deneme bonusu viagra sipariş bahis siteleri viagra satış kacak bahis viagra fiyatları viagra fiyatı kaçak bahis mobil ödeme bahis time4bets kaçak bahis canlı bahis güvenilir bahis siteleri deneme bonusu bonusal deneme bonusu hacklink yobit.net Takipçi satın al İnstagram takipçi Twitter takipçi Takipçi satın al İnstagram takipçi Twitter takipçi Adalet.az | BİR AN Adalet.az | BİR AN Adalet.az | Ədalət -
ANA SƏHİFƏ / YAZARLAR

BİR AN

Ömür də bəzən göz qırpımıdı...

23964    |   2009-09-12 05:49
Şriftin ölçüsü:
A+ Böyütmək
A+ Balacalaşdır

... Üzbəüz oturmuşuq və mənə elə gəlir ki, onu ilk dəfə görürəm. Uşaqlıqdan tanıdığım, ailəsinə, nəsil-nəcabətinə bələd olduğum, tərcümeyi-halını az qala beş barmağım kimi bildiyim bu insanın söhbətini dinlədikcə doğrudan-doğruya onu ilk dəfə görmüş kimi bir durumu yaşayıram. İnana bilmirəm ki, qarşımdakı adam ədəbiyyatdan, mətbuatdan uzaq bir sahənin təmsilçisidi və bir də ona inana bilmirəm ki, az qala 40 ildən artıq tanıdığım bu insanın niyə mən iç dünyasından, ədəbi düşüncələrindən, böyük fantaziyasından xəbərsiz olmuşam. Bu, axı mənim üçün bağışlanılmaz bir haldır. Amma görünür təkcə tanımaq, soyunu-kökünü bilmək hələ insana bütünlüklə bələd olmaq demək deyilmiş.
   
   ... O danışır... Füzulidəki evimiz yadındadı də, köhnə evimizi deyirəm. O evi sökdülər, yerində klub tikdilər. İndi də yuxuma girir o ev, amma sonrakı evimiz heç nə yuxuma girir, nə də yadıma düşür. İnşallah torpaqlarımız geri alınandan sonra mən də hamı kimi gedib ata yurdumu bərpa edəcəm, ondan da yaxşı ev tikəcəm. Amma o köhnə evimizə onda da əlimiz çatmayacaq. Bilirsən nə qədər mənə doğmaydı o ev... Son onillikdə şəhərdə, elə kəndlərin özündə də divarlara aboy vururlar, yəqin ki, görmüsən, amma bizim o köhnə evə, hələ 1964-65-ci illərdə rəhmətlik Zeynal Əvəzoğlu əllə elə bir aboy işləmişdi ki, heç kim inanmırdı ki, bu əl işidi. Naxışlar adamla danışırdı və bu naxışlar hərəsi bir mənanı, bir dünyanı əks etdirirdi. Bax, o köhnə evimizi sökəndə (özün bilirsən də Qarabağda bizim nəsil, o cümlədən mənim babam böyük mülk sahibi olub. Elə Tuğda nə qədər meyvə bağlarımız, biçənəklərimiz, tut bağlarımız, bostan-tərəvəz yerlərimiz, o cümlədən evlərimiz var idi. Sovet dönəmində ordakı mülkü də, evləri də babamın əlindən aldılar) zülüm-zülüm ağladım, az qaldı özümü atam buldozerin qarşısına. Qolumdan tutub qoymadılar, bircə onu deyə bildim ki, ay zalımlar, barı Zeynalın əl işini qopartmayın o divarlardan. İndi hardadı o cür əl işləri...
   
   ... O danışır, səsi də titrəyir, sifətinin cizgiləri də, hətta qısa qollu köynəkdən görünən qolunun tükləri də biz-biz dayanıb. İlahi, insan yurd üçün nə qədər göynəyə bilərmiş və onun dediyi bir söz mənə bəlkə də heç barəsində düşünmədiyim ən böyük hikməti xatırlatdı. Dedi ki, "Adam yaşdaşdıxca doğulduğu yer, uşaxlığı keçən ünvan onu daha çox özünə çəkir". Təsəvvür edin ki, mən də hərdən bu hisslərə qapılıram və yalan olmasın Bakıda bir 50-60 ünvanda kirayinişin qalmışam, heç birini olduğu kimi xatırlaya bilmirəm, hamısının hansısa bir cizgisi, bir küncü yadımdadır. Amma uşaqlığım, loru dildə desəm o pak, ləkəsiz, ağrısız, acısız ömür payım keçən otaq pilləkənlərindən tutmuş tavanına qədər hər gecə yuxumdadı, hər an gözlərimin qarşısındadı. Ona görə də eşitdiklərimi yazacağımı deyəndə Abdulla müəllim razılaşmadı. Bircə xahiş etdi ki, elə adını çəkmək bəs edər. Başqa heç nəyə ehtiyac yoxdur. Mən də onun sözünü qırmayıb, ingilis, rus dillərində oxuduğu kitablardan sitatlar gətirən, dünya ədəbiyyatına, Azərbaycan sözünə yaxşı bələd olan bu doğmamın arzusunu nəzərə almağa məcbur oldum. Sadəcə, içimdən həmin an keçənləri yazmaq şərti ilə.
   
   
   
   bu qədər
   
   canım
   
   sıxılmazdı əvvəllər -
   
   bilməzdim ki,
   
   nə canım var,
   
   nə dərdim...
   
   indi
   
   canım
   
   sıxıldıqca
   
   düşünürəm ki,
   
   canım olmayan yerə
   
   dərdimi
   
   tərəddüdsüz
   
   götürüb gedərdim -
   
   bir az rahatlanmaq
   
   üçün...
   
   
   
   ***
   
   Hərdən deyirlər ki, kimisə "tok" vurdu, yəni elektrik cərəyanı. Və yaxud da eşidirsən ki, kimsə paralij oldu, ya da infarkt oldu... belə baxanda adi xəbərdi və bir də Qarabağ savaşı başlanandan bütün xəbərləri o qədər adi şəkildə qəbul edirik ki, ölüm də bizim üçün mənasını itirir. Ona görə də çox qısa bir müddətdə hər şeyi unuduruq. Çünki adiləşibdi. Ölüm də adiləşib, insanlıq da, elə insanlığın düçar olduğu bütün bəlalar da, hətta facilər də. Xatırlayıram ki, bir kənddə indiki yaş senzi ilə desək, 70-ni 10-15 il əvvəl başa vurmuş bir nəfər rəhmətə gedəndə, ən azı 40 gün kənddə şadlıq məclisləri keçirilməzdi, televizorların, radioların səsi o qədər aşağı tempə salınardı ki, evin divarlarından çöldə eşidilməzdi. İndi isə çox qəribədi. Şəhərin istənilən küçəsində qurulmuş yas çadırlarının böyründən bütün gücü ilə "bağıran" maqintafonlu maşınlar elə sakitcə ötüb keçir ki, sanki başmaq seyrinə çıxıblar.
   
   Yaxın günlərin söhbətidi. Cavan bir oğlan avtomobil qəzasında həlak olmuşdu. Onun yaşadığı bina ilə üzbəüz, yəni yas çadırının beş addımlığında bir video-audio kasset mağazası yerləşir və həmin mağazadan şıdırğı musiqilər, o cümlədən Avropanın, Afrikanın tanınan, tanınmayan səsləri aləmi bürümüşdü. Yaxınlaşıb satıcıdan xahiş etdim ki, mümkünsə bir az bu ifaların "qazını" alsın. Və yaxud da özü dinləmək istəyirsə, həzin bir musiqi səsləndirsin özü üçün. Əvəzində çox təkəbbürlü bir şəkildə dedi ki, "day-day, ölənlə ölmürlər ki. O ölüb deyə biz mağazamızı bağlayaq. Bəs, evimizə çörəyi necə aparaq?".
   
   Bəli, eşitdiyim cavabı əvvəlcədən təxmin etsəm də, amma bu qədər çılpaq olacağını düşünməmişdim. Ona görə də bir az özümü qınadım, ona irad tutduğuma görə, biz az cəmiyyəti, bir az zamanı və axırda bu qərəra gəldim ki, sən demə, insanların içini görmək üçün onları başdı-başına buraxmaq lazımdı. Bilmirəm ona demokratiya deyirlər, yoxsa hürriyyət, amma hər nədisə dörd tərəfin divarlarını sökmək, çəpərlərinə od vurmaq, çadırlarını, çadralarını kül elmək lazımdır. Bax onda kimin genində, canında, tərbiyəsində nə varsa üzə çıxacaq. Necə ki, bu kasset satanın simasında mən onu gördüm.
   
   Həmin gün nə evdə qərar tuta bildim, nə də işdə. Ən çox da ona üzüldüm ki, heç nəyi dəyişmək gücündə deyiləm, sadəcə düşündüklərimi, hisslərimi yazmaqdan başqa.
   
   
   
   səhərə kimi
   
   yatağımı daşımışam
   
   otaqdan-otağa
   
   yuxum gəlməyib...
   
   səhərə kimi
   
   otaqları daşımışam
   
   yataqdan-yatağa
   
   heç kim bilməyib...
   
   qulaqlarımdakı səsi
   
   alov tək
   
   qarsıyıb canımı.
   
   Allah,
   
   heç kim
   
   döyməsin,
   
   heç kim açmasın
   
   qapımı,
   
   indiki halımda...
   
   yoxsa
   
   qaşığa yığmışam
   
   üstünə tökəcəm
   
   qanımı!
   
   
   
   ***
   
   Hər şey bir anda olur. Kövrəlmək də, təəssüflənmək də, əsəbiləşmək də. Təbii ki, hamıda yox, ancaq həssas adamlarda. Duyğuları ilə bacarmayan, hisslərini gizlədə bilməyən adamlarda. Çünki, onların iç dünyaları o qədər yüklənib ki, artıq o dünyaya əlavə yüklər daxil olanda gərginlik yaradır. Və bu da müxtəlif fəsadlara səbəb olur. Kimi infarkt keçirir, kimi insult olur, kimi də bir az duruş gətirib, sonra da hər şeydən əlini üzüb ümidsiz bir şəkildə ya çəkilib gedir, ya da tərkidünya olur.
   
   Mən bütün ömrüm boyu çalışmışam ki, heç kimin yanında gözükölgəli olmayım, heç kimin haqqını tapdalamayım və ən vacibi heç kimin qəlbinə dəyib onun yadında namərd adam kimi qalmayım. Və bütün tanıyanlar, bilənlər də xəbardardır ki, çörək kəsib dost bildiyim, güvəndiyim insanlar üçün onların bütün istəklərinə cavab verməyə hazıram. Təki bu istək duyulsun, hiss etdirilsin və yaxud da heç olmasa ipucu olacaq nə isə ortada görünsün.
   
   Mən heç vaxt ağlıma da gətirməmişəm və gətirə də bilmərəm ki, varlığımla kimlərinsə yerini tuturam, sıxışdırıram, mane oluram və yaxud da onlar üçün qayğıya, yükə çevrilirəm. Və onlar da məndən nəyinsə xatirinə qopub qurtara bilmirlər...
   
   Doğulduğum kənd, sovet dönəmində beynəlmiləl bir ünvan sayılıb. Çəpər qonşumuz, məktəb yoldaşlarım, tay-tuşlarım bu günki düşmənlərimizdən olublar, yəni ermənilərdən. Ona görə də həmişə içimdə bir sıxıntı yaşamışam, düşüncələrimi, fikirlərimi bölmək üçün Füzuli şəhərinə, orada fəaliyyət göstərən "Araz" qəzetinin redaksiyasına üz tutmuşam. Həyatda dəstəyimi də, sözlərimə xeyir-duanı da orda almışam və dağlıq Qarabağdan kənarda gördüyüm, tanıdığım işıqlı adamlar həmişə mənə ümid veriblər. Onlara az qala ocaq kimi, pir kimi baxmışam. İnamım, inancım olub onlara. Və bu gün də var, amma bir an, bir təsadüf, bir anlaşılmazlıq, bir səhlənkarlıq, daha bir nələr bəzən adamı elə yerdə yaxalayır ki, arxada qalan günlər, olub keçənlər, yaşadıqların sənin üçün doğma olduğu qədər də təəssüf yaşamağa səbəb olur. Bax, onda istər-istəməz hər şeyi bir anlıq ürəyindən keçirirsən, gözlərinin önündə canlandırırsan və deyirsən ki, ay qardaşlar, vallah, düz fikirləşmirsiniz, vallah doğru qərarlar qəbul etmirsiniz, vallah haqqı-nahaqqa verirsiniz, vallah yanılırsınız və vallahi ki, siz mənim tanıdığım adamların içindən, mərtəbəsindən, yerindən, böyüklüyündən ruh kimi çəkilib gedirsiniz və həmin o yerlər, o mərtəbələr, o böyüklüklər boşluğa, mənasızlığa çevrilir. Belə etməyin, saxlayın böyüklüyünüzü, ucalığınızı. Axı, böyüklərin səbri böyük olur və böyüklər etdiklərini, verdiklərini heç vaxt dilə gətirmirlər. Çünki onlar böyükdürlər!.. Amma neyləyək ki, mənim yaşantılarım bir anlıq müşahidələrim bəzən yazdıqlarımın, görmək istədiklərimin əksi olur.
   
   
   
   yay günü qış şaxtalı
   
   üzücü bir məqamın
   
   sarsıntısın yaşadım...
   
   ömrümün otuz ilin
   
   bölüşdüyüm kəsləri
   
   elə həmin o andan
   
   tanımağa başladım...
   
   ürəyimdə nə varsa
   
   çilikləndi, sovruldu
   
   düşündüm, ümid busa-
   
   o da yandı, qovruldu...
   
   demək şair ürəyim
   
   döyündükcə,
   
    həm də
   
   bu anın gəlişindən-
   
   itirməkdən qorxurdu...
   
   onu da hazırlıqsız
   
   olsam da qarşıladım...
   
   bir yay günü
   
   on qışın
   
   şaxtasını yaşadım...
   
   ... yaşadana şükürlər!
   
   ... Bir an!.. Bax bu bir anda hər şey ola bilir. Yəni olanlar xeyirə də, şərə də yozula bilər. Böyük o adamlardır ki, həmin bir anın ən dürüst, ən ədalətli qərarını qəbul edə bilir. Çünki o qərarlardan insanların və bəzən də ölkələrin taleyi asılı olur. Bir an barədə, elə bir an da siz düşünün...


YAZARIN ARXİVİ

2018-11-18 : DOYMUŞ MƏHLUL
2018-10-23 : YARIMÇIQ MƏKTUB
2018-09-21 : ÜMİD KƏNDİRİ
2018-09-14 : ÖMÜR YARPAQLARI
2018-09-08 : ŞUNURLULAR
2018-09-06 : Təzyiq yazısı
2018-09-05 : AYLI BİR GECƏ
2018-07-31 : HAVALI YAZI
2018-02-01 : "O SÖZƏCƏN..."
2017-12-15 : İLĞIM
2017-11-27 : «QABİL»
2017-11-24 : VAXT GÜNAHKARI
2017-09-27 : "BAYILDAN BAYIRA"
2017-08-29 : KİŞİ TİTULU
2017-08-11 : OVQAT YARADAN…
2017-07-29 : İSTƏK...
2017-07-28 : SÖZ HEYKƏLİ
2017-07-25 : BU DA 27–di!
2017-07-14 : "QALIN" ADAMLAR
2017-06-09 : GÜNAHIM NƏDİ?
2017-06-06 : "SNAYPER QIZ"
2017-05-26 : HAVADAKI ADAM
2017-05-05 : BAKI KÖÇKÜNÜ
2017-03-31 : SOY… QIRIM…
2017-03-01 : MÜŞFİQ TUFANI
2017-02-14 : "YADA DÜŞDÜ"
2017-02-10 : ÖMÜR QIRIQLARI
2017-02-03 : YAŞ HƏDDİ
2017-01-27 : NEKROLOQ
2017-01-19 : BİTMƏYƏN AĞRI
2017-01-06 : SON XƏBƏRDARLIQ
2016-12-16 : ALLAHIN İŞİ
2016-09-09 : BİR HECALI SÖZ
2016-08-13 : MƏKTUB
2016-08-12 : HAVA
2016-08-12 : MƏKTUB…
2016-07-01 : CƏNAB NAZİR
2016-06-17 : ÜMİD KƏNDİRİ
2016-04-29 : NİŞANÇI
2016-04-09 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-04-08 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-03-11 : MART OVQATI
2015-12-19 : MÜQƏDDƏS AMAL
2015-12-12 : YANIQ SƏS
2015-11-13 : Tofiq Abdinlə
2015-11-13 : ÜZ SUYU
2015-10-31 : SEÇİM ANI…
2015-09-12 : İNSANLIQ
2015-08-27 : YADDAŞ YAZISI
2015-08-19 : "AZƏRBAYCAN"
2015-07-10 : İLĞIM
2015-06-18 : DOST GEDİB…
2015-06-17 : "SAAT SƏSİ"
2015-05-06 : "AZƏRBAYCAN"
2015-04-22 : "YADA DÜŞDÜ"
2015-03-18 : "ADİ QƏŞƏM"
2015-02-28 : HAVALANMIŞ ADAM
2015-02-14 : SENSASİYA
2015-02-12 : BACI DOST OLARSA
2015-02-07 : YARPIZ SÖHBƏTİ
2015-01-16 : YAŞAYAN RUH
2015-01-10 : XAŞ + XAŞ
2015-01-09 : "QƏLƏM SƏSİ"
2014-12-27 : SAXTA BABA
2014-12-26 : SAXTA BABA
2014-12-20 : ŞUNURLU ADAMLAR
2014-12-16 : ELNURUN KİTABI
2014-12-11 : RUH ADAMI
2014-11-29 : NAXIŞLI ADAM
2014-11-20 : HƏYATIMDAKI ADAM
2014-11-15 : DİQQƏT TALONU
2014-11-14 : "QUM SAATI"
2014-11-12 : STATUS - KVO
2014-11-08 : BİR ƏTƏK DAŞ
2014-11-04 : PAMBIQLI QULAQLAR
2014-10-29 : "ƏDƏBİ HƏYAT"
2014-10-11 : AŞ QARASI
2014-10-04 : ZİNDAN UŞAQLARI
2014-09-03 : "YADA DÜŞDÜ"
2014-08-23 : İÇİMDƏKİ TOY
2014-07-18 : Kimsə yoxdu...
2014-07-05 : KİŞİ
2014-06-21 : ÜZ SUYU
2014-06-14 : TANISAM UTANACAQ
2014-05-24 : DİŞ ÇÖPÜ
2014-04-26 : QURU ADAM
2014-03-20 : İynə boyu yazı
2014-03-15 : LƏNƏTLƏNMİŞ
2014-01-25 : ÖZGƏ PALTARI
2013-12-21 : İSİNİŞMƏ...
2013-11-09 : QANADLI GÜNLƏR
2013-07-27 : DOST GEDİB...
2013-07-20 : PALAZA BÜRÜN...
2013-07-13 : YARIMÇIQ YAZI...
2013-05-08 : RUHUMUZUN ÜNVANI
2013-05-04 : "MAYOVKASIZ" MAY
2013-01-19 : DİRƏDÖYMƏ...
2012-12-20 : ATILAN İLK ADDIM
2012-12-08 : ÖGEY ANA
2012-12-07 : ŞAD XƏBƏR:
2012-11-27 : CANLI TARİX
2012-11-24 : SƏNSİZ
2012-11-16 : ÜMİD VERMƏK
2012-11-14 : SƏNSİZ
2012-10-13 : "BİZİM DÜNYA"
2012-08-18 : ADSIZ GÜNAHLAR
2012-06-23 : DON JUAN
2012-06-15 : ONDAN HAMIYA
2012-06-14 : RÜSTƏM KAMAL
2012-02-25 : DOLABDAKI ÜRƏK
2012-02-04 : BİR QIŞ NAĞILI
2012-01-07 : DİQQƏT QITLIĞI
2011-12-31 : SOVQAT
2011-12-17 : NƏFƏSLİK...
2011-11-12 : DOLAB
2011-08-27 : BİR SEVGİ DRAMI
2011-07-22 : SÖZÜN GÜNÜ
2011-07-16 : SİRLİ ZƏNG
2011-07-02 : İLİN YARISI
2011-06-11 : GÖRÜŞ YERİ
2011-05-28 : KÜT BIÇAQ
2011-04-30 : SATILIR
2011-04-23 : QAÇIRILAN QIZ
2011-04-16 : TƏNHA KİŞİ
2011-04-09 : GÖYDƏNDÜŞMƏ
2011-03-19 : AYDINLIQ
2011-03-15 : FRANSIZCA
2011-02-23 : 55-ə ÇATMADIN
2011-02-19 : Bu da bir il
2011-01-29 : GÖZMUNCUĞU
2011-01-22 : HƏYATIN BİR ANI
2011-01-08 : BAŞLANĞIC
2010-12-31 : BU DA İLİN SONU
2010-12-25 : CAN AĞRISI
2010-11-06 : SEÇİLƏN
2010-10-30 : YARALI DURNA
2010-09-18 : PƏRAKƏNDƏ YAZI
2010-07-31 : Axtarış
2010-07-02 : ÜMİD SORAĞINDA
2010-05-01 : DÜYÜNÇƏ
2010-04-17 : CƏRRAH BIÇAĞI
2010-02-20 : DÖZÜM MƏQAMI
2010-01-30 : AYRILIQ ANI
2010-01-16 : SEÇİM ANI
2009-12-12 : SÜKUTLA SÖHBƏT
2009-11-27 : BƏRAƏT KAĞIZI
2009-11-21 : KÖLGƏLƏR...
2009-10-31 : YARPAQ TÖKÜMÜ
2009-10-10 : CAVABSIZ SUALLAR
2009-09-12 : BİR AN
2009-08-22 : HƏFTƏMİN ACISI
2009-06-20 : XOCALI TOYU
2009-06-06 : UZUN BİR GÜN...
2009-05-23 : VAXTINDA
2009-05-02 : AĞLAYAN BULUDLAR
2009-03-14 : "BƏXTƏVƏRLİK"
2009-03-07 : ANAMA MƏKTUB...
2009-02-28 : ADİ RİYAZİYYAT
2009-01-31 : CAN AĞRISI
2009-01-24 : "ƏZABSIZ ANLAR
2009-01-10 : BƏHANƏ
2008-12-31 : Bazarlıq
2008-12-13 : DƏLİ ADAM
2008-12-06 : FAYDASIZ QAZINTI
2008-11-22 : PULUN VAR?
2008-11-15 : QALXANIN ENMƏSİ
2008-10-18 : ÖMRÜN BİR ANI
2008-10-11 : PAYIZ YAĞIŞLARI
2008-09-28 : MƏKTUBLAŞMA
2008-09-06 : QAYNAR QAZAN
2008-08-30 : ERA
2008-08-23 : OVCUMDA YANAN OD
2008-08-02 : QARIŞIQ YAZI
2008-07-12 : QƏFLƏT YUXUSU
2008-06-28 : ƏRKƏSÖYÜN
2008-06-07 : BAŞ AĞRISI
2008-05-17 : QURUMUŞ GÜLLƏR
2008-04-19 : DAŞ
2008-03-20 : ATHAAT
2008-02-02 : PASİBAN
2008-01-12 : AMERİKA AYISI
2007-12-06 : XƏBƏRDARLIQ
2007-11-24 : QALMAQAL
2007-11-23 : ÇÖKHAÇÖK
2007-11-22 : QIZDIRICI...
2007-11-03 : QOYUN BƏXTİ...
2007-10-27 : AŞİQLİK
2007-10-24 : XƏCALƏT
2007-10-19 : PAYIZ NOTLARI
2007-10-10 : BASARAT
2007-10-06 : ƏBƏDİ ÜNVAN
2007-10-06 : PERSONAJ
2007-10-05 : ÜÇ PÖHRƏ
2007-10-04 : HADİSƏ
2007-10-03 : HAVA
2007-10-02 : ÜZƏRLİK
2007-09-22 : HÖKM
2007-09-15 : VAHİMƏ
2007-09-01 : İNSTİNKT
2007-08-28 : NİYƏ ÖLDÜ?..
2007-08-15 : GÜNAH
2007-08-11 : PARALEL
2007-08-08 : GÜNVURMA
2007-08-07 : SALON
2007-08-04 : HÖRMƏT(sizlik)
2007-07-31 : TELEFON ZƏNGİ
2007-07-28 : QUDUZLUQ
2007-07-26 : BU DA 17 YAŞ...
2007-07-17 : BİLİRSƏNMİ?
2007-07-11 : BAŞAĞRISI
2007-07-04 : MƏNİ TANIMADIN?
2007-07-03 : SERİAL
2007-06-12 : "DEPUTAT OTAĞI"
SON XƏBƏRLƏR
2019-07-17


VİDEO



ƏDALƏT BU GÜN
Redaktor seçimi
FOTOREPORTAJ
GÜNÜN SİTATI
SORĞU
Yay tətilini harada keçirəcəksiniz?

Evdə (76.85%)
İşdə (23.15%)

ÇOX OXUNAN
GÜNÜN LƏTİFƏSİ

İki kişi restoranda oturublar. Yanlarında ofisiant keçir. Biri ona qışqırır:

- İki pivə xahiş edirəm!

İkincisi əlavə edir:

- Təmiz bakalda olsun xahiş edirəm!

Bir neçə dəqiqədən sonra ofisiant əlində iki bakal pivə gəlir və soruşur:

- Təmiz bakalda kim istəmişdi?





digər lətifələr
ARXİV
FACEBOOK