ANA SƏHİFƏ / YAZARLAR

DİŞ ÇÖPÜ

Gərəksiz heç nə yoxdu

18998    |   2014-05-24 05:38
Şriftin ölçüsü:
A+ Böyütmək
A+ Balacalaşdır

Uzun illərdi müşahidə aparıram və gəldiyim nəticə budur ki, dünyada lazımsız, gərəksiz heç nə yoxdug Və lazımsız, gərəksiz heç nəyin olmadığı bu dünyada da mütləq bir ehtiyac anlayışı var. Görünür, elə buna görə müdriklər deyib ki, "saxla samanı, gələr zamanı". Belə baxanda samanla zaman nə qədər həmqafiyə olsa da, burda poetik düşüncəni bir kənara qoyub elə adi bir məntiqlə məsələyə yanaşsaq, onda görərik ki, bəli, zamanı gələndə saman da qızıl qiymətinə olur. Lap elə yenə atalar demişkən, "suda boğulan saman çöpündən də yapışır".
Bəli, bütün bunlar, daha doğrusu, təqdim etdiyim iki atalar sözü quru bir çöpün, yəni samanın nə qədər dəyərli olduğunu heç bir mühakiməsiz, heç bir çək-çevirsiz özü ortaya qoydu. Yəqin oxucu da mənimlə razılaşar ki, həqiqətən o saman çöpü, daha doğrusu, elə çöpün özü də bir quş yuvası olmaq gücündədi. Hələ mən onu demirəm ki, məclislərin lap ortasında, daha doğrusu, süfrələrin lap mərkəzində həmin o çöplərin yer tutumaq imkanı da var. Əvvəllər bu imkan bir az məhdud idi. Amma demokratik cəmiyyətimiz, mənsub olduğumuz özəl azadlıqlar həmin o çöpləri məclisdə üçlük təşkil etməyə - duz, istiot və diş çöpü! - bir araya gəlməsi üçün bütün qapıları açdı. İndi istənilən restoranlarda, hətta lap bərk gedən yerlərdə də həmin "üçlük" öz yerindədi və böyük əksəriyyətimiz də həmin diş çöplərindən yararlanırıqg
Doğrudur, bəzilərimiz qarşımızda əyləşənlərə, ətrafdakılara əhəmiyyət verməyib həmin diş çöpləri ilə dişlərimizin dibində "əməlli başlı quyu qazırıq". Ağzımızı elə açırıq ki, elə bil balıq sudan çıxıb. Amma onu da söyləmək vacibdir ki, bu işi çox məharətlə, ustalıqla görənlər də var. Elə nəzakətlə hərəkət edirlər ki, həmin çöplərdən onların necə istifadə etdiyini ətrafdakılar duymur. Bax, bu, təbii ki, mədəniyyət söhbətidi. Maşallah olsun, biz də ki, etik normalara əməl etməkdə həmişə öz yerimizi gözləmişik. Elə yeri gəlmişkən, burda bir əhvaltı da diqqətə çatdırmaq istəyirəm. Çünki söz sözü çəkir...
Çox hörmətli ürək dostum, həmkarım, dəyərli Flora Xəlilzadə mənə bir dəfə maraqlı bir söhbət etdi. Dedi ki, şəhərimizin filan küçəsində bir qəzet köşkü var. Mən həmişə ordan "Kaspi", "525-ci qəzet", "Ədalət" və "Mədəniyyət" qəzetlərini alıram. Və hər dəfə də həmin köşkə yaxınlaşanda artıq məni neçə illərdi tanıyan satıcı birinci üç qəzeti verib və çox ağır, təmkinli şəkildə "mədəniyyətimiz yoxdu" deyir. Mən onu başa düşürəm, amma hər dəfə də təkrar edirəm ki, barı yadında saxlasın. Heç olmasa növbəti dəfə desin ki, "Mədəniyyət" qəzeti bu gün olmayacaq və yaxud da yoxdu. Bilmirəm, o doğrudan-doğruya nə dediyini dərk eləmir, yoxsa həqiqətən onun mədəniyyəti yoxdu.
Hə, bax indi bu sözün qüvvəti, bu söhbətin davamı kimi mən də elə bugünlərdə bir yoldaşla normal bir şəraitdə nahar edəsi olduq. Həmin o yoldaş bizə xidmət edəni çağırıb sakit bir şəkildə:
- Xanım, bizə çöp də gətir - dedi.
Xanım da çox rahat şəkildə:
- Çöpümüz yoxdu - dedi.
Mən həmin yoldaşın xidmətçiyə tərs-tərs baxdığını sezib söhbətin sonunu gözlədim. Həmin yoldaş bu dəfə bir az səsinin tonunu qaldırıb:
- Ay qız, sənə çöp gətir deyirəm.
Qız da öz növbəsində səsinin dabanını bir az qaldırdı:
- Mən də deyirəm ki, bu gün çöp olmayacaq. Müdir bazarlıq edəndə çöp almağı unudub.
Çörək kəsdiyim yoldaşın əhvalı tamam pozuldu:
- Ə, bura nə təhər yerdi, burda Allahın çöpü də yoxdu.
Mən yerimdən qalxıb qonşu masanın üstündəki diş çöpünü gətirib öz süfrəmizə qoydum. Sanki bununla bayaqdan bir-birinə səsinin dabanını qaldıran müştəri ilə xidmətçi özlərinə gəldilər. Üstlərinə su çilənmiş kimi ikisi də bir-birinə baxıb başını buladı. Həmin an bir-birinə başına bulayan bu adamların ürəyindən nə keçdiyini dəqiq bilməsəm də, ancaq anladığım o oldu ki, sən demə, yeri gələndə diş çöpü qan da qaralda bilirmiş. Nə olsun ki, ondan bir dəfə istifadə olunur. Özü də təkcə bir dəfə istifadə olunub atılmaq diş çöpünün alnına yazılmayıb ki, həyatda o qədər atılanlar var ki... Məncə atılmaqla ətrafı təəccübləndirmək indi mümkün deyil. Ona görə ki, atılmağın kökü "atmaq"dı, onun da kökü "at"dı. Gör indi ortada nə qədər həlqələr var. Qırıla-qırıla getdikcə atlar, atanlar çoxalır...
Bütün sonlar
növbəti
başlanğıclara
istinasız qapıdı...
Bütün qapılar da
öz sonunu bilir -
amma,
bağlansa da,
başqa bir səmtə
başqa bir məqsədə
başlanğıc kimi
açılır...
Deməli,
bütün qapılar
və bütün sonlar
ikiüzlüdü!..

* * *
Yaşadığımız zaman elə bir aura yaradıb ki, burda tək qalmaq da, təklənmək də, özünə çəkilmək də, hər kəsin yanında olmaq da həm adiləşib, həm maraqlı olub, həm də bir növü hay-küyə çevrilib. Yəni zamanın özü yaratdığı auranı şou edibdi. Deyə bilərsiniz ki, hökm edən insandı, zaman burda vasitədi. Amma inanın ki, mən bunu dəfələrlə yazmışam, demişəm və yenə yazıram ki, siz haqlısınız, sizin dediyiniz ən böyük həqiqətdi. Lakin o da bir həqiqətdi ki, zamanın özünün də zamana ehtiyacı var. Çünki zamana uyğun verdiyin qərar bu gün üçün gerçək real olsa da, sabahkı zamandan üzü geri baxanda nə boyda yanlışlıqların baş verdiyini adam ürəkağrısı ilə müşahidə edir. Ona görə də "hər şeyin zamana ehtiyacı var" fikrini mən təkcə aforizm kimi yox, həm də bir reallıq kimi qəbul edirəm və özüm üçün bəlli olan həqiqətin hər birinin içində zaman ehtiyacını saxlamağa çalışıram...
Yazının əvvəlində dediyim kimi, bir dəfə istifadə olunan və süfrədə hansı məqsədə xidmət etdiyi bilinən diş çöpünün yerində olmaması qan-qaraçılığa, dilxorçuluğa səbəb olduğu kimi, onun sonradan atıldığı yer həmin o dilxorçuluğa, qan-qaraçılığa qarşı gülüş doğrur, təbəssüm yaradır. Amma nədənsə başlanğıc, yəni gərək olan anla son, yəni gərəksizlik ovuc içi kimi görünsə də, biz bunun fərqinə varmırıq. Deməli, fərqinə varmadığımız həmin o başlanğıc və son arasında bizim zamana ehtiyacımız olur - düşünmək üçün, özümüzü ələ almaq üçün. Çox təəssüf ki, zaman bizi gözləmir, zaman bizim istəyimizlə oturub durmur. Yəni biz bir şimşək kimi, qığılcım kimi alışıb söndüyümüz anın içində nə olduğumuzu, kim olduğumuzu dərhal büruzə verir və dərhal da zaman bizə qalib gəlmiş olur. İçimiz görünür, əxlaqımız görünür, görünən isə təbii ki, daha inandırıcıdı, daha gerçəkdi...
Bax, bu mənada zaman ehtiyacı, zamana dözmək, zamandan baş çıxarmaq, zamanla ayaqlaşmaq və hətta zamana qalib gəlmək artıq formalaşmış, sözün bütün mənalarında oturuşmuş adamların gücü daxilində olur. O adamlar isə get-gedə azalır, tükənir. Onlara qalib gələn ətraflarında olan həmin o qığılcımlar, həmin o bir anın alışanlarıdı. Çünki onlar çoxdu...
Mən zamana yük olan və yaxud da zamandan incə adamlar da tanıyıram. Bu adamlar bir-birindən yerlə göy qədər fərqli olsalar da, onların hər ikisinin dayaq nöqtəsi yenə zamandı. Bax elə mən də güvəndiyim, bəzən gərdişinə, bəzən surətinə, bəzən yaratdığı şəraitə, aurasına etiraz etdiyim, qarşı çıxdığım zamanın zərbələrini dada-dada çalışıram ki, nə ondan geri qalım, nə də ondan qabağa keçim. Çünki hər iki hal daha çox zərbə almağa aparır. Geri qalanda zərbə alnına dəyir, önə çıxanda kürəyinə! Odur ki, həmin o zərbələrin şəxsən mənim həyatıma, mənim taleyimə etdiyi naxışlar bəzilərinə qəribə gəlir. Hətta bu qədər "naxışın", bu qədər zərbənin dözülən olduğuna şübhə də edirlər. Amma səmimi etiraf edirəm ki, güvəndiyim Tanrım, dostlarım və sevgim mənə həmişə ümid verib - hətta ən dar məqamda da, ən son nəfəsdə də. Mən yazdığım şeirlərimin mayasında da bunu əsas kimi qəbul etmişəm, tanımışam. Bax, elə indi oxuyacağım şeirdə olduğu kimi:

Səni
gözümün didəsində
ürəyimin
tən ortasında
və bir də
ruhumun qanadında -
yaşadıram...
Elə bilmə ki,
gözümün didəsi
ürəyimin tən ortası
və bir də
ruhumun qanadı
sıxıcıdı -
və mən səni bezdirirəm!
Yox! Əksinə
mən düşünürəm ki,
bu candan gələn
sevgimlə
sənə
sevməyi sevdirirəm!..

***
İndi, daha doğrusu, bu yazının bilgisayara diqtə olduğu vaxt hava ürəkbulandıran, can sıxandı, baş açmaq olmur... Bir tərəfdən də təzyiq andır adamı lap girinc edir. Ancaq sevinəsi bir məqam, öyünəsi bir durum da var - o da yanımdakıların anlayışlı olmasıdı. Tərif üçün demirəm. Həqiqətən də səninlə birgə çalışanların, yanında olduğun, yanında olan əgər anlayışlıdırsa, onda dözümün də, müqavimətin də, hətta söz demək həvəsin də artıb çoxalır.
Mən diş çöpü ilə başladığım yazıda bir məqsədi, bir məramı əsas götürmüşdüm. O da məhz gərəkli olmaq, yerində olmaqdı. İndi yazının sonunda söylədiklərim yəqin ki, sizə artıq nə demək istədiyimi çatdırdı... İndi sizə bəlli oldu ki, həqiqətən hər şey sizin üçündü, sənin üçündü. Əgər siz, sən dəyər verirsinizsə, onda zamanla anlaşmaq, yerində olmaq və nəhayət heç olmasa bir dəfə nəyəsə yaramaq çətin olmaz. Hətta sevgidə də dəyərlənmək, həsrəti, vüsalı anlamaq, darıxmağı əzabdan çox ümidə çevirmək yəqin ki, dediklərimin fonunda heç də çətin olmaz. Elə bu notlarla da sənin üçün yazdığımı yenidən sənə oxuyuram.

Neçə fikri sətirlədim
Nəfəs verdim, ətirlədim...
Öz ruhumla çətirlədim -
Sənin üçün...

Neçə günü an elədim
Qaranlığı dan elədim...
Güllər üzdüm - qan elədim -
Sənin üçün...

Dərdi dərdə özül dedim
Dərd də dərdi çözür - dedim...
Ürək vurur, dözür dedim -
Sənin üçün...

Ağdan ağı, göydən göyü
Ayağına çəkdim göyü!
Varlığımda tikdim evi -
Sənin üçün!..

Hə, bilmirəm, diş çöpü ilə başlayan bu söhbət sizə mənim nə demək istədiyimi anlada bildi yoxsa yox, amma problem olsa, nə anlaşılmasa, babalı mənim boynuma. Deməli, düz təqdim edə bilməmişəm.

Əbülfət MƏDƏTOĞLU
[email protected]


İmza:

YAZARIN ARXİVİ

2018-09-21 : ÜMİD KƏNDİRİ
2018-09-14 : ÖMÜR YARPAQLARI
2018-09-08 : ŞUNURLULAR
2018-09-06 : Təzyiq yazısı
2018-09-05 : AYLI BİR GECƏ
2018-07-31 : HAVALI YAZI
2018-02-01 : "O SÖZƏCƏN..."
2017-12-15 : İLĞIM
2017-11-27 : «QABİL»
2017-11-24 : VAXT GÜNAHKARI
2017-09-27 : "BAYILDAN BAYIRA"
2017-08-29 : KİŞİ TİTULU
2017-08-11 : OVQAT YARADAN…
2017-07-29 : İSTƏK...
2017-07-28 : SÖZ HEYKƏLİ
2017-07-25 : BU DA 27–di!
2017-07-14 : "QALIN" ADAMLAR
2017-06-09 : GÜNAHIM NƏDİ?
2017-06-06 : "SNAYPER QIZ"
2017-05-26 : HAVADAKI ADAM
2017-05-05 : BAKI KÖÇKÜNÜ
2017-03-31 : SOY… QIRIM…
2017-03-01 : MÜŞFİQ TUFANI
2017-02-14 : "YADA DÜŞDÜ"
2017-02-10 : ÖMÜR QIRIQLARI
2017-02-03 : YAŞ HƏDDİ
2017-01-27 : NEKROLOQ
2017-01-19 : BİTMƏYƏN AĞRI
2017-01-06 : SON XƏBƏRDARLIQ
2016-12-16 : ALLAHIN İŞİ
2016-09-09 : BİR HECALI SÖZ
2016-08-13 : MƏKTUB
2016-08-12 : HAVA
2016-08-12 : MƏKTUB…
2016-07-01 : CƏNAB NAZİR
2016-06-17 : ÜMİD KƏNDİRİ
2016-04-29 : NİŞANÇI
2016-04-09 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-04-08 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-03-11 : MART OVQATI
2015-12-19 : MÜQƏDDƏS AMAL
2015-12-12 : YANIQ SƏS
2015-11-13 : Tofiq Abdinlə
2015-11-13 : ÜZ SUYU
2015-10-31 : SEÇİM ANI…
2015-09-12 : İNSANLIQ
2015-08-27 : YADDAŞ YAZISI
2015-08-19 : "AZƏRBAYCAN"
2015-07-10 : İLĞIM
2015-06-18 : DOST GEDİB…
2015-06-17 : "SAAT SƏSİ"
2015-05-06 : "AZƏRBAYCAN"
2015-04-22 : "YADA DÜŞDÜ"
2015-03-18 : "ADİ QƏŞƏM"
2015-02-28 : HAVALANMIŞ ADAM
2015-02-14 : SENSASİYA
2015-02-12 : BACI DOST OLARSA
2015-02-07 : YARPIZ SÖHBƏTİ
2015-01-16 : YAŞAYAN RUH
2015-01-10 : XAŞ + XAŞ
2015-01-09 : "QƏLƏM SƏSİ"
2014-12-27 : SAXTA BABA
2014-12-26 : SAXTA BABA
2014-12-20 : ŞUNURLU ADAMLAR
2014-12-16 : ELNURUN KİTABI
2014-12-11 : RUH ADAMI
2014-11-29 : NAXIŞLI ADAM
2014-11-20 : HƏYATIMDAKI ADAM
2014-11-15 : DİQQƏT TALONU
2014-11-14 : "QUM SAATI"
2014-11-12 : STATUS - KVO
2014-11-08 : BİR ƏTƏK DAŞ
2014-11-04 : PAMBIQLI QULAQLAR
2014-10-29 : "ƏDƏBİ HƏYAT"
2014-10-11 : AŞ QARASI
2014-10-04 : ZİNDAN UŞAQLARI
2014-09-03 : "YADA DÜŞDÜ"
2014-08-23 : İÇİMDƏKİ TOY
2014-07-18 : Kimsə yoxdu...
2014-07-05 : KİŞİ
2014-06-21 : ÜZ SUYU
2014-06-14 : TANISAM UTANACAQ
2014-05-24 : DİŞ ÇÖPÜ
2014-04-26 : QURU ADAM
2014-03-20 : İynə boyu yazı
2014-03-15 : LƏNƏTLƏNMİŞ
2014-01-25 : ÖZGƏ PALTARI
2013-12-21 : İSİNİŞMƏ...
2013-11-09 : QANADLI GÜNLƏR
2013-07-27 : DOST GEDİB...
2013-07-20 : PALAZA BÜRÜN...
2013-07-13 : YARIMÇIQ YAZI...
2013-05-08 : RUHUMUZUN ÜNVANI
2013-05-04 : "MAYOVKASIZ" MAY
2013-01-19 : DİRƏDÖYMƏ...
2012-12-20 : ATILAN İLK ADDIM
2012-12-08 : ÖGEY ANA
2012-12-07 : ŞAD XƏBƏR:
2012-11-27 : CANLI TARİX
2012-11-24 : SƏNSİZ
2012-11-16 : ÜMİD VERMƏK
2012-11-14 : SƏNSİZ
2012-10-13 : "BİZİM DÜNYA"
2012-08-18 : ADSIZ GÜNAHLAR
2012-06-23 : DON JUAN
2012-06-15 : ONDAN HAMIYA
2012-06-14 : RÜSTƏM KAMAL
2012-02-25 : DOLABDAKI ÜRƏK
2012-02-04 : BİR QIŞ NAĞILI
2012-01-07 : DİQQƏT QITLIĞI
2011-12-31 : SOVQAT
2011-12-17 : NƏFƏSLİK...
2011-11-12 : DOLAB
2011-08-27 : BİR SEVGİ DRAMI
2011-07-22 : SÖZÜN GÜNÜ
2011-07-16 : SİRLİ ZƏNG
2011-07-02 : İLİN YARISI
2011-06-11 : GÖRÜŞ YERİ
2011-05-28 : KÜT BIÇAQ
2011-04-30 : SATILIR
2011-04-23 : QAÇIRILAN QIZ
2011-04-16 : TƏNHA KİŞİ
2011-04-09 : GÖYDƏNDÜŞMƏ
2011-03-19 : AYDINLIQ
2011-03-15 : FRANSIZCA
2011-02-23 : 55-ə ÇATMADIN
2011-02-19 : Bu da bir il
2011-01-29 : GÖZMUNCUĞU
2011-01-22 : HƏYATIN BİR ANI
2011-01-08 : BAŞLANĞIC
2010-12-31 : BU DA İLİN SONU
2010-12-25 : CAN AĞRISI
2010-11-06 : SEÇİLƏN
2010-10-30 : YARALI DURNA
2010-09-18 : PƏRAKƏNDƏ YAZI
2010-07-31 : Axtarış
2010-07-02 : ÜMİD SORAĞINDA
2010-05-01 : DÜYÜNÇƏ
2010-04-17 : CƏRRAH BIÇAĞI
2010-02-20 : DÖZÜM MƏQAMI
2010-01-30 : AYRILIQ ANI
2010-01-16 : SEÇİM ANI
2009-12-12 : SÜKUTLA SÖHBƏT
2009-11-27 : BƏRAƏT KAĞIZI
2009-11-21 : KÖLGƏLƏR...
2009-10-31 : YARPAQ TÖKÜMÜ
2009-10-10 : CAVABSIZ SUALLAR
2009-09-12 : BİR AN
2009-08-22 : HƏFTƏMİN ACISI
2009-06-20 : XOCALI TOYU
2009-06-06 : UZUN BİR GÜN...
2009-05-23 : VAXTINDA
2009-05-02 : AĞLAYAN BULUDLAR
2009-03-14 : "BƏXTƏVƏRLİK"
2009-03-07 : ANAMA MƏKTUB...
2009-02-28 : ADİ RİYAZİYYAT
2009-01-31 : CAN AĞRISI
2009-01-24 : "ƏZABSIZ ANLAR
2009-01-10 : BƏHANƏ
2008-12-31 : Bazarlıq
2008-12-13 : DƏLİ ADAM
2008-12-06 : FAYDASIZ QAZINTI
2008-11-22 : PULUN VAR?
2008-11-15 : QALXANIN ENMƏSİ
2008-10-18 : ÖMRÜN BİR ANI
2008-10-11 : PAYIZ YAĞIŞLARI
2008-09-28 : MƏKTUBLAŞMA
2008-09-06 : QAYNAR QAZAN
2008-08-30 : ERA
2008-08-23 : OVCUMDA YANAN OD
2008-08-02 : QARIŞIQ YAZI
2008-07-12 : QƏFLƏT YUXUSU
2008-06-28 : ƏRKƏSÖYÜN
2008-06-07 : BAŞ AĞRISI
2008-05-17 : QURUMUŞ GÜLLƏR
2008-04-19 : DAŞ
2008-03-20 : ATHAAT
2008-02-02 : PASİBAN
2008-01-12 : AMERİKA AYISI
2007-12-06 : XƏBƏRDARLIQ
2007-11-24 : QALMAQAL
2007-11-23 : ÇÖKHAÇÖK
2007-11-22 : QIZDIRICI...
2007-11-03 : QOYUN BƏXTİ...
2007-10-27 : AŞİQLİK
2007-10-24 : XƏCALƏT
2007-10-19 : PAYIZ NOTLARI
2007-10-10 : BASARAT
2007-10-06 : ƏBƏDİ ÜNVAN
2007-10-06 : PERSONAJ
2007-10-05 : ÜÇ PÖHRƏ
2007-10-04 : HADİSƏ
2007-10-03 : HAVA
2007-10-02 : ÜZƏRLİK
2007-09-22 : HÖKM
2007-09-15 : VAHİMƏ
2007-09-01 : İNSTİNKT
2007-08-28 : NİYƏ ÖLDÜ?..
2007-08-15 : GÜNAH
2007-08-11 : PARALEL
2007-08-08 : GÜNVURMA
2007-08-07 : SALON
2007-08-04 : HÖRMƏT(sizlik)
2007-07-31 : TELEFON ZƏNGİ
2007-07-28 : QUDUZLUQ
2007-07-26 : BU DA 17 YAŞ...
2007-07-17 : BİLİRSƏNMİ?
2007-07-11 : BAŞAĞRISI
2007-07-04 : MƏNİ TANIMADIN?
2007-07-03 : SERİAL
2007-06-12 : "DEPUTAT OTAĞI"
2007-06-09 : ÖRKƏN
2007-05-25 : QARAVƏLLİ
2007-05-20 : AXSAYAN YERİMİZ
2007-05-05 : MUSA YAQUB -70
2007-05-01 : KƏNDİR
2007-04-20 : ŞƏKİL
2007-04-14 : STRESS
2006-12-08 : YUXU
2006-10-14 : GÜNAH
2006-10-10 : LAZIM GƏLSƏ...
SON XƏBƏRLƏR
2018-09-24


VİDEO



ƏDALƏT BU GÜN
Redaktor seçimi
FOTOREPORTAJ
GÜNÜN SİTATI
SORĞU
Qiymətlər qalxandan sonra avtobusa minəcəksiniz?

Hə (66.67%)
Yox (33.33%)

ÇOX OXUNAN
GÜNÜN LƏTİFƏSİ

Aşot Moskvadan bir urus qız alır. Gəlir İrəvanda da toy edir. Aradan on beş gün keçir, gəlin gileylənir:

- Bu necə olacaq, nə atanın, nə də ananın məndən xoşu gəlmir.

Aşot:

- Onları boş ver, əsas odur ki, müdirimin səndən xoşu gəlir.





digər lətifələr
ARXİV
FACEBOOK