşamaq həvəsi yaratsın, bir az da elə bizim özümüzü insan eləsin. Təəssüf ki, həmişə belə olmur. Çünki qarşılaşdıqlarımızın hamısı heç də İNSAN deyil. Onların arasında adam da var, adamcığaz da var, insancığaz da var, bəndəciyəz də. Bəlkə də belə daha yaxşıdı. Onlar həyatı mənalandırır, rəngarəng edir, eləcə də İNSANLARI bir-birini anlamağa, bir-birini dərk etməyə, bir-birinin qaydına qalmağa, halından xəbərdar olmağa yönəldir. Deyəsən bir az fəlsəfəyə vardım. Özümdən asılı olmadan nəsihət verməyə çalışdım. Amma...
   
   Məni doğru qəbul edin, düzgün başa düşün. Hisslər, duyğular üstün gələndə özüm-özümdən çox uzaq düşürəm, gerçəklikdən çox arzuladıqlarımı görmək, reallıqdan çox dürüst olanları seyr etmək istəyirəm. Amma bu istəklərim həmişə elə istək olaraq da qalır və bu gün də qalmaqdadı.
   
   Belə cansıxıcı havaların birində həmişə iş otağımdakı pəncərənin önünə uçub gələn göyərçinləri yemləyirdim. Ovcumdakı dəni səpdim, sonra keçib əyləşdim yazı masamın arxasında və başladım göyərçinləri seyr etməyə. Az qala heyranlıqdan özümü unutmuşdum. Bu cüt göyərçinə ağzımı açıb elə baxırdım ki, sanki birinci dəfə görürdüm. Onlara bu cür həsədlə baxmağım, deyəsən qəlblərinə toxundu, hiss etdilər məni. Sözün obrazlı mənasında "həsədim" onlara xoş gəlmədi. Əvvəl dimdiklərini dəndən çəkdilər, sonra bir-birlərinə və mənə baxdılar və sonra da uçub getdilər... Onların uçuşu, qanadlarının şaqqıltısı məni həmin o heyrət dünyamdan ayırdı. Bax, onda necə böyük bir qəbahət etdiyimin fərqinə vardım. Bir cüt göyərçinə - iki sevənə həsədimi gizlədə bilmədiyimə görə, özümü qınadım. Amma gec idi. Onlar mənim həsədimdənmi, paxıllığımdanmı, şairliyimdənmi, daha bilmirəm nədənmi incidilər. İmkanım olsaydı, onları geri qaytarıb, başlarına duz fırlayar, üzərrik yandırardım. Təəssüf...
   
   
   
   Pəncərəmin önünə
   
   Qonan cüt göyərçinə
   
   Elə həsədlə baxdım-
   
   Uçdular...
   
   
   
   Dən səpdim dönmədilər
   
   Fit çaldım - dinmədilər
   
   Nə çəkdim bilmədilər-
   
   Uçdular...
   
   
   
   Bilmədim qısqancdılar
   
   Bir baxış qısqandılar...
   
   Bir həsəd qazandılar-
   
   Uçdular...
   
   
   
   ***
   
   
   
   İnsan olmaq üçün hansısa bir məktəbi oxumaq, hansısa dərslərdə iştirak etmək vacib deyil. Mən belə düşünürəm. Və əminəm ki, insanlıq qandan, candan, havadan, sudan, torpaqdan, oddan, ocaqdan, bir sözlə, varlığın özündən gəlməlidi. Deməli, varlığın özünün qidalandırdığı, boya-başa çatdırdığı insan ona inamı, inancı, sədaqəti, əxlaqı və nəhayət, xüsusi olaraq insanlığı ilə fərqlənməlidir. Əgər fərqlənə bilmirsə, deməli, papağı günə yandırıb. O nimdaş papaqla, o nimdaş insanlıq arasında heç bir fərq yoxdur. Amma...
   
   Bəzən mədəniyyətlə mənəviyyatı qarışıq salırlar. Hətta mədəniyyətlə gödəniyyəti də uyğunlaşdıranlar, bərabər tutanlar tapılır. Belə olan halda adamın içindən acı bir təəssüf keçir. Çünki mənəviyyatın qidası ilə gödəniyyətin qidası yerlə göy qədər fərqlənir. Birinci qida insanı kamilləşdirir, ikincisi isə yaşaması üçün stimul olur. Yəni yaşayır ki, yesin!.. İstənilən halda yaşamaq üçün həm maddi, həm də mənəvi qidaya ehtiyac var. Daha doğrusu bu tələbatdır. Ancaq bəzən qədərini keçmək, hesabını itirmək və yaxud da qədərini və hesabını itirmək baş ağrısına, dilxorçuluğa, hətta yükə də çevrilə bilər. Elə bir yükə ki, onun altından ömrün sonuna qədər təkcə çiyinlərini deyil, heç ürəyini də çəkib çıxara bilməzsən.
   
   Mən istənilən yerdə, istənilən məqamda həmsöhbətlərimin, tanıyıb - tanımadığım insanların ilk kəlmələrinə, ilk jestlərinə fikir verməyə çalışıram. Bilmirəm, nədəndisə mənə elə gəlir ki, ilk tanışlıqda daha çox gödəniyyətlə bağlı mövzulara üstünlük verən şəxs mənəviyyatdan kasad olur. Ola bilsin ki, mən yanılıram. Lakin bütün hallarda mübahisə etməyə hazıram. Çünki gördüklərim həqiqətin mənim tərəfimdə olduğunu diktə edir. Hətta mənim tanıdıqlarımı məndən yaxşı tanıyanlar belə birmənalı olaraq düşündüklərimi təsdiq edirlər. Deməli, nə qədər özünü oda-közə vursan da fərq etmir. Çünki ikinin üstünə iki gələndə də dörd edir, vuranda da. Nəticə də var, vuran da, vurulan da, toplanan da.
   
   İndi bütün bu xatırladıqlarımı bir sıraya düzüb onların boyunu seyr edə-edə öz-özümə qərar verirəm:
   
   - Ya hamı kimi olmaq lazımdı, ya da özün kimi!!!
   
   Qərar qəbul olunmamış ürəyimdən bir səs gəldi. Mümkün deyil! Çünki həmin o yuxarıda söylədiklərimin ən xırda işartıları belə, insanı hamı kimi olmağa qoymur, imkan vermir. Bu özəlliyin ən xırda detalları ümuminin ən böyük hissəciklərindən dəyərli olur. Daha doğrusu, ona ehtiyac duyulur. Mən də bu ehtiyacı ürəyimdə, duyğularımda, sevgimdə tapıb yaşayıram və özümə çəkilib pıçıldayıram:
   
   
   
   bacarmıram!-
   
   doğrudan
   
   gücüm çatmır
   
   özümə...
   
   sudan çıxmış
   
   balıq tək
   
   çırpınıram,
   
   durmadan...
   
   fikrimi cəmləmək də
   
   işgəncəyə çevrilir
   
   gah önə boylanıram
   
   gah toz basan izimə
   
   ən xoş
   
   istəyim belə
   
   xəncər kimi sivrilib
   
   ürəyimə tuşlanır...
   
   mənim sevgi saydığım-
   
   sən əzab dediyindi!
   
   hər gün başdan başlanır...
   
   qəbahət sayma bunu
   
   açıq-saçıq deməyi:
   
   -bacarmıram!
   
   bağışla...
   
   bacarmıram
   
   hamı tək
   
   necə gəldi sevməyi!..
   
   
   
   ***
   
   Belə götürəndə Yer kürəsinin ölçüləri məlumdu. Eni də, uzunu da, dərinliyi, hündürlüyü də. Üstəlik dayaq nöqtəsi də bəllidi. Amma bir şey var ki, yer üzündə bütün yollar kəsişsə də, bütün insanlar, xüsusilə ürəyində sevgi, od-alov daşıyan insanlar çox az-az hallarda qarşılaşırlar. Görüşüb-qarşılaşanda da artıq "qatar" getmiş olur. Qalır onun arxasınca baxıb yaylıq yellətmək...
   
   Bir tikə çörəyi hər şeydən üstün bilib Füzuli şeirinə, Sabir istedadına, Vurğun poeziyasına, Bəxtiyar təfəkkürünə, Məmməd Araz zirvəsinə, Nüsrət Kəsəmənli sevgisinə ehtiyac duymayanları, hətta heç əhəmiyyət verməyənlərin halını düşünmək istəmirəm. Daha doğrusu, düşünmək istəyindən çox-çox uzağam. Çünki bu fikrə düşməyin özü bir qəbahətdi... Bu fikrə düşməyin özü həmin o böyük aydınları qaranlığın ayağına gətirməkdi. Doğrudu, işıq ayağa düşsə də, bəzən ondan qaranlıq yarılır. Lakin bu bir az dözüm, səbr tələb edən bir prosesdi.
   
   İstənilən halda bu böyük dünyada qarşılaşmaq, həmfikir olmaq, həmdərd olmaq, həmdəm olub həsrəti, ağrı-acını, problemi bölüşmək daha məsləhətli, daha ağla batan bir variantdı. Elə bu mənada da mən adamcığazlardan qaçanda həyatımda, yolumun üstündə, ömrümdə, gözümün qarşısında, çevrəmdə olan İNSANlara üstünlük verirəm. Çalışıram ki, bu insanların işığına bir az da mən qərq olum... bir az da mən yararlanım. Amma bu həmişə baş vermir. Çünki yenə qayıdıram əvvələ. Gödəniyyət çox vaxtı mənəviyyatı üstələyir. Neynəmək olar, bu bir gerçəklikdi.
   
   Gerçəklikdən incimək yox, onu qəbul etmək lazımdı. Mən də hər gün xəyalımda pıçıldayıb, duyğularımda həmsöhbət olduğum və bu söhbətləri də ağ vərəqə köçürdüyüm məqamlarda elə bil ki, bir az yerdən qopuram, bir az torpaqdan uzaqlaşıram, bir az ağacdan, bir az dənizdən, bir az adamlardan aralı dayanıb sənə yazıram:
   
   
   
   sənə bütün zənglərim
   
   və
   
   bütün söhbətlərim
   
   cavabı
   
   sadə olan
   
   amma çətin tapılan
   
   sualla yekunlaşır:-
   
   harda görüşək?
   
   
   
   bəlkə yüz ili keçib
   
   bəlkə də bircə anı
   
   bəlkə də qurumayıb
   
   təkrarlanan sualın
   
   ortada qalan qanı-
   
   harda görüşək?
   
   
   
   vaxtdan, zamandan kəsib
   
   dostdan, uşaqdan alıb
   
   gecə, gündüz bilmədən
   
   elə dilimdə qaıb
   
   ürəyimin səsi tək-
   
   durmadan təkrarlanıb:
   
   harda görüşək?
   
   
   
   mən bir sual əsiri
   
   sən vaxtının girovu
   
   kirpiyinin şehinə
   
   kirpiyimin qırovu
   
   pıçıldayır - taleyi
   
   gəl bölək, gəl bölüşək,
   
   söylə, harda görüşək?
   
   
   
   Hə, yəqin ki, bütün bu yazdıqlarımın hardan başlayıb, harda bitməsi sizin üçün bir az gözlənilməz oldu. Amma bir gerçəklik də var: - yaşamaq üçün yemək də lazımdı. Yəni gödəni ən azı mənəviyyatı yaşatmaq üçün qidalandırmaq zəruridi. Sadəcə qədərində və zamanında. Əks halda, görüş yeri olan bu dünya İNSANlardan çox, insancığazların umuduna qala bilər. Onda da heç kim heç harda görüşməyə tələsməz.
   
   


YAZARIN ARXİVİ

2018-11-18 : DOYMUŞ MƏHLUL
2018-10-23 : YARIMÇIQ MƏKTUB
2018-09-21 : ÜMİD KƏNDİRİ
2018-09-14 : ÖMÜR YARPAQLARI
2018-09-08 : ŞUNURLULAR
2018-09-06 : Təzyiq yazısı
2018-09-05 : AYLI BİR GECƏ
2018-07-31 : HAVALI YAZI
2018-02-01 : "O SÖZƏCƏN..."
2017-12-15 : İLĞIM
2017-11-27 : «QABİL»
2017-11-24 : VAXT GÜNAHKARI
2017-09-27 : "BAYILDAN BAYIRA"
2017-08-29 : KİŞİ TİTULU
2017-08-11 : OVQAT YARADAN…
2017-07-29 : İSTƏK...
2017-07-28 : SÖZ HEYKƏLİ
2017-07-25 : BU DA 27–di!
2017-07-14 : "QALIN" ADAMLAR
2017-06-09 : GÜNAHIM NƏDİ?
2017-06-06 : "SNAYPER QIZ"
2017-05-26 : HAVADAKI ADAM
2017-05-05 : BAKI KÖÇKÜNÜ
2017-03-31 : SOY… QIRIM…
2017-03-01 : MÜŞFİQ TUFANI
2017-02-14 : "YADA DÜŞDÜ"
2017-02-10 : ÖMÜR QIRIQLARI
2017-02-03 : YAŞ HƏDDİ
2017-01-27 : NEKROLOQ
2017-01-19 : BİTMƏYƏN AĞRI
2017-01-06 : SON XƏBƏRDARLIQ
2016-12-16 : ALLAHIN İŞİ
2016-09-09 : BİR HECALI SÖZ
2016-08-13 : MƏKTUB
2016-08-12 : HAVA
2016-08-12 : MƏKTUB…
2016-07-01 : CƏNAB NAZİR
2016-06-17 : ÜMİD KƏNDİRİ
2016-04-29 : NİŞANÇI
2016-04-09 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-04-08 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-03-11 : MART OVQATI
2015-12-19 : MÜQƏDDƏS AMAL
2015-12-12 : YANIQ SƏS
2015-11-13 : Tofiq Abdinlə
2015-11-13 : ÜZ SUYU
2015-10-31 : SEÇİM ANI…
2015-09-12 : İNSANLIQ
2015-08-27 : YADDAŞ YAZISI
2015-08-19 : "AZƏRBAYCAN"
2015-07-10 : İLĞIM
2015-06-18 : DOST GEDİB…
2015-06-17 : "SAAT SƏSİ"
2015-05-06 : "AZƏRBAYCAN"
2015-04-22 : "YADA DÜŞDÜ"
2015-03-18 : "ADİ QƏŞƏM"
2015-02-28 : HAVALANMIŞ ADAM
2015-02-14 : SENSASİYA
2015-02-12 : BACI DOST OLARSA
2015-02-07 : YARPIZ SÖHBƏTİ
2015-01-16 : YAŞAYAN RUH
2015-01-10 : XAŞ + XAŞ
2015-01-09 : "QƏLƏM SƏSİ"
2014-12-27 : SAXTA BABA
2014-12-26 : SAXTA BABA
2014-12-20 : ŞUNURLU ADAMLAR
2014-12-16 : ELNURUN KİTABI
2014-12-11 : RUH ADAMI
2014-11-29 : NAXIŞLI ADAM
2014-11-20 : HƏYATIMDAKI ADAM
2014-11-15 : DİQQƏT TALONU
2014-11-14 : "QUM SAATI"
2014-11-12 : STATUS - KVO
2014-11-08 : BİR ƏTƏK DAŞ
2014-11-04 : PAMBIQLI QULAQLAR
2014-10-29 : "ƏDƏBİ HƏYAT"
2014-10-11 : AŞ QARASI
2014-10-04 : ZİNDAN UŞAQLARI
2014-09-03 : "YADA DÜŞDÜ"
2014-08-23 : İÇİMDƏKİ TOY
2014-07-18 : Kimsə yoxdu...
2014-07-05 : KİŞİ
2014-06-21 : ÜZ SUYU
2014-06-14 : TANISAM UTANACAQ
2014-05-24 : DİŞ ÇÖPÜ
2014-04-26 : QURU ADAM
2014-03-20 : İynə boyu yazı
2014-03-15 : LƏNƏTLƏNMİŞ
2014-01-25 : ÖZGƏ PALTARI
2013-12-21 : İSİNİŞMƏ...
2013-11-09 : QANADLI GÜNLƏR
2013-07-27 : DOST GEDİB...
2013-07-20 : PALAZA BÜRÜN...
2013-07-13 : YARIMÇIQ YAZI...
2013-05-08 : RUHUMUZUN ÜNVANI
2013-05-04 : "MAYOVKASIZ" MAY
2013-01-19 : DİRƏDÖYMƏ...
2012-12-20 : ATILAN İLK ADDIM
2012-12-08 : ÖGEY ANA
2012-12-07 : ŞAD XƏBƏR:
2012-11-27 : CANLI TARİX
2012-11-24 : SƏNSİZ
2012-11-16 : ÜMİD VERMƏK
2012-11-14 : SƏNSİZ
2012-10-13 : "BİZİM DÜNYA"
2012-08-18 : ADSIZ GÜNAHLAR
2012-06-23 : DON JUAN
2012-06-15 : ONDAN HAMIYA
2012-06-14 : RÜSTƏM KAMAL
2012-02-25 : DOLABDAKI ÜRƏK
2012-02-04 : BİR QIŞ NAĞILI
2012-01-07 : DİQQƏT QITLIĞI
2011-12-31 : SOVQAT
2011-12-17 : NƏFƏSLİK...
2011-11-12 : DOLAB
2011-08-27 : BİR SEVGİ DRAMI
2011-07-22 : SÖZÜN GÜNÜ
2011-07-16 : SİRLİ ZƏNG
2011-07-02 : İLİN YARISI
2011-06-11 : GÖRÜŞ YERİ
2011-05-28 : KÜT BIÇAQ
2011-04-30 : SATILIR
2011-04-23 : QAÇIRILAN QIZ
2011-04-16 : TƏNHA KİŞİ
2011-04-09 : GÖYDƏNDÜŞMƏ
2011-03-19 : AYDINLIQ
2011-03-15 : FRANSIZCA
2011-02-23 : 55-ə ÇATMADIN
2011-02-19 : Bu da bir il
2011-01-29 : GÖZMUNCUĞU
2011-01-22 : HƏYATIN BİR ANI
2011-01-08 : BAŞLANĞIC
2010-12-31 : BU DA İLİN SONU
2010-12-25 : CAN AĞRISI
2010-11-06 : SEÇİLƏN
2010-10-30 : YARALI DURNA
2010-09-18 : PƏRAKƏNDƏ YAZI
2010-07-31 : Axtarış
2010-07-02 : ÜMİD SORAĞINDA
2010-05-01 : DÜYÜNÇƏ
2010-04-17 : CƏRRAH BIÇAĞI
2010-02-20 : DÖZÜM MƏQAMI
2010-01-30 : AYRILIQ ANI
2010-01-16 : SEÇİM ANI
2009-12-12 : SÜKUTLA SÖHBƏT
2009-11-27 : BƏRAƏT KAĞIZI
2009-11-21 : KÖLGƏLƏR...
2009-10-31 : YARPAQ TÖKÜMÜ
2009-10-10 : CAVABSIZ SUALLAR
2009-09-12 : BİR AN
2009-08-22 : HƏFTƏMİN ACISI
2009-06-20 : XOCALI TOYU
2009-06-06 : UZUN BİR GÜN...
2009-05-23 : VAXTINDA
2009-05-02 : AĞLAYAN BULUDLAR
2009-03-14 : "BƏXTƏVƏRLİK"
2009-03-07 : ANAMA MƏKTUB...
2009-02-28 : ADİ RİYAZİYYAT
2009-01-31 : CAN AĞRISI
2009-01-24 : "ƏZABSIZ ANLAR
2009-01-10 : BƏHANƏ
2008-12-31 : Bazarlıq
2008-12-13 : DƏLİ ADAM
2008-12-06 : FAYDASIZ QAZINTI
2008-11-22 : PULUN VAR?
2008-11-15 : QALXANIN ENMƏSİ
2008-10-18 : ÖMRÜN BİR ANI
2008-10-11 : PAYIZ YAĞIŞLARI
2008-09-28 : MƏKTUBLAŞMA
2008-09-06 : QAYNAR QAZAN
2008-08-30 : ERA
2008-08-23 : OVCUMDA YANAN OD
2008-08-02 : QARIŞIQ YAZI
2008-07-12 : QƏFLƏT YUXUSU
2008-06-28 : ƏRKƏSÖYÜN
2008-06-07 : BAŞ AĞRISI
2008-05-17 : QURUMUŞ GÜLLƏR
2008-04-19 : DAŞ
2008-03-20 : ATHAAT
2008-02-02 : PASİBAN
2008-01-12 : AMERİKA AYISI
2007-12-06 : XƏBƏRDARLIQ
2007-11-24 : QALMAQAL
2007-11-23 : ÇÖKHAÇÖK
2007-11-22 : QIZDIRICI...
2007-11-03 : QOYUN BƏXTİ...
2007-10-27 : AŞİQLİK
2007-10-24 : XƏCALƏT
2007-10-19 : PAYIZ NOTLARI
2007-10-10 : BASARAT
2007-10-06 : ƏBƏDİ ÜNVAN
2007-10-06 : PERSONAJ
2007-10-05 : ÜÇ PÖHRƏ
2007-10-04 : HADİSƏ
2007-10-03 : HAVA
2007-10-02 : ÜZƏRLİK
2007-09-22 : HÖKM
2007-09-15 : VAHİMƏ
2007-09-01 : İNSTİNKT
2007-08-28 : NİYƏ ÖLDÜ?..
2007-08-15 : GÜNAH
2007-08-11 : PARALEL
2007-08-08 : GÜNVURMA
2007-08-07 : SALON
2007-08-04 : HÖRMƏT(sizlik)
2007-07-31 : TELEFON ZƏNGİ
2007-07-28 : QUDUZLUQ
2007-07-26 : BU DA 17 YAŞ...
2007-07-17 : BİLİRSƏNMİ?
2007-07-11 : BAŞAĞRISI
2007-07-04 : MƏNİ TANIMADIN?
2007-07-03 : SERİAL
2007-06-12 : "DEPUTAT OTAĞI"
SON XƏBƏRLƏR
2019-07-17


VİDEO



ƏDALƏT BU GÜN
Redaktor seçimi
FOTOREPORTAJ
GÜNÜN SİTATI
SORĞU
Yay tətilini harada keçirəcəksiniz?

Evdə (76.85%)
İşdə (23.15%)

ÇOX OXUNAN
GÜNÜN LƏTİFƏSİ

İki kişi restoranda oturublar. Yanlarında ofisiant keçir. Biri ona qışqırır:

- İki pivə xahiş edirəm!

İkincisi əlavə edir:

- Təmiz bakalda olsun xahiş edirəm!

Bir neçə dəqiqədən sonra ofisiant əlində iki bakal pivə gəlir və soruşur:

- Təmiz bakalda kim istəmişdi?





digər lətifələr
ARXİV
FACEBOOK