Film izle hacklink kiralık bahis sitesi satılık bahis sitesi Adalet.az | HEYF O SEVGİYƏ... Adalet.az | HEYF O SEVGİYƏ... Adalet.az | Ədalət -
ANA SƏHİFƏ / YAZARLAR

HEYF O SEVGİYƏ...

Getmək istəyənə...

21865    |   2011-03-05 07:35
Şriftin ölçüsü:
A+ Böyütmək
A+ Balacalaşdır

Heç bilmirəm hardan başlayım. Çünki son bir neçə gündü az qala gecə də yastığımın altına qoyub barəsində düşündüyüm Nüsrət Kəsəmənli həyatımda çox qəribə və çox da maraqlı bir yerin sahibi olub. Yəni o mənim həyatımda öz haqqı, öz imzası olan unudulmaz bir dost, təmənnasız bir insan, həm də barmaqla nişan verilən kişi idi. Hələ üstəlik də o, təkcə öz zamanının yox, həm də bütün zamanların Nüsrət Kəsəmənlisi idi...
   
   Bax, sadaladığım bu bir neçə məqamın içərisində kifayət qədər ipucu var və kifayət qədər də o ipucundan yapışıb Nüsrətdən, o yaddaşımda qalan xatirələrindən, onunla birlikdə keçirdiyim günlərdən, həftələrdən, onunla etdiyim yol-yoldaşlığından, onunla kəsdiyimi çörəkdən, onunla iştirak etdiyim şeir axşamlarından, görüşlərdən bir kitablıq yazı yazmaq olar. Amma mən bütün bunların içərisində bir növ suda quraqlıq çəkən, boğulan balıq kimiyəm... Hər tərəf dəryadı, hər tərəf dənizdi, hər tərəf çaydı, göldü, bulaqdı, çeşmədi, lilpardı... amma mən susuzam, su istəyirəm. Gözüm görür, ağlım kəsir, amma nədənsə o suyu götürə bilmirəm, o suyu içə bilmirəm, o suya baş vura bilmirəm. Eləcə baxıram və istəyirəm...
   
   Çoxları kimi mən də ədəbi mühitdə şimşək kimi çaxan, gəncliyin dilinin əzbəri, qızların pərvanəsi olduğu, şeirlərini xatirə dəftərlərinə birnəfəsə yazdıqları Nüsrət Kəsəmənlini şeirlərindən tanıdım, kitablardan, qəzetlərdən, aparıcısı olduğu televiziya verilişindən oxudum, dinlədim və sevdim. Bax, bu oxuduqlarım, bu dinlədiklərim, bu sevdiklərim. Daha doğrusu, bu böyük sevgim məni Bakının küçələrində onunla qarşılaşdırdı. Özü də bu təsadüfi görüş deyildi, bu qarşılaşma oturub aylarla, günlərlə düşündüyüm, daha doğrusu, düşündüyümüz bir istəyin nəticəsi idi. Mən onu görmək üçün onun ən yaxın dostlarından olan və mənim öncə Qarabağlı və sonra dost kimi çox istədiyim Çingiz Əlioğlunun vasitəsi ilə o vaxtkı Yazıçılar İttifaqında ziyarət elədim. Həmişə açıq olan qapısından içəri keçib tanış olmaq üçün gəldiyimi dedim. Elə ilk təmasdan sözümüz tutdu, naxışımız gətirdi. Dünyaya baxışımız, oxşar talelərimiz, ədəbiyyata sevgimiz bizi bağladı bir-birinə.
   
   Sonra onunla Dövlət Universitetinin hazırlıq kursunda görüş təşkil etdik. Əslində bu görüşə bütün universitet gəlmişdi. Onunla birlikdə görüşə qatılan Çingiz Əlioğlu və bugünkü xalq şairi Sabir Rüstəmxanlı da alqışlarla qarşılandı. İlk dəfə onda böyük şairin - üç dostun barəsində eşitdiyim söz-söhbətlərin hansının nə qədər həqiqət olduğunu anladım. Gördum ki, onlar bir-birinə güvənirlər qələmdə də, sözdə də, yumruqda da. Lap sonralar bu üç dostun bir-birləri üçün cavanlıq edib yumruq düyünlədiklərini də, həddini bilməyənləri yerində oturtduqlarını da eşidəndə içimdən bir səmimi həsəd hissi keçdi. Və gördüm ki, şairlər dost olanda bir az da qüvvətli olurlar, həm həyatda, həm qələmdə, həm də sözdə.
   
   İndi bir kitab oxuyuram. Üstündə Nüsrətin cavanlıq şəkli var. Onun baxışlarından, onun gözlərindən tökülən işıqdan tutub şeirləri su kimi içirəm. Əslində bu şeirləri bəlkə mininci dəfədi oxuyuram. Oxumamışdan öncə bəlkə bir yüz dəfə də Nüsrətin öz dilindən müxtəlif görüşlərdə bu şeirləri eşitmişəm. Hətta səsyazma studiyasının yazdığı kasetdə də Nüsrəti öz dilində öz şeirləri ilə saatlarla dinləyib qonağı olmuşam. Unutmuşam dünyanı, hamını, hər şeyi, hər kəsi. Özü də mənim istəyimdən asılı olmayan bir unutmaqdır. Bu unutmağı mənə Nüsrətin şeirləri diqtə edib və mən də özümü unudub nağıllar dünyasına üz tuturam.
   
   
   
   Çapıb öz atını Ağatlı getdi,
   
   Atları şimşəkdən
   
   qanadlı getdi.
   
   Uşaq yaddaşımı
   
   qanatdı getdi,
   
   Daha nağıllara
   
   inanmıram mən.
   
   
   
   ... Elə yuxularda
   
   atlar kişnədi,
   
   Divləri qazana saldım,
   
   bişmədi.
   
   Gözlədim,
   
   göylərdən alma düşmədi,
   
   Daha nağıllara
   
   inanmıram mən!..
   
   
   
   Bu nağılın gerçək olacağına o qədər inanmışdım ki, o qədər ümid bağlamışdım ki, çünki nağılı mənə böyüklərim - nənəm, babam danışırdı. Və mən də bilirdim ki, böyüklər həmişə düz deyir, düz danışırlar. Ona görə də inanırdım ki, bu dünyada, daha doğrusu, bu dünyanın harasındasa bir ağatlı oğlan var, bu dünyanın harasındasa Aya, Günəşə "sən çıxma, mən çıxım" deyən ilahi bir gözəl var... Bu dünyanın harasındasa mütləq göydən alma düşür, özü də üçü birdən. Bax, o inamla yaşayırdım. Allah insaf vermiş Nüsrət ağlımı başımdan aldı və dedi ki, qardaş, mən də gözləyirdim alma düşmədi. Deməli, sən də get işinlə məşğul ol, göydən alma düşməyəcək, göydə alma yoxdu.
   
   Bu həqiqəti öyrətdi Nüsrət mənə şeirilə və bunu öyrətdiyi bir məqamda da özünəməxsus avazı ilə hamı kimi mənim də nəbzimi tutdu. Və o, hər kəsi mum edən, hər kəsi sükuta gətirən şəkildə şeir oxudu:
   
   
   
   Oyna, balam, oyna!..
   
   Babanı bəylər oynatdı,
   
   Torpağını yadlar oynatdı,
   
   Dizlərində at oynatdı,
   
   Nərdə öyrənən babana
   
   Bir gəlmə şahmat oynatdi.
   
   Filini uddu getdi,
   
   Atını uddu getdi,
   
   Atla bir gediş edib
   
   Topunu uddu getdi.
   
   Oyna, balam, oyna!
   
   
   
   Həqiqətdi, nə deyəsən. Heç əslində heç nədən oyanda nə varsa onu demək olar. Amma onu deməklə də heç nəyi öz yerinə qaytarıb qoymaq mümkün deyil. Çünki biz oynayanda da, oynadan da çox şeyləri unuduruq. Unutduğumuza görə yaddaşımız korlanır, kökdən düşür. Elə sevgimizdə də beləyik. Belə olmasaydıq Nüstər heç vaxt deməzdi:
   
   
   
   Göz yaşını axıtmağa
   
   dəyərmi,
   
   Sonunda bir güləcəyi
   
   yoxdusa.
   
   Hər görüşə sevgi demə,
   
   əzizim,
   
   Əgər onun gələcəyi
   
   yoxdusa.
   
   
   
   ... Demə mənə:
   
   nələr gəlir ağlıma;
   
   Vay onda ki, qara səndən
   
   ağ uma.
   
   Ürəksizə ürək verib ağlama,
   
   Bir gün sənsiz öləcəyi
   
   yoxdusa...
   
   
   
   Hə, mənə elə gəlir ki, bir mətləbə də az da olsa bu misralardan işıq düşdü. Ona görə az deyirəm ki, hərənin öz qavraması var, öz dərketməsi var. Mən də hər şeyi nəzərə alıb bu ifadəni işlətdim və elə həmin anda ağlımdan gəlib keçdi ki, deyəsən tünd alındı. Amma neyləyim, söz gələndə məqamında, yerində deyilməlidi. Axı Nüsrət də məqamında, yerində deyib sözünü həmişə. Deyib ki:
   
   
   
   Çox oynadıq məhəbbətlə,
   
   axırda,
   
   Tale bizə görk elədi
   
   deyəsən.
   
   Soyuqluğu hicran geyib
   
   əyninə,
   
   Üşümədi, kürk eylədi
   
   deyəsən.
   
   ... Bir yuvaya sakin ola
   
   bilmədik,
   
   Hissimizə hakim ola
   
   bilmədik.
   
   Bir olardıq, lakin ola
   
   bilmədik,
   
   Ağıl bunu dərk eylədi
   
   deyəsən.
   
   
   
   Hər kəs bir yolun əvvəlini tutub gəlir. Kimi yüyürə-yüyürə, kimi iməkləyə-iməkləyə, kimi dizin-dizin, kimi ətək tutub, kimi çomaqdan, kimi də Tanrının verdiyi ümiddən. Deməli, gəldiyimiz bu yol bizim özümüzə aiddi. Və özümüzə aid yolu gəldiyimiz kimi getməyi də bacarmalıyıq. Əgər bacarmırıqsa, əgər bəhanə axtarırıqsa, onda köməyə yenə Nüsrət çatır və deyir:
   
   
   
   Getmək istəyirsən
   
   bəhanəsiz get,
   
   Oyatma mürgülü xatirələri.
   
   Səsin həmin səsdir,
   
   baxışın ögey,
   
   Gedirsən,
   
   səsin də yad olsun barı...
   
   Getmək istəyirsən...
   
   o yol, o da sən...
   
   
   
   Çox ağıllı və səmimi bir məsləhət... Çünki gedəni saxlamağa, yolundan etməyə ehtiyac yoxdur. Əgər o getmək istəyirsə, onun içində o toxum cücərirsə, o mütləq bu gün də olmasa sabaha gedəcək. Elə vaxtında getməyi məsləhətdi və gedənə də demək lazım deyil ki: mən ki, sən deyiləm...
   
   
   
   Unutmadı gözlərini gözlərim,
   
   Mənim gözüm sənin gözün
   
   deyil ki.
   
   O yerləri naxışlayar izlərin,
   
   Mənim izim sənin izin
   
   deyil ki...
   
   
   
   ... Sən yolunu dəyişdirdin
   
   bir səhər,
   
   Mənim yolum sənin yolun
   
   deyil ki.
   
   Bu hicrana dözəcəyəm
   
   birtəhər,
   
   Dözəcəyəm, hicran ölüm
   
   deyil ki!..
   
   
   
   Əslində bu getmək istəyənə getməyənin, dayanıb gözləyənin bir xeyir-duasıdır, bir uğur arzusudu. Sakit bir səslə "mən sən deyiləm, gedirsən bəhanəsiz get. Sənin getməyin sadəcə hicrandı, ölüm deyil. Mən sənsizliyə də dözəcəm. Çünki sən özünü aparırsan, sevgini yox!". Təbii ki, bunun ardınca da ikinci bir xeyir-dua gəlir:
   
   
   
   Dünən toyun idin...
   
   Xoşbəxt olasan!
   
   Görünür bu bizə
   
   qismət deyilmiş...
   
   Unut!
   
   Elə bil ki,
   
   Sevdiyin oğlan
   
   Getdiyin oğlanmış,
   
   Nüsrət deyilmiş.
   
   
   
   Sevgidə bundan böyük səmimiyyət ola bilər?! Səni atana, səni sındırana ancaq xoşbəxtlik diləyirsən. Bunun üçün Füzuli olmalısan!.. Səməd Vurğun olmalısan!.. Müşfiq olmalısan!.. Məmməd Araz olmalısan!.. Bəxtiyar Vahabzadə olmalısan!.. Ramiz Rövşən olmalısan!.. Nüsrət Kəsəmənli olmalısan!.. Sözün böyük mənasında ŞAİR olmalısan. Əgər şair olsan, onda sadəcə ürəyində pıçıldayacaqsan:
   
   
   
   Soltanlıq taxtımız
   
   devrildi necə,
   
   Küləksiz, tufansız
   
   sovruldu necə.
   
   O, sevgi nifrətə
   
   çevrildi necə,
   
   Heyf o sevgiyə,
   
   o məhəbbətə.
   
   
   
   Və ardınca da bir az da həzin səs ilə:
   
   
   
   Qayıdıb gəlibsən
   
   gözləri yaşlı,
   
   Deyirsən:
   
   bir daha küsən deyilsən.
   
   Hanı o vüqarın,
   
   o saymazlığın,
   
   Yox, bu sən deyilsən,
   
   bu sən deyilsən.
   
   
   
   Hə, Nüsrət qardaş, mən sənin "Araz" nəşriyyatının dünyaya gətirdiyi 512 səhifəlik naşiri və redaktoru Əlirza Sayılov olan "Getmək istəyirsən, bəhanəsiz get" kitabını oxuya-oxuya ürəyimdən keçənlərin beş-üç cümləsini kağıza köçürdüm. Allah kömək olsun Gülər xanıma da, bilgisayarda axıra kimi səbrlə məni dinlədi. Adamı dinləyəndə onda yazmaq da, danışmaq da rahat olur. Bax, mən də bu yazını könül rahatlığı ilə diqtə etdim və istədim kitabı qatlayıb Gülər xanıma üzrxahlıq edim, amma vərəq çöndü və Səni unutsam misraların özünü təpdi gözümə:
   
   
   
   Mən səni unuda bilmərəm axı,
   
   Unutsam nələri unudam gərək...
   
   
   
   Və bir də:
   
   
   
   Qərib bir yolçuyam indi,
   
   Könül qəmli-qəmli dindi.
   
   Bu dərdimi hamı bildi,
   
   Yarım nədən bilməz oldu?!
   
   
   
   Hə, bax, onu hələ mən də bilmirəm. Ruhun şad olsun!
   
   


YAZARIN ARXİVİ

2018-11-18 : DOYMUŞ MƏHLUL
2018-10-23 : YARIMÇIQ MƏKTUB
2018-09-21 : ÜMİD KƏNDİRİ
2018-09-14 : ÖMÜR YARPAQLARI
2018-09-08 : ŞUNURLULAR
2018-09-06 : Təzyiq yazısı
2018-09-05 : AYLI BİR GECƏ
2018-07-31 : HAVALI YAZI
2018-02-01 : "O SÖZƏCƏN..."
2017-12-15 : İLĞIM
2017-11-27 : «QABİL»
2017-11-24 : VAXT GÜNAHKARI
2017-09-27 : "BAYILDAN BAYIRA"
2017-08-29 : KİŞİ TİTULU
2017-08-11 : OVQAT YARADAN…
2017-07-29 : İSTƏK...
2017-07-28 : SÖZ HEYKƏLİ
2017-07-25 : BU DA 27–di!
2017-07-14 : "QALIN" ADAMLAR
2017-06-09 : GÜNAHIM NƏDİ?
2017-06-06 : "SNAYPER QIZ"
2017-05-26 : HAVADAKI ADAM
2017-05-05 : BAKI KÖÇKÜNÜ
2017-03-31 : SOY… QIRIM…
2017-03-01 : MÜŞFİQ TUFANI
2017-02-14 : "YADA DÜŞDÜ"
2017-02-10 : ÖMÜR QIRIQLARI
2017-02-03 : YAŞ HƏDDİ
2017-01-27 : NEKROLOQ
2017-01-19 : BİTMƏYƏN AĞRI
2017-01-06 : SON XƏBƏRDARLIQ
2016-12-16 : ALLAHIN İŞİ
2016-09-09 : BİR HECALI SÖZ
2016-08-13 : MƏKTUB
2016-08-12 : HAVA
2016-08-12 : MƏKTUB…
2016-07-01 : CƏNAB NAZİR
2016-06-17 : ÜMİD KƏNDİRİ
2016-04-29 : NİŞANÇI
2016-04-09 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-04-08 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-03-11 : MART OVQATI
2015-12-19 : MÜQƏDDƏS AMAL
2015-12-12 : YANIQ SƏS
2015-11-13 : Tofiq Abdinlə
2015-11-13 : ÜZ SUYU
2015-10-31 : SEÇİM ANI…
2015-09-12 : İNSANLIQ
2015-08-27 : YADDAŞ YAZISI
2015-08-19 : "AZƏRBAYCAN"
2015-07-10 : İLĞIM
2015-06-18 : DOST GEDİB…
2015-06-17 : "SAAT SƏSİ"
2015-05-06 : "AZƏRBAYCAN"
2015-04-22 : "YADA DÜŞDÜ"
2015-03-18 : "ADİ QƏŞƏM"
2015-02-28 : HAVALANMIŞ ADAM
2015-02-14 : SENSASİYA
2015-02-12 : BACI DOST OLARSA
2015-02-07 : YARPIZ SÖHBƏTİ
2015-01-16 : YAŞAYAN RUH
2015-01-10 : XAŞ + XAŞ
2015-01-09 : "QƏLƏM SƏSİ"
2014-12-27 : SAXTA BABA
2014-12-26 : SAXTA BABA
2014-12-20 : ŞUNURLU ADAMLAR
2014-12-16 : ELNURUN KİTABI
2014-12-11 : RUH ADAMI
2014-11-29 : NAXIŞLI ADAM
2014-11-20 : HƏYATIMDAKI ADAM
2014-11-15 : DİQQƏT TALONU
2014-11-14 : "QUM SAATI"
2014-11-12 : STATUS - KVO
2014-11-08 : BİR ƏTƏK DAŞ
2014-11-04 : PAMBIQLI QULAQLAR
2014-10-29 : "ƏDƏBİ HƏYAT"
2014-10-11 : AŞ QARASI
2014-10-04 : ZİNDAN UŞAQLARI
2014-09-03 : "YADA DÜŞDÜ"
2014-08-23 : İÇİMDƏKİ TOY
2014-07-18 : Kimsə yoxdu...
2014-07-05 : KİŞİ
2014-06-21 : ÜZ SUYU
2014-06-14 : TANISAM UTANACAQ
2014-05-24 : DİŞ ÇÖPÜ
2014-04-26 : QURU ADAM
2014-03-20 : İynə boyu yazı
2014-03-15 : LƏNƏTLƏNMİŞ
2014-01-25 : ÖZGƏ PALTARI
2013-12-21 : İSİNİŞMƏ...
2013-11-09 : QANADLI GÜNLƏR
2013-07-27 : DOST GEDİB...
2013-07-20 : PALAZA BÜRÜN...
2013-07-13 : YARIMÇIQ YAZI...
2013-05-08 : RUHUMUZUN ÜNVANI
2013-05-04 : "MAYOVKASIZ" MAY
2013-01-19 : DİRƏDÖYMƏ...
2012-12-20 : ATILAN İLK ADDIM
2012-12-08 : ÖGEY ANA
2012-12-07 : ŞAD XƏBƏR:
2012-11-27 : CANLI TARİX
2012-11-24 : SƏNSİZ
2012-11-16 : ÜMİD VERMƏK
2012-11-14 : SƏNSİZ
2012-10-13 : "BİZİM DÜNYA"
2012-08-18 : ADSIZ GÜNAHLAR
2012-06-23 : DON JUAN
2012-06-15 : ONDAN HAMIYA
2012-06-14 : RÜSTƏM KAMAL
2012-02-25 : DOLABDAKI ÜRƏK
2012-02-04 : BİR QIŞ NAĞILI
2012-01-07 : DİQQƏT QITLIĞI
2011-12-31 : SOVQAT
2011-12-17 : NƏFƏSLİK...
2011-11-12 : DOLAB
2011-08-27 : BİR SEVGİ DRAMI
2011-07-22 : SÖZÜN GÜNÜ
2011-07-16 : SİRLİ ZƏNG
2011-07-02 : İLİN YARISI
2011-06-11 : GÖRÜŞ YERİ
2011-05-28 : KÜT BIÇAQ
2011-04-30 : SATILIR
2011-04-23 : QAÇIRILAN QIZ
2011-04-16 : TƏNHA KİŞİ
2011-04-09 : GÖYDƏNDÜŞMƏ
2011-03-19 : AYDINLIQ
2011-03-15 : FRANSIZCA
2011-02-23 : 55-ə ÇATMADIN
2011-02-19 : Bu da bir il
2011-01-29 : GÖZMUNCUĞU
2011-01-22 : HƏYATIN BİR ANI
2011-01-08 : BAŞLANĞIC
2010-12-31 : BU DA İLİN SONU
2010-12-25 : CAN AĞRISI
2010-11-06 : SEÇİLƏN
2010-10-30 : YARALI DURNA
2010-09-18 : PƏRAKƏNDƏ YAZI
2010-07-31 : Axtarış
2010-07-02 : ÜMİD SORAĞINDA
2010-05-01 : DÜYÜNÇƏ
2010-04-17 : CƏRRAH BIÇAĞI
2010-02-20 : DÖZÜM MƏQAMI
2010-01-30 : AYRILIQ ANI
2010-01-16 : SEÇİM ANI
2009-12-12 : SÜKUTLA SÖHBƏT
2009-11-27 : BƏRAƏT KAĞIZI
2009-11-21 : KÖLGƏLƏR...
2009-10-31 : YARPAQ TÖKÜMÜ
2009-10-10 : CAVABSIZ SUALLAR
2009-09-12 : BİR AN
2009-08-22 : HƏFTƏMİN ACISI
2009-06-20 : XOCALI TOYU
2009-06-06 : UZUN BİR GÜN...
2009-05-23 : VAXTINDA
2009-05-02 : AĞLAYAN BULUDLAR
2009-03-14 : "BƏXTƏVƏRLİK"
2009-03-07 : ANAMA MƏKTUB...
2009-02-28 : ADİ RİYAZİYYAT
2009-01-31 : CAN AĞRISI
2009-01-24 : "ƏZABSIZ ANLAR
2009-01-10 : BƏHANƏ
2008-12-31 : Bazarlıq
2008-12-13 : DƏLİ ADAM
2008-12-06 : FAYDASIZ QAZINTI
2008-11-22 : PULUN VAR?
2008-11-15 : QALXANIN ENMƏSİ
2008-10-18 : ÖMRÜN BİR ANI
2008-10-11 : PAYIZ YAĞIŞLARI
2008-09-28 : MƏKTUBLAŞMA
2008-09-06 : QAYNAR QAZAN
2008-08-30 : ERA
2008-08-23 : OVCUMDA YANAN OD
2008-08-02 : QARIŞIQ YAZI
2008-07-12 : QƏFLƏT YUXUSU
2008-06-28 : ƏRKƏSÖYÜN
2008-06-07 : BAŞ AĞRISI
2008-05-17 : QURUMUŞ GÜLLƏR
2008-04-19 : DAŞ
2008-03-20 : ATHAAT
2008-02-02 : PASİBAN
2008-01-12 : AMERİKA AYISI
2007-12-06 : XƏBƏRDARLIQ
2007-11-24 : QALMAQAL
2007-11-23 : ÇÖKHAÇÖK
2007-11-22 : QIZDIRICI...
2007-11-03 : QOYUN BƏXTİ...
2007-10-27 : AŞİQLİK
2007-10-24 : XƏCALƏT
2007-10-19 : PAYIZ NOTLARI
2007-10-10 : BASARAT
2007-10-06 : ƏBƏDİ ÜNVAN
2007-10-06 : PERSONAJ
2007-10-05 : ÜÇ PÖHRƏ
2007-10-04 : HADİSƏ
2007-10-03 : HAVA
2007-10-02 : ÜZƏRLİK
2007-09-22 : HÖKM
2007-09-15 : VAHİMƏ
2007-09-01 : İNSTİNKT
2007-08-28 : NİYƏ ÖLDÜ?..
2007-08-15 : GÜNAH
2007-08-11 : PARALEL
2007-08-08 : GÜNVURMA
2007-08-07 : SALON
2007-08-04 : HÖRMƏT(sizlik)
2007-07-31 : TELEFON ZƏNGİ
2007-07-28 : QUDUZLUQ
2007-07-26 : BU DA 17 YAŞ...
2007-07-17 : BİLİRSƏNMİ?
SON XƏBƏRLƏR
2019-09-17


VİDEO



ƏDALƏT BU GÜN
Redaktor seçimi
FOTOREPORTAJ
GÜNÜN SİTATI
SORĞU
"Qarabağ", yoxsa "Sevilya"?

"Qarabağ" (50%)
"Sevilya" (50%)

ÇOX OXUNAN
GÜNÜN LƏTİFƏSİ

Vaxtilə ölkənin baş antisemiti Mixail Andreyeviç Suslov danışdığı bu anektoda hələ də gülürük.

Sovetin vaxtı.

Bulvara bir çəllək kvas gətirirlər. Satıcı onu qoşqudan açıb satmağa hazırlaşır.

Bir nəfər yaxınlaşır:

-Çəlləyin hamısının qiyməti nə edir?

-Özün hesabla: iki yüz litr, hər bardağı da 30 qəpikdən. Yüz iyirmi manat.

-Al, bu da sənin pulun, get gəz, kef elə. Axşam gəlib boş çəlləyi götürərsən.

-Yaxşı!

Satıcı çıxıb gedir. Kişi plakat açır: "Kvas pulsuzdur”.

Camaat əvvəlcə təəccüblənir. Sonra yavaş-yavaş yaxınlaşır. Sonra növbə, sonra uzun növbə, daha sonra əsl izdiham. Söyüş, hay-həşir. Kimi növbəsiz soxulur, kiminə çatmır. Dava, mərəkə, bıçaqlaşma.

Milis gəlib, izdihamı dağıdır. Təhrikçilərisə qoduqluğa.

Kişini də aparırlar.

Sıxma-boğmaya salırlar.

-Dava salmaqda məqsədin nə idi?

-Qətiyyən belə bir məqsədim yox idi!

-Qeyri-qanuni ticarətlə məşğulsan?

-Camaata havayı kvas paylayırsan. Şahidlər var.

-Deməli oğurlamısan!

-Öz pulumla almışam. İxtiyarım çatır.

-Bəlkə dəlisən?

-Normal adamam. Arayışım var.

-Yaxşı, başa düşdük, biz səni buraxırıq. Ancaq, de görüm, niyə bunu edirdin? Niyə öz pulunu göyə sovurursan? Niyyətin nədir?

- Yaxşı, qoy deyim. Mən artıq yaşlı adamam. Dəqiq bilirəm ki, kommunizmə kimi yaşaya bilməyəcəm. Ancaq çox istəyirdim ki, kommunizmin necə olacağını öz gözlərimlə görüm...

Kommunizmdə...





digər lətifələr
ARXİV
FACEBOOK