hacklink Adalet.az | Əbülfət MƏDƏTOĞLU: GÜNAHSIZLIQ ARZUSU Adalet.az | Əbülfət MƏDƏTOĞLU: GÜNAHSIZLIQ ARZUSU Adalet.az | Ədalət -
ANA SƏHİFƏ / YAZARLAR

Əbülfət MƏDƏTOĞLU: GÜNAHSIZLIQ ARZUSU

Və yaxud sümüyə düşməyən hava

13300    |   2019-09-07 10:07
Şriftin ölçüsü:
A+ Böyütmək
A+ Balacalaşdır

Mənim bildiyimə, oxuduğuma və eşitdiyimə görə ən böyük ədalət Allaha məxsusdur. Üstəlik, bildiyimə, oxuduğuma və eşitdiyimə və həm də şahid olduğuma görə, Yer üzündə bütün ədalətsizlikləri insan gerçəkləşdirir. Yəni nəyə and içsələr də inana bilmərəm ki, bu dünyada, xüsusilə Azərbaycan adlı məmləkətdə yüz faiz ədalətli insan var – suyu da üfürüb içir... otu da tapdamır... gülü də sadəcə, budağından üzmədən qoxlayır... qarışqanı görəndə yanından keçir... kimində çiyninə toxunmur... kimnisə ayağını tapdamır... kiminsə çörəyinə problem yaratmır... kiminsə işığının qarşısını kəsmir... kimisə yıxıldığı yerdən qaldırır və s. və ilaxır. Bax, bütün bunlar toplum halında bir adamda ola bilməz. Kim istəyir inansın, kim də istəyir inanmasın. Şəxsən mən inanmıram və şəxsən mən özümü yüz faiz ədalətli insan saymıram. Təbii ki, bunun da səbəbi digər insanın mənə münasibətidi. Haqqım tapdandıqca mən də etiraz edirəm, mən də etirazımla kiminsə haqqını tapdayıram. Deməli, insan olan kəs yüzə-yüz ədalət söhbəti edə bilməz.

Bax, mən də həmin o dediyim məqamı nəzərə alıb birmənalı şəkildə vurğulayıram ki, evdən, ailədən tutmuş kollektivə qədər heç bir yerdə ədalət söhbəti gedə bilməz. Çünki adamlar təkcə öz sifətləri ilə yox, həm də başqa sifətlərlə yaşayırlar. Ona görə də həmin sifətlər gec-tez üzə çıxır. Və deməli, ədalət də onda aşkarlanır. Hər kəs beləcə, öz ədalətinin qurbanına çevrilir, acınacaqlı duruma düşür. Həmin məqamda göz yaşı da, alqış da, qarğış da köməyə çatmır. Axı quyunu özün qazmısan. Nə isə...

Bəli, mən bu yazını başqa bir ovqatla, başqa bir həvəslə yazmaq, başqa notlara toxunmaq istəyirdim. Amma "tək səbr” imkan vermədi. Həmin o "tək səbr” də qan qaraldıcı oldu, əsəblərimə toxundu. Anladım ki, saman altından su yeridənlər, qarışqanı sapa dırmaşdıranlar elə bilirlər ki, hamısan ağıllıdılar. Və onların gördükləri etdikləri guya heç kimin nə haqqına basqı deyil, nə də kiminsə anlayacağı bir məsələ sayıla bilməz. Çox yanlış yanaşmadı. Müdriklərin dediklərinə görə, ağıllı o adamdı ki, qarşısındakını ağıllı sayır. Ona münasibətdə özünü, gücünü nümayiş etdirmir. Axı hər bir insan həm də qapalı bir varlıqdı. Onun içərisində, bədənində nələr var, hansı güc var, arxasında kim, nə dayanır, onu öncədən bilmək mümkün deyil. Zəif hesab etdiyin birisi səni sözüylə, hərəkətiylə, ortaya qoyduğu məntiqlə, arxasında dayanan güclə elə bir duruma salar ki, heç kim köməyinə, dadına çata bilməz. Ona görə də nə qarışqanı fil etmək lazımdı, nə fili qarşıqa. Hər kəsi öz adında, öz donunda görmək daha dürüst qərardı. Bax, bu mənada sosial həyatın mənəvi həyatla qarşılaşdırılması, maddiyyatla, mənəviyyatın üz-üzə qoyulması ümumiyyətlə, yolverilməzdi. Axı insanın ən üstün cəhəti onun mənəviyyat sahibi olmasıdı. Çox təəssüf ki, bunu tez-tez unuduruq və nəticədə də bitib-tükənməyən problemlər, söz-söhbətlər qarşılıqlı etimatsızlıqlar yaranır. Təəssüf...

Hə, mən öz həyatımı, öz yaşamımı kimsədən üstün və xüsusi imtiyazlı saymıram. Allahın verdiyi ömrü özümün, dostların, doğmaların yardımı, dəstəyi ilə yaratdığı müəyyən şərait mənə ayaqda qalmağa köməklik edir. Bu da o deməkdir ki, mən iki əllə bir başı təkcə idarə etmirəm, həm də onun maddi tələbatını az-çox ödəyirəm. Lakin haqqıma əl uzadılanda, mənim olması labüd olan haqqın özünə, cibinə əl uzadılanda onda sarsılıram, onda özümü aşağılanmış sayıram. Və başa düşə bilmirəm ki, bunu edənlər məni yox, özlərini nə sayırlar, nə hesab edirlər. Yəqin ki, bu sualın cavabı hər kəsin öz ölçüsüylə bəllidir. Mən kimisə mənim kimi düşünməyə məcbur edə bilmərəm. Lakin deməyə borcluyam ki, bilməyənlər də bilsinlər, bir adamın ədaləti etalon deyil. Və...

Hər dəfə yuxarıda yazdığım və içində olduğum ovqatın sərt küləyi əsəndə, məni silkələyəndə bir kənara çəkilmək, aralanıb uzaqlaşmaq hissi gəlib keçir içimdən. Elə bilirəm ki, uzaqlaşmaq, kənar dayanmaq nəyisə dəyişəcək. Amma görürəm yox! Hər dəfə uzaqlaşdıqca o basqılar bir az da artır, bir az da adamın üstünə gəlir. Onda gücümü toparlayıb Allahımı və səni düşünə-düşünə sərt fikirlərimi kağıza köçürürəm. Bu bir növü özünə təsəlli, özünü ovutmaq kimi bir şeydi. Amma müvəqqətidi. Çünki problem qalır. Deməli, hələ günahı, günahkarı ortaya çıxarmaq, ona kimliyini göstərmək nə mümkün olmayıb, nə də cəhd edilməyib. Deməli, günahın bir ucu da mənim çiynimdədi. Susqunluğumun, reaksiya verməməyimin cavabıdı bu. Elə həmin cavabdan da çıxış edərək bu günlərdə yazdığım misraları xatırlayıram. Yazmışam ki:


Susqunluğum bu anda

Öz-özümə nidadı...

Həyatla aranızda –

Kövrək bir əlvidadı...


And verdim sənə pir, gə

Qalmadı daha sirr, gə...

Məni zamanla birgə -

Zərif bir əl budadı...


Gecə, gündüz bilmədən

Ahım oldu zil, nədən?

Ömrüm keçən ilmədən –

Uzanan əl butadı...


Arı uçan pətəkdən

Gəzdim ümid və təkdən...

Bir əl tutub ətəkdən –

O biri əl vidadı!..

***

İnsan yaşayırsa, işləyirsə, ümumiyyətlə, cəmiyyətdədirsə, onun kənara çəkilməsi, özünü laqeyd göstərməsi mümkün deyil. Lap mümkün olsa da, doğru deyil. Deməli, gözünün önündə baş verəni görməmək, guya pəncərədən bayıra baxmaq prinsipi bu, insanın ən qüsurlu cəhətidir. Çünki Allah insanı insana dost, doğma, həmcins yaradıb. Deməli, bu varlıq bir-birinə dayaq durmalı, bir-birinə dəstək olmalıdır ki, önə çıxa bilsin, qurub-yarada bilsin. Ən azından İNSAN ola bilsin. Təəssüflər ki, bu məqamda da hamının həmin o böyük hərflərlə yazdığım insan olmasına inana bilmirəm, şübhə içimdə at oynadır. Nə yazıqlar ki, bu cür atların cilovu olmur. Bəlkə də belə daha yaxşıdır. Axı rusların bir təzə sözü var. Rus dədələri deyib ki, "inan, amma yoxla”, yəni nəzarəti üstündən əskiltmə. Bizdə isə bəzən inam elə bir həddə gəlib çatır ki, əyləşdiyimiz çətiri altımızdan götürürlər xəbərimiz olmur. Güvəndiyimiz kürəyimizə xəncəri saplayıb, ancaq ağrıyanda, qan axnada nə baş verdiyini anlayıqır. Və beləcə, yaşayırıq – ümidsiz və şikəst biri kimi...

Bəli, həyatın bütün problemlərinin üzərimizə basqı etdiyi bir zamanda bu qədər mövzunun qatlarına enməyim, onu sağa, sola çəkməyim heç də təsadüfi deyil. Söhbət ondan gedir ki, əlini sıxdığım əlimi biləkdən qoparır. Bu itki də adama təbii ki, çox ağır zərbə olur. Və mən də həyatım boyu zərbələrin dadını, tamını bildiyimdən, onu təkrar-təkrar yaşamaqdan artıq yorulmuşam. Ona görə də daha sarı simdə yox, elə birbaşa bəlli notlarda fikirlərimi ifadə edirəm . Hətta həzin bir şeir üstündə demək istəyirəm ki:


Bitdi qəm ortaqlığı

Nəğmə yarıda qaldı...

Ləçəklər örtülmədi –

Günah arıda qaldı...


Kömək ol! – Tanrım deyə

Əlimi açdım göyə...

Anlamadım ki, niyə -

Duam Tanrıda qaldı!


Dərdi ha soyalar da

Böyüyüb bor alar da!

Qarışan boyalarda –

Diqqət sarıda qaldı.


Əbülfət, yox olsam da

Söz-sözə toxusam da...

Nə qədər oxusam da –

Ümid darıda qaldı.

***

Mən bu yazını bilgisayara diqtə edəndə demək olar ki, nəfəs dərmədim. Heç Gülər xanım da gözaltı dönüb mənə baxmadı. Arada yazının ovqatına "papaq” atan Şamxal da susmuşdu. Bütün bunların bir səbəbi var idi, o da günün ovqatıydı. Hamı eyni havaya köklənmişdi. Və bu hava da oynamaq üçün deyildi. Bu hava ürəyi ağrıtmaq, əsəbi tarıma çəkmək, ən azından adamları deyinməyə məcbur etmək üçün idi. Təbii ki, hava da, onun sifarişçisi də məlumdu. Sadəcə, məlum olmayan odur ki, bu havanın sifarişçiləri görəsən Allahdan böyük kimlə müqavilə imzalayıblar? Və o böyük doğrudanmı onların çiyninə sağ əlini qoyubdu?

Hə, biz öz kimliyimizi bilə-bilə özgələrin kimliyini önə çəkirik. Bu isə bir maskaraddı. Çünki bizim kimliyimizi də özgələr bilir. Deməli, məntiqə görə, yanlış havaya oynayırıq. Rəhmətlik Məmməd Araz demişkən, "bu oyunda kim uduzdu, kim uddu” sualı sonda ağır zərbəyə çevrilə bilər. Bax, o zərbədən yayınmaq, ona tuş gəlməmək üçün olduğumuz kimi olmaq daha doğru qərardı. Və mən də həmin məntiqə söykənib yazıram ki, kimsə öz iddiasını hamıya hakim etməsin, hamıya həzm etdirməyə çalışmasın. Çünki ən böyük qalib həmişə sonda gülənlər olub. Bu məmləkətin və eləcə də bizim hamımızın durumu kaş ki, sonda gülənlərin nəsibi kimi olsun. Əks halda...

Bəli, bir söz adamı olaraq bu yazını səfər öncəsi, yəni sizinlə görüşə bilməyəcəyim zaman kəsiyi üçün yazmaqda məqsədim gizli deyil. İstəyirəm ki, bu zaman kəsiyində mən də təkrar-təkrar düşünüm. Düşünüm ki, yazmağa dəyərmi, yazmaq lazımdımı? Və siz də düşünəsiniz ki, bu yazılanları oxumağa dəyərmi? Əgər gəlib çıxacağımız qərar ümidli, işıqlı olsa, inşallah, onda yenə bu yazılarla, daha doğrusu, xoş ovqatlı duyğusal yazılarla ekran qarşısında, qəzet səhifələrində görüşərik. Olmasa, günah hər kəsin öz boynuna. Mən öz günah payımı təbii ki, bilirəm. Sizdə isə günah görmürəm. O ixtiyar sizin öz əlinizdədi. Sizə günahsız günlər arzusuyla, "hələlik!” – deyirəm.




İmza:

YAZARIN ARXİVİ

2018-11-18 : DOYMUŞ MƏHLUL
2018-10-23 : YARIMÇIQ MƏKTUB
2018-09-21 : ÜMİD KƏNDİRİ
2018-09-14 : ÖMÜR YARPAQLARI
2018-09-08 : ŞUNURLULAR
2018-09-06 : Təzyiq yazısı
2018-09-05 : AYLI BİR GECƏ
2018-07-31 : HAVALI YAZI
2018-02-01 : "O SÖZƏCƏN..."
2017-12-15 : İLĞIM
2017-11-27 : «QABİL»
2017-11-24 : VAXT GÜNAHKARI
2017-09-27 : "BAYILDAN BAYIRA"
2017-08-29 : KİŞİ TİTULU
2017-08-11 : OVQAT YARADAN…
2017-07-29 : İSTƏK...
2017-07-28 : SÖZ HEYKƏLİ
2017-07-25 : BU DA 27–di!
2017-07-14 : "QALIN" ADAMLAR
2017-06-09 : GÜNAHIM NƏDİ?
2017-06-06 : "SNAYPER QIZ"
2017-05-26 : HAVADAKI ADAM
2017-05-05 : BAKI KÖÇKÜNÜ
2017-03-31 : SOY… QIRIM…
2017-03-01 : MÜŞFİQ TUFANI
2017-02-14 : "YADA DÜŞDÜ"
2017-02-10 : ÖMÜR QIRIQLARI
2017-02-03 : YAŞ HƏDDİ
2017-01-27 : NEKROLOQ
2017-01-19 : BİTMƏYƏN AĞRI
2017-01-06 : SON XƏBƏRDARLIQ
2016-12-16 : ALLAHIN İŞİ
2016-09-09 : BİR HECALI SÖZ
2016-08-13 : MƏKTUB
2016-08-12 : HAVA
2016-08-12 : MƏKTUB…
2016-07-01 : CƏNAB NAZİR
2016-06-17 : ÜMİD KƏNDİRİ
2016-04-29 : NİŞANÇI
2016-04-09 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-04-08 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-03-11 : MART OVQATI
2015-12-19 : MÜQƏDDƏS AMAL
2015-12-12 : YANIQ SƏS
2015-11-13 : Tofiq Abdinlə
2015-11-13 : ÜZ SUYU
2015-10-31 : SEÇİM ANI…
2015-09-12 : İNSANLIQ
2015-08-27 : YADDAŞ YAZISI
2015-08-19 : "AZƏRBAYCAN"
2015-07-10 : İLĞIM
2015-06-18 : DOST GEDİB…
2015-06-17 : "SAAT SƏSİ"
2015-05-06 : "AZƏRBAYCAN"
2015-04-22 : "YADA DÜŞDÜ"
2015-03-18 : "ADİ QƏŞƏM"
2015-02-28 : HAVALANMIŞ ADAM
2015-02-14 : SENSASİYA
2015-02-12 : BACI DOST OLARSA
2015-02-07 : YARPIZ SÖHBƏTİ
2015-01-16 : YAŞAYAN RUH
2015-01-10 : XAŞ + XAŞ
2015-01-09 : "QƏLƏM SƏSİ"
2014-12-27 : SAXTA BABA
2014-12-26 : SAXTA BABA
2014-12-20 : ŞUNURLU ADAMLAR
2014-12-16 : ELNURUN KİTABI
2014-12-11 : RUH ADAMI
2014-11-29 : NAXIŞLI ADAM
2014-11-20 : HƏYATIMDAKI ADAM
2014-11-15 : DİQQƏT TALONU
2014-11-14 : "QUM SAATI"
2014-11-12 : STATUS - KVO
2014-11-08 : BİR ƏTƏK DAŞ
2014-11-04 : PAMBIQLI QULAQLAR
2014-10-29 : "ƏDƏBİ HƏYAT"
2014-10-11 : AŞ QARASI
2014-10-04 : ZİNDAN UŞAQLARI
2014-09-03 : "YADA DÜŞDÜ"
2014-08-23 : İÇİMDƏKİ TOY
2014-07-18 : Kimsə yoxdu...
2014-07-05 : KİŞİ
2014-06-21 : ÜZ SUYU
2014-06-14 : TANISAM UTANACAQ
2014-05-24 : DİŞ ÇÖPÜ
2014-04-26 : QURU ADAM
2014-03-20 : İynə boyu yazı
2014-03-15 : LƏNƏTLƏNMİŞ
2014-01-25 : ÖZGƏ PALTARI
2013-12-21 : İSİNİŞMƏ...
2013-11-09 : QANADLI GÜNLƏR
2013-07-27 : DOST GEDİB...
2013-07-20 : PALAZA BÜRÜN...
2013-07-13 : YARIMÇIQ YAZI...
2013-05-08 : RUHUMUZUN ÜNVANI
2013-05-04 : "MAYOVKASIZ" MAY
2013-01-19 : DİRƏDÖYMƏ...
2012-12-20 : ATILAN İLK ADDIM
2012-12-08 : ÖGEY ANA
2012-12-07 : ŞAD XƏBƏR:
2012-11-27 : CANLI TARİX
2012-11-24 : SƏNSİZ
2012-11-16 : ÜMİD VERMƏK
2012-11-14 : SƏNSİZ
2012-10-13 : "BİZİM DÜNYA"
2012-08-18 : ADSIZ GÜNAHLAR
2012-06-23 : DON JUAN
2012-06-15 : ONDAN HAMIYA
2012-06-14 : RÜSTƏM KAMAL
2012-02-25 : DOLABDAKI ÜRƏK
2012-02-04 : BİR QIŞ NAĞILI
2012-01-07 : DİQQƏT QITLIĞI
2011-12-31 : SOVQAT
2011-12-17 : NƏFƏSLİK...
2011-11-12 : DOLAB
2011-08-27 : BİR SEVGİ DRAMI
2011-07-22 : SÖZÜN GÜNÜ
2011-07-16 : SİRLİ ZƏNG
2011-07-02 : İLİN YARISI
2011-06-11 : GÖRÜŞ YERİ
2011-05-28 : KÜT BIÇAQ
2011-04-30 : SATILIR
2011-04-23 : QAÇIRILAN QIZ
2011-04-16 : TƏNHA KİŞİ
2011-04-09 : GÖYDƏNDÜŞMƏ
2011-03-19 : AYDINLIQ
2011-03-15 : FRANSIZCA
2011-02-23 : 55-ə ÇATMADIN
2011-02-19 : Bu da bir il
2011-01-29 : GÖZMUNCUĞU
2011-01-22 : HƏYATIN BİR ANI
2011-01-08 : BAŞLANĞIC
2010-12-31 : BU DA İLİN SONU
2010-12-25 : CAN AĞRISI
2010-11-06 : SEÇİLƏN
2010-10-30 : YARALI DURNA
2010-09-18 : PƏRAKƏNDƏ YAZI
2010-07-31 : Axtarış
2010-07-02 : ÜMİD SORAĞINDA
2010-05-01 : DÜYÜNÇƏ
2010-04-17 : CƏRRAH BIÇAĞI
2010-02-20 : DÖZÜM MƏQAMI
2010-01-30 : AYRILIQ ANI
2010-01-16 : SEÇİM ANI
2009-12-12 : SÜKUTLA SÖHBƏT
2009-11-27 : BƏRAƏT KAĞIZI
2009-11-21 : KÖLGƏLƏR...
2009-10-31 : YARPAQ TÖKÜMÜ
2009-10-10 : CAVABSIZ SUALLAR
2009-09-12 : BİR AN
2009-08-22 : HƏFTƏMİN ACISI
2009-06-20 : XOCALI TOYU
2009-06-06 : UZUN BİR GÜN...
2009-05-23 : VAXTINDA
2009-05-02 : AĞLAYAN BULUDLAR
2009-03-14 : "BƏXTƏVƏRLİK"
2009-03-07 : ANAMA MƏKTUB...
2009-02-28 : ADİ RİYAZİYYAT
2009-01-31 : CAN AĞRISI
2009-01-24 : "ƏZABSIZ ANLAR
2009-01-10 : BƏHANƏ
2008-12-31 : Bazarlıq
2008-12-13 : DƏLİ ADAM
2008-12-06 : FAYDASIZ QAZINTI
2008-11-22 : PULUN VAR?
2008-11-15 : QALXANIN ENMƏSİ
2008-10-18 : ÖMRÜN BİR ANI
2008-10-11 : PAYIZ YAĞIŞLARI
2008-09-28 : MƏKTUBLAŞMA
2008-09-06 : QAYNAR QAZAN
2008-08-30 : ERA
2008-08-23 : OVCUMDA YANAN OD
2008-08-02 : QARIŞIQ YAZI
2008-07-12 : QƏFLƏT YUXUSU
2008-06-28 : ƏRKƏSÖYÜN
2008-06-07 : BAŞ AĞRISI
2008-05-17 : QURUMUŞ GÜLLƏR
2008-04-19 : DAŞ
2008-03-20 : ATHAAT
2008-02-02 : PASİBAN
2008-01-12 : AMERİKA AYISI
2007-12-06 : XƏBƏRDARLIQ
2007-11-24 : QALMAQAL
2007-11-23 : ÇÖKHAÇÖK
2007-11-22 : QIZDIRICI...
2007-11-03 : QOYUN BƏXTİ...
2007-10-27 : AŞİQLİK
2007-10-24 : XƏCALƏT
2007-10-19 : PAYIZ NOTLARI
2007-10-10 : BASARAT
2007-10-06 : ƏBƏDİ ÜNVAN
2007-10-06 : PERSONAJ
2007-10-05 : ÜÇ PÖHRƏ
2007-10-04 : HADİSƏ
2007-10-03 : HAVA
2007-10-02 : ÜZƏRLİK
2007-09-22 : HÖKM
2007-09-15 : VAHİMƏ
2007-09-01 : İNSTİNKT
2007-08-28 : NİYƏ ÖLDÜ?..
2007-08-15 : GÜNAH
2007-08-11 : PARALEL
2007-08-08 : GÜNVURMA
2007-08-07 : SALON
2007-08-04 : HÖRMƏT(sizlik)
2007-07-31 : TELEFON ZƏNGİ
2007-07-28 : QUDUZLUQ
SON XƏBƏRLƏR
2019-11-13


VİDEO