ANA SƏHİFƏ / YAZARLAR

Əbülfət MƏDƏTOĞLU: DÖYÜŞƏN KİŞİ

Onun həyat yolu döyüşlərdən keçibdi

19299    |   2020-05-11 09:15
Şriftin ölçüsü:
A+ Böyütmək
A+ Balacalaşdır

Onda dünyanın kələfi dolaşmışdı. Ermənilər yenə öz məkrli siyasətlərinin tonqalını qalamışdılar. Və Azərbaycanın əzəli torpağı olan, bu gün Ermənistan adlanın ərazidə qan su yerinə axırdı. Adamlar mallarını, əmlaklarını unudub canlarının hayına qalmışdılar. Sanki göy, yer bir ah-nalənin burulğanına düşmüşdü...

Bu məqamın adını tapmaq, onu kağıza köçürmək, dilə gətirmək çox çətindir. Amma neyləyim ki, bu bir həqiqətdir və onu yaşamağa da biz məhkumuk. Bütövlükdə millətimizin qan yaddaşına hopmuş ötən əsrin 1918-ci ilindən başlayan erməni azğınlığının növbəti dalğasını xatırladıqca xəyalım uzaqlara qanadlanır. Bu da səbəbsiz deyil. Çünki barəsində yazmaq istədiyim bir insanın həyat yolu məhz həmin od-alovun, ah-nalənin içərisindən başlayıbdır.

Bəzən deyirlər ki, yol hardan, necə başlayırsa, davamı da elə bu cür gedir. Bax, bu mənada Qasım Əsədovun tale yazısı da həmin deyimdəkini təsdiq edir. Çünki o, bu dünyanın qara üzünü öz ömrünün qara səhifəsindən işığa çıxarmış bir insan olubdu...


Təsəvvür edin ki, bu gün işğal altında düşmən torpağı kimi qalmış Qərbi Azərbaycanın Masis rayonunda öz həyatını yaşayan, öz gününü-güzəranını qurub, ev-eşiyiylə, təsərrüfatı ilə məşğul olan bir ailənin üstünü qəflətən qara buludlar aldı. Evlərə od vuruldu, mal-davar yağmalandı, uşaq ata-anasından, valideynlər uşaqlarından pərən-pərən düşdü. Hər kəs nə edəcəyini bilmədən elə necə gəldi oğlunu, qızını, atasını, anasını səsləyə-səsləyə ölümdən canını götürüb qaçmağa başladı. Bax, həmin vaxt, yəni 1920-ci ildə indi Masis kimi tanınan bölgədə dünyaya gəlmişdi Qasım Əsədov. Nə danışa bilirdi, nə qışqıra bilirdi, nə də kim olduğunu ifadə etmək zorunda deyildi. Evin yeganə övladı olan Qasım Allah umuduna sığınmışdı daşın dibinə. Bu zaman övladlarını haylayıb tapa bilməyən Zəhra bibisi, yəni atasının bacısı bir xilaskar mələk kimi özünü onun üstünə atdı. Nağıllarda deyildiyi kimi, Xızır Peyğəmbər haya çatdı. Öz uşaqlarını haraylayan Zəhra bibi Qasımı görəndə yerindəcə dondu və heç nə düşünmədən özünü qardaşı oğlunun üstünə atdı. Başından sürüşüb düşmüş yaylığına büküb bircə kəlmə "can, qorxma, yanındayam” deyib sinəsinə sıxdığı uşaqla birlikdə qaçmağa başaldı. Kolların, kosların arasından necə keçdi, Qasımı necə xilas etdi, bunu yalnız Allah bilir. Biz isə bunu yalnız möcüzə adlandırırıq. Çünki o vəziyyətdən insanı yalnız möcüzə xilas edə bilərdi. Elə böyük Allahımız da Zəhra bibinin timsalında möcüzəni gerçəkləşdirdi...

Bəli, bir ailə pərən-pərən düşdü. Hərə özünə Azərbaycanın bir bölgəsində sığınacaq tapdı. Zəhra bibi də özüylə birlikdə Qasımı Ağdaş rayonuna gətirdi. Artıq öz övladlarından əlini üzmüş ana bütün mehrini qardaşı oğluna salmışdı. El arasında bir deyim var. Atalar deyib ki, "yetim böyüyür, yamanlıq Əzrayıla qalır”. Bu mənada Qasım da bütün yaşıdları kimi həyatın bütün sınaqlarına dözə-dözə bir qarnı ac, bir qarnı tox böyüdü. Və günlərin bir günü onun həyatının ikinci səhifəsi yazılmağa başladı. Bu səhifə artıq böyük bir savaşdan keçirdi. Yəni Qasım Əsədov Sovet ordusu sırasında alman faşizminə qarşı döyüşə çağırılmışdı.


Azərbaycandan çağırılan əksər döyüşçülər kimi onun da döyüş yolu birbaşa ön səngərdən başladı. Digər millətlərin nümayəndələri ilə birlikdə o da bir əsgər kimi müharibənin bütün əzab-əziyyətini, bütün uğur və məğlubiyyətlərini yaşadı, şahidi oldu. Heç vaxt bir addım geri çəkilmədi. Özünü həmişə önə atdığından döyüşlərin birində mühasirəyə düşdü. Yanında partlayan mərminin təsirindən yerə yıxıldı. Gözlərini açanda başının üzərində alman əsgərlərini gördü. Faşistlər ona öz iyrənc təbəssümləriylə, baxışlarıyla və anlamadığı dildə nələrsə deyirdi. Bircə onu hiss etdi ki, çiyninə vurulan avtomat zərbəsi "təslim ol” deməkdir.

Qasım Əsədov alman əsirliyində olsa da, gecə-gündüz Azərbaycanda qoyub gəldiyi doğmalarını, xüsusilə Zəhra bibisini düşünür və bu əsirlikdən necə qaçıb qutarmağın yollarını arayırdı. Nəhayət ki, tez-tez təmasda olduğu insani diqqətini çəkdiyi bir alman əsgəriylə "dil” tapdı. Və bəlkə də dünyanın bir möcüzəsi də bu anda baş verdi. Əsirlərə nəzarət edən həmin alman əsgəri beş barmağını ona göstərib dedi:

- Beş dəqiqə vaxt verirəm. Sənin dediyin kimi, mənim də anam var, bizi analarımız gözləyir. Beş dəqiqəyə qaça bilsən, qurtulacaqsan. Yalnız sən qaçandan sonra havaya atəş açacam. Qaça bilməsən, bir də mənə dil tökmə...



Bu fürsət Qasım üçün nicat yolu idi. O, arxaya baxmadan meşənin dərinliyinə doğru qaçdı. Arxadan açılan atəşlər artıq ona yetişmək gücündə deyildi. Görünür, azadlıq həqiqətən çox şirindi. Elə bu azadlıq eşqi də Qasımı bir rus kəndinə gətirib çıxardı. O, həmin evin qapısını döyüb gizlənmək üçün kömək istədi.

Ev sahibəsi onu zirzəmiyə düşürdü. Bir neçə gündən sonra o, artıq partizanlara qoşulmuşdu. İndi o, Polşada faşizmə qarşı silaha sarılmışdı. Döyüş yolunun haralardan keçməsinə baxmayaraq, bir neçə dəfə ölümlə üz-üzə gələn, hətta ağır yaralanıb bir böyrəyini itirən Qasım Əsədov Sovet əsgərinin üzərinə düşən vəzifəni qələbə gününə qədər yaşadı və o, 9 May qələbəsinin sevincini Varşavada qeyd etdi.

Müharibə bitdi. İndi o, qalib əsgər kimi dönürdü vətənə, doğmalarının yanına. Onu da elə qaliblərə layiq şəkildə qarşıladılar. Təbii ki, hamıdan çox sevinən isə Zəhra bibisi idi. Bu sevincin ardını isə o, böyük inşaat meydançası olan Mingəçevirdə davam etdirdi. Bu şəhərin salınmasında yaxından iştirak edən Qasım Əsədov bütün həyatını demək olar ki, məhz çətinliklərdən keçə-keçə başa vurdu. Və ən maraqlısı odur ki, o heç vaxt nə özündən, nə də qəhrəmanlıqlarından danışmadı. Sinəsini bəzəyən orden və medalları ilə bir şərəfli ömrün nümunəsinə çevrildi. Hər il qələbəni ailəsiylə, övladları, nəvələriylə qeyd edən Qasım Əsəd oğlu Əsədovun bu dünyaya əlvida deməsindən sonra onun qələbə sevincini onun övladları, nəvələri, nəticələri xatırlamaqla bir DÖYÜŞMÜŞ KİŞİNİ yaşadırlar. Ruhu şad olsun!




İmza:

YAZARIN ARXİVİ

2018-11-18 : DOYMUŞ MƏHLUL
2018-10-23 : YARIMÇIQ MƏKTUB
2018-09-21 : ÜMİD KƏNDİRİ
2018-09-14 : ÖMÜR YARPAQLARI
2018-09-08 : ŞUNURLULAR
2018-09-06 : Təzyiq yazısı
2018-09-05 : AYLI BİR GECƏ
2018-07-31 : HAVALI YAZI
2018-02-01 : "O SÖZƏCƏN..."
2017-12-15 : İLĞIM
2017-11-27 : «QABİL»
2017-11-24 : VAXT GÜNAHKARI
2017-09-27 : "BAYILDAN BAYIRA"
2017-08-29 : KİŞİ TİTULU
2017-08-11 : OVQAT YARADAN…
2017-07-29 : İSTƏK...
2017-07-28 : SÖZ HEYKƏLİ
2017-07-25 : BU DA 27–di!
2017-07-14 : "QALIN" ADAMLAR
2017-06-09 : GÜNAHIM NƏDİ?
2017-06-06 : "SNAYPER QIZ"
2017-05-26 : HAVADAKI ADAM
2017-05-05 : BAKI KÖÇKÜNÜ
2017-03-31 : SOY… QIRIM…
2017-03-01 : MÜŞFİQ TUFANI
2017-02-14 : "YADA DÜŞDÜ"
2017-02-10 : ÖMÜR QIRIQLARI
2017-02-03 : YAŞ HƏDDİ
2017-01-27 : NEKROLOQ
2017-01-19 : BİTMƏYƏN AĞRI
2017-01-06 : SON XƏBƏRDARLIQ
2016-12-16 : ALLAHIN İŞİ
2016-09-09 : BİR HECALI SÖZ
2016-08-13 : MƏKTUB
2016-08-12 : HAVA
2016-08-12 : MƏKTUB…
2016-07-01 : CƏNAB NAZİR
2016-06-17 : ÜMİD KƏNDİRİ
2016-04-29 : NİŞANÇI
2016-04-09 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-04-08 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-03-11 : MART OVQATI
2015-12-19 : MÜQƏDDƏS AMAL
2015-12-12 : YANIQ SƏS
2015-11-13 : Tofiq Abdinlə
2015-11-13 : ÜZ SUYU
2015-10-31 : SEÇİM ANI…
2015-09-12 : İNSANLIQ
2015-08-27 : YADDAŞ YAZISI
2015-08-19 : "AZƏRBAYCAN"
2015-07-10 : İLĞIM
2015-06-18 : DOST GEDİB…
2015-06-17 : "SAAT SƏSİ"
2015-05-06 : "AZƏRBAYCAN"
2015-04-22 : "YADA DÜŞDÜ"
2015-03-18 : "ADİ QƏŞƏM"
2015-02-28 : HAVALANMIŞ ADAM
2015-02-14 : SENSASİYA
2015-02-12 : BACI DOST OLARSA
2015-02-07 : YARPIZ SÖHBƏTİ
2015-01-16 : YAŞAYAN RUH
2015-01-10 : XAŞ + XAŞ
2015-01-09 : "QƏLƏM SƏSİ"
2014-12-27 : SAXTA BABA
2014-12-26 : SAXTA BABA
2014-12-20 : ŞUNURLU ADAMLAR
2014-12-16 : ELNURUN KİTABI
2014-12-11 : RUH ADAMI
2014-11-29 : NAXIŞLI ADAM
2014-11-20 : HƏYATIMDAKI ADAM
2014-11-15 : DİQQƏT TALONU
2014-11-14 : "QUM SAATI"
2014-11-12 : STATUS - KVO
2014-11-08 : BİR ƏTƏK DAŞ
2014-11-04 : PAMBIQLI QULAQLAR
2014-10-29 : "ƏDƏBİ HƏYAT"
2014-10-11 : AŞ QARASI
2014-10-04 : ZİNDAN UŞAQLARI
2014-09-03 : "YADA DÜŞDÜ"
2014-08-23 : İÇİMDƏKİ TOY
2014-07-18 : Kimsə yoxdu...
2014-07-05 : KİŞİ
2014-06-21 : ÜZ SUYU
2014-06-14 : TANISAM UTANACAQ
2014-05-24 : DİŞ ÇÖPÜ
2014-04-26 : QURU ADAM
2014-03-20 : İynə boyu yazı
2014-03-15 : LƏNƏTLƏNMİŞ
2014-01-25 : ÖZGƏ PALTARI
2013-12-21 : İSİNİŞMƏ...
2013-11-09 : QANADLI GÜNLƏR
2013-07-27 : DOST GEDİB...
2013-07-20 : PALAZA BÜRÜN...
2013-07-13 : YARIMÇIQ YAZI...
2013-05-08 : RUHUMUZUN ÜNVANI
2013-05-04 : "MAYOVKASIZ" MAY
2013-01-19 : DİRƏDÖYMƏ...
2012-12-20 : ATILAN İLK ADDIM
2012-12-08 : ÖGEY ANA
2012-12-07 : ŞAD XƏBƏR:
2012-11-27 : CANLI TARİX
2012-11-24 : SƏNSİZ
2012-11-16 : ÜMİD VERMƏK
2012-11-14 : SƏNSİZ
2012-10-13 : "BİZİM DÜNYA"
2012-08-18 : ADSIZ GÜNAHLAR
2012-06-23 : DON JUAN
2012-06-15 : ONDAN HAMIYA
2012-06-14 : RÜSTƏM KAMAL
2012-02-25 : DOLABDAKI ÜRƏK
2012-02-04 : BİR QIŞ NAĞILI
2012-01-07 : DİQQƏT QITLIĞI
2011-12-31 : SOVQAT
2011-12-17 : NƏFƏSLİK...
2011-11-12 : DOLAB
2011-08-27 : BİR SEVGİ DRAMI
2011-07-22 : SÖZÜN GÜNÜ
2011-07-16 : SİRLİ ZƏNG
2011-07-02 : İLİN YARISI
2011-06-11 : GÖRÜŞ YERİ
2011-05-28 : KÜT BIÇAQ
2011-04-30 : SATILIR
2011-04-23 : QAÇIRILAN QIZ
2011-04-16 : TƏNHA KİŞİ
2011-04-09 : GÖYDƏNDÜŞMƏ
2011-03-19 : AYDINLIQ
2011-03-15 : FRANSIZCA
2011-02-23 : 55-ə ÇATMADIN
2011-02-19 : Bu da bir il
2011-01-29 : GÖZMUNCUĞU
2011-01-22 : HƏYATIN BİR ANI
2011-01-08 : BAŞLANĞIC
2010-12-31 : BU DA İLİN SONU
2010-12-25 : CAN AĞRISI
2010-11-06 : SEÇİLƏN
2010-10-30 : YARALI DURNA
2010-09-18 : PƏRAKƏNDƏ YAZI
2010-07-31 : Axtarış
2010-07-02 : ÜMİD SORAĞINDA
2010-05-01 : DÜYÜNÇƏ
2010-04-17 : CƏRRAH BIÇAĞI
2010-02-20 : DÖZÜM MƏQAMI
2010-01-30 : AYRILIQ ANI
2010-01-16 : SEÇİM ANI
2009-12-12 : SÜKUTLA SÖHBƏT
2009-11-27 : BƏRAƏT KAĞIZI
2009-11-21 : KÖLGƏLƏR...
2009-10-31 : YARPAQ TÖKÜMÜ
2009-10-10 : CAVABSIZ SUALLAR
2009-09-12 : BİR AN
2009-08-22 : HƏFTƏMİN ACISI
2009-06-20 : XOCALI TOYU
2009-06-06 : UZUN BİR GÜN...
2009-05-23 : VAXTINDA
2009-05-02 : AĞLAYAN BULUDLAR
2009-03-14 : "BƏXTƏVƏRLİK"
2009-03-07 : ANAMA MƏKTUB...
2009-02-28 : ADİ RİYAZİYYAT
2009-01-31 : CAN AĞRISI
2009-01-24 : "ƏZABSIZ ANLAR
2009-01-10 : BƏHANƏ
2008-12-31 : Bazarlıq
2008-12-13 : DƏLİ ADAM
2008-12-06 : FAYDASIZ QAZINTI
2008-11-22 : PULUN VAR?
2008-11-15 : QALXANIN ENMƏSİ
2008-10-18 : ÖMRÜN BİR ANI
2008-10-11 : PAYIZ YAĞIŞLARI
2008-09-28 : MƏKTUBLAŞMA
2008-09-06 : QAYNAR QAZAN
2008-08-30 : ERA
2008-08-23 : OVCUMDA YANAN OD
2008-08-02 : QARIŞIQ YAZI
2008-07-12 : QƏFLƏT YUXUSU
2008-06-28 : ƏRKƏSÖYÜN
2008-06-07 : BAŞ AĞRISI
2008-05-17 : QURUMUŞ GÜLLƏR
2008-04-19 : DAŞ
2008-03-20 : ATHAAT
2008-02-02 : PASİBAN
2008-01-12 : AMERİKA AYISI
2007-12-06 : XƏBƏRDARLIQ
2007-11-24 : QALMAQAL
2007-11-23 : ÇÖKHAÇÖK
2007-11-22 : QIZDIRICI...
2007-11-03 : QOYUN BƏXTİ...
SON XƏBƏRLƏR
2020-05-25
2020-05-24


VİDEO



ƏDALƏT BU GÜN
Redaktor seçimi
FOTOREPORTAJ
GÜNÜN SİTATI
SORĞU
Dövlət xəstəxanaları pulludu, yoxsa pulsuz?

Pullu (89.23%)
Pullsuz (10.77%)

ÇOX OXUNAN
GÜNÜN LƏTİFƏSİ

İki qonşu olur: biri hamıya pislik edən, bir neçə villanın sahibi, gününü eyş-işrətdə keçirən, Allahı, peyğəmbəri tanımayan bir məmur. O birisi də Allahı, peyğəmbəri tanıyan, xoş xasiyyətli müəllim.

Bir gün Allahı, peyğəmbəri tanımayan məmur ölür. İki-üç aydan sonra müəllim də ölür.

İnkir-minkir müəllimi sorğulayır, görürlər yaxşı adamdı, amma onun da günahları var. Deyirlər:

- Davay, cəhənnəmə.

Bir söz demədən gedir girir cəhənnəmə.

Bir az fırlanmış görür ki, məmur qonşusu oturub stolun başında, böyür-başında da əyanları. Məmurun başında da dəfnə çələngi. Yaxınlaşıb deyir:

- Qonşu, o dünyanı qatıb-qarışdırdın, min günaha batdın, cəhənnəmdə də stolun başında oturmusan, yanında da əyanların, başında da dəfnə çələngi.

Məmur deyir:

- Ə, yaxşı bax, məni ağaca keçiriblər, başımda çiçəkləyib.





digər lətifələr
ARXİV
FACEBOOK