ANA SƏHİFƏ / YAZARLAR

DANIŞMAĞA MƏHKUMAM

Əbülfət MƏDƏTOĞLU

15870    |   2015-11-27 17:14
Şriftin ölçüsü:
A+ Böyütmək
A+ Balacalaşdır

Sizə səbr diləyirəm

Öncədən deyim ki, bu gün ən asan iş məsləhət verməkdi. Yəni oturursan, qarşında bir stəkan buğlanan çay, ya qulağında telefon, ya da qarşında kimsə, başlayırsan ona yol göstərməyə, məsləhət verməyə. O da ya telefonda hərdən bir «hə», «hı» edir, ya da qarşında tez-tez başını tərpədir. Ürəyində isə nə fikirləşirsə onu bir özü bilir, bir də Allahı. Çünki sən dünyanın ən asan işini görürsən, təbii ki, öz aləmində. O da bir baş bilənin, bir ağsaqqalın tövsiyyəsini dinləyib xoşbəxt olur – yenə sənin aləmində. Əslində isə…

Dərindən oturub götür-qoy edəndə, dağı arana, aranı dağa çəkəndə görürsən ki, ən məsuliyyətli iş elə məsləhət verməkdi, yol göstərməkdi. Çünki onun son nəticəsi məhz o məsləhətdən başlayır. Ona görə də saqqalı ağ olan, yaşı böyük olan hər kəsə ağsaqqal demirlər. Ağsaqqal dünyagörmüş, böyük təfəkkürü olan və bir də hadisələri analiz etmək, nəticə ortaya qoymaq qabiliyyəti olan insanlara deyirlər. Məhşur müğənnimizin dediyini bir az redaktə etsək, yaşın ağsaqqallığa o qədər də dəxli yoxdu…

Bəli, yaxın günlərin söhbətidi. Nəşriyyatın 4-cü mərtəbəsindəki bufetdə əyləşib çay içirdik. Adətən hər səhər 10-15 dəqiqə orda «məşvərət» xarakterli çay içmək mərasimimiz olur. Deməli, oturub çay içirdik. Qəzet adamlarının tanıdığı həmkarlarımızdan biri, yəni Nüsrət gözləmədiyim halda dedi ki, «Mən əclaf danışmağa məhkumam. Danışmayanda, gördüyümü, eşitdiyimi deməyəndə, hətta yüz faiz inandığımı dilimə gətirməyəndə dözə bilmirəm».

Düzünü deyim ki, bu ifadə mənə çox ləzzət edi. Onun «danışmağa məhkumam» ifadəsi mənə təptəzə gəldi. Və elə oradaca bu ifadəni yaddaşıma yazdım. Yaddaşıma yaza-yaza da Nüsrəti dinləməkdə davam etdim. O bildirirdi ki, yaxınlarından biri telefonda yalnış nömrə yığıb və ürəyindəki gerçəyi ona söyləyib. Düşünüb ki, yığdığı nömrə məhz arzuladığı nömrədi. Amma yanlışda da bir naxış var deyiblər. Əslində həmin adam gerçəyi fərqli bir adama etiraf edib, Nüsrətə isə yalnışı söyləyib. Nəticədə ortaya gerçək çıxıb. Bax, Nüsrəti də alovlandıran, özündən çıxaran bu idi ki, ondan gerçəyi gizlətmək mümkün deyil, harda olsa gerçək çıxır ortaya. Elə öncədən onu olduğu kimi söyləmək daha doğru olar…

Əslində bu, çox real bir məntiqdi. Kim olursan ol, özünə yaxın, münasib bildiyin adamla dilinin altında çöp saxlayıb danışmaq doğru deyil. Çünki dil o çöpə öyrənir, alışır və nəticədə də bir də görürsən ki, o qədər yalnışlığa yol verdin, yalnışlıq dilinə gətirdin ki, sonda dediyin gerçəyə də inanan olmadı və qaldın meydanda tək. Nə isə…

Həqiqətən də hadisəni görmək, hadisəyə qiymət vermək və bütövlükdə zamanın rənglərini, havalarını, ortaya qoyduğu hər nədisə onu öz ölçünlə, öz düşüncənlə, öz məntiqinlə ölçüb, biçib dəyərləndirmək, özünü onun içində görə bilmək zənnimcə təkcə bacarıq istəmir, savad tələb etmir. Bu həm də özünün özünə qiymət vermək keyfiyyətini ortaya çıxarır. Kim olduğunu, nəyi bacardığını və ətrafdan necə göründüyünü fəhm edə bilsən, bax onda sənin üçün özünün yaratdığın problemlər olmayacaq. Onda yerini də itirməyəcəksən və sənin yerini də biləcəklər. Bu mənim zaman-zaman öz üzərimdə sınayıb çıxardığım, ortaya qoyduğum həyat kredomdu. Heç vaxt boyumdan, gücümdən, qabiliyyətimdən və bir də bacarığımıdan çox-çox fərqli olan yerlərdə görünməyə can atmamışam, o cür yüklərin altına çiyin verməmişəm. Yıxılıb, daha doğrusu, o yükün altında dişimin, belimin sınmasını istəməmişəm. Amma görünür insanlar fərqli olduğu kimi, onların baxışlarının da fərqli olması sonda bir xaotik durumun yaranmasına gətirib çıxarır. Lap çılpaq desək, kimsə başqa bir kimsənin yerinə iddia edir. Başqa bir kimsə də özündən çox-çox güclü, qabiliyyətli, ağıllı, imkanlı birisinin meydanına çıxıb onunla üz-üzə gəlməyə çalışır. Nəticə isə təbii ki… Bu, bəlli olan bir məğlubiyyətdi. Bax elə mən də o məğlubiyyətə düçar olmamaq üçün oturduğum, durduğum yeri min dəfə ölçüb-biçirəm, min dəfə özümün o yerə uyğun olub-olmadığımı bütün incəliklərə qədər araşdırıram.

Hə, indi yazımın ilk cümləsində işlətdiyim məsləhət sözünə qayıdıram. Artıq son günlərin siyasi mənzərəsi də göstərir ki, dünyada baş verən ən kritik hadisələr məhz məsləhət vermək məsuliyyətini dərk etməyənlərin başının altından çıxır. Buna görə də dövlətlər, xalqlar, bütövlükdə bəşəriyyət narahatlıq yaşayır. Bundan yayınmağın, bundan qurtulmağın yolunu tapmağa çalışanlar baş sındırırlar. Məgər həmin o, özündən «ağsaqqallar», məsləhətçilər bu qədərmi kor idilər, kar idilər? Hər halda nəticəni zaman göstərəcək. Amma zaman da bəzən öz ütüsü ilə hər şeyi vaxtında ütüləyib yerinə qoya bilmir, gecikir. Onda dəvəni aparıb ulağın quyruğuna bağlamış olurlar. Nə isə… Bax, bu yerdəcə bir şeir dilə cətirirəm. Düşünürəm ki, indi onun yeridi, məqamıdı.

yorulmuş

bir at,

həm də

ulaq

quyruğuna bağlanmış…

indi sən

özün

barəmdə

xəyal qur

təsəvvür yarat…

və gör ki,

məni

hansı nöqtəyə

gətirib çıxardı

həyat!..

sən

sonra istəsən

özün

bir ad tap

buna -

hər şeyi

ifadə edən

ad!

***

Hər günün, hər saatın öz hökmü var, deyiblər. Mən buna şübhə etmirəm. Bütün günlərin, bütün saatların hökmünü təbii ki, həmin o prosesin baş verdiyi anda tutmaq, duymaq hər adama nəsib olmur. Üstündən bir azacıq zaman ötəndən sonra adam hiss edir ki, çıxarılan hökm onun xeyrinə və yaxud əleyhinə işləyir. Və bunu hiss edib, götür-qoy edəndə unudur ki, artıq başqa bir hökm hazırlanır. Deməli, həyatı, günü, saatı elə nizamlamalısan ki, onun çıxardığı hökmlər səni yaşama bağlasın, səni yaşatsın, səni faydalı bir iş görməyə ruhlandırsın - istər özün üçün, istər cəmiyyət üçün. Və bu işin səfası cəfaya çevrilməsin.

Bilmirəm fikirlərimi çatdıra bildim, yoxsa yox. Amma həqiqətən də olanları, olmuşlar yaddaşda təzələyəndə daha dərindən anlayırsan ki, nələri itirmisən, nələrdə günahlara, nöqsanlara şərait yaratmısan, imkan vermisən, iştirakçıya çevrilmisən. Amma bunu anlamağım özu sadəcə təsəllidi və bu təsəllini də «keçənə güzəşt» deyərlər yorğanı ilə üstün örtüb uzaqlaşmaq, dünəni unutmaq istəyirsən. Amma bilmirsən ki, özündən qaçmaq mümkün deyil. Əgər özündən qaçmaq mümkün olsaydı, onda ən azı cinayət törədənlərin yüzdə doxsan doqquzu bir yalançı da olsa özü üçün xoşbəxt, rahat durum yaratmış olardı. Düşünərdi ki, törətdiyi qətllər, şərəfsizliklər, namərdliklər onu izləmir. O, əməllərinə cavabdeh deyil, məsuliyyət daşımır – nə Allah qarşısında, nə bəndə qarşısında!

Mənə elə gəlir ki, Tanrı bilərəkdən bizi özümüzdən qaçmağımıza yol qoymayıb, şərait yaratmayıb. İstəyib ki, biz dünənimizdən, əməllərimizdən qopub ayrıla bilməyək. Dünənə, əməllərə söykənib azacıq da olsa məsuliyyət anlayışını, hissini içimizdə yaşadaq. Doğrudur, etiraf anı da var. Lakin bütün etirafların bağışlanıldığına, qəbul olunduğuna mən inanmıram. Bu, mümkünsüz bir işdi. Bəzən deyirlər ki, etiraf böyüklükdü. Olsun. Buna qarşı çıxmıram. Ancaq məsuliyyətsizlik edib nə vaxtsa canını etirafla qurtaracağını düşünənlərin nə qədər yanıldığını həyat hər zaman bizələrə göstərib, bundan sonra da göstərəcək.

İndiki anda ən böyük etiraf məhz Nüsrətin dediyi kimi, gerçəyi danışmaq, yazmaq vəzifəsidi, məsuliyyətidi. Elə bundan başlayır etiraf məncə. Əgər mən yazdığımda, danışdığımda məsuliyyət hiss edirəmsə, deməli, bu həm də etirafdı. Neyləmək olar ki, bugünkü söz camiəsində məsuliyyətsizliklə etirafı qarışıq salan, qarşı-qarşıya gətirən, unudan, bir sözlə, öz arşınları ilə çıxış edənlər yetərincədi. Ona görə də indi söz bir növü sabun köpüyünə çevrilib. Kim necə istəyirsə, ondan o cür də istifadə edir. Sonluq isə ürəkağrıdan olur.

Elə duyğularda, hisslərdə də məsuliyyətlə etirafı paralel tutmayanlar, görməyənlər az deyil. Onlar da yanılırlar, onlar da hisslərin duyğuların yaratdığı məsuliyyətin etiraf qapısına getdiyini dilə gətirməkdən ya çəkinirlər, ya da buna əhəmiyyət vermirlər. Amma nahaq. Çünki…

Canımda bir ağrı var

Ağrı dil ağrısıdı.

Onsuz ötən günlərin -

Bitməz il ağrısıdı!..

Yurddan didərgin düşən,

Canımda artıb şişən,

Bağrımı ox tək deşən -

Qaçqın el ağrısıdı!..

Gözümdən gözün çəkən

Üzümdən üzün çəkən

Bu qədər uzun çəkən -

Nazlı gül ağrısıdı…

***

Biz öz baxışlarımızı cilalayanda daha çox gerçəyə söykənməyə çalışırq. Yəni reallıq daha böyük təsir gücünə malik olduğu üçün ondan qaçmaq o qədər də asan deyil. Lap qaçsan da sonda ya gedib divara, səddə çatacaqsan, ya da yıxılıb özünü şilküt edəcəksən. Bu isə ağıllı adamların arzulamadığı bir nəticədi.

Bax, bu mənada mən də düşünürəm ki, istər siyasi müstəvidə, istər mədəni həyatda baş verənlərin hamısı mütləq bir şəkildə nədənsə qaynaqlanır, nəyinsə üzərində qurulur. Deməli, o nəyisə də böyük ağıllar və qeyri-adi güclər idarə edirlər, yaradıb ortaya qoyurlar. Bizlər, yəni ətraf aləm isə həmin o ortada olanın çevrəsini təşkil edirik. Hərəmiz öz imkanımıza, öz gücümüzə, öz bacarığımıza, öz ağlımıza, öz məntiqimizə görə ona yanaşır, ona uyğunlaşır, ona qiymət veririk. Təbii ki, yanlışlıqlar da olur. Bu, qaçılmazdı. Ən azından ona görə ki, hərənin baxış bucağı özünün ölçüsü ilə ölçülür. Və mən də öz baxış bucağımda həmişə öz ölçülərimlə çıxış edirəm. Bunu bir hökm kimi ortaya qoymuram. Lap sadə şəkildə ifadə etsəm, mənim baxış bucağımdakılar mənim mülahizələrimdi, mənim təxminlərimdi. Oxucu və yaxud dinləyici onu öz baxış bucağında görə bilirsə, bu mənim sözümün, qələmimin uğurudu, məntiqimin bəhrəsidi. Yox, əgər hər şey düşündüyümün əksinə alınırsa, deməli mən günü, saatı, zamanı özüm öz əlimlə yellərə verirəm, boşuna xərcləyirəm. Bunun günahı da özümdədi…

Bəli, bu gün yazan da çoxdu, danışan da çoxdu, məsləhət verən də. Oxuyanın çox olduğuna şübhəm var, elə dinləyənin də. Amma buna baxmayaraq, mən də yazmağa, danışmağa məhkumam. Özü də mən yazdığımı, danışdığımı ağlımın və ürəyimin süzgəcindən keçirəndən sonra dilə gətirirəm, kağıza köçürürəm. Yəni öz baxış bucağıma çevirirəm. Ona görə də məsuliyyətini də anlayıram. Ancaq onu da unutmuram ki, məhkum olduğumu yazmaq, danışmaq haqqı kimlərinsə məcburi şəkildə qəbul etməsi üçün mənə verilməyib. Daha dəqiq ifadə etsəm, yazdıqlarımı, danışdıqlarımı oxumaq, dinləmək məcburiyyət deyil. O məcburiyyət mənim özümə aiddi. Siz isə dinləsəniz də, oxusanız da və yaxud əksinə, qərar versəniz də yenə mənim məhkum olduğum danışmaq, yazmaq haqqım özümdə qalacaq. Sadəcə, sizə mən ancaq səbr diləyirəm, yazılanları oxumaq, deyilənləri dinləmək üçün. Axı bu səbrin bir ucu da məni tutur.




İmza:

YAZARIN ARXİVİ

2018-02-01 : "O SÖZƏCƏN..."
2017-12-15 : İLĞIM
2017-11-27 : «QABİL»
2017-11-24 : VAXT GÜNAHKARI
2017-09-27 : "BAYILDAN BAYIRA"
2017-08-29 : KİŞİ TİTULU
2017-08-11 : OVQAT YARADAN…
2017-07-29 : İSTƏK...
2017-07-28 : SÖZ HEYKƏLİ
2017-07-25 : BU DA 27–di!
2017-07-14 : "QALIN" ADAMLAR
2017-06-09 : GÜNAHIM NƏDİ?
2017-06-06 : "SNAYPER QIZ"
2017-05-26 : HAVADAKI ADAM
2017-05-05 : BAKI KÖÇKÜNÜ
2017-03-31 : SOY… QIRIM…
2017-03-01 : MÜŞFİQ TUFANI
2017-02-14 : "YADA DÜŞDÜ"
2017-02-10 : ÖMÜR QIRIQLARI
2017-02-03 : YAŞ HƏDDİ
2017-01-27 : NEKROLOQ
2017-01-19 : BİTMƏYƏN AĞRI
2017-01-06 : SON XƏBƏRDARLIQ
2016-12-16 : ALLAHIN İŞİ
2016-09-09 : BİR HECALI SÖZ
2016-08-13 : MƏKTUB
2016-08-12 : MƏKTUB…
2016-08-12 : HAVA
2016-07-01 : CƏNAB NAZİR
2016-06-17 : ÜMİD KƏNDİRİ
2016-04-29 : NİŞANÇI
2016-04-09 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-04-08 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-03-11 : MART OVQATI
2015-12-19 : MÜQƏDDƏS AMAL
2015-12-12 : YANIQ SƏS
2015-11-13 : Tofiq Abdinlə
2015-11-13 : ÜZ SUYU
2015-10-31 : SEÇİM ANI…
2015-09-12 : İNSANLIQ
2015-08-27 : YADDAŞ YAZISI
2015-08-19 : "AZƏRBAYCAN"
2015-07-10 : İLĞIM
2015-06-18 : DOST GEDİB…
2015-06-17 : "SAAT SƏSİ"
2015-05-06 : "AZƏRBAYCAN"
2015-04-22 : "YADA DÜŞDÜ"
2015-03-18 : "ADİ QƏŞƏM"
2015-02-28 : HAVALANMIŞ ADAM
2015-02-14 : SENSASİYA
2015-02-12 : BACI DOST OLARSA
2015-02-07 : YARPIZ SÖHBƏTİ
2015-01-16 : YAŞAYAN RUH
2015-01-10 : XAŞ + XAŞ
2015-01-09 : "QƏLƏM SƏSİ"
2014-12-27 : SAXTA BABA
2014-12-26 : SAXTA BABA
2014-12-20 : ŞUNURLU ADAMLAR
2014-12-16 : ELNURUN KİTABI
2014-12-11 : RUH ADAMI
2014-11-29 : NAXIŞLI ADAM
2014-11-20 : HƏYATIMDAKI ADAM
2014-11-15 : DİQQƏT TALONU
2014-11-14 : "QUM SAATI"
2014-11-12 : STATUS - KVO
2014-11-08 : BİR ƏTƏK DAŞ
2014-11-04 : PAMBIQLI QULAQLAR
2014-10-29 : "ƏDƏBİ HƏYAT"
2014-10-11 : AŞ QARASI
2014-10-04 : ZİNDAN UŞAQLARI
2014-09-03 : "YADA DÜŞDÜ"
2014-08-23 : İÇİMDƏKİ TOY
2014-07-18 : Kimsə yoxdu...
2014-07-05 : KİŞİ
2014-06-21 : ÜZ SUYU
2014-06-14 : TANISAM UTANACAQ
2014-05-24 : DİŞ ÇÖPÜ
2014-04-26 : QURU ADAM
2014-03-20 : İynə boyu yazı
2014-03-15 : LƏNƏTLƏNMİŞ
2014-01-25 : ÖZGƏ PALTARI
2013-12-21 : İSİNİŞMƏ...
2013-11-09 : QANADLI GÜNLƏR
2013-07-27 : DOST GEDİB...
2013-07-20 : PALAZA BÜRÜN...
2013-07-13 : YARIMÇIQ YAZI...
2013-05-08 : RUHUMUZUN ÜNVANI
2013-05-04 : "MAYOVKASIZ" MAY
2013-01-19 : DİRƏDÖYMƏ...
2012-12-20 : ATILAN İLK ADDIM
2012-12-08 : ÖGEY ANA
2012-12-07 : ŞAD XƏBƏR:
2012-11-27 : CANLI TARİX
2012-11-24 : SƏNSİZ
2012-11-16 : ÜMİD VERMƏK
2012-11-14 : SƏNSİZ
2012-10-13 : "BİZİM DÜNYA"
2012-08-18 : ADSIZ GÜNAHLAR
2012-06-23 : DON JUAN
2012-06-15 : ONDAN HAMIYA
2012-06-14 : RÜSTƏM KAMAL
2012-02-25 : DOLABDAKI ÜRƏK
2012-02-04 : BİR QIŞ NAĞILI
2012-01-07 : DİQQƏT QITLIĞI
2011-12-31 : SOVQAT
2011-12-17 : NƏFƏSLİK...
2011-11-12 : DOLAB
2011-08-27 : BİR SEVGİ DRAMI
2011-07-22 : SÖZÜN GÜNÜ
2011-07-16 : SİRLİ ZƏNG
2011-07-02 : İLİN YARISI
2011-06-11 : GÖRÜŞ YERİ
2011-05-28 : KÜT BIÇAQ
2011-04-30 : SATILIR
2011-04-23 : QAÇIRILAN QIZ
2011-04-16 : TƏNHA KİŞİ
2011-04-09 : GÖYDƏNDÜŞMƏ
2011-03-19 : AYDINLIQ
2011-03-15 : FRANSIZCA
2011-02-23 : 55-ə ÇATMADIN
2011-02-19 : Bu da bir il
2011-01-29 : GÖZMUNCUĞU
2011-01-22 : HƏYATIN BİR ANI
2011-01-08 : BAŞLANĞIC
2010-12-31 : BU DA İLİN SONU
2010-12-25 : CAN AĞRISI
2010-11-06 : SEÇİLƏN
2010-10-30 : YARALI DURNA
2010-09-18 : PƏRAKƏNDƏ YAZI
2010-07-31 : Axtarış
2010-07-02 : ÜMİD SORAĞINDA
2010-05-01 : DÜYÜNÇƏ
2010-04-17 : CƏRRAH BIÇAĞI
2010-02-20 : DÖZÜM MƏQAMI
2010-01-30 : AYRILIQ ANI
2010-01-16 : SEÇİM ANI
2009-12-12 : SÜKUTLA SÖHBƏT
2009-11-27 : BƏRAƏT KAĞIZI
2009-11-21 : KÖLGƏLƏR...
2009-10-31 : YARPAQ TÖKÜMÜ
2009-10-10 : CAVABSIZ SUALLAR
2009-09-12 : BİR AN
2009-08-22 : HƏFTƏMİN ACISI
2009-06-20 : XOCALI TOYU
2009-06-06 : UZUN BİR GÜN...
2009-05-23 : VAXTINDA
2009-05-02 : AĞLAYAN BULUDLAR
2009-03-14 : "BƏXTƏVƏRLİK"
2009-03-07 : ANAMA MƏKTUB...
2009-02-28 : ADİ RİYAZİYYAT
2009-01-31 : CAN AĞRISI
2009-01-24 : "ƏZABSIZ ANLAR
2009-01-10 : BƏHANƏ
2008-12-31 : Bazarlıq
2008-12-13 : DƏLİ ADAM
2008-12-06 : FAYDASIZ QAZINTI
2008-11-22 : PULUN VAR?
2008-11-15 : QALXANIN ENMƏSİ
2008-10-18 : ÖMRÜN BİR ANI
2008-10-11 : PAYIZ YAĞIŞLARI
2008-09-28 : MƏKTUBLAŞMA
2008-09-06 : QAYNAR QAZAN
2008-08-30 : ERA
2008-08-23 : OVCUMDA YANAN OD
2008-08-02 : QARIŞIQ YAZI
2008-07-12 : QƏFLƏT YUXUSU
2008-06-28 : ƏRKƏSÖYÜN
2008-06-07 : BAŞ AĞRISI
2008-05-17 : QURUMUŞ GÜLLƏR
2008-04-19 : DAŞ
2008-03-20 : ATHAAT
2008-02-02 : PASİBAN
2008-01-12 : AMERİKA AYISI
2007-12-06 : XƏBƏRDARLIQ
2007-11-24 : QALMAQAL
2007-11-23 : ÇÖKHAÇÖK
2007-11-22 : QIZDIRICI...
2007-11-03 : QOYUN BƏXTİ...
2007-10-27 : AŞİQLİK
2007-10-24 : XƏCALƏT
2007-10-19 : PAYIZ NOTLARI
2007-10-10 : BASARAT
2007-10-06 : ƏBƏDİ ÜNVAN
2007-10-06 : PERSONAJ
2007-10-05 : ÜÇ PÖHRƏ
2007-10-04 : HADİSƏ
2007-10-03 : HAVA
2007-10-02 : ÜZƏRLİK
2007-09-22 : HÖKM
2007-09-15 : VAHİMƏ
2007-09-01 : İNSTİNKT
2007-08-28 : NİYƏ ÖLDÜ?..
2007-08-15 : GÜNAH
2007-08-11 : PARALEL
2007-08-08 : GÜNVURMA
2007-08-07 : SALON
2007-08-04 : HÖRMƏT(sizlik)
2007-07-31 : TELEFON ZƏNGİ
2007-07-28 : QUDUZLUQ
2007-07-26 : BU DA 17 YAŞ...
2007-07-17 : BİLİRSƏNMİ?
2007-07-11 : BAŞAĞRISI
2007-07-04 : MƏNİ TANIMADIN?
2007-07-03 : SERİAL
2007-06-12 : "DEPUTAT OTAĞI"
2007-06-09 : ÖRKƏN
2007-05-25 : QARAVƏLLİ
2007-05-20 : AXSAYAN YERİMİZ
2007-05-05 : MUSA YAQUB -70
2007-05-01 : KƏNDİR
2007-04-20 : ŞƏKİL
2007-04-14 : STRESS
2006-12-08 : YUXU
2006-10-14 : GÜNAH
2006-10-10 : LAZIM GƏLSƏ...
SON XƏBƏRLƏR
2018-04-26


VİDEO



ƏDALƏT BU GÜN
Redaktor seçimi
FOTOREPORTAJ
GÜNÜN SİTATI
SORĞU
"Arsenal”, yoxsa "Atletiko”?

"Arsenal” (25%)
"Atletiko” (75%)

ÇOX OXUNAN
GÜNÜN LƏTİFƏSİ
Arvad ərinə:
- Əzizim, işdə bizə zərərli işə görə 15% əlavə pul ödəyəcəklər.
- Sən getdin ordakıları da zəhərlədin?




digər lətifələr
ARXİV
FACEBOOK