Film izle hacklink kiralık bahis sitesi satılık bahis sitesi Adalet.az | ÇÖRƏK - YAŞAMAQ ÜÇÜN Adalet.az | ÇÖRƏK - YAŞAMAQ ÜÇÜN Adalet.az | Ədalət -
ANA SƏHİFƏ / YAZARLAR

ÇÖRƏK - YAŞAMAQ ÜÇÜN

Bəzən o boğazdan keçmir

26620    |   2010-04-24 01:18
Şriftin ölçüsü:
A+ Böyütmək
A+ Balacalaşdır

Çox qəribədir, o qədər qəribədir ki, dərindən fikirləşəndə az qalıram havalanam, yerə-göyə asi olam. Bu qədər qəribəliyi heç vaxt ağlıma gətirməmişdim, heç kitablarda da oxumamışam. Amma görünür ki, həqiqətən də qəribəliklərdən, qeyri-adiliklərdən, kəsəsi baş verənlərdən özünü sığortalamaq mümkün deyil, heç cürə. Çünki insan robort deyil və onun proqramı da yoxdur. O zamanla, hadisələrlə yaşayır, ona uyğun həyatını qurmağa çalışır. Adi bir təbii fəlakət bəzən illərlə qurduğunu bir anda külə çevirir. Bax, elə bu anlamda həyat doğrudan da çox qəribədir...
   
   Hələ kiçik yaşlarımda indi haqqa qovuşmuş nənəm, babam, o cümlədən də valideynlərimin dilindən "aclıq, çörək qıtlığı, dava" sözləri düşmürdü . Hər hansı bir uyğunsuzluq, narahatlıq görəndə, hiss edəndə dərhal bizə irad tuturdular ki, "bala, çörəyin qədrini bilin, aclıq yaman şeydi! Darı cadı, arpa kümbəsi yeməmisiniz, çöllərin otunu-alafını qaynatmamısınız. Allaha ağır gedər, çörəyi ayağ altına atmayın. Biz onun çox korluğunu çəkmişik"!!!
   
   Mən hər dəfə bu sözlərə uşaq marağı ilə qulaq asıb və inana bilmirdim ki, evdən, təhnədən çörək qurtara bilər. Çünki atam-anam kolxozda işləyirdi, nənəm-babam təqaüd alırdı, hər dəfə də dəyirmana gedəndə kisə-kisə un gətirirdilər. Anam bəzən üç-dörd təndirlik çörək bişirirdi ki, həftələrə bəs etsin. Bu bolluq da gözlərimizi doydurmuşdu. Təndirə çörək yapılanda bircə arzumuz olurdu ki, kaş kündənin bir-ikisi küt getsin, qazmağını götürüb yeyək. Bilirsiniz necə şirin, dadlı olur çörək qazmağı? Hətta belə bir inancımız var idi ki, çörəyin yanmış qazmağını yeyən mütləq pul tapacaq . O vaxtlar 10-20 qəpik bizə kənd klubunda yaxşı bir kino-filmə baxmağa bəs edirdi. Biz bu cür böyüyürdük. Çörək korluğu çəkmədən, sabaha ümidlə.
   
   Elə o vaxtdan ağlıma ilişib qalıb ki, çörəyi ayağa atmazlar, çörəyi tapdamazlar, çörəyə haram qatmazlar, sörəyi çörəkçiyə verərlər, çörəyin qədrini biləni Allah da sevər, daha nələr, nələr. Hətta bir dəfə kəndimizdə qəribə bir hadisə oldu. İki qonşumuz bir-biriylə əməlli-başlı sözləşdilər. Atam onlardan birinə yaxınlaşıb dedi ki, "ayıbdı, gor qonşusuyuq, çörək kəsmişik, Allahsız iş tutmayın". Elə bil bu söz onların üstünə su kimi çiləndi. İkisi də bir ağızdan dedi ki, kəsdiyimiz çörək olmasa mən bilərəm onların başına nə gətirərəm. Sonralar anladım həmin sözün mənasını, kəsilən çörəyin gücünü...
   
   İndi də çörək kəsilir. Özü də kasıb süfərədən tutmuş böyük məclislərə, bir-birindən dəbdəbəli, bahalı restoranlara qədər hər yerdə. Çörəyə də and içirlər, dü za da. Amma məclis dağılandan bir az sonra çörək də yaddan çıxır, duz da. Qalırsan baxa-baxa. İnana bilmirsən. Anlaya bilmirsən ki, insan çörəyə qarşı bu qədər necə laqeyd olur. Bəlkə bu günün insanları darı çörəyi, jımıx, arpa çörəyi yeməyiblər. Ona görə buğda çörəyinin qədrini bilmirlərp. Və yaxud da indi çörəyin ununa o qədər qatqılar qatıblar ki, çörək öz mahiyyətini itirib. Nə bilim vallah...
   
   Mən hər şeydən uca bilmişəm çörəyi. Kəsdiyim yerə də öncə çörəyə görə qiymət vermişəm. Düşünmüşəm ki, qazandığım evimə, balalarıma apardığım çörəyin halallığı da, bərəkəti də qorunmalıdır. Bu çörək məni, ailəmi ağrı-acıya tuş etməməli, əksinə can rahatlığı verməlidir. təəssüf ki, indi obrazlı desək, çörək get-gedə qəhətə çəkilir, ceyranın belinə çıxır. Deyə bilərsiniz ki, küçələrdə, zibilliklərdə nə qədər desən çörək var. Xeyr, məni düz anlamadınız. Mən halal zəhmətə, halal xidmətə, alın tərinə verilən kişi çörəyindən danışıram. O çörəkdən ki, onu qazanan da, onu verən də halallığı qoruya bilir. O çörəkdən ki, addımbaşı üzə vurulmur, başa qaxılmır...o çörəkdən ki, onun arxasında insanlıq, mənəviyyat, ən vacibi isə haqq-ədalət durur... Allah yaddan çıxmır, qismət tapdalanmır... qazanan da, qazanca şərait yaradan da könül rahatlığı yaşayır...
   
   Bu gün qazandığım hər tikə çörək o qədər əl çatmaz, o qədər mənə ağır və üzücü gəlir ki, hərdən ondan imtina etmək istəyirəm. Görürəm ki, çörək dadını, duzunu, bərəkətini get-gedə qaçırır. Çünki onun araya-ərsəyə gəldiyi zaman, mühit, çəkilən zəhmət, verilən qiymət o qədər bayağılaşıb, o qədər baş-ayaq düşüb ki, heç nəyin necə olduğunu, kimin kimə, kimin nə üçün işlədiyini görmək, anlamaq olmur. Mənə elə gəlir ki, bu məşhər gününün yaxınlaşmasının bir əlamətidir. Deyəsən dünyada baş verən bütün təbii fəlakətlərin fonunda boğazdan keçməyən çörəklərin yerini yavaş-yavaş görməyə başlamalıyıq. Ən azı ona görə ki, o çörəklər xeyir-dua ilə, açıq ürəklə, öncəki səmimiyyətlə süfərələrə gətirilmir. Bu sadəcə sıradan bir iş, bir az da adi desəm vərdişin təkrarlanması kimi bir şey olubdu. Amma gərək belə olmayaydı. Axı biz təkcə mədəmiz üçün yaşamırıq. Bizim qarnımızla yanaşı, qədrimiz də bilinməlidir. Nə isə. Bu həyatın bir üzüdür. Necə ki, haqqı, haramı və halalı olduğu kimi.
   
   
   
   Haqqını halal elə
   
   Ay ölən son ümidim
   
   Gücüm çatmadı sənin
   
   Göz yaşını kiridim.
   
   
   
   Yarpaq-yarpaq tökülüb
   
   İlmə-ilmə sökülüb
   
   Daha belin bükülüb
   
   Səni necə yeridim.
   
   
   
   Tay dağ-dərə tanımır
   
   Ovum bərə tanımır...
   
   Dərdim çarə tanımır
   
   Onu necə dirildim?!
   
   
   
   ***
   
   
   
   Ovqat insanın öz əlindədi, deyirlər. Amma görünür bunu deyənlər bizim günlərdə yaşamayıblar. Əgər yaşasaydılar görərdilər ki, həyatını, bütün yaşayışını bir tikə çörək qazanmağa və yaxud da beş gün halal insan ömrü yaşamağa həsr edən hər kəsin bir anın içində ovqatını alt-üst etmək mümkündü. Özü də ovqata elə bir toy tutmaq olar ki, həftələrlə, aylarla özünə gələ bilməz. Bunun üçün çox xırda bir ştirixdən, detaldan istifadə etmək kifayət edər. Məsələn, günəmuzd çörəyə işləyən birisinin işini əlindən al, çörəyinin qarşısında qırmızı işıq yandır, o təzə iş yeri tapana qədər gülməyi də yadırğayacaq, arvad-uşağın üzünə baxmağı da. Beləsində xoş ovqat necə yarana bilər?
   
   Deməli, istənilən xeyir-şər məclisində insanlara diqqət yetirəndə mən nə qədər çalışıram, gülümsəyən üz-göz tapa bilmirəm. Hətta toylarda həddindən artıq spirtli içki qəbul edənlərin də üz-gözündə təbəssüm olmur. Əksinə, onların dərdi vurub çıxır sifətlərinə, qayğıları təzələnir, unutmaq istədikləri tikan kimi bitir gözlərinin önündə və həmin anda özünü hansı formaya salmaqdan asılı olmayaraq təbəssümü, xoş ovqatı geri qaytara bilmirsən. Bu da günümüzün bir reallığıdı.
   
   Lap elə hüzr mərasimlərində də eyni mənzərə yaşanır. Mən əlimi ürəyimin üstünə qoyub səmimi şəkildə bəyan edə bilərəm ki, indi hüzr mərasimlərində ölü sahibinə qoşulub ağlayanların böyük əksəriyyəti öz dərdini, öz itkisini, öz acısını, öz gününü ağlayır. Bu əslində bir ansamblda hər kəsin öz istədiyi kimi çıxış etməsinə bənzəsə də, amma dərdlərin eyni olan məqamları bu fərqliliyi aradan qaldırır və bizə elə gəlir ki, yəni ölü sahibinə elə gəlir ki, onun dərdini ağlayırlar. Neynək, bu da XXI əsrin bizə bəxş etdiyi bir ovqatdı, ağlamaq ovqatı. Dərdlərin həmahəng, həmqafiyə olması kimi bir ovqat...
   
   İstər-istəməz bu yazdıqlarımı təkrar gözümün önündən gətirib keçirirəm. Elə bilirəm ki, boşaltamağa çalışdığım ürəyimlə bir yerdə mən də yüngülləşəcəm, məndən əl çəkəcək bu üzüntülər. Amma faydası yoxdu. Sanki yazdıqca, dedikcə dərd də çoxalır, problem də artır. Hətta uğrunda övladlarının naminə apardığım savaşın da əhatə dairəsi böyüyür, dözümüm tükənir...onda köməyimə qələm çatır. O qədər ki, yazdıqlarımı, daha doğrusu yazmaq istədiklərimi kağıza hopdurmaqda köməkçim olub. Elə bir köməkçim ki, yazdıqca ömrümü uzatmır, əksinə gödəldir. Görəsən, dünyanın hər yerində belədir? Görəsən, insan çörəyini hər yerdə belə zülmlə qazanır? Doğrudanmı biz elə həmişə iynə ilə gor qazmalıyıq?
   
   
   
   pəncərə şüşəsinə
   
   çəkdiyim şəkillərin
   
   surətin köçürürəm
   
   gözlərimə...
   
   baş daşına söykənmiş
   
   ünvanlı əklillərin
   
   soyuq yazılarının
   
   istisini hopdururam-
   
   sözlərimə...
   
   pəncərə şüşəsi...
   
   və bir də
   
   başdaşı...
   
   biri isti nəfəs umur
   
   biri də
   
   isti göz yaşı...
   
   
   
   ***
   
   Mən çörək qazanmağın çətinliyini də bilirəm, qazanılan çörəyin qədrini də. Və bir də çörək qazanmaq yollarını tapmaqda da həyat təcrübəm var. Bu yazıda söhbət təkcə mənim, sənin və yaxud bizim tanıdıqlarımızın necə zülmlə çörək qazanmasından getmir. Əksinə, biz qazana bildiyimiz kimi itirməyi də öyrənmişik. Ona görə də dözümümüz hələ ki, o çörəyi qorumağa, onun qədrini bilməyə kifayət edər. Bu yazıda söhbət həyatın dərsləri ilə yanaşı, o dərslərdən çıxardığımız nəticədən və nəhayət həmin nəticəyə görə atdığımız addımlardan gedir.
   
   İstər fəhlə ol, istər qulluqçu, istər söz adamı ol, istər adi vətəndaş. Böyük mənada insan hər yerdə, hər bir vəzifədə insandı. Amma insan o yerdə böyük olur ki, o yerin özü və o insanın özü də bir-birini tamamlayır, bir-birinə layiq olur. Onda insanla bərabər həmin yer də böyüyür. Adi bir misal çəkim. Ən böyük vəzifəyə insanlıqdan, düşüncədən, qabiliyyətdən kənar birisini əyləşdirmək olar. Çox qısa zamanda o böyük yer həmin orada əyləşənlərin gününə düşəcək, səviyyəsinə enəcək. Və yaxud da ən kiçik kürsüyə çox ləyaqətli, həqiqi bir insanı əyləşdirmək olar və o yer də həmin insanın səviyyəsinə qalxar. Deməli, çörəyi qazanan isnan özü ilə bərabər çörəyi də ucalda bilər və yaxud da əksinə.
   
   İndi dünyanın bütün problemlərinin biz insanlara yük olduğu bir məqamda qarın davası etmək bəlkə də gülüncdür. Amma neyləyəsən ki, yaşamaq üçün yemək də lazımdır. Bax, elə bu məqamda da yediyinin, yaşamağın üçün qazandığının mahiyyəti dəyişir. Çünki onu sənə təqdim edəndə çox şeylər gözlənilmir. Bu da müxtəlif fəsadlara gətirib çıxarır. Sonu isə daha üzücü olur. Məni qınamayın. Mən bu məmləkətdə çörəyin necə verildiyini, necə qazanıldığını görə-görə qocalıram.
   
   
   
   Qoruya bilmirəm
   
   əsəblərimi...
   
   maşın səsi
   
   külək səsi
   
   it hürməsi
   
   xoruz banı
   
   qapı zəngi
   
   qadınların
   
   ümumi mətbəxdə
   
   davası-
   
   çömçə-qaşığın
   
   qazanın
   
   tasın
   
   havalanması...
   
   "süd!"
   
   "qatıq!"
   
   "xlor!" satanın
   
   bağırması
   
   döyülən uşağın
   
   ağlaması
   
   dilənçinin naləsi...
   
   bir sözlə
   
   həyatın səsi
   
   tarıma çəkir
   
   əsəblərimi...
   
   artırır ağrılarımı,
   
   əzablarımı...
   
   insafınız olsun
   
   səsinizi boşuna
   
   xərcləməyin
   
   və mənə də
   
   "nevrozsan!" -
   
   deməyin...
   
   mən çörək
   
   uğrunda
   
   vuruşuram
   
   yaşamaq üçün
   
   hər gün...


YAZARIN ARXİVİ

2018-11-18 : DOYMUŞ MƏHLUL
2018-10-23 : YARIMÇIQ MƏKTUB
2018-09-21 : ÜMİD KƏNDİRİ
2018-09-14 : ÖMÜR YARPAQLARI
2018-09-08 : ŞUNURLULAR
2018-09-06 : Təzyiq yazısı
2018-09-05 : AYLI BİR GECƏ
2018-07-31 : HAVALI YAZI
2018-02-01 : "O SÖZƏCƏN..."
2017-12-15 : İLĞIM
2017-11-27 : «QABİL»
2017-11-24 : VAXT GÜNAHKARI
2017-09-27 : "BAYILDAN BAYIRA"
2017-08-29 : KİŞİ TİTULU
2017-08-11 : OVQAT YARADAN…
2017-07-29 : İSTƏK...
2017-07-28 : SÖZ HEYKƏLİ
2017-07-25 : BU DA 27–di!
2017-07-14 : "QALIN" ADAMLAR
2017-06-09 : GÜNAHIM NƏDİ?
2017-06-06 : "SNAYPER QIZ"
2017-05-26 : HAVADAKI ADAM
2017-05-05 : BAKI KÖÇKÜNÜ
2017-03-31 : SOY… QIRIM…
2017-03-01 : MÜŞFİQ TUFANI
2017-02-14 : "YADA DÜŞDÜ"
2017-02-10 : ÖMÜR QIRIQLARI
2017-02-03 : YAŞ HƏDDİ
2017-01-27 : NEKROLOQ
2017-01-19 : BİTMƏYƏN AĞRI
2017-01-06 : SON XƏBƏRDARLIQ
2016-12-16 : ALLAHIN İŞİ
2016-09-09 : BİR HECALI SÖZ
2016-08-13 : MƏKTUB
2016-08-12 : HAVA
2016-08-12 : MƏKTUB…
2016-07-01 : CƏNAB NAZİR
2016-06-17 : ÜMİD KƏNDİRİ
2016-04-29 : NİŞANÇI
2016-04-09 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-04-08 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-03-11 : MART OVQATI
2015-12-19 : MÜQƏDDƏS AMAL
2015-12-12 : YANIQ SƏS
2015-11-13 : Tofiq Abdinlə
2015-11-13 : ÜZ SUYU
2015-10-31 : SEÇİM ANI…
2015-09-12 : İNSANLIQ
2015-08-27 : YADDAŞ YAZISI
2015-08-19 : "AZƏRBAYCAN"
2015-07-10 : İLĞIM
2015-06-18 : DOST GEDİB…
2015-06-17 : "SAAT SƏSİ"
2015-05-06 : "AZƏRBAYCAN"
2015-04-22 : "YADA DÜŞDÜ"
2015-03-18 : "ADİ QƏŞƏM"
2015-02-28 : HAVALANMIŞ ADAM
2015-02-14 : SENSASİYA
2015-02-12 : BACI DOST OLARSA
2015-02-07 : YARPIZ SÖHBƏTİ
2015-01-16 : YAŞAYAN RUH
2015-01-10 : XAŞ + XAŞ
2015-01-09 : "QƏLƏM SƏSİ"
2014-12-27 : SAXTA BABA
2014-12-26 : SAXTA BABA
2014-12-20 : ŞUNURLU ADAMLAR
2014-12-16 : ELNURUN KİTABI
2014-12-11 : RUH ADAMI
2014-11-29 : NAXIŞLI ADAM
2014-11-20 : HƏYATIMDAKI ADAM
2014-11-15 : DİQQƏT TALONU
2014-11-14 : "QUM SAATI"
2014-11-12 : STATUS - KVO
2014-11-08 : BİR ƏTƏK DAŞ
2014-11-04 : PAMBIQLI QULAQLAR
2014-10-29 : "ƏDƏBİ HƏYAT"
2014-10-11 : AŞ QARASI
2014-10-04 : ZİNDAN UŞAQLARI
2014-09-03 : "YADA DÜŞDÜ"
2014-08-23 : İÇİMDƏKİ TOY
2014-07-18 : Kimsə yoxdu...
2014-07-05 : KİŞİ
2014-06-21 : ÜZ SUYU
2014-06-14 : TANISAM UTANACAQ
2014-05-24 : DİŞ ÇÖPÜ
2014-04-26 : QURU ADAM
2014-03-20 : İynə boyu yazı
2014-03-15 : LƏNƏTLƏNMİŞ
2014-01-25 : ÖZGƏ PALTARI
2013-12-21 : İSİNİŞMƏ...
2013-11-09 : QANADLI GÜNLƏR
2013-07-27 : DOST GEDİB...
2013-07-20 : PALAZA BÜRÜN...
2013-07-13 : YARIMÇIQ YAZI...
2013-05-08 : RUHUMUZUN ÜNVANI
2013-05-04 : "MAYOVKASIZ" MAY
2013-01-19 : DİRƏDÖYMƏ...
2012-12-20 : ATILAN İLK ADDIM
2012-12-08 : ÖGEY ANA
2012-12-07 : ŞAD XƏBƏR:
2012-11-27 : CANLI TARİX
2012-11-24 : SƏNSİZ
2012-11-16 : ÜMİD VERMƏK
2012-11-14 : SƏNSİZ
2012-10-13 : "BİZİM DÜNYA"
2012-08-18 : ADSIZ GÜNAHLAR
2012-06-23 : DON JUAN
2012-06-15 : ONDAN HAMIYA
2012-06-14 : RÜSTƏM KAMAL
2012-02-25 : DOLABDAKI ÜRƏK
2012-02-04 : BİR QIŞ NAĞILI
2012-01-07 : DİQQƏT QITLIĞI
2011-12-31 : SOVQAT
2011-12-17 : NƏFƏSLİK...
2011-11-12 : DOLAB
2011-08-27 : BİR SEVGİ DRAMI
2011-07-22 : SÖZÜN GÜNÜ
2011-07-16 : SİRLİ ZƏNG
2011-07-02 : İLİN YARISI
2011-06-11 : GÖRÜŞ YERİ
2011-05-28 : KÜT BIÇAQ
2011-04-30 : SATILIR
2011-04-23 : QAÇIRILAN QIZ
2011-04-16 : TƏNHA KİŞİ
2011-04-09 : GÖYDƏNDÜŞMƏ
2011-03-19 : AYDINLIQ
2011-03-15 : FRANSIZCA
2011-02-23 : 55-ə ÇATMADIN
2011-02-19 : Bu da bir il
2011-01-29 : GÖZMUNCUĞU
2011-01-22 : HƏYATIN BİR ANI
2011-01-08 : BAŞLANĞIC
2010-12-31 : BU DA İLİN SONU
2010-12-25 : CAN AĞRISI
2010-11-06 : SEÇİLƏN
2010-10-30 : YARALI DURNA
2010-09-18 : PƏRAKƏNDƏ YAZI
2010-07-31 : Axtarış
2010-07-02 : ÜMİD SORAĞINDA
2010-05-01 : DÜYÜNÇƏ
2010-04-17 : CƏRRAH BIÇAĞI
2010-02-20 : DÖZÜM MƏQAMI
2010-01-30 : AYRILIQ ANI
2010-01-16 : SEÇİM ANI
2009-12-12 : SÜKUTLA SÖHBƏT
2009-11-27 : BƏRAƏT KAĞIZI
2009-11-21 : KÖLGƏLƏR...
2009-10-31 : YARPAQ TÖKÜMÜ
2009-10-10 : CAVABSIZ SUALLAR
2009-09-12 : BİR AN
2009-08-22 : HƏFTƏMİN ACISI
2009-06-20 : XOCALI TOYU
2009-06-06 : UZUN BİR GÜN...
2009-05-23 : VAXTINDA
2009-05-02 : AĞLAYAN BULUDLAR
2009-03-14 : "BƏXTƏVƏRLİK"
2009-03-07 : ANAMA MƏKTUB...
2009-02-28 : ADİ RİYAZİYYAT
2009-01-31 : CAN AĞRISI
2009-01-24 : "ƏZABSIZ ANLAR
2009-01-10 : BƏHANƏ
2008-12-31 : Bazarlıq
2008-12-13 : DƏLİ ADAM
2008-12-06 : FAYDASIZ QAZINTI
2008-11-22 : PULUN VAR?
2008-11-15 : QALXANIN ENMƏSİ
2008-10-18 : ÖMRÜN BİR ANI
2008-10-11 : PAYIZ YAĞIŞLARI
2008-09-28 : MƏKTUBLAŞMA
2008-09-06 : QAYNAR QAZAN
2008-08-30 : ERA
2008-08-23 : OVCUMDA YANAN OD
2008-08-02 : QARIŞIQ YAZI
2008-07-12 : QƏFLƏT YUXUSU
2008-06-28 : ƏRKƏSÖYÜN
2008-06-07 : BAŞ AĞRISI
2008-05-17 : QURUMUŞ GÜLLƏR
2008-04-19 : DAŞ
2008-03-20 : ATHAAT
2008-02-02 : PASİBAN
2008-01-12 : AMERİKA AYISI
2007-12-06 : XƏBƏRDARLIQ
2007-11-24 : QALMAQAL
2007-11-23 : ÇÖKHAÇÖK
2007-11-22 : QIZDIRICI...
2007-11-03 : QOYUN BƏXTİ...
2007-10-27 : AŞİQLİK
2007-10-24 : XƏCALƏT
2007-10-19 : PAYIZ NOTLARI
2007-10-10 : BASARAT
2007-10-06 : ƏBƏDİ ÜNVAN
2007-10-06 : PERSONAJ
2007-10-05 : ÜÇ PÖHRƏ
2007-10-04 : HADİSƏ
2007-10-03 : HAVA
2007-10-02 : ÜZƏRLİK
2007-09-22 : HÖKM
2007-09-15 : VAHİMƏ
2007-09-01 : İNSTİNKT
2007-08-28 : NİYƏ ÖLDÜ?..
2007-08-15 : GÜNAH
2007-08-11 : PARALEL
2007-08-08 : GÜNVURMA
2007-08-07 : SALON
2007-08-04 : HÖRMƏT(sizlik)
2007-07-31 : TELEFON ZƏNGİ
2007-07-28 : QUDUZLUQ
2007-07-26 : BU DA 17 YAŞ...
2007-07-17 : BİLİRSƏNMİ?
SON XƏBƏRLƏR
2019-09-17


VİDEO



ƏDALƏT BU GÜN
Redaktor seçimi
FOTOREPORTAJ
GÜNÜN SİTATI
SORĞU
"Qarabağ", yoxsa "Sevilya"?

"Qarabağ" (50%)
"Sevilya" (50%)

ÇOX OXUNAN
GÜNÜN LƏTİFƏSİ

Vaxtilə ölkənin baş antisemiti Mixail Andreyeviç Suslov danışdığı bu anektoda hələ də gülürük.

Sovetin vaxtı.

Bulvara bir çəllək kvas gətirirlər. Satıcı onu qoşqudan açıb satmağa hazırlaşır.

Bir nəfər yaxınlaşır:

-Çəlləyin hamısının qiyməti nə edir?

-Özün hesabla: iki yüz litr, hər bardağı da 30 qəpikdən. Yüz iyirmi manat.

-Al, bu da sənin pulun, get gəz, kef elə. Axşam gəlib boş çəlləyi götürərsən.

-Yaxşı!

Satıcı çıxıb gedir. Kişi plakat açır: "Kvas pulsuzdur”.

Camaat əvvəlcə təəccüblənir. Sonra yavaş-yavaş yaxınlaşır. Sonra növbə, sonra uzun növbə, daha sonra əsl izdiham. Söyüş, hay-həşir. Kimi növbəsiz soxulur, kiminə çatmır. Dava, mərəkə, bıçaqlaşma.

Milis gəlib, izdihamı dağıdır. Təhrikçilərisə qoduqluğa.

Kişini də aparırlar.

Sıxma-boğmaya salırlar.

-Dava salmaqda məqsədin nə idi?

-Qətiyyən belə bir məqsədim yox idi!

-Qeyri-qanuni ticarətlə məşğulsan?

-Camaata havayı kvas paylayırsan. Şahidlər var.

-Deməli oğurlamısan!

-Öz pulumla almışam. İxtiyarım çatır.

-Bəlkə dəlisən?

-Normal adamam. Arayışım var.

-Yaxşı, başa düşdük, biz səni buraxırıq. Ancaq, de görüm, niyə bunu edirdin? Niyə öz pulunu göyə sovurursan? Niyyətin nədir?

- Yaxşı, qoy deyim. Mən artıq yaşlı adamam. Dəqiq bilirəm ki, kommunizmə kimi yaşaya bilməyəcəm. Ancaq çox istəyirdim ki, kommunizmin necə olacağını öz gözlərimlə görüm...

Kommunizmdə...





digər lətifələr
ARXİV
FACEBOOK