ANA SƏHİFƏ / YAZARLAR

SÖZÜN NEMƏT UCALIĞI

Halallığın bir ünvanı

37151    |   2015-02-26 08:56
Şriftin ölçüsü:
A+ Böyütmək
A+ Balacalaşdır

Eşitdiyimdən, oxuduğumdan mənə məlum idi ki, insanlar talelərinə bənzəyir. Və hətta yaddaşımda ilişib qalan sovet dönəmində tirajlanıb oxunan bir əsər də var: "Adamlar və talelər". Yəqin ki, kimlərsə oxuyub bu əsəri. Ən azından o dövrün şinelindən çıxanların bu barədə az-çox bilgisi olduğuna şübhə etmirəm. Amma bir məqamı da vurğulayım ki, bu yazıda məqsədim həmin əsəri yenidən vərəqləmək deyil, sadəcə hardansa ağlıma gəlib dolub ki, doğurdan da insanlar talelərinə bənzəyir. Mən bunu öz qəhrəmanımın timsalında tam əminliklə duyur və görürəm. Hətta düşünürəm ki, siz də bu yazını oxuyub başa çıxandan sonra mənimlə razılaşacaqsınız. Ona görə də sözümün əvvəlinə, yəni yazacağım bir ruh ifadəsinin çalarlarına qayıdıram onları ipə-sapa düzmək üçün...
Onunla bir bölgədə doğulmuşuq. Amma bir kənddən, bir məhlədən deyilik. Havamız, suyumuz, təbiətimiz demək olar ki, uyğundu, oxşardı. Sadəcə, bizim söykəndiyimiz silsilə dağ və ondan əsib gələn meh bizim ümumi cəhətlərimizi bir məxrəcxə gətiribdi. Təbii ki, mən onun məxrəcinə, onun ayağına gəlmişəm. Çünki o, həm yaşda, həm dünya görüşdə, həm də içində olduğu xarakterdə məni həmişə özünə çəkib. Yəni təkcə böyüklük baxımından yox, zaman, ay, il fərqinə görə yox, həm də oturuşa, duruşa, davranışa, ən vacibi isə sözə verdiyi töhfəyə görə mən onun ardınca getmişəm, onu izləmişəm, onu soraqlamışam. Bax, bu məntiqlə yanaşanda, Füzulinin Yuxarı Veysəlli kəndində doğulan Nemət Veysəllinin özünün də, sözünün də cəmiyyətdə, xüsusilə söz məkanında yeri həmişə yuxarı olubdu. Bunu təkcə mən demirəm, mən yazmıram. Bunu ən azından sovet juranlistikasının şinelindən çıxan böyük əksəriyyət etiraf edir və o illərin publisistlərini xatırlayanda, onlardan söz düşəndə mütləq Nemət Veysəlli ad və soyadı gündəmə gəlir, diqqətə təqdim olunur. Bax elə mən də həmin o söz camiyəsində yeri yuxarı cərgədə olan Nemət Veysəllini orta məktəbin yuxarı sinfilərindən qiyabi tanıdım, onun qiyabi oxucusu oldum. Hər dəfə də içimdə bir, indi də izah edə bilməyəcəyim, qürurmu, simpatyamı, sevgimi, doğmalıqmı, hər nəsə his edirdim bu ada, soyada qarşı. Doğrudu, müəyyən zaman kəsiyində bunun Nemət müəllimin doğulduğu kəndlə bağlı olduğunu düşündüm. Çünki hərəmiz dağın bir üzündən olsaq da məni Veysəlli kəndi ilə bağlayan qohumluq ələqaləri var idi. Ona görə də hərdən öz-özümə düşünürdüm ki, yəqin, lap elə tam səmimiyyəti ilə desəm, mütləq Nemət Veysəlli mənim qohumumdu!!!
Bax, bu məqam məni həmin qiyabi tanıdığım Nemət Veysəlliyə daha da yaxınlaşdırırdı. Elə can atırdım ki, onu yaxından görüm, onun əlini sıxım, onunla həmsöhbət olum... Bütün bunları istəyən mən isə onda orta məktəbin son siniflərinin şagirdi idim və bu istəyi də kimsəyə deyə bilmirdim. Düşünürdüm ki, Nemət Veysəllini oxuyanlar, onun adını eşidənlər mənim bu istəyimə gülərlər, mənə rişxənd edərlər və mən də sıxılaram, pərt olaram. Axı zarafat deyildi, Nemət Veysəllinin bir-birindən dəyərli yazıları dövrü mətbuatda, xüsusilə "Ulduz" jurnalında əl-əl gəzirdi. Belə bir müəllifi görmək istəyi məktəbli üçün təbii ki, bir az xəyal idi, bir az əlçatmaz idi... Nə isə...
Görünür, Allah insanları yaradanda, onun qəlbində göyərən istəyinin gerçəkləşməsi üçün münbit şərait də yaradır, o cücərtiyə su çiləyir, gün işığı bağışlayır. Beləcə, o dilək, o istək boy göstərir, buğum tutur və günlərin birində də yarpaqları, tumurcuqları adamın üzünə gülür. Məndə də belə oldu. Allah mənim də həmin istəyimi göyərtdi. Bakıya gələndə ilk döydüyüm qapılardan biri də "Ulduz" jurnalı oldu. Mən orda əvvəldən də tanıdığım, hətta Füzulidə bir neçə dəfə məclisində də iştirak etdiyim Seyran Səxavəti gördüm. Sözarası Nemət Veysəllini soruşdum:
- Otaqdan çıxıb, yəqin ki, buralardadı, - dedi.
Sonra dəhlizə çıxdım. Şəkildən tanıdığım Nemət Veysəlli dəhlizdə kimləsə söhbət edirdi. Yanlarından keçəndə salam verdim. Tam səmimiyyətimlə etiraf edim ki, bir az ayağımı sürüdüm, yəni ləngidim. İstədim ki, onun diqqətiin çəkim. Deyəsən hiss etdi:
- Ay bala, kimi axtarırsan? - deyə Nemət müəllim soruşdu.
- Heç kimi Nemət müəllim, redaksiyaya gəlmişdim Seyran müəllimlə görüşdüm - dedim.
- Hə, sən də Füzulidənsən?
-Tuğdanam - dedim.
- Tanıyram o kəndi...
Bəli, bu qısa söhbət bütün həyatım boyu mənim yadımda qaldı. Çünki mən Nemət Veysəlli ilə əslində heç nəyə dəxli olmayan və bəlkə də çoxlarına maraqsız görünən atüstü bir həmsöhbət həyatı yaşadım. O söhbət və Nemət Veysəllinin səsindəki saflıq, istiqanlılıq məni düşündüklərimdə yanılmadığıma, onun mütləq mənim qohumum olduğuna inandırdı. Burda bir sirr də açım ki, bugünün özündə də mənim övladlarım Nemət Veysəllini qohumumuz, doğmamız kimi tanıyır və sevir. Onda isə...
Bəli, bu tanışlıq bir an çəksə də, artıq Bakı həyatında o tez-tez təkrarlanmağa başladı və sonra da məlum hadisələr bizi doğrudan-doğruya birləşdirib qohum etdi. Çünki biz eyni dərdin qarşısına çıxdıq, eyni dərdi yaşamağa başladıq. 1988-ci ilin fevral günlərində Nemət Veysəlli Füzuliyə gəlmişdi. Doğrudu, onda ermənilər hələ Xankəndində, Martuni qəsəbəsində toplaşıb hay-küy salırdılar. Çox həssas adam olan Nemət Veysəlli doğulduğu kəndin Martuni qəsəbəsinin, Çartaz kəndinin beş addımlığında olduğunu yaxşı bildiyindən və xüsusilə orta məktəbi Martunidəki internatda bitirdiyindən erməniləri ovcunun içi kimi tanıyırdı, onların dinc durmayacağını yaxşı bilirdi. Ona görə də rayona, kəndlərinə baş çəkməyə gəlmişdi. Biz görüşəndə Nemət Veysəlli mənə qəribə bir söz dedi. Elə bildim ki, zarafat edir. Amma gördüm yox, Nemət müəllim çox qəti bir qərar qəbul edib:
- Ə, Əbülfət, mən kitabımın qonorarını almışam, babat da puldu. Gəlmişəm ata yurdumda ev tikdirməyə. Əvvəl gedəcəm Dilağarda karxanasına, Rafiqin yanına. Sonra da Ağdama gedəcəm. Orda dostlarım var, onlarla danışmışam. Qalxacam Şahbulağa. İki min daş söz veriblər. Yəqin ki, birinci mərtəbənin hörgüsünə bəs edər...
Nemət müəllim danışır və hətta evin görüntülərini də mənim gözümün önündə cızırdı. Mən az-çox hadisələrdən xəbərdar olduğum üçün, yəni artıq Xankəndində nələr baş verdiyini Nemət Veysəllidən artıq bildiyimə görə, ona "bəlkə bu işi hələlik saxlayasan" deyə bilmirdim. Çünki o, içdən gələn bir sevgiylə, sanki ən böyük arzusunu həyata keçirmək təlaşı ilə bu ev barəsində danışırdı. Ona görə də mən ancaq xeyir-dua verdim. Amma içimdə bir sızıltı qaldı...
Bəli, hadisələrin rəngi getdikcə tündləşirdi. Artıq Nemət Veysəlli bölgəyə daha tez-tez gəlməyə başlamışdı. Mənim cəbhə müxbiri olmağım, Xankəndində baş verənləri görüb izləmək imkanlarım onda bir yazıçı, bir publisist istəyi ilə məni də axtarmaq, məni də görmək və məndən də nələrisə öyrənmək tələbatı yaratmışdı. Günlərin birində Nemət Veysəlli təhlükəni göz altına alaraq rahat bir şəkildə qoluma girib dedi:
- Bu gün səninlə Tuğa gedəcəm. Ermənilərlə söhbət etmək istəyirəm.
Üzünə təəccüblə baxsam da getmə deyə bilmədim. İstəmədim ki, ürəyinə başqa fikirlər gətirsin. Amma özüm içimdə narahat olduğumu gizlətmək üçün mövzunu bir az zarafata çevirməyə çalışdım:
- Nemət müəllim, ermənilərə daha yazıçı sözü lazım deyil. Onlar artıq ədəbi sözü dərk eləmək qabiliyyətlərini itiriblər. Sazdan paza keçməyin vaxtıdı.
O da güldü:
- Sən qorxub eləmə, məni özünlə apar. Bir də ki, şəhid olanlardan artıq deyiləm ki...
Bəli, biz Tuğa getdik. O, rus əsgərlərinin yolun üstündəki nəzarət postunu görəndə üzümə baxdı:
- Onların dilini mən bilirəm. Siz sakit oturun, keçib gedəcəyik, - dedim.
Bəli, maşınımızı postda saxladılar. Yaxınlaşıb salona boylandılar. Maşını idarə edən polis serjantını və məni tanıdıqlarından başqa bir sual olmadı. Sadəcə mən rus əsgərlərinə bildirdim ki, geri qayıdanda sizin "tutovkanızı" gətirəcəm. Ruslar güldülər və şlaqbaunu qalxdı. Biz Tuğa getdik. Valideynlərim bu odun-alovun içinə qonaq gətirdiyimi görəndə arxada məni möhkəmcə danladılar. Hətta dedilər ki, "başın xarab olub? Bu tanınmış adamı güllə qabağına götürüb gətirmisən". Deyəsən danlandığımı Nemət müəllim də hiss etdi. Ortalığa dedi ki, "özüm Əbülfəti məcbur etdim, onun günahı yoxdu". Amma indi deyirəm ki, orda Nemət Veysəlli bir günaha imza atdı. O günah indi də görüşəndə ikimizin də yadına düşür. Belə ki, atam həyətimizdə olan qoyunlardan birini Nemət müəllimin gəlişi münasibəti ilə kəsmək istədi. Nemət Veysəlli imkan vermədi və o qoyun kənd işğal olanda erməniyə qaldı. Bax, bu "günahı" biz artıq bir zarafat kimi dilə gətiririk. Kənddə isə...
Günün ikinci yarısı idi. Nemət müəllim çay süfrəsindən qalxıb:
- Gedək ermənilərlə görüşək, - dedi.
Evdəkilər üzümə baxdı. Hiss etdim ki, razı deyillər. Amma nə baş verəcəyini düşünmədən mən də ona qoşuldum. Kəndin ermənilər olan hissəsinə tərəf getdik. Tində-bucaqda dayananlar maraqla bizə baxırdılar. Birdən qarşımıza çıxan saqqallı ermənilər bizi başdan-ayağa süzdülər, amma heç nə demədilər. Onlardan biri əslən bizim kənddən idi. Görünür, o, əvvəlcədən nə isə pıçıldamışdı. Sonra yaşlı bir erməni çıxdı qarşımıza. Nemət Veysəlli dərhal onun qabağını kəsib döşədi sualları bir-birinin ardınca... Erməni çaşıb qalmışdı. Axırda həmin o qoca erməni başını bulaya-bulaya dedi:
- Ara, bilmirəm kimsən. Amma bu işini günahkarı biz deyilik. Biz tuğlulara belə şeyləri Yerevandan, Moskvadan deyirlər, biz də mitinq eləyirik.
Bəli, Nemət müəllim həmin o erməni ilə olan müsahibəsini sonra mətbuatda çap etdirmişdi. Amma onun Tuğa bu səfəri mənim və ailəmin yaddaşında həmişəlik qaldı. Nemət müəllimin Yuxarı Veysəllidə tikdirdiyi ev də yarımçıq qaldı... Nemət müəllim günlərin birində mülkü həyatdan hərbi həyata qələm qoydu. Hərbi jurnalist kimi səngərləri gəzdi, cəbhənin ən qaynar nöqtələrində oldu. Hətta bir dəfə mühasirəyə də düşdü. Amma heç nədən qorxub çəkinmədi. Əynindəki forma da, əlindəki qələm də, sinəsində döyünən ürəyi də, bir sözlə, bütün varlığı onu həm döyüşçülərə, həm döyüşməli olanlara nümunə etmişdi. Bu insan sözün bütün mənalarında torpağın əsgərinə çevrilmişdi. Köhnə sovet filmlərində sovet-alman müharibəsinin kadrlarını göz önünə gətirin. Cəbhə müxbirləri yük maşınlarının banında, ayaq yerində necə səngərdən səngərə tələsirdisə, Nemət Veysəlli də məhz o cür döyüş bölgəsini səngər-səngər gəzirdi. Az qala onu bütün əsgərlər tanıyırdılar, bütün zabitlər Nemət Veysəlliyə həsədlə, həm də bir az da canıyananlıqla baxırdılar. Onun yaşına hörmət edir, onun bu barıt qoxulu, ölüm havalı səngərlərdə keçən günlərini bir az yaxından anlamağa, qiymətləndirməyə çalışırdılar. Hiss olunurdu ki, generaldan tutmuş əsgərə qədər hər kəs yaşının bu vaxtında cəbhə müxbiri olan Nemət Veysəllinin ürəyi ilə, gözü ilə baxır Ərgünəşə, üzü Kirsə tərəf... Və Nemət müəllimin Yuxarı Veysəllidə qalan yarımçıq evinin mütləq düşməndən geri alınacağını, orda həmin hörgünün üzərinə hər kəsin bir daş əlavə edəcəyini bu hərbi geyimli insanların hər biri tam səmimiyyətlə ürəklərindən keçirirdilər... Və Nemət Veysəlli də bunu onların gözlərindən oxuyurdu, onlara inanırdı, onlara güvənirdi...
Həyatımda çox az-az məqamlar var ki, mən onu dost evində yaşamışam və o yaşantını da bütün varlığıma hopdurmuşam. Onlardan biri də Nemət Veysəllinin Bakıdakı ocağında olubdu. Artıq Tuğ işğal olunmuşdu. İşlə bağlı Bakıya gəlmişdim. Vaxt tapıb Nemət Veysəlli ilə də görüşdüm. İsrar etdi, gecə evində qonaq oldum. İnanın ki, mən onda Nemətin evinin içi ilə, ürəyinin içinin nə qədər bir-birini tamamladığını, bu evin başdan-ayağa elə Nemət Veysəlli olduğunu görürdüm...
Bəli, artıq 40 ildən çoxdur ki, o mənim ürəyimdədi. Səsi də, sözü də, zarafatları da, ərki də, hətta iradları da baldı, şirindi, dadlıdı, duzludu. Ona görə ki, o, sadəcə Nemət Veysəllidi. Və mən onu ürəyimdə sadəcə Nemət Veysəlli kimi yaşadıram və ondan öyrənirəm, özü də bütün həyatı... Bu yazı 26 fevrala təsadüf (??!!) etdi...




YAZARIN ARXİVİ

2017-12-15 : İLĞIM
2017-11-27 : «QABİL»
2017-11-24 : VAXT GÜNAHKARI
2017-09-27 : "BAYILDAN BAYIRA"
2017-08-29 : KİŞİ TİTULU
2017-08-11 : OVQAT YARADAN…
2017-07-29 : İSTƏK...
2017-07-28 : SÖZ HEYKƏLİ
2017-07-25 : BU DA 27–di!
2017-07-14 : "QALIN" ADAMLAR
2017-06-09 : GÜNAHIM NƏDİ?
2017-06-06 : "SNAYPER QIZ"
2017-05-26 : HAVADAKI ADAM
2017-05-05 : BAKI KÖÇKÜNÜ
2017-03-31 : SOY… QIRIM…
2017-03-01 : MÜŞFİQ TUFANI
2017-02-14 : "YADA DÜŞDÜ"
2017-02-10 : ÖMÜR QIRIQLARI
2017-02-03 : YAŞ HƏDDİ
2017-01-27 : NEKROLOQ
2017-01-19 : BİTMƏYƏN AĞRI
2017-01-06 : SON XƏBƏRDARLIQ
2016-12-16 : ALLAHIN İŞİ
2016-09-09 : BİR HECALI SÖZ
2016-08-13 : MƏKTUB
2016-08-12 : MƏKTUB…
2016-08-12 : HAVA
2016-07-01 : CƏNAB NAZİR
2016-06-17 : ÜMİD KƏNDİRİ
2016-04-29 : NİŞANÇI
2016-04-09 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-04-08 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-03-11 : MART OVQATI
2015-12-19 : MÜQƏDDƏS AMAL
2015-12-12 : YANIQ SƏS
2015-11-13 : Tofiq Abdinlə
2015-11-13 : ÜZ SUYU
2015-10-31 : SEÇİM ANI…
2015-09-12 : İNSANLIQ
2015-08-27 : YADDAŞ YAZISI
2015-08-19 : "AZƏRBAYCAN"
2015-07-10 : İLĞIM
2015-06-18 : DOST GEDİB…
2015-06-17 : "SAAT SƏSİ"
2015-05-06 : "AZƏRBAYCAN"
2015-04-22 : "YADA DÜŞDÜ"
2015-03-18 : "ADİ QƏŞƏM"
2015-02-28 : HAVALANMIŞ ADAM
2015-02-14 : SENSASİYA
2015-02-12 : BACI DOST OLARSA
2015-02-07 : YARPIZ SÖHBƏTİ
2015-01-16 : YAŞAYAN RUH
2015-01-10 : XAŞ + XAŞ
2015-01-09 : "QƏLƏM SƏSİ"
2014-12-27 : SAXTA BABA
2014-12-26 : SAXTA BABA
2014-12-20 : ŞUNURLU ADAMLAR
2014-12-16 : ELNURUN KİTABI
2014-12-11 : RUH ADAMI
2014-11-29 : NAXIŞLI ADAM
2014-11-20 : HƏYATIMDAKI ADAM
2014-11-15 : DİQQƏT TALONU
2014-11-14 : "QUM SAATI"
2014-11-12 : STATUS - KVO
2014-11-08 : BİR ƏTƏK DAŞ
2014-11-04 : PAMBIQLI QULAQLAR
2014-10-29 : "ƏDƏBİ HƏYAT"
2014-10-11 : AŞ QARASI
2014-10-04 : ZİNDAN UŞAQLARI
2014-09-03 : "YADA DÜŞDÜ"
2014-08-23 : İÇİMDƏKİ TOY
2014-07-18 : Kimsə yoxdu...
2014-07-05 : KİŞİ
2014-06-21 : ÜZ SUYU
2014-06-14 : TANISAM UTANACAQ
2014-05-24 : DİŞ ÇÖPÜ
2014-04-26 : QURU ADAM
2014-03-20 : İynə boyu yazı
2014-03-15 : LƏNƏTLƏNMİŞ
2014-01-25 : ÖZGƏ PALTARI
2013-12-21 : İSİNİŞMƏ...
2013-11-09 : QANADLI GÜNLƏR
2013-07-27 : DOST GEDİB...
2013-07-20 : PALAZA BÜRÜN...
2013-07-13 : YARIMÇIQ YAZI...
2013-05-08 : RUHUMUZUN ÜNVANI
2013-05-04 : "MAYOVKASIZ" MAY
2013-01-19 : DİRƏDÖYMƏ...
2012-12-20 : ATILAN İLK ADDIM
2012-12-08 : ÖGEY ANA
2012-12-07 : ŞAD XƏBƏR:
2012-11-27 : CANLI TARİX
2012-11-24 : SƏNSİZ
2012-11-16 : ÜMİD VERMƏK
2012-11-14 : SƏNSİZ
2012-10-13 : "BİZİM DÜNYA"
2012-08-18 : ADSIZ GÜNAHLAR
2012-06-23 : DON JUAN
2012-06-15 : ONDAN HAMIYA
2012-06-14 : RÜSTƏM KAMAL
2012-02-25 : DOLABDAKI ÜRƏK
2012-02-04 : BİR QIŞ NAĞILI
2012-01-07 : DİQQƏT QITLIĞI
2011-12-31 : SOVQAT
2011-12-17 : NƏFƏSLİK...
2011-11-12 : DOLAB
2011-08-27 : BİR SEVGİ DRAMI
2011-07-22 : SÖZÜN GÜNÜ
2011-07-16 : SİRLİ ZƏNG
2011-07-02 : İLİN YARISI
2011-06-11 : GÖRÜŞ YERİ
2011-05-28 : KÜT BIÇAQ
2011-04-30 : SATILIR
2011-04-23 : QAÇIRILAN QIZ
2011-04-16 : TƏNHA KİŞİ
2011-04-09 : GÖYDƏNDÜŞMƏ
2011-03-19 : AYDINLIQ
2011-03-15 : FRANSIZCA
2011-02-23 : 55-ə ÇATMADIN
2011-02-19 : Bu da bir il
2011-01-29 : GÖZMUNCUĞU
2011-01-22 : HƏYATIN BİR ANI
2011-01-08 : BAŞLANĞIC
2010-12-31 : BU DA İLİN SONU
2010-12-25 : CAN AĞRISI
2010-11-06 : SEÇİLƏN
2010-10-30 : YARALI DURNA
2010-09-18 : PƏRAKƏNDƏ YAZI
2010-07-31 : Axtarış
2010-07-02 : ÜMİD SORAĞINDA
2010-05-01 : DÜYÜNÇƏ
2010-04-17 : CƏRRAH BIÇAĞI
2010-02-20 : DÖZÜM MƏQAMI
2010-01-30 : AYRILIQ ANI
2010-01-16 : SEÇİM ANI
2009-12-12 : SÜKUTLA SÖHBƏT
2009-11-27 : BƏRAƏT KAĞIZI
2009-11-21 : KÖLGƏLƏR...
2009-10-31 : YARPAQ TÖKÜMÜ
2009-10-10 : CAVABSIZ SUALLAR
2009-09-12 : BİR AN
2009-08-22 : HƏFTƏMİN ACISI
2009-06-20 : XOCALI TOYU
2009-06-06 : UZUN BİR GÜN...
2009-05-23 : VAXTINDA
2009-05-02 : AĞLAYAN BULUDLAR
2009-03-14 : "BƏXTƏVƏRLİK"
2009-03-07 : ANAMA MƏKTUB...
2009-02-28 : ADİ RİYAZİYYAT
2009-01-31 : CAN AĞRISI
2009-01-24 : "ƏZABSIZ ANLAR
2009-01-10 : BƏHANƏ
2008-12-31 : Bazarlıq
2008-12-13 : DƏLİ ADAM
2008-12-06 : FAYDASIZ QAZINTI
2008-11-22 : PULUN VAR?
2008-11-15 : QALXANIN ENMƏSİ
2008-10-18 : ÖMRÜN BİR ANI
2008-10-11 : PAYIZ YAĞIŞLARI
2008-09-28 : MƏKTUBLAŞMA
2008-09-06 : QAYNAR QAZAN
2008-08-30 : ERA
2008-08-23 : OVCUMDA YANAN OD
2008-08-02 : QARIŞIQ YAZI
2008-07-12 : QƏFLƏT YUXUSU
2008-06-28 : ƏRKƏSÖYÜN
2008-06-07 : BAŞ AĞRISI
2008-05-17 : QURUMUŞ GÜLLƏR
2008-04-19 : DAŞ
2008-03-20 : ATHAAT
2008-02-02 : PASİBAN
2008-01-12 : AMERİKA AYISI
2007-12-06 : XƏBƏRDARLIQ
2007-11-24 : QALMAQAL
2007-11-23 : ÇÖKHAÇÖK
2007-11-22 : QIZDIRICI...
2007-11-03 : QOYUN BƏXTİ...
2007-10-27 : AŞİQLİK
2007-10-24 : XƏCALƏT
2007-10-19 : PAYIZ NOTLARI
2007-10-10 : BASARAT
2007-10-06 : ƏBƏDİ ÜNVAN
2007-10-06 : PERSONAJ
2007-10-05 : ÜÇ PÖHRƏ
2007-10-04 : HADİSƏ
2007-10-03 : HAVA
2007-10-02 : ÜZƏRLİK
2007-09-22 : HÖKM
2007-09-15 : VAHİMƏ
2007-09-01 : İNSTİNKT
2007-08-28 : NİYƏ ÖLDÜ?..
2007-08-15 : GÜNAH
2007-08-11 : PARALEL
2007-08-08 : GÜNVURMA
2007-08-07 : SALON
2007-08-04 : HÖRMƏT(sizlik)
2007-07-31 : TELEFON ZƏNGİ
2007-07-28 : QUDUZLUQ
2007-07-26 : BU DA 17 YAŞ...
2007-07-17 : BİLİRSƏNMİ?
2007-07-11 : BAŞAĞRISI
2007-07-04 : MƏNİ TANIMADIN?
2007-07-03 : SERİAL
2007-06-12 : "DEPUTAT OTAĞI"
2007-06-09 : ÖRKƏN
2007-05-25 : QARAVƏLLİ
2007-05-20 : AXSAYAN YERİMİZ
2007-05-05 : MUSA YAQUB -70
2007-05-01 : KƏNDİR
2007-04-20 : ŞƏKİL
2007-04-14 : STRESS
2006-12-08 : YUXU
2006-10-14 : GÜNAH
2006-10-10 : LAZIM GƏLSƏ...
SON XƏBƏRLƏR
2018-01-20
2018-01-19


VİDEO



ƏDALƏT BU GÜN
Redaktor seçimi
FOTOREPORTAJ
GÜNÜN SİTATI
SORĞU
Təbii qaz limitini keçmisinizmi?

Hə (75%)
Yox (25%)

ÇOX OXUNAN
GÜNÜN LƏTİFƏSİ
Mollaya xəbər verirlər ki, qayınanasını su aparıb. Molla gəlib girir çaya, başlayır su yuxarı axtara-axtara getməyə. Görənlər soruşurlar ki:
- Ay Molla, bu necə axtarmaqdı? Cənazə su axan tərəfə gedər, ya yuxarı dırmaşar?
Molla deyir:
- Siz onu tanımırsınız. O, elə bir tərs adam idi ki, hökmən yuxarı gedib. Sizin işiniz olmasın, mən bu saat onu tapacağam.




digər lətifələr
ARXİV
FACEBOOK