ANA SƏHİFƏ / YAZARLAR

ARXAMCA BİR QƏBİR BAXDI...

Qalmaz belə, qalmaz dünya

65801    |   2013-06-08 06:18
Şriftin ölçüsü:
A+ Böyütmək
A+ Balacalaşdır

Bəzən doğulduğum üçün, yaşadığım üçün özümün özümdən zəhləm gedir. Az qala yerə-göyə asi düşmək istəyirəm...gaz qala hamını bezdirmək, hamını sancmaq, hamını əsəbiləşdirmək durumuna düşürəm. Lap açığı desəm, özümdən də, yaşamağımdan da bezirəm, yoruluram... Bunları pafoslu sözlər hesab etməyin. Düşünməyin ki, yəqin yenə hansısa damarım tapdanıb, kimsə mənə qarşı ögeylik numayiş etdirib, haqqımı tapdayıb... Xeyr, mən onsuz da belə məqamlara alışmışam, adətkarda olmuşam. Ətrafımdan, cəmiyyətdən, doğmalardan, dostlardan, qohum-qonşudan o qədər soyuq baxışlar, laqeyd münasibətlər, haqsızlıqlar görmüşəm ki, bir növ bunu həyatımın norması hesab etmişəm. Anlamışam ki, hamı hər kəs üçün eyni ölçüdə, eyni düşüncədə, eyni yanaşmada ola bilməz. Əgər olsa, onda dünyanın dadı-duzu tamam qaçar... Eyni boz rəng gözləri yorar, ümidsizlik yaradar və insanlar da daha çox tərikdünyalığa könül verərlər...
Bəli, bütün bu dediklərim, bu yazdıqlarım əslində dünyanın özünə və yaxud da taleyimə, bəxtimə olan küfr deyil. Sadəcə və sadəcə gerçəkliyə, yaşama qarşı bir dözümsüzlükdü, bir üsyandı. Axı bütün yolların sonu olduğu kimi, bütün işlərin yekunu göründüyü kimi, bütün düşüncələrin sonu bəlli olduğu kimi, mənim də bu dünyada, bu həyatda taleylə, bəxtlə yol-yoldaşlığımın bir sonluğu olmalıdır. Və mən baxıb, görüb bilməliyəm ki, bu tale, qismət məni haraya, və niyə çəkib aparır və ümumiyyətlə nəyin sorağındayam, mən nə istəyirəm, nə arzulayıram, nə axtarıram, məni nə gözləyir? Bu ardıcıl sözlər özü-özlüyündə bir sualdır və özü-özlüyündə də mükəmməl və konkret bir cavab gözləyir. Təəssüf ki, 55 yaşımın bir göz qırpımında dayandığım məqamda da mən o cavabları tapa bilmirəm.
Elə bilməyin ki, düşücəm, dünyagörüşüm kasaddı, anlayışlı deyiləm, yozum edə bilmirəm, çözüm tapmıram. Yox, belə deyil. Əslində bəlkə də mən dünyanı daha çox anlayıram, taleylə, qismətlə daha çox barışıram. Buna görə də dünya da, tale də, qismət də məni üzüyola, sözəbaxan uşaq kimi qəbul edib. Necə deyərlər, yola verir. Yol demişkən...
Hə, ömür əslində bir yoldur. Ancaq həmin ömür yolu hər kəs üçün fərqli-fərqlidir. Kimi göy çəmənlikdən keçir, kimi səhradan, kimi tozlu-torpaqlı yoldan, kimi kol-kos içindən, kimi də daşlı, qayalı, çınqıllı ərazilərdən... Amma ən qəribəsi odur ki, bu yolların hamısında ləpir izi qalmır. Çünki o yol sahibi öz məqsədinə, öz amalına doğru hərəkət edəndə Allahın sevdiyi və Allahını görüb yola çıxdığını ifadə edən kəsləri ləpir sahibi kimi, iz sahibi kimi naxışlayır yollara. Yəni mənim üçün birmənalı qəbul olunan həqiqət budur ki, içində Allah sevgisi, başının üzərində Allah olan, əqidəsi saf, düşüncəsi və ürəyi eyni kök üzərində köklənmiş insanların izi qalır dünyada, onların yolları xatırlanır, onların yolları işarələnir tarixin yaddaşına. Qalanlara isə...
Məncə nə isə deməyə ehtiyac yoxdur. Sadəcə, anlamaq lazımdır ki, yolçu da hər adam olmur. Sözün böyük mənasında yolçu ümidə, işığa doğru gedəndi. Amma yolçuluq edənlər isə dilənənlər, əl açanlardı. Ən qorxulusu da, elə əl açanlardı. Allaha yox ha, insana, bəndəyə - özü də fərq qoymadan, ağına-bozuna baxmadan, əqidəsini bilmədən. məsləkindən xəbərdar olmadan... Bax, rəhmətlik Qabil demiş, onda müsibət oluruq biz!
İndi ətrafımda baş verənləri, gördüklərimi, eşitdiklərimi elə bil kino lenti kimi gözümün önündən keçirirəm. İstəyirəm ki, öz yolumu, öz izimi, öz ləpirimi həmin o olanların içərisində axtarıb tapım. Ancaq mümkün olmur, ona görə ki, həmin olanlar, həmin o çevrəmdə müxtəlif baxışlarla, müxtəlif düşüncələrlə, müxtəlif əqidələrlə, müxtəlif mövqelərlə bir camiyə təşkil edənlər əslində kütlə imiş. Kütlə isə özü-özlüyündə, ən yaxşı halda "uraa!" qışqıra bilirəm. Amma mənim o yaşım keçib. Mən qışqırmaq fikrində deyiləm və heç olmamışam da. Özüm bildiyim, özüm dərk etdiyim çətinliyinə, əziyyətinə, hətta uğursuzluğa apardığını bildiyim yolla getmişəm, gedirəm və ömür vəfa etsə, gedəcəm də. Ömür demişkən...

Mənim ola bilmədin
Bəlkə də istəmədin
Bəlkə də... yox!
Sənin ola bilmədim
Bəlkə də çox istədim
Bəlkədən çox!..

Mənim ola bilməyən
Sənin ola bilənin
Bəlkədən asılı qalıb!..

Bəlkə də...
Bəlkə də bu səbəbdən
Tərəddüdlər edirsən
Ölüm səndən aldığın
Ziyarətə gedirsən?! -
Bəlkə də yox...

***

Dayandığım yer Qarabağın aran hissəsidi. Bu nöqtədən mənim kəndimə uzağı 50-55 km bir məsafə var. Dan yerinin sökülən vaxtı idi. Günəşin ilıq nəfəsi dağların arxasından boylanmağa başladığı bir vaxtda mən də gözümü zilləmişəm kəndim olan istiqamətə. Dağın döşündəki evlər qara nöqtələr kimi görünür. Necə maraqla baxdığımı hiss edən zabit dostum sürücüsünə göstəriş verir, maşından binokl gətirirlər... Və onu gözlərimə yaxınlaşdırıram. İndi kəndimlə mənim aramdakı məsafə hardasa 5-3 dəqiqəlik qaçış uzunluğundadı. İlahi, insan niyə bu qədər zalımdı, zülkardı, dağıdıcıdı. Axı evi də, abidəni də, yurd-yuvanı da, bir sözlə, gözümüz görən nə varsa, onun yüzdə doxsan doqquzunu insan yaradır, insan tikib qurur. Bəs onda öz tikdiyini, öz ucaltdığını niyə belə amansızcasına yandırıb, dağıdıb kül edir? Anlaya bilmirəm. Başa düşə bilmirəm ki, daşın, divarın, ağacın, otun, quşun nə günahı var? Niyə biz mütləq dağıtmalıyıq, kəsib doğramalıyıq, öldürməliyik, yandırmalıyıq? Məgər bunsuz mümkün deyil? Məgər işğal olunmuş kəndin evləri tikildiyi kimi, ucaldığı kimi qalsa dünyaya, insanlığa qüsur gətirər? Bəlkə dağıtmaq nəyisə dəyişir, nəyisə yaxşıya doğru aparır. Yenə baş aça bilmirəm. Elə baş aça bilmədiyim bir halda da həmin o boyüdücü binokulla kəndimi öz təxminimlə ev-ev gəzirəm. Birdən gözüm kəndin ən uca yerindəki qəbiristanlığa sataşır. Orda babalarım yatır, nənələrim yatır... Orda Azərbaycan tarixində unudulmaz imzası olan "Qarabağnamə" müəlliflərindən biri kimi tanınan alim, yazar, müəllim Mirmehdi Xəzani yatır... Orda şəhid doğmalarım uyuyur. Və mən o məzarları səngərin bu biri üzündən gözdən keçirirəm. Məzarları görmək mümkün deyil. Kol-kos, vəhşiləşmiş təbiət elə bürüyüb ki, məzarları, sanki onları qorumağa, hifz etməyə çalışır. Və mən bu kol-kosun qəbirlərə olan ehtiramı qarşısında susuram. Axı onlar indi məndən daha güclü, daha qətiyyətli görünürlər... indi onlar həmin məzarları qoruyurlar, ziyarət edirlər, axşam səhərini birlikdə açırlar. Mən isə...
Əslində mən isə öz xəyallarımla, xatirələrimlə və hərdən də yuxularımın qonağı olan müxtəlif məqamlarla baş-başa qalmışam. İnsan nə qədər xəyalla, xatirəylə təsəlli tapar, anlaya bilmirəm. Sadəcə, həmin məqamda anladığım bircə odur ki, sən demə insan dağdan da, daşdan da, dəmirdən də, bir sözlə sərt nə varsa hamısından güclüdür, dözümlüdür. Ona görə də dözür və dözdüyü qədər də içində əriyir, içində şam kimi sozalır. Onu kənardan görmək mümkün olmur və yaxud da görmək istəyənlər tapılmır. Bax, belə bir anda da bayaqdan diqqətimin ilişib qaldığı Mirmehdi Xəzaninin qəbirüstü günbəzinin lap dibində bitmiş xan çinarın necə böyüdüyünü seyr edirəm. O çinarı sonuncu dəfə 1991-ci ilin oktyabr ayının sonunda görmüşdüm. Onda çinar təzəcə günbəzə boy verirdi, təzə-təzə onun budaqları günbəzin üzərinə kölgə salırdı. Amma indi üstündən 22 il keçəndən sonra o çinarın necə əzəmətli olduğunu görüb və ona o qədər uzaqdan və bu qədər daxili bir sarsıntı ilə baxmağın nə demək olduğunu mən ifadə edə bilmirəm. Məhz ona görə də deyirəm ki, insan dağdan-daşdan dözümlüdü. Təəssüf ki, biz dözümə yaman öyrəşirik, yaman vərdiş edirik. Vərdiş də ki, insanı heç də həmişə uğura, yaxşılığa aparıb çıxarmır...

Dolaşıq düşən günlərin
Kələfin çözmək çətindi...
Dərdin yumruqları altda-
Dayanıb dözmək çətindi!

Kimdi sinəsinə döyən?
Uşaq kimi özün öyən...
Kimə dəysə mənə dəyən -
Bilər ki, dözmək çətindi!..

Nağıl danışmaq asandı
Demə, ağıllı susandı...
Kimlər yalandan usandı -
Bilər ki, dözmək çətindi...

***

Hə, yazımın əvvəlində bir qəribə söz oyunu oynatmaq istədim, daha doğrusu, özünü kökləmək istəyən aşıq kimi var-gəl etdim. İstədim ki, dünyanı da, yolları da, insanları da, çevrəmi də, öz iç dünyamı da, haqlı-haqsız olduğumu da, bir sözlə, görünən, duyulan nə varsa hamısını bir yazıda, bir sim üstdə pıçıldayım. Bilmirəm alındı, yoxsa yox, amma...
Dağlıq Qarabağın dövlət fond torpağı olan və bu gün Xocavənd rayonunun bir neçə qəsəbəsinin, icra strukturlarının yerləşdiyi Haramı düzündə özümlə üz-üzə qalanda əvvəldə yazdıqlarımın hamısını ürəyimdən, ağlımdan keçirdim. Bu da səbəbsiz deyildi. Çünki köhnə qəbiristanlığını kol-kos basmış qədim Tuğ kəndinin Haramı düzündə təzə bir "nusxəsi" də dünyaya gəlib. Bunu da insanlar yaradıb. Evlər tikib, ağaclar əkib - adını da Yeni Tuğ qoyublar...
Bu Yeni Tuğun yeni bir qəbiristanlığı da var. O da Haramı düzündədi. Burda da mənə doğma insanlar uyuyur. Həmin insanların başdaşlarını gözdən keçirirəm, doğum, ölüm tarixlərinə baxıram və fikirləşirəm:
- İlahi, insanlar nə yaman az yaşayırlarmış?!
Burdakı qəbirlərin üzərində göstərilən tarixlərə baxıb hesablama aparanda 15-16 yaşından üzü yuxarı bu dünyada 25 il, 30 il, 40 il yaşayan həmkəndlilərim köç ediblər. Amma Qarabağ savaşından öncə kəndimizdə dünyasını dəyişən insanların orta yaşı 60-65 olurdu. Biz 60-65 yaşında dünyasını dəyişənlər üçün dəhşətli dərəcədə üzülürdük. Az qala bütün kənd həmin mərhumu böyük sıxıntılarla, böyük sarsıntılarla son mənzilə yola salırdı, hamı ağlayırdı. İndi isə Yeni Tuğda dünyasını 30-35 yaşında dəyişənlər üçün az qala doğmalardan başqa kimsə göz yaşı tökmür. Sanki insanlar çevrələrindəkinin bu yaşda ölümünə də adət ediblər. Bunu da təbii qəbul edirlər. Bax elə buna görə mən vərdişin necə pis bir iş olduğunu təkrar-təkrar yazıram.
Biz ölümə də vərdiş edirik... biz ölən üçün də ağlamağı yavaş-yavaş unuduruq. Amma unutmadığımız, lap dəqiq desəm, Tuğ kəndində etmədiyimiz nələr varsa, onları rahatlıqla həyata keçiririk. Yaslarımızda süfrə bəzəyirik, çeşid-çeşid şiniyyatdan meyvələrə qədər. Yas süfrəsi az qala toy süfrəsi kimi təmtəraqlı olur. Bu Yeni Tuğun qaydasıdı, ona hamı canıyla, başıyla əməl edir. Köhnə Tuğda isə bu qaydalar heç kimin yadına da düşmürdü, ağlına da gəlmirdi və heç kim də yas məclisini toy məclisinə bərabər tutmağı vərdişə çevirmirdi. Bu gün isə...
Yeni Tuğun yeni qəbiristanlığı. Qəbirlər nizamlı, səliqəli, ətraflarının ot-ələfi təmizlənib... Bir qəbir də qazılır. Bu ünvanın bir sakini də artır. Əslində son bir ayda bu kənd artıq beşinci sakinini itirir, özü də müxtəlif yaşlarda. Neyləmək olar, bu da belə bir yazıdı, bu da belə bir taledi, biz də onu yaşamağa məhkumuq. Ona görə də məhkumluğumuzu da yavaş-yavaş vərdişə çeviririk.

Yenə ağrılı bir gün
Yenə qəmə əsirəm
Mən öz inadlarımla -
Kəndirimi kəsirəm!

Əlim, qolum boşalır
Yolum, izim silinir
Saçını sər üzümə
Yoxsa dərdim bilinir!

Bəbəklərim lillənir
Gözlərimin suyundan
İynə ucu işıq ver -
Tutub çıxım quyudan!

... Hə, son günlərimin çox qəribə məqamları oldu. Təzə-təzə çalarlar da, təzə-təzə münasibətlər də, təzə-təzə keyfiyyətlər də, təzə-təzə sifətlər də üzə çıxdı. Və anladım ki, mənim köhnə, qədim bildiyim dünya əslində sən demə, hər məqam üçün, hər sifət üçün yeni imiş, təzə imiş. Ona görə də arxamca baxan o qəbrə təzə dünyada "xoş gördük və əlvida!" deməkdən başqa ağlıma heç nə gəlmədi. Onsuz da bu dünya məndə ağıl qoymayıb ki...
Əbülfət MƏDƏTOĞLU
[email protected]


İmza:

YAZARIN ARXİVİ

2018-09-21 : ÜMİD KƏNDİRİ
2018-09-14 : ÖMÜR YARPAQLARI
2018-09-08 : ŞUNURLULAR
2018-09-06 : Təzyiq yazısı
2018-09-05 : AYLI BİR GECƏ
2018-07-31 : HAVALI YAZI
2018-02-01 : "O SÖZƏCƏN..."
2017-12-15 : İLĞIM
2017-11-27 : «QABİL»
2017-11-24 : VAXT GÜNAHKARI
2017-09-27 : "BAYILDAN BAYIRA"
2017-08-29 : KİŞİ TİTULU
2017-08-11 : OVQAT YARADAN…
2017-07-29 : İSTƏK...
2017-07-28 : SÖZ HEYKƏLİ
2017-07-25 : BU DA 27–di!
2017-07-14 : "QALIN" ADAMLAR
2017-06-09 : GÜNAHIM NƏDİ?
2017-06-06 : "SNAYPER QIZ"
2017-05-26 : HAVADAKI ADAM
2017-05-05 : BAKI KÖÇKÜNÜ
2017-03-31 : SOY… QIRIM…
2017-03-01 : MÜŞFİQ TUFANI
2017-02-14 : "YADA DÜŞDÜ"
2017-02-10 : ÖMÜR QIRIQLARI
2017-02-03 : YAŞ HƏDDİ
2017-01-27 : NEKROLOQ
2017-01-19 : BİTMƏYƏN AĞRI
2017-01-06 : SON XƏBƏRDARLIQ
2016-12-16 : ALLAHIN İŞİ
2016-09-09 : BİR HECALI SÖZ
2016-08-13 : MƏKTUB
2016-08-12 : MƏKTUB…
2016-08-12 : HAVA
2016-07-01 : CƏNAB NAZİR
2016-06-17 : ÜMİD KƏNDİRİ
2016-04-29 : NİŞANÇI
2016-04-09 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-04-08 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-03-11 : MART OVQATI
2015-12-19 : MÜQƏDDƏS AMAL
2015-12-12 : YANIQ SƏS
2015-11-13 : ÜZ SUYU
2015-11-13 : Tofiq Abdinlə
2015-10-31 : SEÇİM ANI…
2015-09-12 : İNSANLIQ
2015-08-27 : YADDAŞ YAZISI
2015-08-19 : "AZƏRBAYCAN"
2015-07-10 : İLĞIM
2015-06-18 : DOST GEDİB…
2015-06-17 : "SAAT SƏSİ"
2015-05-06 : "AZƏRBAYCAN"
2015-04-22 : "YADA DÜŞDÜ"
2015-03-18 : "ADİ QƏŞƏM"
2015-02-28 : HAVALANMIŞ ADAM
2015-02-14 : SENSASİYA
2015-02-12 : BACI DOST OLARSA
2015-02-07 : YARPIZ SÖHBƏTİ
2015-01-16 : YAŞAYAN RUH
2015-01-10 : XAŞ + XAŞ
2015-01-09 : "QƏLƏM SƏSİ"
2014-12-27 : SAXTA BABA
2014-12-26 : SAXTA BABA
2014-12-20 : ŞUNURLU ADAMLAR
2014-12-16 : ELNURUN KİTABI
2014-12-11 : RUH ADAMI
2014-11-29 : NAXIŞLI ADAM
2014-11-20 : HƏYATIMDAKI ADAM
2014-11-15 : DİQQƏT TALONU
2014-11-14 : "QUM SAATI"
2014-11-12 : STATUS - KVO
2014-11-08 : BİR ƏTƏK DAŞ
2014-11-04 : PAMBIQLI QULAQLAR
2014-10-29 : "ƏDƏBİ HƏYAT"
2014-10-11 : AŞ QARASI
2014-10-04 : ZİNDAN UŞAQLARI
2014-09-03 : "YADA DÜŞDÜ"
2014-08-23 : İÇİMDƏKİ TOY
2014-07-18 : Kimsə yoxdu...
2014-07-05 : KİŞİ
2014-06-21 : ÜZ SUYU
2014-06-14 : TANISAM UTANACAQ
2014-05-24 : DİŞ ÇÖPÜ
2014-04-26 : QURU ADAM
2014-03-20 : İynə boyu yazı
2014-03-15 : LƏNƏTLƏNMİŞ
2014-01-25 : ÖZGƏ PALTARI
2013-12-21 : İSİNİŞMƏ...
2013-11-09 : QANADLI GÜNLƏR
2013-07-27 : DOST GEDİB...
2013-07-20 : PALAZA BÜRÜN...
2013-07-13 : YARIMÇIQ YAZI...
2013-05-08 : RUHUMUZUN ÜNVANI
2013-05-04 : "MAYOVKASIZ" MAY
2013-01-19 : DİRƏDÖYMƏ...
2012-12-20 : ATILAN İLK ADDIM
2012-12-08 : ÖGEY ANA
2012-12-07 : ŞAD XƏBƏR:
2012-11-27 : CANLI TARİX
2012-11-24 : SƏNSİZ
2012-11-16 : ÜMİD VERMƏK
2012-11-14 : SƏNSİZ
2012-10-13 : "BİZİM DÜNYA"
2012-08-18 : ADSIZ GÜNAHLAR
2012-06-23 : DON JUAN
2012-06-15 : ONDAN HAMIYA
2012-06-14 : RÜSTƏM KAMAL
2012-02-25 : DOLABDAKI ÜRƏK
2012-02-04 : BİR QIŞ NAĞILI
2012-01-07 : DİQQƏT QITLIĞI
2011-12-31 : SOVQAT
2011-12-17 : NƏFƏSLİK...
2011-11-12 : DOLAB
2011-08-27 : BİR SEVGİ DRAMI
2011-07-22 : SÖZÜN GÜNÜ
2011-07-16 : SİRLİ ZƏNG
2011-07-02 : İLİN YARISI
2011-06-11 : GÖRÜŞ YERİ
2011-05-28 : KÜT BIÇAQ
2011-04-30 : SATILIR
2011-04-23 : QAÇIRILAN QIZ
2011-04-16 : TƏNHA KİŞİ
2011-04-09 : GÖYDƏNDÜŞMƏ
2011-03-19 : AYDINLIQ
2011-03-15 : FRANSIZCA
2011-02-23 : 55-ə ÇATMADIN
2011-02-19 : Bu da bir il
2011-01-29 : GÖZMUNCUĞU
2011-01-22 : HƏYATIN BİR ANI
2011-01-08 : BAŞLANĞIC
2010-12-31 : BU DA İLİN SONU
2010-12-25 : CAN AĞRISI
2010-11-06 : SEÇİLƏN
2010-10-30 : YARALI DURNA
2010-09-18 : PƏRAKƏNDƏ YAZI
2010-07-31 : Axtarış
2010-07-02 : ÜMİD SORAĞINDA
2010-05-01 : DÜYÜNÇƏ
2010-04-17 : CƏRRAH BIÇAĞI
2010-02-20 : DÖZÜM MƏQAMI
2010-01-30 : AYRILIQ ANI
2010-01-16 : SEÇİM ANI
2009-12-12 : SÜKUTLA SÖHBƏT
2009-11-27 : BƏRAƏT KAĞIZI
2009-11-21 : KÖLGƏLƏR...
2009-10-31 : YARPAQ TÖKÜMÜ
2009-10-10 : CAVABSIZ SUALLAR
2009-09-12 : BİR AN
2009-08-22 : HƏFTƏMİN ACISI
2009-06-20 : XOCALI TOYU
2009-06-06 : UZUN BİR GÜN...
2009-05-23 : VAXTINDA
2009-05-02 : AĞLAYAN BULUDLAR
2009-03-14 : "BƏXTƏVƏRLİK"
2009-03-07 : ANAMA MƏKTUB...
2009-02-28 : ADİ RİYAZİYYAT
2009-01-31 : CAN AĞRISI
2009-01-24 : "ƏZABSIZ ANLAR
2009-01-10 : BƏHANƏ
2008-12-31 : Bazarlıq
2008-12-13 : DƏLİ ADAM
2008-12-06 : FAYDASIZ QAZINTI
2008-11-22 : PULUN VAR?
2008-11-15 : QALXANIN ENMƏSİ
2008-10-18 : ÖMRÜN BİR ANI
2008-10-11 : PAYIZ YAĞIŞLARI
2008-09-28 : MƏKTUBLAŞMA
2008-09-06 : QAYNAR QAZAN
2008-08-30 : ERA
2008-08-23 : OVCUMDA YANAN OD
2008-08-02 : QARIŞIQ YAZI
2008-07-12 : QƏFLƏT YUXUSU
2008-06-28 : ƏRKƏSÖYÜN
2008-06-07 : BAŞ AĞRISI
2008-05-17 : QURUMUŞ GÜLLƏR
2008-04-19 : DAŞ
2008-03-20 : ATHAAT
2008-02-02 : PASİBAN
2008-01-12 : AMERİKA AYISI
2007-12-06 : XƏBƏRDARLIQ
2007-11-24 : QALMAQAL
2007-11-23 : ÇÖKHAÇÖK
2007-11-22 : QIZDIRICI...
2007-11-03 : QOYUN BƏXTİ...
2007-10-27 : AŞİQLİK
2007-10-24 : XƏCALƏT
2007-10-19 : PAYIZ NOTLARI
2007-10-10 : BASARAT
2007-10-06 : ƏBƏDİ ÜNVAN
2007-10-06 : PERSONAJ
2007-10-05 : ÜÇ PÖHRƏ
2007-10-04 : HADİSƏ
2007-10-03 : HAVA
2007-10-02 : ÜZƏRLİK
2007-09-22 : HÖKM
2007-09-15 : VAHİMƏ
2007-09-01 : İNSTİNKT
2007-08-28 : NİYƏ ÖLDÜ?..
2007-08-15 : GÜNAH
2007-08-11 : PARALEL
2007-08-08 : GÜNVURMA
2007-08-07 : SALON
2007-08-04 : HÖRMƏT(sizlik)
2007-07-31 : TELEFON ZƏNGİ
2007-07-28 : QUDUZLUQ
2007-07-26 : BU DA 17 YAŞ...
2007-07-17 : BİLİRSƏNMİ?
2007-07-11 : BAŞAĞRISI
2007-07-04 : MƏNİ TANIMADIN?
2007-07-03 : SERİAL
2007-06-12 : "DEPUTAT OTAĞI"
2007-06-09 : ÖRKƏN
2007-05-25 : QARAVƏLLİ
2007-05-20 : AXSAYAN YERİMİZ
2007-05-05 : MUSA YAQUB -70
2007-05-01 : KƏNDİR
2007-04-20 : ŞƏKİL
2007-04-14 : STRESS
2006-12-08 : YUXU
2006-10-14 : GÜNAH
2006-10-10 : LAZIM GƏLSƏ...
SON XƏBƏRLƏR
2018-10-19


VİDEO



ƏDALƏT BU GÜN
Redaktor seçimi
FOTOREPORTAJ
GÜNÜN SİTATI
SORĞU
Qiymətlər qalxandan sonra avtobusa minəcəksiniz?

Hə (70%)
Yox (30%)

ÇOX OXUNAN
GÜNÜN LƏTİFƏSİ
Kişi iri supermarketdə alıcı qadınlardan birinə yaxınlaşır:
- Bağışlayın,mən buralarda həyat yoldaşımı itirmişəm. Sizin köməyiniz lazımdı, mənə beş dəqiqə vaxt ayıra bilməzsiniz?
- Necə?!
- Bilirsiniz ,gəlin bir az söhbət eləyək ,sınamışam ,mən nə vaxt qəşəng qadınla söhbət eləmişəm ,mənim yoldaşım tez tapılıb. Qəfil hardansa üzə çıxıb ,başıalovlu kimi bizə yaxınlaşıb...




digər lətifələr
ARXİV
FACEBOOK