ANA SƏHİFƏ / YAZARLAR

SADƏ, SƏMİMİ VƏ BÜTÖV

Əbülfət MƏDƏTOĞLU

40311    |   2015-06-17 16:36
Şriftin ölçüsü:
A+ Böyütmək
A+ Balacalaşdır

O, ürəyimdə bu titulların sahibidi

Neçə gündü ki, öz içimdə götür-qoy edirəm. İtirdiyini axtaran adam kimi gözüm uzaqlarda, fikrim, xəyalım nə vaxtsa qayıdacağıma ümidli olduğum yerlərdə… Elə bil ki, özümü tapmaq istəyirəm… elə bil ki, özümü axtarıram… elə bil ki, içində olduğum bu anların qapısını açmaq, kitab kimi vərəqləmək üçün hardan, nədən başlamağın sorağındayam, axtarışındayam. Və bütün bunlar da mənə dinclik vermir. Öz-özümə düşünürəm ki, demək mənim yolum da, yerim də bura qədər imiş. Gəlib çatdım, bitdim, tükəndim. Amma görürəm yox, içimdə hələ nə isə qalıb, ürəyimdə hələ nə isə közərir, dilimin ucunda nə isə göyərir.

Bax, bu nəsələrin içərisində girinc qalmaq, axtarışda olmaq bilirsiniz nə deməkdi? Yəqin bilirsiniz. Ona görə də dərinə baş vurmuram, o sualın cavabını təkrar etmirəm. Sadəcə, bir məqamı diqqətə çatdırıram. O da insanın nəyi axtardığını bildiyi halda axtarmağı və tapa biləcəyinə inandığı halda tapması bütövlükdə isə bunların cəminin sevincini yaşaya bilməməsidi. Deyəsən bir az qəliz oldu. Amma həqiqətən də axtardığını tapacağına inandığın halda tapıb sevinməmək məncə nə qədər adi hal olsa da, onun canında bir çatışmamazlıq var, bir qüsur var. Elə mən də bugünkü halımda həmin o çatışmazlığın, o qüsurun göynərtisinə dözməyə məcburam…

Bəli, yol kənarında dayanıb əlini gözlərinə günlük edən bir Allah bəndəsini canlandırın gözlərinizin qarşısında. Bir anlıq düşünün ki, həmin o Allah bəndəsi əlini gözünə günlük edib elə sizi görmək, sizi axtarmaq, sizi tapmaq niyyətindədi. Siz də istəyib istəməməyinizdən asılı olmayaraq ya bir addım irəli gedin, ya da görünə biləcəyiniz bir nöqtə seçin – qənşərə çıxın. Qoy o Allah bəndəsi sizi görsün. Axı hələ bilmirsiniz o sizi niyə axtarır. Amma mən bilirəm!...

Bilirəm sizi niyə axtarıram. Axı sizə ürək borcum var, onu qaytarmalıyam. Çox da ki, siz istəmirsiniz, büruzə vermirsiniz, xatırlatmırsınız. Mən ki, bunun nə demək olduğunu zaman-zaman içimdə çox vərəqləmişəm, çox ələyib ələkdən keçirmişəm. Və görmüşəm ki, bu borc mütləq qaytarılmalıdı…

Hə, ömür yolunun kənarında dayanmışam. Uzaq, çox uzaq bir tarixə boylanıram. Əslində o tarix barmaq sayı ilə hesablasaq o qədər də çox uzaqlıqda deyil. Təsəvvür edin ki, mən onunla tanış olanda o, yenicə sayılan, seçilən səlahiyyətli bir vəzifənin sahibi təyin olunmuşdu. Amma buna qədər mən onun universitet dönəmindən xəbərdar idim. Çünki məndən bir neçə kurs öndə oxuyurdu. Və bilirdim ki, onun təhsili də, dünya görüşü də, ən vacibi isə ətrafındakılarla təması o qədər yerli-yerində idi ki, sanki bütün bunları bir zərgər dəqiqliyi ilə hesablayıb. İnanın ki, tam səmimiyyətimlə deyirəm, onun verdiyi salamdakı səmimiyyət o qədər təbii, o qədər saf, o qədər içdən gələndi ki, ona dərhal münasibət bildirməmək, onun əlini bütün içinlə sıxmamaq mümkün deyil. Təbiət etibarı ilə ən sadəlöhv adamlar kimi görünən və elə belə də olan Telman müəllim hadisələrə münasibətdə, ədəbi mühitə yanaşmada, xüsusilə mətbuata verdiyi önəmdə çoxlarımızı xeyli ötüb keçibdi. Və hər görüşümüzdə də mən bu insanın heç dəyişmədiyini, yəni münasibətini olduğu kimi qoruyub saxladığını, özünü olduğu kimi ifadə etdiyini görüb daxilən heyrətlənmişəm. Axı indi çoxlarımız zamanın, hadisələrin, səlahiyyətlərin diqtəsilə ya dəyişirik. Ya erroziyaya uğrayırıq, ya da ümumiyyətlə ilkinliyimizdən, lap çılpaq desəm, adamlığımızdan çıxıb gedirik…

Onunla Beyləqanda yaxından tanış oldum. Hadisələrin hələ «daş dövrü» idi. Kəndlərimiz, rayon mərkəzlərimiz o «daş müharibəsinin» fəsadlarını yaşayırdı. Mən də bölgə müxbiri kimi Beyləqana gedib çıxmışdım. İndiki kimi yadımdadı. Xankəndindən Beyləqana gəlmişdim. Burda mənə son dərəcə əziz olan və hər gün də ruhuna dualar oxuyub, hər dəqiqə xatırladığım, baməzə söhbətlərini dost-tanışa çatdırdığım Elman Ağayevlə görüşdüm. İş otağına çay gətirtdi. Çay içdik. Qarabağdan, hadisələrdən, övladlardan danışdıq. Sonra Telman müəllimlə görüşmək istədiyimi bildirdim. Dərhal Elman Ağayev özünəməxsus bir ciddiyyətlə:

- Kişi kimi oğuldu! Onunla görüşməyə dəyər. Görüş, amma çörəyi bir yerdə yeyəcəyik, aradan çıxma – dedi.

Mən onun iş otağından çıxanda əlini telefona uzatdığını hiss etdim. Kabinetinin qapısı həmişə açıq olan Elman Ağayev Telman müəllimlə danışırdım. Ona məni təqdim edirdi… Bəli, o vaxtkı Xalq Məhkəməsinə, yəni Telman müəllimin çalışdığı idarəyə gəldim. Qapını döyüb özümü təqdim etdim. Oturduğu kürsüdən qalxıb mənə doğru gəldi. Üzündəki təbəssümdən hiss etdim ki, gəlişimdən narazı deyil. Əlimi möhkəm sıxdı. Elə mən də… Əyləşməyə dəvət etdi. Üzbəüz oturduq. Təbii ki, öncə o günlərin problemindən, yəni Qarabağdan danışdıq. Mənim Xankəndindən gəldiyimi bildiyi üçün oradakı durumla maraqlandı. Ümumiyyətlə, bu işlərin nədən, niyə qaynaqlandığını, prosesin hansı istiqamətə doğru hərəkət etdiyini birlikdə çözməyə çalışdıq. Sözarası xatırlatdım ki, o, məndən bir neçə il öncə qurtarıb universiteti. Ortaq dostlarımız, tanıdığımız tələbə yoldaşlarımız var. Bax, söhbət dostlara gəlib çatanda:

- Elman Ağayev yaxşı ağsaqqaldı, yaxşı da hüquqşünasdı, yaxşı da kişidi! Onunla işləmək çox rahatdı – dedi Telman müəllim. Ardınca əlavə etdi ki, sizi də çox istəyir. Hətta telefonda işarə vurdu ki, gələn mənim qardaşımdı və mənim də qonağımdı...

Telman müəllimin sözləri məndə daha xoş bir ovqat yaratdı və ürəyimdə ağsaqqal qardaşıma qarşı minnətdarlıq hissi bir az da artdı. Elə həmin o duyğuyla da Telman müəllimn sözünə qarşılıq olaraq:

- Elman müəllimlə dostluğumuzun kökü çox qədimdi. Onunla oturub-durmaq, onunla həmsöhbət olmaq neçə-neçə kitab oxumağa bərabərdi - həm həyat təcrübəsi böyükdü, həm də ədəbiyyata sevgisi. Elə sihin barənizdə də mənə ən yaxşı təqdimatı o etdi – dedim.

İndi həmin o ilk tanışlığı yaddaşımda bir xatirə kimi təzələyəndə özümdən asılı olmadan içimdən bir sızıltı keçdi, ürəyim göynədi. Bu da ağsaqqal dostumun oğul dərdi və bir də özünün o dərdə dözməyib dünyamızı erkən tərk etməsi idi. Ruhları şad olsun! Sadəcə, mən indi daha çox anlayıram ki, ürəyimdə gəzdirdiklərim ürəyim döyündüyü ana qədər yaşayır. Ondan sonra başqa bir ürəkdə yeri varsa, orda həyatını davam etdirir. Məhz bu mənada həyat da, ömür də əbədi olur. O kəslərə ki, onlar böyük hərflərlə yazılan İNSANdır, ADAMdır, KİŞİdir!!!

Həmin o ilk tanışlıqdan sonra Telman müəllimlə bizim münasibətlərimiz getdikcə yaxınlaşmağa, doğmalaşmağa başladı. Mən öncə elə bildim ki, burda təkcə ağsaqqal dostumun təqdimatı və özünün iştirakı əsas yer tutur. Amma zaman-zaman bu münasibətlərin davamında aydınlaşdı ki, o təqdimat yaxşı bir şərt imiş, bir körpü imiş və biz bir-birimizə qarşı o şərtlə, o körpüylə keçib gəlmişik. Və bu gün də həmin o davamlı olan münasibət mənim iç dünyamın bir hissəsinə hakim kəsilib. Burada vurğulayım ki, mən iç dünyama həsr etdiyim içimdəki adamlar sırasında sadəliyin və səmimiyyətin ən yaxşı təmsilçisi məhz Telman müəllimdi. Necə deyərlər, o uşaqla uşaq, böyüklə böyükdü. Üstəlik, o həm də öyrənib və öyrətməyi də bacarır. Bunu mən elə-belə demirəm. Bu fikrimin də bir dayanaq yeri var…

Sovet jurnalistikasında məhkəmə oçerkləri o qədər də geniş yer almamışdı. Daha çox bədii əsərlərdə, məhkəmələrdən, məhkəmə istintaqlarından, məhkəmələrin gedişindən, hakimlərdən yazılar yazılırdı. Amma o dövrün sayca az olan mətbuatı müəyyən əlamətdar günlərdə hakimlər barəsində ya müsahibə, ya onların hansısa bir təşkil olunmuş yazısını çap edirdi. Ancaq 80-ci illərin sonlarından başlayaraq bu sahədə müəyyən imkanlar ortaya çıxdı. Artıq hakimlər özləri də mətbuata müraciət edir, onların apardıqları məhkəmə istintaqları barəsində oçerklər, publisist yazılar işıq üzü görürdü. Bax, bu mənada mənim məhkəmələrlə bağlı yazdığım yazıların hazırlanmasında, onların şah damarında Telman müəllimin məsləhətləri dayanırdı. O mənim yazmaq qabiliyyətimə özünün hüquqşünas yanaşmasıyla, lap çılpaq desəm, bir hakim kimi verdiyi məsləhətlərlə sanki bütövlük gətirirdi, yazını tamamlayırdı. Bax, bu da bizim həm əməkdaşlığımızı yaxınlaşdırır, davamlı edir, həm də bizi bir ziyalı kimi, dost kimi bir-birimizə bağlayırdı. Hər görüşümüzdə mütləq yeni mövzular ortaya çıxırdı. Baxıb görürdüm ki, mətbuatla bağlı olan Telman müəllim təkcə ölkədə yox, həm də dünyada baş verən hadisələrə qarşı çox həssasdı. Kiçik bir jurnalist, mətbuat xətasını belə onun gözündən yayındırmaq mümkün deyil. Bu da təbii ki, bir yazı adamı ki, mənim də məsuliyyətimi artırırdı. Üstəlik, bizim qaynayıb-qarışan doğmalığımız istənilən mövzunu çılpaqlığı ilə müzakirə etməyə, münasibət bildirməyə imkan verirdi.

Onda gördüyüm bu istiqanlılıq məni onun yanında rahat olmağa, fikirlərimi ifadə etməyə, hətta problemlərimi bölüşməyə ürəkləndirirdi. Yaşamımı, ailə qayğılarımı, qaçqınçılığın gətirdiyi yükü, evsizliyin faciəsini onunla bölüşəndə onun necə haldan-hala düşdüyünü indinin özündə də unutmuram. Üstəlik, bu insanın mənə özünün düşüncəsinə, dünyasına uyğun olan digər qələm adamlarına olan qayğısı, yanaşması o qədər içdən gəlirdi, o qədər təbii olurdu ki, bunu bəzən sezmək, görmək mümkün olmurdu. Amma sonra həmin o qayğının səni əhatə etməsi Telman müəllimin nə boyda bir ürək sahibi olduğunu özü göstərirdi…

İllər bir-birini əvəz etdikcə təbii ki, bu doğmalıq, bu ünsiyyət də bizim xeyir-şər məclislərimizdə, bizim ağrılı-acılı günlərimizdə cilalanır və mənim üçün bir ürək dostunun simvoluna- obrazına çevrilirdi. Özü də elə bir obraza ki, öncə vurğuladığım kimi onun bütün mahityyəti sadəlik və səmimiyyət idi. Bax elə bugünün özündə də Telman Quliyev mənim üçün həmin o simvoldu, həmin o obrazdı. Mən onun həmkarlarına, iş yoldaşlarına, qohumlarına, ətrafında olan adamlara olan bütün münasibətlərini ağlımın süzgəcindən keçirib gəldiyim nəticə odur ki, bu dünyada, yəni var olduğun həyatda sadə, səmimi, dürüst, mehriban qayğıkeş və ən vacibi isə bütöv olmaq hər insanın bacardığı iş deyil. Amma Telman müəllim bunu bacarıb, özü də mükəmməl şəkildə. Ona görə də ürəyimdə yeri olan bu dostumun insanlıq çalarlarını həm yaddaşımda, həm gözümün önündə vərəqlədikcə daxilən bir rahatlıq duyuram. Elə bil ki, o rahatlıq məni sözün həqiqi mənasında bir dost dünyasına götürüb aparır. Elə dünyaya ki, orda ancaq təkrar-təkrar vurğuladığım səmimiyyət, sadəlik və bütövlük hakimdi.

Bəli, insanların taleyi haqqında hökm verən hakimin özü də dost ürəyində hakim olursa, deməli, bu elə dostun da hakimliyi və bütövlüyüdü. Məncə bu fikrimlə Telman müəllim də razılaşar.




İmza:

YAZARIN ARXİVİ

2018-02-01 : "O SÖZƏCƏN..."
2017-12-15 : İLĞIM
2017-11-27 : «QABİL»
2017-11-24 : VAXT GÜNAHKARI
2017-09-27 : "BAYILDAN BAYIRA"
2017-08-29 : KİŞİ TİTULU
2017-08-11 : OVQAT YARADAN…
2017-07-29 : İSTƏK...
2017-07-28 : SÖZ HEYKƏLİ
2017-07-25 : BU DA 27–di!
2017-07-14 : "QALIN" ADAMLAR
2017-06-09 : GÜNAHIM NƏDİ?
2017-06-06 : "SNAYPER QIZ"
2017-05-26 : HAVADAKI ADAM
2017-05-05 : BAKI KÖÇKÜNÜ
2017-03-31 : SOY… QIRIM…
2017-03-01 : MÜŞFİQ TUFANI
2017-02-14 : "YADA DÜŞDÜ"
2017-02-10 : ÖMÜR QIRIQLARI
2017-02-03 : YAŞ HƏDDİ
2017-01-27 : NEKROLOQ
2017-01-19 : BİTMƏYƏN AĞRI
2017-01-06 : SON XƏBƏRDARLIQ
2016-12-16 : ALLAHIN İŞİ
2016-09-09 : BİR HECALI SÖZ
2016-08-13 : MƏKTUB
2016-08-12 : MƏKTUB…
2016-08-12 : HAVA
2016-07-01 : CƏNAB NAZİR
2016-06-17 : ÜMİD KƏNDİRİ
2016-04-29 : NİŞANÇI
2016-04-09 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-04-08 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-03-11 : MART OVQATI
2015-12-19 : MÜQƏDDƏS AMAL
2015-12-12 : YANIQ SƏS
2015-11-13 : ÜZ SUYU
2015-11-13 : Tofiq Abdinlə
2015-10-31 : SEÇİM ANI…
2015-09-12 : İNSANLIQ
2015-08-27 : YADDAŞ YAZISI
2015-08-19 : "AZƏRBAYCAN"
2015-07-10 : İLĞIM
2015-06-18 : DOST GEDİB…
2015-06-17 : "SAAT SƏSİ"
2015-05-06 : "AZƏRBAYCAN"
2015-04-22 : "YADA DÜŞDÜ"
2015-03-18 : "ADİ QƏŞƏM"
2015-02-28 : HAVALANMIŞ ADAM
2015-02-14 : SENSASİYA
2015-02-12 : BACI DOST OLARSA
2015-02-07 : YARPIZ SÖHBƏTİ
2015-01-16 : YAŞAYAN RUH
2015-01-10 : XAŞ + XAŞ
2015-01-09 : "QƏLƏM SƏSİ"
2014-12-27 : SAXTA BABA
2014-12-26 : SAXTA BABA
2014-12-20 : ŞUNURLU ADAMLAR
2014-12-16 : ELNURUN KİTABI
2014-12-11 : RUH ADAMI
2014-11-29 : NAXIŞLI ADAM
2014-11-20 : HƏYATIMDAKI ADAM
2014-11-15 : DİQQƏT TALONU
2014-11-14 : "QUM SAATI"
2014-11-12 : STATUS - KVO
2014-11-08 : BİR ƏTƏK DAŞ
2014-11-04 : PAMBIQLI QULAQLAR
2014-10-29 : "ƏDƏBİ HƏYAT"
2014-10-11 : AŞ QARASI
2014-10-04 : ZİNDAN UŞAQLARI
2014-09-03 : "YADA DÜŞDÜ"
2014-08-23 : İÇİMDƏKİ TOY
2014-07-18 : Kimsə yoxdu...
2014-07-05 : KİŞİ
2014-06-21 : ÜZ SUYU
2014-06-14 : TANISAM UTANACAQ
2014-05-24 : DİŞ ÇÖPÜ
2014-04-26 : QURU ADAM
2014-03-20 : İynə boyu yazı
2014-03-15 : LƏNƏTLƏNMİŞ
2014-01-25 : ÖZGƏ PALTARI
2013-12-21 : İSİNİŞMƏ...
2013-11-09 : QANADLI GÜNLƏR
2013-07-27 : DOST GEDİB...
2013-07-20 : PALAZA BÜRÜN...
2013-07-13 : YARIMÇIQ YAZI...
2013-05-08 : RUHUMUZUN ÜNVANI
2013-05-04 : "MAYOVKASIZ" MAY
2013-01-19 : DİRƏDÖYMƏ...
2012-12-20 : ATILAN İLK ADDIM
2012-12-08 : ÖGEY ANA
2012-12-07 : ŞAD XƏBƏR:
2012-11-27 : CANLI TARİX
2012-11-24 : SƏNSİZ
2012-11-16 : ÜMİD VERMƏK
2012-11-14 : SƏNSİZ
2012-10-13 : "BİZİM DÜNYA"
2012-08-18 : ADSIZ GÜNAHLAR
2012-06-23 : DON JUAN
2012-06-15 : ONDAN HAMIYA
2012-06-14 : RÜSTƏM KAMAL
2012-02-25 : DOLABDAKI ÜRƏK
2012-02-04 : BİR QIŞ NAĞILI
2012-01-07 : DİQQƏT QITLIĞI
2011-12-31 : SOVQAT
2011-12-17 : NƏFƏSLİK...
2011-11-12 : DOLAB
2011-08-27 : BİR SEVGİ DRAMI
2011-07-22 : SÖZÜN GÜNÜ
2011-07-16 : SİRLİ ZƏNG
2011-07-02 : İLİN YARISI
2011-06-11 : GÖRÜŞ YERİ
2011-05-28 : KÜT BIÇAQ
2011-04-30 : SATILIR
2011-04-23 : QAÇIRILAN QIZ
2011-04-16 : TƏNHA KİŞİ
2011-04-09 : GÖYDƏNDÜŞMƏ
2011-03-19 : AYDINLIQ
2011-03-15 : FRANSIZCA
2011-02-23 : 55-ə ÇATMADIN
2011-02-19 : Bu da bir il
2011-01-29 : GÖZMUNCUĞU
2011-01-22 : HƏYATIN BİR ANI
2011-01-08 : BAŞLANĞIC
2010-12-31 : BU DA İLİN SONU
2010-12-25 : CAN AĞRISI
2010-11-06 : SEÇİLƏN
2010-10-30 : YARALI DURNA
2010-09-18 : PƏRAKƏNDƏ YAZI
2010-07-31 : Axtarış
2010-07-02 : ÜMİD SORAĞINDA
2010-05-01 : DÜYÜNÇƏ
2010-04-17 : CƏRRAH BIÇAĞI
2010-02-20 : DÖZÜM MƏQAMI
2010-01-30 : AYRILIQ ANI
2010-01-16 : SEÇİM ANI
2009-12-12 : SÜKUTLA SÖHBƏT
2009-11-27 : BƏRAƏT KAĞIZI
2009-11-21 : KÖLGƏLƏR...
2009-10-31 : YARPAQ TÖKÜMÜ
2009-10-10 : CAVABSIZ SUALLAR
2009-09-12 : BİR AN
2009-08-22 : HƏFTƏMİN ACISI
2009-06-20 : XOCALI TOYU
2009-06-06 : UZUN BİR GÜN...
2009-05-23 : VAXTINDA
2009-05-02 : AĞLAYAN BULUDLAR
2009-03-14 : "BƏXTƏVƏRLİK"
2009-03-07 : ANAMA MƏKTUB...
2009-02-28 : ADİ RİYAZİYYAT
2009-01-31 : CAN AĞRISI
2009-01-24 : "ƏZABSIZ ANLAR
2009-01-10 : BƏHANƏ
2008-12-31 : Bazarlıq
2008-12-13 : DƏLİ ADAM
2008-12-06 : FAYDASIZ QAZINTI
2008-11-22 : PULUN VAR?
2008-11-15 : QALXANIN ENMƏSİ
2008-10-18 : ÖMRÜN BİR ANI
2008-10-11 : PAYIZ YAĞIŞLARI
2008-09-28 : MƏKTUBLAŞMA
2008-09-06 : QAYNAR QAZAN
2008-08-30 : ERA
2008-08-23 : OVCUMDA YANAN OD
2008-08-02 : QARIŞIQ YAZI
2008-07-12 : QƏFLƏT YUXUSU
2008-06-28 : ƏRKƏSÖYÜN
2008-06-07 : BAŞ AĞRISI
2008-05-17 : QURUMUŞ GÜLLƏR
2008-04-19 : DAŞ
2008-03-20 : ATHAAT
2008-02-02 : PASİBAN
2008-01-12 : AMERİKA AYISI
2007-12-06 : XƏBƏRDARLIQ
2007-11-24 : QALMAQAL
2007-11-23 : ÇÖKHAÇÖK
2007-11-22 : QIZDIRICI...
2007-11-03 : QOYUN BƏXTİ...
2007-10-27 : AŞİQLİK
2007-10-24 : XƏCALƏT
2007-10-19 : PAYIZ NOTLARI
2007-10-10 : BASARAT
2007-10-06 : PERSONAJ
2007-10-06 : ƏBƏDİ ÜNVAN
2007-10-05 : ÜÇ PÖHRƏ
2007-10-04 : HADİSƏ
2007-10-03 : HAVA
2007-10-02 : ÜZƏRLİK
2007-09-22 : HÖKM
2007-09-15 : VAHİMƏ
2007-09-01 : İNSTİNKT
2007-08-28 : NİYƏ ÖLDÜ?..
2007-08-15 : GÜNAH
2007-08-11 : PARALEL
2007-08-08 : GÜNVURMA
2007-08-07 : SALON
2007-08-04 : HÖRMƏT(sizlik)
2007-07-31 : TELEFON ZƏNGİ
2007-07-28 : QUDUZLUQ
2007-07-26 : BU DA 17 YAŞ...
2007-07-17 : BİLİRSƏNMİ?
2007-07-11 : BAŞAĞRISI
2007-07-04 : MƏNİ TANIMADIN?
2007-07-03 : SERİAL
2007-06-12 : "DEPUTAT OTAĞI"
2007-06-09 : ÖRKƏN
2007-05-25 : QARAVƏLLİ
2007-05-20 : AXSAYAN YERİMİZ
2007-05-05 : MUSA YAQUB -70
2007-05-01 : KƏNDİR
2007-04-20 : ŞƏKİL
2007-04-14 : STRESS
2006-12-08 : YUXU
2006-10-14 : GÜNAH
2006-10-10 : LAZIM GƏLSƏ...
SON XƏBƏRLƏR
2018-06-23
11:09 İNSAN
2018-06-22
17:29 ÜMİD


VİDEO



ƏDALƏT BU GÜN
Redaktor seçimi
FOTOREPORTAJ
GÜNÜN SİTATI
SORĞU
Sizcə bu komandalardan hansı çempion olacaq?

Braziliya (36.37%)
Argentina (9.09%)
İspaniya (18.18%)
Almanıya (36.36%)
Fransa (0%)

ÇOX OXUNAN
GÜNÜN LƏTİFƏSİ

Ermənilərlə bacı-qardaş olduğumuz vaxtlardı. Moskvada Yazıçılar Evinin restoranında Zakir Fəxri yeyib-içir. Bu vaxt bir erməni yazıçı da gəlib onunla bir stolda oturur. Hesab vaxtı gələndə erməninin 20 qəpiyi düşür stolun altına. Erməni əyilib pulu axtarır. Zakir Fəxri dərhal bir iyirmi beşliyi yandırıb tutur stolun altına, erməniyə deyir:

- Kirvə, axtar.

Erməni pərt olur. Restorandan çıxırlar, asılqandan paltolarını götürəndə erməni Zakirin acığına asılqanda işləyən kişiyə bir əllilik verir.

Zakir əlini atır cibinə, görür ki, o qədər pulu yoxdu, əlini yelləyib deyir:

- Brat, paltonu bağışladım sənə, geyinərsən. Mən dünən QUM-dan fransuzski əla bir palto almışam.





digər lətifələr
ARXİV
FACEBOOK