ANA SƏHİFƏ / YAZARLAR

GƏLƏCƏK GƏLMƏYƏCƏK

Mirzə İbrahimovun ruhu məni bağışlasın

20434    |   2014-05-31 06:38
Şriftin ölçüsü:
A+ Böyütmək
A+ Balacalaşdır

Öncə "Gələcək gün" romanından başlamaq istəyirəm. Mənə elə gəlir ki, indi mütaliə səviyyəmiz bir az aşağı düşdüyündən yəqin ki, bir vaxtlar bizlərin sevə-sevə oxuduğu həmin o romanın (hətta orta məktəb dərsliyində də müəyyən hissəsini bizə öyrədirdilər - Ə.M.) nədən, kimdən bəhs etdiyini, eləcə də müəllifini yeni nəsil o qədər də yaxşı bilmir, tanımır. Məhz bu səbəbdən də xalq yazıçısı Mirzə İbrahimovun həmin o romanının adından ipucu kimi yapışıb təkcə xoş günlərin, uğurlu sabahların deyil, həm də dünənin, bu günün eyni olan günlərin də gələcəyinə körpü salmaq istəyirəm...
Bu günlərin söhbətidi. Eşitdiyim bir xəbər, daha doğrusu, özümə yaxın bildiyim bir insanın kobud hərəkəti əməlli-başlı qəlbimi ağrıtdı və ulduz müğənnilərimizin dediyi kimi, "şoka düşdüm", stress keçirtdim. Və həmin o vəziyyətdən, yəni depressiyadan çıxmaq üçün öz-özümə deyinə-deyinə var-gəl edirdim. Hətta sonradan mənə xatırlatdılar ki, sən demə, üzü-gözümdən də zəhər-zəhrimar tökülürmüş. Belə bir məqamda o qədər ümidsiz, halsız idim ki, yaşamağı da mənasız sayırdım. Elə bilirdim ki, dünya məhz elə bu gündən ibarətldir, bu andan ibarətdir və bu günlə də, bu anla da bitəcək...
Halımı müşahidə edən dostlardan biri məni danlamağa başladı. Sanki nə dünyadan xəbərim var, nə həyatın gedişatından baş açıram, bir sözlə, eləcə avam, türk qardaşlarımız demiş, geri zəkalının birisiyəm. Və dostum da fürsətdən istfiadə edib özünün bütün bildiklərini, üstünlüklərini əsl müəllim peşəkarlığı ilə, dost sevgisi ilə dünyagörmüşlərin müdriklüyü ilə yavaş-yavaş xırdalayırdı. Onun söylədiklərini dinləyə-dinləyə çalışırdım ki, bildiklərimin təkrarı olan bu dərsdən yararlanım. Yəni həmin o şokdan, depresiyadan çıxım, amma bacarmırdım. Sanki deyilənlər, yəni eşitdiklərim məni bir az da dərin, qaranlıq bir quyuya atırdı. Amma onun səsini eşidirdim:
- Elə bil ki, dünyanın axırıdı... elə bil balaca uşaqsan... Sən bir şeyi unutma, dünya, həyat həmişə belədi... Dözümlü, səbrli, hazırlıqlı olmaq lazımdı... Bir şeyi yadında saxla ki, gələcək necə gələcək, özü ilə nələr gətirəcək, nələri dəyişəcək, bütün bunlar sualdı... Heç kim konkret nələrin gələcəyini deyə bilməz. Hətta bəzən nəyinsə gələcəyini gözləyib həmin o gələcəyə gedib qovuşanda görürsən ki, dünən, beş gün ondan əvvəl daha maraqlı, daha gözəl idi. Ona görə də gələcəyin xəyalı ilə yaşamaq, gələcəyin xəyalını qurmaq, gələcəyə biyət etmək o qədər də doğru deyil. Çalışıb bu gün olanın ətəyindən möhkəm tutmaq, bugünü yaşamaq, bugünün içində sabaha bir ümid yaratmaq lazımdı. Yoxsa hər şeyi gələcəyin boynuna atmaq, hər şeyi gələcəyə bağlamaq mənə görə çox yanlış fikirdi...
Hə, mən qulaqlarımda səslənən bu sözləri çətinliklə də olsa həzm etməyə çalışırdım və arada ürəyimdə öz-özümə deyirdim ki, doğrudan da xalq yazıçısı Mirzə İbrahimovun da "Gələcək gün" romanında dedikləri gəlmədi, gerçək olmadı. Biz hələ də o günün gələcəyini gözləyirik... Məni özümə qaytarmaq, yenidən əvvəlki halıma salmaq istəyən könül dostumun söylədiklərində mən gələcək görmürdüm, hər şey bu gündə idi... hər şey bu gün içində olduğumuz anda baş verirdi. Deməli, onun söylədiklərində bir həqiqət var. Ancaq etiraf edim ki, mənim indi anladığım bu həqiqət həm gecikib, həm də müəyyən mənada artıq görünür. Onun artıqlığı isə gələcək üçün bəlkə də bir sərhəd xəttidir, çəpərdi, divardı, nə bilim... nə isə arzuolunmayan bir şeydi...
İndi həmin o depressiyaya düşdüyüm, günə, məqama bir az ayıq, bir az rahat, necə deyərlər, toxtamış bir vəziyyətdə nəzər salıram, ələyib ələkdən keçirirəm... saf-çürük etməyə çalışıram. İstəyirəm həmin o anda gəldiyim nəticəni, çıxardığım qərarı "soyuq başla" qiymətləndirim və bu qiymətin mümkün qədər dəqiqliyini təmin edim. Amma etiraf edim ki, bu da alınmır. Çünki həmin o gələcək söhbəti bu gün də gerçəkləşməyib. Elə beş gün öncə vəziyyət necə idisə, bu gün də, elə arzusunda olduğum həmin o gələcəkdə də hər şey olduğu kimi qalır. Sadəcə, tarix dəyişir, təqvimin vərəqləri qoparılaraq küləklərə verilibdi. Bu heç də ümidsizlik demək deyil. Bu, əslində dünənin qədrini bilməməyin qınağı, bu günü yaşamağı bacarmamağın tənəsidi. Axı dünən də, bu gün də nə vaxtsa bizim üçün gələcək olub. Əgər indi artıq tarixə çevrilmiş, arxivə verilmiş həmin o dünəni köks ötürməklə xatırlayırıqsa, onu yaşamadığımız üçün təəssüf ediriksə, deməli, sabah üçün də, lap ondan sonrakı sabahlar üçün də indi konkretləşdirsəm, həmin o gələcək üçün də biz nə vaxtsa köks ötürəcəyik, nə vaxtsa təəssüflənəcəyik. Deməli, həmin o gələcək elə bugünün özüdü. Bu gün isə...

Bir an,
tək bir an
nə baş verdisə
bilmədim -
inan!
Düşünmək
imkanımı itirdim
və ürəyimi
hisslərə
qurban etdim...
amma mən
ağılla,
ürəklə
hətta doğrusunu
etiraf etsəm
bütün varlığımla-
ruhumla sevdim!..
Sonda,
lap sonda
son görüşdən
geriyə
özümlə
bir cənazə gətirdim-
başın sağ olsun!..


***

Onda telefonum susmurdu. Hətta gecənin tən yarısında da elə hay-həşir salırdı ki, yuxudan hövlnak qalxırdım. Bu da səbəbsiz deyildi. Birinci səbəb bu idi ki, mobil telefon məmləkətə təzə qədəm basmışdı. Adamlar təzə-təzə başlamışdılar ondan yararlanmağa. Odur ki, bəzən üzbəüz oturanlar da telefonunu göstərmək xatirinə bir-birinə ya mesaj atırdı, ya da zəng vururdu. Bu da vardı. İkinci səbəb isə gərəkli olmağım yaxınlar üçün, tanış-bilişlər üçün əsas məsələyə çevrilmişdi. Mənə də, mənim bağlı olduğum "yuxarı"lara da hansısa bir sözü çatdırmaq telefon sahibləri üçün vərdişə çevrilmişdi. Ona görə də bəzən əsəbləşib telefonu söndürmək, hətta ondan imtina etməyi də düşünmüşdüm. Lakin qaçqın həyatı yaşayan yaşlı valideynlərimdən narahat olmağım məni bu fikrimdən daşınmağa məcbur etdi və hər yaranı sağaldan zaman özü-özlüyündə bu problemi də çözdü...
Çözüm də çox sadə oldu. Hər kəs ya nəğd, ya kredit yolu ilə telefon sahibinə çevrildi, daha onu göstərməyə ehtiyac qalmadı. İkinci məqam isə artıq gərəksiz olmağım, yuxarılara sözü çatdıra bilməməyim adamların əlini məndən üzdü və onlar başqa yollar axtarmağa, başqa ünvanları narahat etməyə başladılar...
Bütün bunları səbəbsiz yazmıram. Yəni bu yazdıqlarımın da kökündə bir gələcək durur. İndi anlayıram ki, həmin o gələcək sən demə gəlibmiş, mən onu görməmişəm, hiss etməmişəm. Bir az fikirlərimi çılpaqlasam, onda nə dediyim yəqin ki, anlaşılan olar. Belə ki, həmin o telefonumun susmayan günlərində vəziyyətdən istifadə etmək, maddi, mənəvi durumu yaxşılaşdırmaq, önə çıxarmaq, mövqe səlahiyyəti qazanmaq daha asan idi. Buna şərait də imkan verirdi. Amma mən öz xəyallarımda qalıb sadə dildə desəm, qapımın kandarına, ayağımın ucuna gəlib çatmış gələcəyi görməmişəm, tapdalayıb üstündən keçmişəm. Bax, bu məqamda depressiyaya düşəndə mənə həyat dərsi keçən könül dostumla razılaşmaya bilmirəm. Çünki onun dediyi həqiqətdir... Mənim gözlədiyim gələcək onda mənim üçün zəhmətə qatlaşıb, özünə əziyyət verib durub gəlibmiş. Bu sayğını, bu diqqəti görmək bacarığım sən demə onda gözü bağlı imiş. Gözübağlılar isə indi kifayət qədərdi...
İnsan daha çox bar ağacına bənzəyir. Pöhrə verir, böyüyür, çiçək açır və bar gətirir. Bütün bunlar bir növü ardıcıl, yəni elə formada gerçəkləşir ki, onu müşahidə etmək və bu müşahidədən zövq almaq çox rahat olur. Bax, ağacın o çiçək dövründə qəfil dolu, qəfil şaxta, qəfil qasırğa nədisə, elə xəyallarla yaşayanın gələcək günü də onun əks üzüdü. Oturub pöhrəni, çiçəklənməni, barı gözləyə-gözləyə gəlib-gedən günlərin gələcək olduğunu heç ağaclar da bilmir. Bir də onda xəbər tutur ki, xəzan başlayıb, yarpaqlar küləklərin oyuncağına çevrilir...
Hə, bütün bu əhval-ruhiyyəni alt-üst edən notlardan sonra elə həmin notların poetik ifadəsi kimi yazdığım misraları sizə də, özümə də xatırlatmaq istəyirəm.
Ürəyimi az çək şişə
Səndə daşdı, məndə şüşə...
Zülüm çəkmək oldu peşə -
Dözmək də alım yazımdı.

Yatmadım yuxum axsıya
Gecəmi çəkdim ağ suya...
Yer yoxdu məni saxlıya -
Bezmək də alın yazımdı...

Yol kəsənim duman, çəndi,
Qəm sevincə babdı, təndi!..
Dərd də mənə bir vətəndi -
Gəzmək də alın yazımdı...

***
Mənim bu yazımın oxucusu ola bilsin ki, barəmdə ümidsiz bir adamın durumunu düşünüb gözünün önünə gətirsin. Yox, inanın, bu heç də belə deyil. Sadəcə, mən yaşadığım günün, anın eyni rəngini, eyni sifətini qəbul edə bilmirəm. Elə bil bir rəng, bir durum, bir əhval hər şeyə hakim kəsilib, diqtəni o edir. Və bu diqtə də həm əsəblərimə toxunur, həm də ürəyimə. Bütün hallarda müdriklərin dediyinə görə, ümid sonda ölür. Amma gələni və gedəni, gələcəyi və gedəcəyi, bir sözlə, olmuşla olacağı bir müstəvi üzərinə gətirirəm... bir ədalət tərəzisində çəkməyə çalışıram. Nədənsə həmişə olmuşlar, keçmişlər, dünənlər daha ağır gəlir. Bax elə bu da məni daha çox yandırır, daha çox ağrıdır. Çünki mən onu anında, zamanında görməmişəm, hiss etməmişəm...
Bir bayatı da var. Deyirlər ki, "həyata bir pəncərədi, hər gələn baxıb gedir". Üstəlik onu da deyirlər ki, "gündə bir kərpic düşür ömrümün sarayından"... Hə, bunlar həqiqətdi. Amma mənim içimdə bir sual var: Niyə ancaq baxıb getmək?.. Niyə ancaq kərpic düşməlidi?..
Deyəcəksiniz ki, çoxbilmişlik edirsən və yaxud təzə amerika açmaq istəyirsən... Amma nə deyirsiniz deyin, mən tam əminəm ki, gələcək gəlməyəcək! Çünki o, artıq bu yazını oxuduğunuz vaxt gəlibdi... Bu yazını oxuduğunuz vaxt yanınızda olub... Bax, bu yazını mənə yazdıran vaxt da o yanımızda idi. Deməli, bütün günahlar gələcəkdə yox, elə bizim özümüzdədi. Və bir də Füzulinin Məcnunu bir dəfə gəlib gedib. Daha gəlmək fikri də yoxdu. Amma biz onun barəsində xəyallar qurub, onu arzulayır, onu görmək istəyirik. O isə... Siz özünüz deyin: Gələcək, Gəlməyəcək?!

Əbülfət MƏDƏTOĞLU
[email protected]


İmza:

YAZARIN ARXİVİ

2018-02-01 : "O SÖZƏCƏN..."
2017-12-15 : İLĞIM
2017-11-27 : «QABİL»
2017-11-24 : VAXT GÜNAHKARI
2017-09-27 : "BAYILDAN BAYIRA"
2017-08-29 : KİŞİ TİTULU
2017-08-11 : OVQAT YARADAN…
2017-07-29 : İSTƏK...
2017-07-28 : SÖZ HEYKƏLİ
2017-07-25 : BU DA 27–di!
2017-07-14 : "QALIN" ADAMLAR
2017-06-09 : GÜNAHIM NƏDİ?
2017-06-06 : "SNAYPER QIZ"
2017-05-26 : HAVADAKI ADAM
2017-05-05 : BAKI KÖÇKÜNÜ
2017-03-31 : SOY… QIRIM…
2017-03-01 : MÜŞFİQ TUFANI
2017-02-14 : "YADA DÜŞDÜ"
2017-02-10 : ÖMÜR QIRIQLARI
2017-02-03 : YAŞ HƏDDİ
2017-01-27 : NEKROLOQ
2017-01-19 : BİTMƏYƏN AĞRI
2017-01-06 : SON XƏBƏRDARLIQ
2016-12-16 : ALLAHIN İŞİ
2016-09-09 : BİR HECALI SÖZ
2016-08-13 : MƏKTUB
2016-08-12 : MƏKTUB…
2016-08-12 : HAVA
2016-07-01 : CƏNAB NAZİR
2016-06-17 : ÜMİD KƏNDİRİ
2016-04-29 : NİŞANÇI
2016-04-09 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-04-08 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-03-11 : MART OVQATI
2015-12-19 : MÜQƏDDƏS AMAL
2015-12-12 : YANIQ SƏS
2015-11-13 : ÜZ SUYU
2015-11-13 : Tofiq Abdinlə
2015-10-31 : SEÇİM ANI…
2015-09-12 : İNSANLIQ
2015-08-27 : YADDAŞ YAZISI
2015-08-19 : "AZƏRBAYCAN"
2015-07-10 : İLĞIM
2015-06-18 : DOST GEDİB…
2015-06-17 : "SAAT SƏSİ"
2015-05-06 : "AZƏRBAYCAN"
2015-04-22 : "YADA DÜŞDÜ"
2015-03-18 : "ADİ QƏŞƏM"
2015-02-28 : HAVALANMIŞ ADAM
2015-02-14 : SENSASİYA
2015-02-12 : BACI DOST OLARSA
2015-02-07 : YARPIZ SÖHBƏTİ
2015-01-16 : YAŞAYAN RUH
2015-01-10 : XAŞ + XAŞ
2015-01-09 : "QƏLƏM SƏSİ"
2014-12-27 : SAXTA BABA
2014-12-26 : SAXTA BABA
2014-12-20 : ŞUNURLU ADAMLAR
2014-12-16 : ELNURUN KİTABI
2014-12-11 : RUH ADAMI
2014-11-29 : NAXIŞLI ADAM
2014-11-20 : HƏYATIMDAKI ADAM
2014-11-15 : DİQQƏT TALONU
2014-11-14 : "QUM SAATI"
2014-11-12 : STATUS - KVO
2014-11-08 : BİR ƏTƏK DAŞ
2014-11-04 : PAMBIQLI QULAQLAR
2014-10-29 : "ƏDƏBİ HƏYAT"
2014-10-11 : AŞ QARASI
2014-10-04 : ZİNDAN UŞAQLARI
2014-09-03 : "YADA DÜŞDÜ"
2014-08-23 : İÇİMDƏKİ TOY
2014-07-18 : Kimsə yoxdu...
2014-07-05 : KİŞİ
2014-06-21 : ÜZ SUYU
2014-06-14 : TANISAM UTANACAQ
2014-05-24 : DİŞ ÇÖPÜ
2014-04-26 : QURU ADAM
2014-03-20 : İynə boyu yazı
2014-03-15 : LƏNƏTLƏNMİŞ
2014-01-25 : ÖZGƏ PALTARI
2013-12-21 : İSİNİŞMƏ...
2013-11-09 : QANADLI GÜNLƏR
2013-07-27 : DOST GEDİB...
2013-07-20 : PALAZA BÜRÜN...
2013-07-13 : YARIMÇIQ YAZI...
2013-05-08 : RUHUMUZUN ÜNVANI
2013-05-04 : "MAYOVKASIZ" MAY
2013-01-19 : DİRƏDÖYMƏ...
2012-12-20 : ATILAN İLK ADDIM
2012-12-08 : ÖGEY ANA
2012-12-07 : ŞAD XƏBƏR:
2012-11-27 : CANLI TARİX
2012-11-24 : SƏNSİZ
2012-11-16 : ÜMİD VERMƏK
2012-11-14 : SƏNSİZ
2012-10-13 : "BİZİM DÜNYA"
2012-08-18 : ADSIZ GÜNAHLAR
2012-06-23 : DON JUAN
2012-06-15 : ONDAN HAMIYA
2012-06-14 : RÜSTƏM KAMAL
2012-02-25 : DOLABDAKI ÜRƏK
2012-02-04 : BİR QIŞ NAĞILI
2012-01-07 : DİQQƏT QITLIĞI
2011-12-31 : SOVQAT
2011-12-17 : NƏFƏSLİK...
2011-11-12 : DOLAB
2011-08-27 : BİR SEVGİ DRAMI
2011-07-22 : SÖZÜN GÜNÜ
2011-07-16 : SİRLİ ZƏNG
2011-07-02 : İLİN YARISI
2011-06-11 : GÖRÜŞ YERİ
2011-05-28 : KÜT BIÇAQ
2011-04-30 : SATILIR
2011-04-23 : QAÇIRILAN QIZ
2011-04-16 : TƏNHA KİŞİ
2011-04-09 : GÖYDƏNDÜŞMƏ
2011-03-19 : AYDINLIQ
2011-03-15 : FRANSIZCA
2011-02-23 : 55-ə ÇATMADIN
2011-02-19 : Bu da bir il
2011-01-29 : GÖZMUNCUĞU
2011-01-22 : HƏYATIN BİR ANI
2011-01-08 : BAŞLANĞIC
2010-12-31 : BU DA İLİN SONU
2010-12-25 : CAN AĞRISI
2010-11-06 : SEÇİLƏN
2010-10-30 : YARALI DURNA
2010-09-18 : PƏRAKƏNDƏ YAZI
2010-07-31 : Axtarış
2010-07-02 : ÜMİD SORAĞINDA
2010-05-01 : DÜYÜNÇƏ
2010-04-17 : CƏRRAH BIÇAĞI
2010-02-20 : DÖZÜM MƏQAMI
2010-01-30 : AYRILIQ ANI
2010-01-16 : SEÇİM ANI
2009-12-12 : SÜKUTLA SÖHBƏT
2009-11-27 : BƏRAƏT KAĞIZI
2009-11-21 : KÖLGƏLƏR...
2009-10-31 : YARPAQ TÖKÜMÜ
2009-10-10 : CAVABSIZ SUALLAR
2009-09-12 : BİR AN
2009-08-22 : HƏFTƏMİN ACISI
2009-06-20 : XOCALI TOYU
2009-06-06 : UZUN BİR GÜN...
2009-05-23 : VAXTINDA
2009-05-02 : AĞLAYAN BULUDLAR
2009-03-14 : "BƏXTƏVƏRLİK"
2009-03-07 : ANAMA MƏKTUB...
2009-02-28 : ADİ RİYAZİYYAT
2009-01-31 : CAN AĞRISI
2009-01-24 : "ƏZABSIZ ANLAR
2009-01-10 : BƏHANƏ
2008-12-31 : Bazarlıq
2008-12-13 : DƏLİ ADAM
2008-12-06 : FAYDASIZ QAZINTI
2008-11-22 : PULUN VAR?
2008-11-15 : QALXANIN ENMƏSİ
2008-10-18 : ÖMRÜN BİR ANI
2008-10-11 : PAYIZ YAĞIŞLARI
2008-09-28 : MƏKTUBLAŞMA
2008-09-06 : QAYNAR QAZAN
2008-08-30 : ERA
2008-08-23 : OVCUMDA YANAN OD
2008-08-02 : QARIŞIQ YAZI
2008-07-12 : QƏFLƏT YUXUSU
2008-06-28 : ƏRKƏSÖYÜN
2008-06-07 : BAŞ AĞRISI
2008-05-17 : QURUMUŞ GÜLLƏR
2008-04-19 : DAŞ
2008-03-20 : ATHAAT
2008-02-02 : PASİBAN
2008-01-12 : AMERİKA AYISI
2007-12-06 : XƏBƏRDARLIQ
2007-11-24 : QALMAQAL
2007-11-23 : ÇÖKHAÇÖK
2007-11-22 : QIZDIRICI...
2007-11-03 : QOYUN BƏXTİ...
2007-10-27 : AŞİQLİK
2007-10-24 : XƏCALƏT
2007-10-19 : PAYIZ NOTLARI
2007-10-10 : BASARAT
2007-10-06 : PERSONAJ
2007-10-06 : ƏBƏDİ ÜNVAN
2007-10-05 : ÜÇ PÖHRƏ
2007-10-04 : HADİSƏ
2007-10-03 : HAVA
2007-10-02 : ÜZƏRLİK
2007-09-22 : HÖKM
2007-09-15 : VAHİMƏ
2007-09-01 : İNSTİNKT
2007-08-28 : NİYƏ ÖLDÜ?..
2007-08-15 : GÜNAH
2007-08-11 : PARALEL
2007-08-08 : GÜNVURMA
2007-08-07 : SALON
2007-08-04 : HÖRMƏT(sizlik)
2007-07-31 : TELEFON ZƏNGİ
2007-07-28 : QUDUZLUQ
2007-07-26 : BU DA 17 YAŞ...
2007-07-17 : BİLİRSƏNMİ?
2007-07-11 : BAŞAĞRISI
2007-07-04 : MƏNİ TANIMADIN?
2007-07-03 : SERİAL
2007-06-12 : "DEPUTAT OTAĞI"
2007-06-09 : ÖRKƏN
2007-05-25 : QARAVƏLLİ
2007-05-20 : AXSAYAN YERİMİZ
2007-05-05 : MUSA YAQUB -70
2007-05-01 : KƏNDİR
2007-04-20 : ŞƏKİL
2007-04-14 : STRESS
2006-12-08 : YUXU
2006-10-14 : GÜNAH
2006-10-10 : LAZIM GƏLSƏ...
SON XƏBƏRLƏR
2018-06-23
11:09 İNSAN
2018-06-22
17:29 ÜMİD


VİDEO



ƏDALƏT BU GÜN
Redaktor seçimi
FOTOREPORTAJ
GÜNÜN SİTATI
SORĞU
Sizcə bu komandalardan hansı çempion olacaq?

Braziliya (36.37%)
Argentina (9.09%)
İspaniya (18.18%)
Almanıya (36.36%)
Fransa (0%)

ÇOX OXUNAN
GÜNÜN LƏTİFƏSİ

Ermənilərlə bacı-qardaş olduğumuz vaxtlardı. Moskvada Yazıçılar Evinin restoranında Zakir Fəxri yeyib-içir. Bu vaxt bir erməni yazıçı da gəlib onunla bir stolda oturur. Hesab vaxtı gələndə erməninin 20 qəpiyi düşür stolun altına. Erməni əyilib pulu axtarır. Zakir Fəxri dərhal bir iyirmi beşliyi yandırıb tutur stolun altına, erməniyə deyir:

- Kirvə, axtar.

Erməni pərt olur. Restorandan çıxırlar, asılqandan paltolarını götürəndə erməni Zakirin acığına asılqanda işləyən kişiyə bir əllilik verir.

Zakir əlini atır cibinə, görür ki, o qədər pulu yoxdu, əlini yelləyib deyir:

- Brat, paltonu bağışladım sənə, geyinərsən. Mən dünən QUM-dan fransuzski əla bir palto almışam.





digər lətifələr
ARXİV
FACEBOOK