SON DƏQİQƏ:

  Ağdamlı “Fidel Kastro” -  Keçmiş döyüşçü Nemət İbrahimovun müharibə xatirələri

  45815   |  
Şriftin ölçüsü  

Azərbaycan tarixinin bütün dövrlərində baş verən müharibələr, o cümlədən  Qarabağ savaşı göstərdi ki, Azərbaycanın igid və cəsur oğulları, qeyrətli və qorxmaz qızları yenə də yetərincədir. Bir sözlə, hər zaman torpağımıza diş qıcartmış düşmənə cavab verəcək, onu yerində oturdacaq vətənpərvər igidlərimiz olub, olacaqdır. 

Bu günki, müsahibim Nemət İbrahimov da I Qarabağ müharibəsində xüsusi igidlik, şücayət göstərən eloğullarımızdandır. Hesab edirəm ki, onunla söhbətimiz sizində marağınıza səbəb olacaq:


-Nemət bəy, əvvəlcə özünüz haqqında qısa bir məlumat verin ki, oxucularımız sizi tanısınlar...


-  Mən 1952-ci ildə Ağdamda anadan olmuşam. Orta təhsilimi bitirdikdən sonra 1972-1975-ci illərdə Odessada hərbi xidmət keçdim. Əsgərlikdən qayıtdıqdan sonra 1990-cı ilədək Yevlax şəhərində 4 nömrəli avtobazada yük maşını sürücüsü işlədim. Həmin il  avtobaza fəaliyyətini dayandırdıqan  sonra Ağdama qayıtdım.


- Və müharibə başladı…

 

 

-Azərbaycanlı olan, qarabağlı, ağdamlı çağrılan heç bir kişi erməni kimi miskin, qorxaq, dilənci bir millətin başından yekə torpaq iddiasına etinasız qala bilməzdi. Biz də qala bilmədik. Qarabağda “Karate Şahbaz”  ləqəbi ilə tanınan qardaşım Şahbaz, onun oğlu Ceyhun, bacımoğlanları Tahir və Məzahirlə birlikdə Milli Qəhrəman Allahverdi Bağırovun könüllülər dəstəsinə qoşulduq. Ağdamın bir çox kəndlərinin, o cümlədən, Aranzəmin, Pircamal və Naxçıvanik kəndlərinin ermənilərdən təmizlənməsində və müdafiəsində iştirak etmişik. Həmin döyüşlərdə qardaşım Şahbazla mən qəlpə yarası adıq, bacımoğlu Məzahir Bayramov şəhid oldu.


- Müharibə dövründə başınıza elə bir hadisə gəlibmi ki, indi də yadınıza düşəndə həyəcan, qəzəb hissi kecirirsiniz, təəssüflənirsiniz?


-Müharibə müharibədi. Ölümdü, dağıntıdır, itkidir, faciədir.1992-ci ildə Pircamal kəndi uğrunda gedən döyüşlər zamanı 13   nəfər mühasirəyə düşdük. Həmin döyüşdə 3 nəfər yaralandı, bir döyüşçü yoldaşımız isə şəhid oldu. Qeyri-bərabər qüvvələrlə döyüşmək çox  çətinidi. Ona görədə,geri çəkilmək məcburiyyətində qaldıq. Qərara gəldik ki, döyüşçü dostumuzun nəşini sonra gəlib aparaq. Yaralıları düzəltdiyimiz xərəklərə uzadıb və uzun məsafəni taxıl zəmilərinin içərisindən sürünə-sürənə keçməklə, öz mövqelərimizə çatdıq. Həmin vaxtlarda Allahverdi Bağırov şəhid olduğu üçün bizim könüllülər batalyonuna “Baba”ləqəbli Barat Quliyev komandirlik edirdi. Onun əmriilə 12 nəfər  döyüşçü şəhid yoldaşımızı götürmək üçün yenidən Pircamala getdik. Əraziyə bir neçə metr qalmış pusquda durmuş ermənilərlə rastlaşdıq. Amma biz çökəklikdə olduğumuz üçün onlar bizi görə bilmədilər. Lakin şəhid olmuş döyüşçümüzün cəsədinə yaxınlaşa bilmədik. Çünki ermənilər meyitin yaxınlığındakı ağaca it zəncirlənmişdilər ki, biz gələndə it hürsün və ermənilər bizi mühasirəyə alsınlar. Ona görə də, geri qayıtdıq.  Sonradan şəhidimiz erməni meyitiilə dəyişdirildi.. .Hər dəfə bu hadisə yadıma düşəndə özümü günahkar hesab edirəm, təəssüf hissi kecirirəm.  Amma təəssüflərim təkcə bununla bitmir ki...


-Daha nələr sizə ağır təsir edib?


-Əslində bizə düşməncilik edən ermənilər deyildi. 70 il “böyük qardaş” bildiyimiz bir millətin nümayəndələri idi. Qarabağın, Ağdamın ermənilər tərəfindən zəbt edilməsi fikri ilə razılaşmıram. Hamımız bilirik ki, ermənilərin buna cəsarəti çatmazdı.  Biz Aranzəmin, Pircamal və Naxçıvannik kəndlərini ermənilərdən təmizlədikdən sonra orada öz mövqelərimizi möhkəmlətdik. Amma sonra bizim  postlarımız, səngərlərimiz olan ərazilər tank, BMP və minamyotlarla atəşə tutuldu. Əslində mərmilər bizim postlara və səngərlərə deyil, onların sağ, sol və arxa tərəflərinə atılırdı. Bununla da bizə xəbərdarlıq edirdilər ki, postları tərk edək. Ermənilər heç vaxt bunu etməyiblər. Əllərinə imkan düşəndə səngərlərimizi hədəf alırdılar.Bu erməni üsulu deyildi. Biz onların ruslar olduğunu sonradan anladıq. Mərzili kəndi uğrunda döyüşlərdə bir erməni tankını partlatdıq. Onun içərisində bir rus polkovniki və xarici ölkədən gəlmiş bir erməni cəsədi var idi. Onların üzərilərində tapdığımız sənədlərdə adları, soyadları, yaşadıqları ölkələr və hərbi rütbələri yazılmışdı. Bir dəfə də Mərzilidəki döyüşlərdə 14 nəfər döyüşçünü öldürdük. Onların komandirini isə əsir götürdük. Hərbi məktəb bitirərək, baş leytenant rütbəsi almış bu komandir rus idi. Deyirdi ki, həyat yoldaşı da rusdur və ailəsi İrəvanda yaşayır.


- Maraqlıdır,  ölümlə necə deyərlər,  göz-gözə dayanmısınızmı?


-Döyüşdə olanlar bilir, ölüm hər an gözləniləndir. Müharibədəsənsə, demək ki, ölümün qucağındasan. Hər şey qalır əzrayilin mərhəmətinə, ya qucağındakını aparır, ya da müvəqqəti buraxır.(gülümsəyir)  Mərzili kəndi işğal olunan ərəfədə kənd əhalisini traktorlara mindirərək, dərə boyunca ərazidən uzaqlaşdırmağa çalışırdıq. Bu vaxt təpənin üstündə dayanan BMP  lüləsini bizim traktora  tuşladı. Düşündüm ki, hər şey bitdi. Amma nədənsə atəş açılmadı. Bir neçə dəqiqədən sonra BMP qəfil dönərək, Mərzili kəndini atəşə tutmağa başladı. Sonra yenə lüləsini bizə sarı tuşladı. Bu hal bir neçə dəfə təkrarlandı. Biz anladıq ki, BMP-nin ekipajındakılar ruslardır və onlar sadəcə, bizi öldürmək yox, kəndi tərk etməyimizi istəyirlər. Əlimdə avtomat olanda ölüm ağlımın ucundan da kecməyib. Amma orda ölümün soyuqluğunu dərindən dərk etdim.


-Ağdamlıların coxu sizi “Fidel Kastro” ləqəbi ilə tanıyır. Bu ləqəb nəylə bağlıdır?


-1992-ci ildə bizim batalyona Bakıdan mədəniyyət işciləri konsertlər verməyə gəlmişdilər. Aralarında rəssamda vardı. Adını unutmuşam. Mən o vaxt saqqalı olduğumdan həmin rəssam məni Kubanın əfsanəvi lideri Fidel Kastroya bənzəti, dedi ki, sən Fidel Kastroya çox oxşayırsan. Elə o vaxtdan döyüşçü yoldaşlarım məni bu adla çağırdılar. Həmin rəssam şəklimi rəhmətlik kinorejissor və aktyor Ceyhun Mirzəyevə göstərib. O da məni filmə dəvət etdi. Goranboy rayonunda çəkilən “Fəryad”  filmində erməni rolunu oynadım.


 -Nemət bəy, silahdaşlarınızdan biri söylədi ki, döyüş vaxtı ermənilərin bir UAZ-ını ələ keçirmisiiz, doğrudurmu?


-Hə, doğrudur! Döyüş vaxtı ermənilərin bir zabitini məhv etdik və onun xidməti maşını olan  UAZ-ını hərbi qənimət kimi ələ keçirdik. Hətta 1 il həmin avtomobili batalyonun xidməti işlərində istifadə edildi. Sonra komandir həmin UAZ-ı mənə bağışladı. Düz 17 il həmin UAZ-I sürdüm. Sonra satıb "QAZel" aldım və onunla çörək pulu qazanıram.

 


-Nemət bəy, yaşamağa eviniz, dolanışığınız, bir-birindən nümunəvi 3 övladınız var.Həyata kecməyən arzunuz qalıbmı?


-Əslində bütün şəxsi  arzularıma catmışam. Məni xoşbəxt insan adlandırmaq olardı. Amma düz 28 il  torpağı düşmən tapdağında,  günahsız soydaşları əsirlikdə, şəhidlərin qisası alınmadığı halda mən özümü xoşbəxt hiss edə bilərdimmi? 28 ildə hər gün ən böyük arzum yenidən əlimə silah almaq oldu, itirdiklərimizi: Ağdamı, Şuşanı, Lacını, Kəlbəcəri,  külli-Qarabağı yenidən qazanmaq oldu! Həm də sülh yolu ilə deyil, müharibə gücü ilə! Mən inanırdım ki, o gün gələcək. Həm də lap tez gələcək!  Şükür bu günə!


- Maraqlı müsahibəyə görə təşəkür edirik!


Əntiqə Rəşid
 

Dosta Göndər :

  

SON XƏBƏRLƏR

2021-10-28

Video

Yazarlar

MARAQLI

DÜNYA

ƏDALƏT BU GÜN
October: 28 26 23 21 19 16 14 12 09 07

Redaktor seçimi

FOTOREPORTAJ

GÜNÜN SİTATI

SORĞU

COVİD 19 peyvəndi vurdurmusunuz?

ÇOX OXUNAN

GÜNÜN LƏTİFƏSİ

Vasif Quliyevin kefi yuxarıdı, sanki səmalarda uçur. Aqil Abbas:

- Vasif, xeyir ola, genə göylərdə uçursan?

Vasif müləllim:

- Qağa neyniyim, "Parıament" siqareti cəkirəm, amma parlamentə düşə bilmirəm. "Prezident" yağı yeyirəm, prezident ola bilmirəm. Bircə

 "Vozdux" arağı real kömək edir, içən kimi havalarda uçuram.

ARXİV

TƏQVİM

FACEBOOK