Film izle hacklink kiralık bahis sitesi satılık bahis sitesi Adalet.az | CAN AĞRISI Adalet.az | CAN AĞRISI Adalet.az | Ədalət -
ANA SƏHİFƏ / YAZARLAR

CAN AĞRISI

Od insanın içində olmalıdır

26123    |   2010-12-25 07:34
Şriftin ölçüsü:
A+ Böyütmək
A+ Balacalaşdır

Deyirlər ki, hər kəsin canı ağrıyan yerindədi. Yəni haran ağrıyırsa, ora sənə daha əziz görünür və elə bilirsən ki, həmin o ağrıyan yer kəsilib götürülsə, hər şey, o cümlədən yaşam da qurtaracaq, ömür başa çatacaq. Bunu daha çox ağrı-acıdan qoruna bilməyənlər, problemlərlə yüklənmiş insanlar hiss edirlər və elə həmin hissin diqtəsi ilə də onlar özləri üçün qətiləşdiriblər ki, ağrı ömrün baltasıdır, dəhrəsidir, bıçağıdır, xəncəridir, kəsib doğrayır...
   
   Həmişə mənə elə gəlib ki, insan nədən qorunursa, nədən qaçırsa, məhz həmin o qorunduğu da, qaçdığı da onun qarşısına çıxır, həyatına daxil olur. Düzdür, uşaq vaxtlarımda eşitmişdim ki, özünü oddan qorumaq lazımdır. Amma mən də bütün uşaqlar kimi özümü ağlım kəsənə qədər oddan qorumadım. Neçə dəfə əlim odun sobasında yandı, isti çay aşıb üstümə töküldü, tonqaldan atlananda kösövdən qopan çınqılar əl-ayağımı yandırdı, qoyun-quzu otaranda isinmək üçün qaladığım ocağın qoru paltarımı, əlimi yandırdı... Amma oddan qorunmadım...
   
   Qəribədir ki, özüm ata olanda başladım uşaqlarımı oddan çəkindirməyə. Onlara tövsiyə etdim ki, oddan aralı gəzsinlər... Və hər dəfə də bu iradımı dilə gətirəndə içimdən öz uşaqlığım gəlib keçdi və başa düşdüm ki, mənim uşaqlarım da elə mənim kimi oddan "qorunacaqlar". Hə, deməli, od yandırır, od adamı qarsıyır, od adamı külə döndərir. Bu üç yanaşmanın üçünün də kökündə od dayanır. Yanmağın da, qarsımağın da, külə dönməyin də... Lakin biz bunların üçündən də dəhşətli bir odun həmişə dəlisi oluruq, özü də gözümüz görə-görə, ağlımız kəsə-kəsə. Pərvanə şama vurğun olduğu kimi, biz də bu odun pərvanəsinə çevrilirik.
   
   Az-çox kitab oxuyanlar, nağıl-dastan dinləyənlər yəqin ki, söhbətin nədən getdiyini anladılar. Bu odun adı EŞQdir!.. SEVGİdir!.. Bu elə bir oddur ki, Məcnunu tarixləşdirib, Leylini əfsanələşdirib, Sənanı dinindən döndərib, Kərəmi kül eləyib!!! Bax, indi bu oddan necə qorunmaq olar?
   
   Ümumiyyətlə, mümkündürmü bu oddan qorunmaq?
   
   Yəqin ki, suallar ətrafında hərənin öz fikri, öz fərziyəsi olacaq. Biri deyəcək ki, sevgi də, eşq də ötəri bir hissdir, o biri vurğulayacaq ki, (məşhur bir tamaşada deyildiyi kimi) kişilərin uydurmasıdır. Bir başqası deyəcək ki, sadəcə məşğuliyyətdir və bir şair də ortaya çıxıb deyəcək ki, bu od ilahi bir ocaqdır, tonqaldır. İnsanın ürəyindən alovlanıb ağlını başından alıb özünü yerdən-göydən qoparıb ikinci bir hissəsini arayıb-axtarmağa, ona qovuşmağa doğru səfərbər edir. Doğrudur, indi Məcnun kimi çöllərə düşməyə, səhralar gəzməyə ehtiyac yoxdur. Həm də heç nə çöl qalıb, nə də səhra, hamısının sahibi var. Sadəcə sevginin ünvanını, eşqin qibləsini tapıb o küçəni, o evi yaddaşına, ürəyinə, yuxuna köçürüb başına fırlanırsan. Şairanə desəm:
   
   
   
   Sən yaşayan ev də pirə çevrilib,
   
   Dönüb dolanıram başına hər gün.
   
   Sevginlə alışıb kül ola-ola,
   
   O evin dönəcəm daşına bir gün.
   
   
   
   Bəli, deməli, bu oddan qorunmağın yolunu mən heç harda görməmişəm, oxumamışam və heç kimdən də eşitməmişəm. Çünki o gözlənilməyən yerdə, gözlənilməyən məqamda öz çınqısını, öz işartısını aram-aram alışdırır ürəkdə və bizim də ürəyimiz ağrıyır o yanğıdan, o atəşdən. Qəribədir ki, bu ağrı ilə biz həkimə üz tutmuruq. O boyda ağrını fikirlə, xəyalla, arzuyla, yuxuyla yola veririk. Özü də haramızın necə ağrıdığını bilə-bilə...
   
   
   
   əllərim
   
   əllərindən utandı
   
   gözlərim
   
   gözlərindən...
   
   nəfəsim
   
   nəfəsindən utandı
   
   izlərim
   
   izlərindən
   
   ayrılığa gücüm
   
   çatmadı deyə...g
   
   nə əllərimiz günahkardı,
   
   nə gözlərimiz
   
   nə də ki,
   
   titrəyən nəfəsimiz,
   
   silinən izlərimiz...
   
   sadəcə
   
   biz hələ də
   
   ürəklə
   
   həsrəti yıxıb
   
   bayrağı
   
   verə bilmədik
   
   vüsal adlı qələbəyəg
   
   yanırıq
   
   xəlvətcə
   
   eşq adlı bu odda
   
   bilə-bilə!..
   
   
   
   ***
   
   
   
   İstənilən bir məsələdə məntiq adamın köməyinə çatır. Təbii ki, əgər bu məntiq varsa. Mən adətən nədənsə danışanda, nəyinsə barəsində yazmaq istəyəndə öncə onun söykənəcək yerini müəyyənləşdirməyə, hansı məntiqin üzərində dayanacağını öyrənməyə çalışıram. Bundan sonra qələmə, kağıza söz verirəm, meydan açıram. Və mənə elə gəlir ki, onda da az-çox istədiyimə nail ola bilirəm. Çünki ortada səmimi, təmənnasız, qərəzsiz məntiq var. O məntiq mənim əlimdən tutur, köməyimə çatırg
   
   Bu günlərdə Rusiya telekanallarının birində Sovet dönəminin köhnə filmlərindən birini təsadüfdən izlədim. Doğrudur, indi çoxumuz sosialist realizmini bir yaradıcılıq forması kimi qəbul etmirik. Əksinə, hətta onu əməlli-başlı çarmıxa da çəkirik. Amma o filmdə gördüyüm mənzərələr mənə lap yaxın aylarda müşahidə etdiyim məqamın demək olar ki, bütün detallarını xatırlatdı. Bir anlıq elə bildim ki, məhz həmin hadisəni olduğu kimi lentə köçürüblər. Lakin tez də bu qapandığım hisslərdən qopub ayrıldım. Çünki filmdəki hadisələr 40-cı illərdən bəhs edirdi və təbii ki, burada rejissorun, ssenaristin məharəti öz sözünü mənə əmlli-başlı diqtə etmişdi və mən də o diqtənin təsiri altında şahidi olduğum hadisə ilə filmi eyniləşdirmişdim. Lakin nə olur-olsun, həyat həqiqətləri bədii əksini tapanda daha maraqlı, daha inandırıcı olur, nəinki fantastik, reallıqdan uzaq, qondarma süjetlər üzərində qurulan səhnələr. Nə isə...
   
   İnsanın bütün həyatının məramı, mənası olmalıdır. Məram, məna yaşam üçün impulsdu. Elə bil ki, həmin o impuls saydığımız bir yatırımdı, bir bank hesabıdı. Ona güvənib, ona istinad edib həyatını qurub səmtləşdirirsən və arzuların ardınca düşüb yorulmadan, çəkinmədən hərəkət edirsən. Getdikcə də həm arzuların şirinliyi, həm də yolun sənə olan əks müqaviməti dözümünü, iradəni bir az da mətinləşdirir. Tutaq ki, orta məktəbdən özün üçün seçdiyin idealın həyatını öyrənirsən və o idealın yaşantılarını öz içərinə köçürürsən, onun yolunu tutursan, hətta onun jestlərini, danışığını belə özününküləşdirirsən... Və bir də xəbərin olmadan idealının kölgəsinə çevrilirsən, ya da heç özün də olmursan. Zənnimcə, kiminsə kölgəsi olmaqdansa, elə pis-yaxşı özün olmaq daha münasibdir, daha təqdirəlayiqdir.
   
   Bax, həyat səhnəsində oynanılan bütün rolların ifaçıları özlərini oynayanda səmimiyyətləri ilə yaddaşa köçürlər. Lakin oynadıqları rolu təlxək kimi təqdim edəndə isə təlqinçiyə çevrilirlər, gülüş obyekti olurlar. İndi heç kim deyə bilməz ki, o, öz sevgisindən dəli olub, Məcnuna çevrilib və yaxud da Leyli olub. Çünki bu günün mühiti, şəraiti, psixologiyası insanları Füzulinin bizə sevdirdiyi Məcnunluqdan, Leylilikdən bir xeyli aralayıb. Amma səhnədə böyük Üzeyirin və böyük Füzulinin "Leyli və Məcnun"unu seyr edəndə o tamaşa boyu Məcnunlaşmaq, Leyliləşmək xeyli asanlaşır. Çünki o divarların arasındakı, o tamaşa zalındakı bütün mühit iki istedadın təqdim etdiyi "Leyli və Məcnun" dünyasıdır. Bu dünya yalnız sevgiylə öyünür, sevgiyə tapınır. Onun mehrabı EŞQdir!
   
   Xalqın qəribə bir deyimi də var. Doğrudur, mən onunla bütünlüklə razılaşmasam da, tamamilə inkar da edə bilmirəm. Atalar deyib ki: "Bostançının bəyliyi bostan sovulana kimidir". İndi bəzilərinin sevgisi də elə ilk mesaja, ilk görüşə, bir az da çılpaq desək, ilk öpüşə qədərdi. Sonra hər şey adiləşir. Guya belə də olmalıdı. Bəs, həqiqət nədir?
   
   
   
   sovulmuş
   
   bostan yeri tək
   
   indi heç nə
   
   ifadə etmir
   
   nə hərəkətlərim,
   
   nə də üz-gözümg
   
   hamı da
   
   çəkilib gedib
   
   hətta qurd-quş da!
   
   unudulmaq anları
   
   yavaş-yavaş
   
   yer salır özünə
   
   yuxarı başdag
   
   bu həmişə belə olub
   
   vədəsində
   
   bostanlar da, bağlar da
   
   saralıb, solubg
   
   sadəcə
   
   bir həqiqət var
   
   bunu əlbəttə
   
   bilir adamlar
   
   bostançının
   
   anımı
   
   son bahara kimidir!-
   
   deməli,
   
   bu ötəri sevgidi.
   
   
   
   ***
   
   
   
   Bu yazını başlayanda mənə elə gəlirdi ki, yazdıqlarım, sizə təqdim etdiklərim ola bilsin ki, bütün istəklərimi əks etdirməsin. Amma yazını diqtə etdikcə öz-özümdə belə bir inam yarandı ki, mən heç kimə nə nəsihət etmirəm, nə də ağıl vermirəm. Sadəcə bir vətəndaş olaraq bu dünyanın pərdələrinin bir küncünü qaldırmağa çalışıram. İstəyirəm ki, bəzi məqamlara işıq düşsün və bu işıq da göz qamaşdırmaq üçün yox, gerçəkliyi göstərmək üçün diqqəti çəksin. Çünki insan ömür payını sevib-sevilərək yaşayanda heç nə üçün təəssüflənmir. Nə arxada qalanlar üçün, nə də öndən gələnlər üçün. Ən böyük faciə sevgisiz, sevmədən, sevilmədən yaşamaqdır. Mən buna bütün varlığımla inanıram. Gün işığına, dan ulduzuna, bədirlənən aya inandığım kimi.
   
   
   
   Canımdan umduğunu
   
   Canım qurban eləyib
   
   Köçmüşəm yer üzündən-
   
   Məni yurddan eləyib-
   
   sevgin...
   
   
   
   Qovmuşam öz-özümü
   
   Günəşimə çatmağa.
   
   Baş qoyub dizi üstə-
   
   Bircə hovur yatmağa
   
   sevginin...
   
   
   
   Xəyal qırıqlarından
   
   İlk görüş anı qurdum.
   
   Kirpikdən qopan oxla -
   
   Şəklini qəlbə vurdum-
   
   sevgilim!..
   
   


YAZARIN ARXİVİ

2018-11-18 : DOYMUŞ MƏHLUL
2018-10-23 : YARIMÇIQ MƏKTUB
2018-09-21 : ÜMİD KƏNDİRİ
2018-09-14 : ÖMÜR YARPAQLARI
2018-09-08 : ŞUNURLULAR
2018-09-06 : Təzyiq yazısı
2018-09-05 : AYLI BİR GECƏ
2018-07-31 : HAVALI YAZI
2018-02-01 : "O SÖZƏCƏN..."
2017-12-15 : İLĞIM
2017-11-27 : «QABİL»
2017-11-24 : VAXT GÜNAHKARI
2017-09-27 : "BAYILDAN BAYIRA"
2017-08-29 : KİŞİ TİTULU
2017-08-11 : OVQAT YARADAN…
2017-07-29 : İSTƏK...
2017-07-28 : SÖZ HEYKƏLİ
2017-07-25 : BU DA 27–di!
2017-07-14 : "QALIN" ADAMLAR
2017-06-09 : GÜNAHIM NƏDİ?
2017-06-06 : "SNAYPER QIZ"
2017-05-26 : HAVADAKI ADAM
2017-05-05 : BAKI KÖÇKÜNÜ
2017-03-31 : SOY… QIRIM…
2017-03-01 : MÜŞFİQ TUFANI
2017-02-14 : "YADA DÜŞDÜ"
2017-02-10 : ÖMÜR QIRIQLARI
2017-02-03 : YAŞ HƏDDİ
2017-01-27 : NEKROLOQ
2017-01-19 : BİTMƏYƏN AĞRI
2017-01-06 : SON XƏBƏRDARLIQ
2016-12-16 : ALLAHIN İŞİ
2016-09-09 : BİR HECALI SÖZ
2016-08-13 : MƏKTUB
2016-08-12 : HAVA
2016-08-12 : MƏKTUB…
2016-07-01 : CƏNAB NAZİR
2016-06-17 : ÜMİD KƏNDİRİ
2016-04-29 : NİŞANÇI
2016-04-09 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-04-08 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-03-11 : MART OVQATI
2015-12-19 : MÜQƏDDƏS AMAL
2015-12-12 : YANIQ SƏS
2015-11-13 : Tofiq Abdinlə
2015-11-13 : ÜZ SUYU
2015-10-31 : SEÇİM ANI…
2015-09-12 : İNSANLIQ
2015-08-27 : YADDAŞ YAZISI
2015-08-19 : "AZƏRBAYCAN"
2015-07-10 : İLĞIM
2015-06-18 : DOST GEDİB…
2015-06-17 : "SAAT SƏSİ"
2015-05-06 : "AZƏRBAYCAN"
2015-04-22 : "YADA DÜŞDÜ"
2015-03-18 : "ADİ QƏŞƏM"
2015-02-28 : HAVALANMIŞ ADAM
2015-02-14 : SENSASİYA
2015-02-12 : BACI DOST OLARSA
2015-02-07 : YARPIZ SÖHBƏTİ
2015-01-16 : YAŞAYAN RUH
2015-01-10 : XAŞ + XAŞ
2015-01-09 : "QƏLƏM SƏSİ"
2014-12-27 : SAXTA BABA
2014-12-26 : SAXTA BABA
2014-12-20 : ŞUNURLU ADAMLAR
2014-12-16 : ELNURUN KİTABI
2014-12-11 : RUH ADAMI
2014-11-29 : NAXIŞLI ADAM
2014-11-20 : HƏYATIMDAKI ADAM
2014-11-15 : DİQQƏT TALONU
2014-11-14 : "QUM SAATI"
2014-11-12 : STATUS - KVO
2014-11-08 : BİR ƏTƏK DAŞ
2014-11-04 : PAMBIQLI QULAQLAR
2014-10-29 : "ƏDƏBİ HƏYAT"
2014-10-11 : AŞ QARASI
2014-10-04 : ZİNDAN UŞAQLARI
2014-09-03 : "YADA DÜŞDÜ"
2014-08-23 : İÇİMDƏKİ TOY
2014-07-18 : Kimsə yoxdu...
2014-07-05 : KİŞİ
2014-06-21 : ÜZ SUYU
2014-06-14 : TANISAM UTANACAQ
2014-05-24 : DİŞ ÇÖPÜ
2014-04-26 : QURU ADAM
2014-03-20 : İynə boyu yazı
2014-03-15 : LƏNƏTLƏNMİŞ
2014-01-25 : ÖZGƏ PALTARI
2013-12-21 : İSİNİŞMƏ...
2013-11-09 : QANADLI GÜNLƏR
2013-07-27 : DOST GEDİB...
2013-07-20 : PALAZA BÜRÜN...
2013-07-13 : YARIMÇIQ YAZI...
2013-05-08 : RUHUMUZUN ÜNVANI
2013-05-04 : "MAYOVKASIZ" MAY
2013-01-19 : DİRƏDÖYMƏ...
2012-12-20 : ATILAN İLK ADDIM
2012-12-08 : ÖGEY ANA
2012-12-07 : ŞAD XƏBƏR:
2012-11-27 : CANLI TARİX
2012-11-24 : SƏNSİZ
2012-11-16 : ÜMİD VERMƏK
2012-11-14 : SƏNSİZ
2012-10-13 : "BİZİM DÜNYA"
2012-08-18 : ADSIZ GÜNAHLAR
2012-06-23 : DON JUAN
2012-06-15 : ONDAN HAMIYA
2012-06-14 : RÜSTƏM KAMAL
2012-02-25 : DOLABDAKI ÜRƏK
2012-02-04 : BİR QIŞ NAĞILI
2012-01-07 : DİQQƏT QITLIĞI
2011-12-31 : SOVQAT
2011-12-17 : NƏFƏSLİK...
2011-11-12 : DOLAB
2011-08-27 : BİR SEVGİ DRAMI
2011-07-22 : SÖZÜN GÜNÜ
2011-07-16 : SİRLİ ZƏNG
2011-07-02 : İLİN YARISI
2011-06-11 : GÖRÜŞ YERİ
2011-05-28 : KÜT BIÇAQ
2011-04-30 : SATILIR
2011-04-23 : QAÇIRILAN QIZ
2011-04-16 : TƏNHA KİŞİ
2011-04-09 : GÖYDƏNDÜŞMƏ
2011-03-19 : AYDINLIQ
2011-03-15 : FRANSIZCA
2011-02-23 : 55-ə ÇATMADIN
2011-02-19 : Bu da bir il
2011-01-29 : GÖZMUNCUĞU
2011-01-22 : HƏYATIN BİR ANI
2011-01-08 : BAŞLANĞIC
2010-12-31 : BU DA İLİN SONU
2010-12-25 : CAN AĞRISI
2010-11-06 : SEÇİLƏN
2010-10-30 : YARALI DURNA
2010-09-18 : PƏRAKƏNDƏ YAZI
2010-07-31 : Axtarış
2010-07-02 : ÜMİD SORAĞINDA
2010-05-01 : DÜYÜNÇƏ
2010-04-17 : CƏRRAH BIÇAĞI
2010-02-20 : DÖZÜM MƏQAMI
2010-01-30 : AYRILIQ ANI
2010-01-16 : SEÇİM ANI
2009-12-12 : SÜKUTLA SÖHBƏT
2009-11-27 : BƏRAƏT KAĞIZI
2009-11-21 : KÖLGƏLƏR...
2009-10-31 : YARPAQ TÖKÜMÜ
2009-10-10 : CAVABSIZ SUALLAR
2009-09-12 : BİR AN
2009-08-22 : HƏFTƏMİN ACISI
2009-06-20 : XOCALI TOYU
2009-06-06 : UZUN BİR GÜN...
2009-05-23 : VAXTINDA
2009-05-02 : AĞLAYAN BULUDLAR
2009-03-14 : "BƏXTƏVƏRLİK"
2009-03-07 : ANAMA MƏKTUB...
2009-02-28 : ADİ RİYAZİYYAT
2009-01-31 : CAN AĞRISI
2009-01-24 : "ƏZABSIZ ANLAR
2009-01-10 : BƏHANƏ
2008-12-31 : Bazarlıq
2008-12-13 : DƏLİ ADAM
2008-12-06 : FAYDASIZ QAZINTI
2008-11-22 : PULUN VAR?
2008-11-15 : QALXANIN ENMƏSİ
2008-10-18 : ÖMRÜN BİR ANI
2008-10-11 : PAYIZ YAĞIŞLARI
2008-09-28 : MƏKTUBLAŞMA
2008-09-06 : QAYNAR QAZAN
2008-08-30 : ERA
2008-08-23 : OVCUMDA YANAN OD
2008-08-02 : QARIŞIQ YAZI
2008-07-12 : QƏFLƏT YUXUSU
2008-06-28 : ƏRKƏSÖYÜN
2008-06-07 : BAŞ AĞRISI
2008-05-17 : QURUMUŞ GÜLLƏR
2008-04-19 : DAŞ
2008-03-20 : ATHAAT
2008-02-02 : PASİBAN
2008-01-12 : AMERİKA AYISI
2007-12-06 : XƏBƏRDARLIQ
2007-11-24 : QALMAQAL
2007-11-23 : ÇÖKHAÇÖK
2007-11-22 : QIZDIRICI...
2007-11-03 : QOYUN BƏXTİ...
2007-10-27 : AŞİQLİK
2007-10-24 : XƏCALƏT
2007-10-19 : PAYIZ NOTLARI
2007-10-10 : BASARAT
2007-10-06 : ƏBƏDİ ÜNVAN
2007-10-06 : PERSONAJ
2007-10-05 : ÜÇ PÖHRƏ
2007-10-04 : HADİSƏ
2007-10-03 : HAVA
2007-10-02 : ÜZƏRLİK
2007-09-22 : HÖKM
2007-09-15 : VAHİMƏ
2007-09-01 : İNSTİNKT
2007-08-28 : NİYƏ ÖLDÜ?..
2007-08-15 : GÜNAH
2007-08-11 : PARALEL
2007-08-08 : GÜNVURMA
2007-08-07 : SALON
2007-08-04 : HÖRMƏT(sizlik)
2007-07-31 : TELEFON ZƏNGİ
2007-07-28 : QUDUZLUQ
2007-07-26 : BU DA 17 YAŞ...
2007-07-17 : BİLİRSƏNMİ?
SON XƏBƏRLƏR
2019-09-17


VİDEO



ƏDALƏT BU GÜN
Redaktor seçimi
FOTOREPORTAJ
GÜNÜN SİTATI
SORĞU
"Qarabağ", yoxsa "Sevilya"?

"Qarabağ" (50%)
"Sevilya" (50%)

ÇOX OXUNAN
GÜNÜN LƏTİFƏSİ

Vaxtilə ölkənin baş antisemiti Mixail Andreyeviç Suslov danışdığı bu anektoda hələ də gülürük.

Sovetin vaxtı.

Bulvara bir çəllək kvas gətirirlər. Satıcı onu qoşqudan açıb satmağa hazırlaşır.

Bir nəfər yaxınlaşır:

-Çəlləyin hamısının qiyməti nə edir?

-Özün hesabla: iki yüz litr, hər bardağı da 30 qəpikdən. Yüz iyirmi manat.

-Al, bu da sənin pulun, get gəz, kef elə. Axşam gəlib boş çəlləyi götürərsən.

-Yaxşı!

Satıcı çıxıb gedir. Kişi plakat açır: "Kvas pulsuzdur”.

Camaat əvvəlcə təəccüblənir. Sonra yavaş-yavaş yaxınlaşır. Sonra növbə, sonra uzun növbə, daha sonra əsl izdiham. Söyüş, hay-həşir. Kimi növbəsiz soxulur, kiminə çatmır. Dava, mərəkə, bıçaqlaşma.

Milis gəlib, izdihamı dağıdır. Təhrikçilərisə qoduqluğa.

Kişini də aparırlar.

Sıxma-boğmaya salırlar.

-Dava salmaqda məqsədin nə idi?

-Qətiyyən belə bir məqsədim yox idi!

-Qeyri-qanuni ticarətlə məşğulsan?

-Camaata havayı kvas paylayırsan. Şahidlər var.

-Deməli oğurlamısan!

-Öz pulumla almışam. İxtiyarım çatır.

-Bəlkə dəlisən?

-Normal adamam. Arayışım var.

-Yaxşı, başa düşdük, biz səni buraxırıq. Ancaq, de görüm, niyə bunu edirdin? Niyə öz pulunu göyə sovurursan? Niyyətin nədir?

- Yaxşı, qoy deyim. Mən artıq yaşlı adamam. Dəqiq bilirəm ki, kommunizmə kimi yaşaya bilməyəcəm. Ancaq çox istəyirdim ki, kommunizmin necə olacağını öz gözlərimlə görüm...

Kommunizmdə...





digər lətifələr
ARXİV
FACEBOOK