Film izle hacklink kiralık bahis sitesi satılık bahis sitesi Adalet.az | YAŞAMAQ İSTƏYİRƏM Adalet.az | YAŞAMAQ İSTƏYİRƏM Adalet.az | Ədalət -
ANA SƏHİFƏ / YAZARLAR

YAŞAMAQ İSTƏYİRƏM

Böyük müəllim, yazıçı Qulu Xəlilovun və Vahid Əlifoğlunun ruhuna

26422    |   2010-03-20 01:05
Şriftin ölçüsü:
A+ Böyütmək
A+ Balacalaşdır

Həyat bəlkə də bir andı, bəlkə də bir gündü, bəlkə də bir ildi, bəlkə də qərinədi, deyə bilmərəm. Çünki həyat o qədər sirli, o qədər müəmmalıdır ki, ondan baş açmağa, onunla dil tapmağa, ən az dünya boyda səbr, elə dünyanın özü boydada qavramaq, düşünmək, anlamaq imkanı olmalıdır. Çünki bu həyat insana bir dəfə verilir. Təbii ki, mən də onun bir dəfə verildiyini kitablardan oxumuşam, böyüklərdən eşitmişəm, sonra da yaşadıqca görürəm. Deməli, bu sirli-soraqlı dünyanın payımıza düşən hissəsi şirin olduğu qədər də, acıdı. Acı olduğu qədər də müəmmalıdır... müəmmalı olduğu qədər də cəlbedicidi... cəlbedici olduğu qədər də yorucu, üzücüdü... amma bütün bunlara baxmayaraq həm də yaşamalıdı.
   
   Mən bu yazını yazmağa başlayanda bircə məqamı göz altına almışdım. Məmləkətimizdə Novruz günləri yaşanır və bizim oxucularla növbəti görüşümüz mart ayının 30-na təsadüf edir. Amma 30-dan bir gün öncə isə bu dünyanın çox dəyərli bir adamının "Ədalət" qəzetinin çox maraqlı bir yazarının Tanrıya qovuşmasının 40-cı günü tamam olur. Yəni, martın 29-da Vahid Əlifoğlu ünvanlı bir şairin, bir publisistin, bir köşə yazarının namərd dünyaya qəfləti əlvida deməsinin 40 günü tamam olur. Deməli, oxucularla, sözü, qələmi qiymətləndirənlərlə ayrılığın 40 günü...
   
   Mən bilmirəm, kimlər nə düşündü, kimlərin ağlından nə gəldi keçdi. Ümumiyyətlə, Vahidin yoxluğunu kimlər necə yaşadı, necə qəbul etdi. Heç bilmək də istəmirəm. Çünki mənim bilib bilməməyimlə heç nə dəyişməyəcək. Burada da nə oxucuların, nə söz xiridarlarının, nə də bütövlükdə insanların günahı yoxdur. Yeganə günahkar zəmanə və onun hakimi olan bir Əzrail adlı mələkdi. Zaman diqtəsini edir, Əzrayil qərarını verir. Tamam olan gündə, tamam olan saatda, tamam olan məqamda bəlli yerdə olumla ölümün çözümü baş tutur. Bax, indi Vahid Əlifoğlunun nə günahı var ki, o bu dünyanın, bu zamanın, bütövlükdə bu insanların çiyindaşlarından, yol yoldaşlarından, həmsöhbətlərindən, lap elə həmxanələrindən biri olub və artıq... deyil.
   
   Bir dəfə Vahidlə söhbət əsnasında dünyadan nakam gedən dostlardan, qələm adamlarından danışırdıq. Füzuli rayonunda nəşr olunan "Araz" qəzetinin Sabir Rüstəmov adlı bir şöbə müdiri vardı. Gözəl qələm sahibi idi. Gözəl poeziya, şeir duyumu var idi. Yazılarını bulaq suyu kimi içirdik. Şeirlərini yaz mehi kimi canımıza hopdururduq. Çox erkən itirdik. Tikib başa çatdırdığı evində yaşamaq imkanı da olmadı, amma oxucularının, sözü, qələmi qiymətləndirənlərin yadında qaldı. Vahidlə onu xatırladıq və hardansa ağlımıza gəldi ki, bəlkə də dünyanın ən xoşbəxt adamlarından biri elə Sabir Rüstəmov imiş. Çünki həyatın indiki durumunu, zamanın indiki acılarını görmədən, köçkünlüyü, yurdsuzluğu yaşamadan doğulduğu ünvanda, yaşadığı Füzuli adlı şəhərdə haqqa qovuşdu.
   
   Hə, biz doğulandan yaşadığımız günlərin hər bir anına qədər ancaq ümidlə, sabaha qovuşmaq arzusu ilə yaşayırıq. Elə bilirik ki, sabahkı günümüz bu günkü əzab-əziyyətlərə son qoyacaq. Ağrılarımız, acılarımız bitəcək. Amma bilmirik ki, hər günün özünə görə ağrısı-acısı var. Elə Vahid Əlifoğlunun yarımçıq qoyub getdiyi bu ömrün indiki anları kimi...
   
   
   
   Namərdlik etdi
   
   yarı yolda atıb
   
   canını götürüb -
   
   heç nə demədən
   
   çıxıb getdi
   
   Əlifin oğlu Vahid
   
   Bu dünyadan...
   
   
   
   Heç belə etməzdi
   
   yarı yol getməzdi
   
   canını götürməzdi
   
   və nəsə deməzdi
   
   qızlarından başqa
   
   kimsəyə
   
   indi bəs niyə-
   
   belə etdi
   
   Əlifin oğlu Vahid
   
   bu dünyada...
   
   
   
   buluddanmı küsdü -
   
   yağmırdı deyə...
   
   ümiddənmi küsdü -
   
   çəkilmişdi göyə...
   
   qələmdənmi küsdü
   
   qul olmuşdu çörəyə
   
   hələ də bilmirəm
   
   niyə -
   
   mina basdırdı
   
   öz əli ilə
   
   şair ürəyinə
   
   Əlifin oğlu Vahid
   
   bu dünyada...
   
   
   
   indi sözləri ilə danışıram
   
   şəkildəki gözləri ilə danışıram
   
   bütün gücümü
   
   toplayıb
   
   anlamağa çalışıram
   
   bu vaxtsız
   
   gedişin səbəbini
   
   gərək
   
   yarı yolda qoymayaydın -
   
   nə qəmini,
   
   nə qızlarını,
   
   nə də məni
   
   Əlifin oğlu Vahid
   
   bu dünyada...
   
   
   
   ***
   
   Bir dəfə söz-sözü çəkmişdi. Özü də elə-belə yox, səbəbi var idi. Səbəb isə yenə Vahidin özü idi. O, mədəsindəki cərrahiyyə əməliyyatı ilə bağlı Bakıdakı Elmi Tədqiqat İnstitutunda müalicə olunurdu. Qələm dostlarım, həmkarlarım Oqtay Salamov və Tofiq Abdin məndən xahiş etdilər ki, Vahidə baş çəkməyə gedəndə onlara da xəbər verim. Doğrusu, hər iki dostumun qiyabi tanıdığı, yalnız yazılarını oxuyub, imzasına bələd olduqları Vahidin görüşünə belə can atmaları məni həm sevindirdi və həm də bir az təəccübləndirdi. Açığını deyim ki, indiki məqamda bəzən ən yaxın insanlara da baş çəkməyə vaxt tapmırıq. O da ola qiyabi tanıdığın bir insan...
   
   Oqtay Salamov özünəməxsus yumoru və ciddiyyəti ilə dedi:
   
   - Elə bilmə qardaşını əlindən alırıq, o bizə də doğmadı. Xırda bir bazarlıqla gedib şairin halını soruşaq. Ona da xoş olsun, bizə də.
   
   Bu münasibəti, bu ifadələri mənə yetirəndən də artıq bəs etdi. Necə deyərlər öz payımı götürdüm. Sən demə görmədən də, çörək kəsmədən də, ünsiyyət qurmadan da adamları imzası ilə, yazısı ilə tanımaq, sevmək, ülfət bağlamaq mümkün imiş . Mən Vahid haqqa qovuşanda bu xəbəri Tofiq Abdinin, Oqtay Salamovun necə qarşıladığını da gördüm, onların necə üzüldüyünün də şahidi oldum. Deməli, təxminimdə yanılmamışam. Görmədən, təmas qurmadan sevmək, itkisinə acımaq mümkün imiş.
   
   İndi bu sətirləri yazanda bir anlıq mənə elə gəldi ki, yazdıqlarımı Vahid özü oxuyur. Son nöqtədə iradını bildirəcək. Çünki o həmişə səbr göstərib, həmişə dözüm nümayiş etdiribdi. İstənilən bir adamın, daha çox isə mənim yazılarımı, şeirlərimi axıra kimi dinləyib və sonda da bircə kəlmə söz deyib. O da hər şeyi öz yerinə qoymaq, dəyərlindirmək kimi bir söz idi. Vahid Əlifoğlu ya "yaxşıdı" deyirdi, ya da "ə, ayrı işlə məşğul ol" söyləyirdi. Məncə, bu sözlərdən nəticə çıxarmaq mümkündü.
   
   
   
   Gecənin qaranlığını
   
   yarıb keçirdi işıq...
   
   o qaranlıq gecə tək
   
   fikirlərim qarışıq...
   
   
   
   bomboz bir çöllük və mən
   
   gözümü yorur boşluq
   
   bu yol boyu deyəsən
   
   içimi sorur boşluq
   
   
   
   hüznü görkəmimdə
   
   sənsizlik tökülür, dost...
   
   qaranlıq və boşluqdan
   
   dan yeri sökülür, dost...
   
   
   
   getdiyim yol gecədən
   
   sübhə doğru uzanır
   
   bizim aramızdakı
   
   məsafələr azalır...
   
   
   
   ***
   
   Orta məktəbin yuxarı siniflərində oxuyanda əlimə bir kitab düşdü. Üstündə yazılmışdı "Yaşamaq istəyirəm". Qulu Xəliliovun müəllifi olduğu bu əsəri dönə-dönə oxudum. Ordakı məqamlar, ordakı təsvirlər, bütövlükdə bu kitabdakı həyat və insan münasibətlərinin bir-birinə qarşı həm doğmalıq, həm də üsyan nümayiş etdirməsi məni yerimdən oynatmışdı. Heç cürə müəllifin, onun qəhrəmanının yaşamaq istəyini anlaya bilmirdim. Cərrah pıçağı altına böyük ümidlərlə gedən qəhrəmanın çoxsaylı əməliyyatlardan öncə və sonra yaşadıqları mənə yuxu kimi, nağıl kimi gəlirdi. Həm inanırdım, həm də bütün bunları yazıçı təxəyyülünün məhsulu hesab edirdim. Sonralar, özü də lap çox sonralar yanıldığımı anladım. Başa düşdüm ki, sən demə "Yaşamaq istəyirəm"ə münasibətimdə yanlışlığa yol vermişəm. Çünki həyat hər anı ilə, hər məqamı ilə, maraqlı idi və o hər bir anın özündə neçə-neçə anlar birləşibmiş. Sadəcə, biz o anları ya görməmişik, ya duymamışıq, ya da onları görüb, duymaq istəmədən yanından ötüb keçmişik, özü də etinasız bir şəkildə.
   
   Vahid Əlifoğlu mədəsindən əməliyyat olunanda təkcə özü yox, həm də əməliyyat otağından bayırda onu gözləyən yaxınları böyük bir sarsıntı yaşadılar. Təsəvvür edin ki, altı-yeddi saat çəkən bu əməliyyat şəxsən mənim ağlımdan min cür fikirlərin gəlib keçməsinə səbəb oldu. Əməliyyat otağından çıxan ağ xalatlı hər kəsə çox qəribə nəzərlərlə baxırdım. Elə bilirdim ki, onlardan hansısa biri ya şad xəbər gətirəcək, ya da əməliyyatın uğursuz başa çatdığını söyləyəcək. Mən bunların heç birinə hazır deyildim. Şad xəbərə də, acı xəbərə də. Çünki Vahid özü məni elə kökləmişdi ki, həmin xəbərlər barədə düşünməyə canımda güc qalmamışdı. Sadəcə o bircə kəlmə söz demişdi:
   
   - Narahat olmağa dəyməz. İş adam başına gələr...
   
   Bəli, atalar da deyib ki, iş insanın başına gəlir, dağın-daşın yox. Həmin görkəmi ilə, həmin dediyi sözlərin yaratdığı aura ilə Vahid elə özü-özlüyündə mənim gözümdə bir dağ olmuşdu. Başı qarlı, uca bir dağ. O dağa yalnız aşağıdan yuxarı baxmaq mümkün idi. Baxdıqca da istər-istəməz həm heyrətlənir, həm də ona doğma olmaqdan qürur duyurdum. Düşünürdüm ki, nə yaxşı bu cür qələm adamının, bu təbiətli, bu ürəkli bir insanın dostuyam.
   
   
   
   İndi gözlərimin sahibi həsrət
   
   Nə qədər qaçsam da bəllidi qismət
   
   Mən dəvə dözümlü, mən mələk xislət-
   
   Dözüb ərimirəm çəkdiklərimdən
   
   
   
   Qalıb qəm əlində, didilir yaxam
   
   Qoymur üz çevirib bir səmtə baxam
   
   İlahi, mən axı nə boyda dağam -
   
   Dözüb ərimirəm çəkdiklərimdən
   
   
   
   Qızınan göz yumur halal istimə
   
   Kədər qəh-qəh çəkib gülür üstümə
   
   Haqlı da, haqsız da gəlir üstümə -
   
   Dözüb ərimirəm çəkdiklərimdən.
   
   
   
   Sonumu öncədən görən kimiyəm
   
   Özü-öz torunu hörən kimiyəm
   
   Mən polad əridən kürə kimiyəm
   
   Dözüb ərimirəm çəkdiklərimdən.
   
   
   
   Hə, indi fikirləşirəm ki, bir az da yaşamağa, bir az da bu dünya ilə vuruşmağa ehtiyac var. Çünki yarımçıq işlər yaman çox qalıb. Özü də təkcə mənim yox. Həm də Vahidin. Barmaq sayından çox yarımçıq işləri qalıb. Mənim də, elə Vahidi mənim qədər sevənlərin də boynunda bir haqdı bu. Yaşayıb o yarımçıq işlərin heç olmasa bir qismini başa çatdırmaq. İndi bilmirəm Tanrı buna imkan verəcək, ya yox. Amma içimdə əcəldən bir umacaq var. O da möhlətdi. Azacıq möhlət. Lap azacıq yaşamaq istəyirəm.


YAZARIN ARXİVİ

2018-11-18 : DOYMUŞ MƏHLUL
2018-10-23 : YARIMÇIQ MƏKTUB
2018-09-21 : ÜMİD KƏNDİRİ
2018-09-14 : ÖMÜR YARPAQLARI
2018-09-08 : ŞUNURLULAR
2018-09-06 : Təzyiq yazısı
2018-09-05 : AYLI BİR GECƏ
2018-07-31 : HAVALI YAZI
2018-02-01 : "O SÖZƏCƏN..."
2017-12-15 : İLĞIM
2017-11-27 : «QABİL»
2017-11-24 : VAXT GÜNAHKARI
2017-09-27 : "BAYILDAN BAYIRA"
2017-08-29 : KİŞİ TİTULU
2017-08-11 : OVQAT YARADAN…
2017-07-29 : İSTƏK...
2017-07-28 : SÖZ HEYKƏLİ
2017-07-25 : BU DA 27–di!
2017-07-14 : "QALIN" ADAMLAR
2017-06-09 : GÜNAHIM NƏDİ?
2017-06-06 : "SNAYPER QIZ"
2017-05-26 : HAVADAKI ADAM
2017-05-05 : BAKI KÖÇKÜNÜ
2017-03-31 : SOY… QIRIM…
2017-03-01 : MÜŞFİQ TUFANI
2017-02-14 : "YADA DÜŞDÜ"
2017-02-10 : ÖMÜR QIRIQLARI
2017-02-03 : YAŞ HƏDDİ
2017-01-27 : NEKROLOQ
2017-01-19 : BİTMƏYƏN AĞRI
2017-01-06 : SON XƏBƏRDARLIQ
2016-12-16 : ALLAHIN İŞİ
2016-09-09 : BİR HECALI SÖZ
2016-08-13 : MƏKTUB
2016-08-12 : HAVA
2016-08-12 : MƏKTUB…
2016-07-01 : CƏNAB NAZİR
2016-06-17 : ÜMİD KƏNDİRİ
2016-04-29 : NİŞANÇI
2016-04-09 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-04-08 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-03-11 : MART OVQATI
2015-12-19 : MÜQƏDDƏS AMAL
2015-12-12 : YANIQ SƏS
2015-11-13 : Tofiq Abdinlə
2015-11-13 : ÜZ SUYU
2015-10-31 : SEÇİM ANI…
2015-09-12 : İNSANLIQ
2015-08-27 : YADDAŞ YAZISI
2015-08-19 : "AZƏRBAYCAN"
2015-07-10 : İLĞIM
2015-06-18 : DOST GEDİB…
2015-06-17 : "SAAT SƏSİ"
2015-05-06 : "AZƏRBAYCAN"
2015-04-22 : "YADA DÜŞDÜ"
2015-03-18 : "ADİ QƏŞƏM"
2015-02-28 : HAVALANMIŞ ADAM
2015-02-14 : SENSASİYA
2015-02-12 : BACI DOST OLARSA
2015-02-07 : YARPIZ SÖHBƏTİ
2015-01-16 : YAŞAYAN RUH
2015-01-10 : XAŞ + XAŞ
2015-01-09 : "QƏLƏM SƏSİ"
2014-12-27 : SAXTA BABA
2014-12-26 : SAXTA BABA
2014-12-20 : ŞUNURLU ADAMLAR
2014-12-16 : ELNURUN KİTABI
2014-12-11 : RUH ADAMI
2014-11-29 : NAXIŞLI ADAM
2014-11-20 : HƏYATIMDAKI ADAM
2014-11-15 : DİQQƏT TALONU
2014-11-14 : "QUM SAATI"
2014-11-12 : STATUS - KVO
2014-11-08 : BİR ƏTƏK DAŞ
2014-11-04 : PAMBIQLI QULAQLAR
2014-10-29 : "ƏDƏBİ HƏYAT"
2014-10-11 : AŞ QARASI
2014-10-04 : ZİNDAN UŞAQLARI
2014-09-03 : "YADA DÜŞDÜ"
2014-08-23 : İÇİMDƏKİ TOY
2014-07-18 : Kimsə yoxdu...
2014-07-05 : KİŞİ
2014-06-21 : ÜZ SUYU
2014-06-14 : TANISAM UTANACAQ
2014-05-24 : DİŞ ÇÖPÜ
2014-04-26 : QURU ADAM
2014-03-20 : İynə boyu yazı
2014-03-15 : LƏNƏTLƏNMİŞ
2014-01-25 : ÖZGƏ PALTARI
2013-12-21 : İSİNİŞMƏ...
2013-11-09 : QANADLI GÜNLƏR
2013-07-27 : DOST GEDİB...
2013-07-20 : PALAZA BÜRÜN...
2013-07-13 : YARIMÇIQ YAZI...
2013-05-08 : RUHUMUZUN ÜNVANI
2013-05-04 : "MAYOVKASIZ" MAY
2013-01-19 : DİRƏDÖYMƏ...
2012-12-20 : ATILAN İLK ADDIM
2012-12-08 : ÖGEY ANA
2012-12-07 : ŞAD XƏBƏR:
2012-11-27 : CANLI TARİX
2012-11-24 : SƏNSİZ
2012-11-16 : ÜMİD VERMƏK
2012-11-14 : SƏNSİZ
2012-10-13 : "BİZİM DÜNYA"
2012-08-18 : ADSIZ GÜNAHLAR
2012-06-23 : DON JUAN
2012-06-15 : ONDAN HAMIYA
2012-06-14 : RÜSTƏM KAMAL
2012-02-25 : DOLABDAKI ÜRƏK
2012-02-04 : BİR QIŞ NAĞILI
2012-01-07 : DİQQƏT QITLIĞI
2011-12-31 : SOVQAT
2011-12-17 : NƏFƏSLİK...
2011-11-12 : DOLAB
2011-08-27 : BİR SEVGİ DRAMI
2011-07-22 : SÖZÜN GÜNÜ
2011-07-16 : SİRLİ ZƏNG
2011-07-02 : İLİN YARISI
2011-06-11 : GÖRÜŞ YERİ
2011-05-28 : KÜT BIÇAQ
2011-04-30 : SATILIR
2011-04-23 : QAÇIRILAN QIZ
2011-04-16 : TƏNHA KİŞİ
2011-04-09 : GÖYDƏNDÜŞMƏ
2011-03-19 : AYDINLIQ
2011-03-15 : FRANSIZCA
2011-02-23 : 55-ə ÇATMADIN
2011-02-19 : Bu da bir il
2011-01-29 : GÖZMUNCUĞU
2011-01-22 : HƏYATIN BİR ANI
2011-01-08 : BAŞLANĞIC
2010-12-31 : BU DA İLİN SONU
2010-12-25 : CAN AĞRISI
2010-11-06 : SEÇİLƏN
2010-10-30 : YARALI DURNA
2010-09-18 : PƏRAKƏNDƏ YAZI
2010-07-31 : Axtarış
2010-07-02 : ÜMİD SORAĞINDA
2010-05-01 : DÜYÜNÇƏ
2010-04-17 : CƏRRAH BIÇAĞI
2010-02-20 : DÖZÜM MƏQAMI
2010-01-30 : AYRILIQ ANI
2010-01-16 : SEÇİM ANI
2009-12-12 : SÜKUTLA SÖHBƏT
2009-11-27 : BƏRAƏT KAĞIZI
2009-11-21 : KÖLGƏLƏR...
2009-10-31 : YARPAQ TÖKÜMÜ
2009-10-10 : CAVABSIZ SUALLAR
2009-09-12 : BİR AN
2009-08-22 : HƏFTƏMİN ACISI
2009-06-20 : XOCALI TOYU
2009-06-06 : UZUN BİR GÜN...
2009-05-23 : VAXTINDA
2009-05-02 : AĞLAYAN BULUDLAR
2009-03-14 : "BƏXTƏVƏRLİK"
2009-03-07 : ANAMA MƏKTUB...
2009-02-28 : ADİ RİYAZİYYAT
2009-01-31 : CAN AĞRISI
2009-01-24 : "ƏZABSIZ ANLAR
2009-01-10 : BƏHANƏ
2008-12-31 : Bazarlıq
2008-12-13 : DƏLİ ADAM
2008-12-06 : FAYDASIZ QAZINTI
2008-11-22 : PULUN VAR?
2008-11-15 : QALXANIN ENMƏSİ
2008-10-18 : ÖMRÜN BİR ANI
2008-10-11 : PAYIZ YAĞIŞLARI
2008-09-28 : MƏKTUBLAŞMA
2008-09-06 : QAYNAR QAZAN
2008-08-30 : ERA
2008-08-23 : OVCUMDA YANAN OD
2008-08-02 : QARIŞIQ YAZI
2008-07-12 : QƏFLƏT YUXUSU
2008-06-28 : ƏRKƏSÖYÜN
2008-06-07 : BAŞ AĞRISI
2008-05-17 : QURUMUŞ GÜLLƏR
2008-04-19 : DAŞ
2008-03-20 : ATHAAT
2008-02-02 : PASİBAN
2008-01-12 : AMERİKA AYISI
2007-12-06 : XƏBƏRDARLIQ
2007-11-24 : QALMAQAL
2007-11-23 : ÇÖKHAÇÖK
2007-11-22 : QIZDIRICI...
2007-11-03 : QOYUN BƏXTİ...
2007-10-27 : AŞİQLİK
2007-10-24 : XƏCALƏT
2007-10-19 : PAYIZ NOTLARI
2007-10-10 : BASARAT
2007-10-06 : ƏBƏDİ ÜNVAN
2007-10-06 : PERSONAJ
2007-10-05 : ÜÇ PÖHRƏ
2007-10-04 : HADİSƏ
2007-10-03 : HAVA
2007-10-02 : ÜZƏRLİK
2007-09-22 : HÖKM
2007-09-15 : VAHİMƏ
2007-09-01 : İNSTİNKT
2007-08-28 : NİYƏ ÖLDÜ?..
2007-08-15 : GÜNAH
2007-08-11 : PARALEL
2007-08-08 : GÜNVURMA
2007-08-07 : SALON
2007-08-04 : HÖRMƏT(sizlik)
2007-07-31 : TELEFON ZƏNGİ
2007-07-28 : QUDUZLUQ
2007-07-26 : BU DA 17 YAŞ...
2007-07-17 : BİLİRSƏNMİ?
SON XƏBƏRLƏR
2019-09-17


VİDEO



ƏDALƏT BU GÜN
Redaktor seçimi
FOTOREPORTAJ
GÜNÜN SİTATI
SORĞU
"Qarabağ", yoxsa "Sevilya"?

"Qarabağ" (50%)
"Sevilya" (50%)

ÇOX OXUNAN
GÜNÜN LƏTİFƏSİ

Vaxtilə ölkənin baş antisemiti Mixail Andreyeviç Suslov danışdığı bu anektoda hələ də gülürük.

Sovetin vaxtı.

Bulvara bir çəllək kvas gətirirlər. Satıcı onu qoşqudan açıb satmağa hazırlaşır.

Bir nəfər yaxınlaşır:

-Çəlləyin hamısının qiyməti nə edir?

-Özün hesabla: iki yüz litr, hər bardağı da 30 qəpikdən. Yüz iyirmi manat.

-Al, bu da sənin pulun, get gəz, kef elə. Axşam gəlib boş çəlləyi götürərsən.

-Yaxşı!

Satıcı çıxıb gedir. Kişi plakat açır: "Kvas pulsuzdur”.

Camaat əvvəlcə təəccüblənir. Sonra yavaş-yavaş yaxınlaşır. Sonra növbə, sonra uzun növbə, daha sonra əsl izdiham. Söyüş, hay-həşir. Kimi növbəsiz soxulur, kiminə çatmır. Dava, mərəkə, bıçaqlaşma.

Milis gəlib, izdihamı dağıdır. Təhrikçilərisə qoduqluğa.

Kişini də aparırlar.

Sıxma-boğmaya salırlar.

-Dava salmaqda məqsədin nə idi?

-Qətiyyən belə bir məqsədim yox idi!

-Qeyri-qanuni ticarətlə məşğulsan?

-Camaata havayı kvas paylayırsan. Şahidlər var.

-Deməli oğurlamısan!

-Öz pulumla almışam. İxtiyarım çatır.

-Bəlkə dəlisən?

-Normal adamam. Arayışım var.

-Yaxşı, başa düşdük, biz səni buraxırıq. Ancaq, de görüm, niyə bunu edirdin? Niyə öz pulunu göyə sovurursan? Niyyətin nədir?

- Yaxşı, qoy deyim. Mən artıq yaşlı adamam. Dəqiq bilirəm ki, kommunizmə kimi yaşaya bilməyəcəm. Ancaq çox istəyirdim ki, kommunizmin necə olacağını öz gözlərimlə görüm...

Kommunizmdə...





digər lətifələr
ARXİV
FACEBOOK