ANA SƏHİFƏ / YAZARLAR

QARA DAŞIN PIÇILTILARI…

Əbülfət MƏDƏTOĞLU

20435    |   2016-11-11 14:00
Şriftin ölçüsü:
A+ Böyütmək
A+ Balacalaşdır

İstəsən sən də ona qulaq as


Hər bir fikrin arxasında mütləq bir məram və bir də o məramın daşıyıcısı dayanır. Və mən də istənilən fikri oxuyanda, eşidəndə və yaxud özüm onu səsləndirəndə gözümün önünə öncə bu fikrə olacaq reaksiyaları, yəni eşidənlərin, oxuyanların çöhrələrini gətirirəm və ilk təəssüratım da elə burdan yaranır dediyim fikrə. Onda da bir anlıq düşünüb ya fikrimi davam etdirirəm, ya da mövzünü dəyişirəm. Təbii ki, bu da elə həmin o ilk reaksiyanın təsiri ilə yaranır…

Bəli, son vaxtlar bu dünyanın qara daşının göyərmədiyinə və göyərmək ümidinin də olmadığına daha çox inanmağa başlamışam. Bu inamın kökündə öncə öz yaşantılarım, öz həyatım, öz düşüncələrim dayanır. Yəni iç dünyamı alt-üst edən hadisələr, münasibətlər, ağlımı başımdan alan sözlər, fikirlər və nəhayət üz-üzə gəldiyim, göz-gözə baxdığım insanların müəyyən mənada içini görmək imkanı məni bax, elə bu dediklərimlə çarpışa-çarpışa yaşamağa məcbur edib. Bu məcburiyyətdə son anda qara daşın göyərməyəcəyinə yüzə-yüz inandırıb. Nə qədər ağır olsa da, nə qədər acı olsa da bu həyatımın həqiqətidir. Və mən bu həqiqətlə yanaşı dayanmağa, yanaşı addımlamağa, lap elə bir damın altında yaşamağa məhkumam. Necə deyərlər, başqa yol yox artıq!..

Hə, son vaxtlar xatirə yüklü fikirlər daha çox tutur yaxamdan. Bunun bir təbiət hadisəsi olduğuna içimdə heç bir şübhə yoxdur. Adətən insan yaşlaşdıqca sümüyü də kövrəlir, ürəyi də. Və daha çox torpaqdan danışır, torpağa meyl edir. Əgər fikir vermisinizsə, yaşlı adamlar daha çox doğulduqları yerləri arzulayırlar. Uşaqlıq illərinin keçdiyi ünvanları yaddaşlarda təzələyirlər, bu barədə xatirələr söyləyirlər. Mən yüzdə yüz bilirəm ki, bu, torpağın insanı özünə çəkməsidir. Hətta bu barədə şeirlərimin birində yazmışam ki, «torpaq çəkir adamı». İndi mən də elə durumdayam, mən də torpağın hənirini, nəfəsini artıq rahatca duyuram, hiss edirəm. Deməli, sümük də, ürək də yavaş-yavaş kövrəlir. Daha göylərlə, buludlarla, ayla, ulduzla danışmaqdan torpağa göz dikmək, torpağı vəsf etmək daha çox işə yarayır, yada düşür. Axı, son mənzil də elə torpaqdı. Amma təəssüf ki, mənim doğulduğum torpağın taleyi daş altındadı. Və mən də iki qat bir sarsıntı yaşayıram. O da məni çəkən torpağın doğulduğum, uşaqlığımın keçən torpağın olmaması, ikincisi də o torpağın azad ediləcəyi günə ömrümün çatıb çatmamasıdı. Deməli, hər iki halda məni çəkən torpağın qarşısında günahkaram. Bir də təkcə elə dərd bu deyil ki. Başqa bir dərd də var. O da iç dünyamın viranlığı, bərbadlığı, necə deyərlər, şoran torpaq kimi çat-çat olmasıdı. Onun suya, yəni ülfətə o qədər ehtiyacı var ki, o ülfəti kimsə, daha doğrusu, sən Əbülfətə qaytarıb verəsən, onu ovudasan, onu cadar-cadar olmuş iç dünyasını hərarətinlə, nəfəsinlə. səmimiyyətinlə, doğmalığınla, anlayışınla, bir sözlə, varlığınla öz yerinə qaytarıb qoyasan. Bilirəm, çətindi bu!. Bərbadı, dağılanı yenidən düzüb qoşmaq, yenidən öz əvvəlki halına gətirmək tək Allahın gücüdür, bir də onun sevdiyi bəndənin. Ona görə sevdiyi bəndəni xüsusi vurğulayıram ki, o gördüyü işi sevgiylə görür, sevərək görür. Başqaları isə iş xatirinə, icraçı kimi çalışır. Deməli, ikincinin gördüyü iş ən yaxşı halda təsəllidir. Mənim isə təsəlli uman yaşım axırıncı qatara çata bilmədi, Tuğda qaldı. Yenə doğulduğum kənddə!.

Fikir burulğanında qara daşın göyərməyəcəyini bilə-bilə dağı arana daşımaq, sonra daşıdığını qaytarıb yerinə qoymaq ağlı məşğul etsə də, insanı bir nöqtədə dondurub saxlayır. Hərəkətsiz bir vəziyyətdə beyin ildırım sürəti ilə də işləsə, 80 yaşlı qocanın yerişi ilə yerisə fərq eləmir. Çünki burda ortaya konkret bir əmsal qoyulmur, nəticə olmur. Özün düşünürsən… özün sonda ya əsəbi şəkildə «lənət olsun» deyirsən, ya da dərindən bir «ah» çəkib xatirələrdən qopub ayrılırsan. Gəlin elə burda da təkrar bir etiraf edim. Bu ayrılıq da müvəqqətidi. Çünki özün özündə olmursan, özün özündən qopub ayrılmağa cəsarət də etmirsən. Çünki söykənəcəyin dayaq nöqtən elə həmin o xatirələrdi. Mənim də xatirələrimin, mənim də dayaq nöqtəmin gücü səndədi. Mən elə gücü səndə olan xatirələrin, o yaşamın vərəqlərini çevirdikcə demək istəyirəm ki:


Yadımdan

çıxmır ki, heç

əllərini uzadıb

ovud,

isit dediyin…

əllərin

əllərindən

yaman küsüb dediyin…

yadımdan

çıxmır ki, heç

başını

bircə anlıq

çiynimə söykədiyin

əlimi

bərk-bərk sıxıb

uşaq tək

kövrəldiyin…

yadımdan

çıxmır ki, heç

canım səni…

və susub

sonun demədiyin söz

mənim

bu pıçıltıdan

içimdə qorranan köz…

yadımdan

çıxmır ki, heç

məhəbbət evi olan

ürəyimi yardığın

sənin bütün varlığın

özünlə

açıq-aşkar

ruhumu aparığın…

yadımdan

çıxmır ki, heç

yaddaşmı qalıb məndə?..

cismim

köç edibdi köç-

yaddışım qalıb səndə!...


***

Mən həyatımın ən işıqlı insanlarından biri olan və tanıdığım gündən bu yazını yazdığım ana qədər böyüklüyü, səmimiyyəti, insanlığı, duyğusallığı, anlayışı, mərdliyi və sədaqəti önündə baş əydiyim can dostum Əhməd abiyə söz vermişəm ki, onun bu məsləhətlərini yerinə yetirəcəm. Çünki onun bütün məsləhətləri həm yaşam, həm sağlamlıq, həm dostluq baxımından son dərəcə halal və haqqa söykənmiş fikirlərdi. Bir az da sadə şəkildə ifadə etsəm, abimin istəyi bizlərin həmişə ayaqda olması, həmişə sevgi, sevinc içərisində yaşaması və uğurlu mücadilə aparmasıdı. Və mən də onun bu istəyinə iki əllə razılıq vermişəm. Tam səmimi şəkildə etiraf edim ki, bu razılığın şərtlərini qorumaq, ona bütünlüklə əməl etmək mənə çox çətinliklərlə başa gəlir. Amma sözümü tutmaq üçün mən bu çətinliklərə dözürəm. Çətinliyin ən əsas elementi ürəyimi bir küncə sıxmaqdı. Onun müəyyən mənada gözünə qara eynək taxmaqdı, onun qulağına bir balaca səsqovucu cihaz yerləşdirməkdi. Yəni ürəyi qorumaq üçün həssaslığını azaltmaq, duyğusallığını azaltmaq və yalnız özüm və doğmalarım üçün həmişə bir notda, bir kökün üstündə döyünmək, çırpınmaqdı. Bilirəm ki, bu öncə problemli ürəyimin sağlamlığını hər an itirə biləcək qəlbimin qorunması üçün qarşıma qoyulmuş şərtdi. Amma neyləyim ki, bir mahnıda deyildiyi kimi, ürəyimlə bacarmıram. Bilmirəm, bu mənim xoşbəxtliyimdi, ya bədbəxtliyim, heç vaxt bacarmamışam ürəyimlə. Onun duyumuna, onun çırpıntısına heç vaxt sərhəd çəkməmişəm. O duyuma, o çırpıntıya qarşı getməmişəm. Həyatımı, yəni Allahın verdiyi ömrü, xüsusilə Tanrının mənə bəxş etdiyi sevgini ürəyimin diqtəsiylə yaşamışam. Və o sevgi mənim üçün bütün duyğulardan, bütün münasibətlərdən ən böyüyü, ən gözəli, ən gərəklisi, ən vacibi hesab olunur. Lap bir sözlə ifadə etsəm, o sevgi mənim havam olub. Mən onunla nəfəs almışam. Ola bilsin ki, bu fikir bir az pafoslu görünsün, pafoslu səslənsin, kimlərsə məni bu yaşımda gənclik həvəsiylə, nostalji bir yaşamla özümü ifadə etməkdə günahlandırsın. Bu məni qorxutmur. Çünki mən özümü haqlı sayıram və bütün haqlar da həmişə birmənalı qarşılanmayıb. Necə ki, bütün azadlıqlar həmişə bir ölçüylə ölçülmür. Hətta deyirlər ki, mənim azadlığımın bitdiyi nöqtədə sənin azadlığın başlayır. Deməli, biz bir-birimizin azadlığına mane oluruq. Amma mən elə bu nöqtədə də deyim ki, sən qorxmayasan. Biləsən ki, mən sənin üçün hər şeyə hazıram və:


Qorxma, heç səsin tutulmaz

Ağla məni bir nəfəsə…

Bir damla da qoy çilənsin-

Mən yatan torpaq – qəfəsə!


Qorxma heç oyanıb bir də

Yol üstdə kol olmayacam…

Sənə sarılmaq istəyən-

O bir cüt qol olmayacam!


Qorxma artıq söz-söhbətdən

Nə vardı götürüb getdim…

Cəhənnəmlik özüm, səni-

Cənnətə ötürüb getdim!


***

Yazının əvvəlində qara daşdan danışdım. Onun göyərmək gücündə olmadığını dedim. Bu fikri təsadüfən bilgisayara diqtə etməmişdim. Və elə yazı boyu da məramım indi sinəmdə gəzdirdiyim qara daşın ağırlığını diqqətə çatdırmaq idi. İstədim ki, bu yumruq boyda daşın dünya boyda iddiasına siz də güləsiniz. Onun düşdüyü xəyalların nə qədər absurd olduğuna siz də heyrət edəsiniz. Və görəsiniz ki, həmişə narazı olan, həmişə sevgisindən doymayan bu ürək sən demə bir divara hörüləsi daş da deyilmiş. Çünki qara daşdı!! Axı, əsrimiz yeni, dövrümüz təzə, düşüncələr müasir. İndi kimdi qara daşla divar hörən, ev tikən. Deməli, mənim yumruq boyda olan həmin o ürəyimin də yolu, mənzili elə bu yazıya qədər imiş.

Buna da şükür! İnsafən şükür etməyə haqqım çatır. Çünki mənə o sevgini yaşadıb və o sevginin bütün mahiyyəti, bütün özəllikləri, ümumiyyətlə, bütövlüyü mənim yaddaşımda, mənim canımda, qanımda qalıb. Və mən də ona söykənib hələ ki, ayaqdayam. Hətta hərdən bir qələmə, dəftərə də nəsə pıçıldaya bilirəm. Və bunun üçün o sevgiyə, o sevgini bu günümə gətirib çıxaran o yumruq boyda ürəyə baş əyirəm. Necə deyərlər, onun mənə verdiyi hər nədisə məni yaşadır və mən də yaşadıqlarımı misralayıram. Bax elə bu şeirdə olduğu kimi.


Səbrim çatmadı

dözmədim…

səni

telefonla

aradım

bilə-bilə ki,

bu zəng

qanını

qaraldacaq

evdə

söz-söhbət

yaradacaq

sən də

əsəbi şəkildə

öncə başlayacaqsan

hamını

yerində oturtmağa

sonra

tələsəcəksən

məni görməyə-

daha doğrusu,

mənim

unutuduğum dərsimi

mənə

yenidən verməyə!..


Hə, indi gördünüzmü qara daşın da kəraməti var. O da nəyəsə yaraya bilir, nəyəsə gərəkli olur. Başqalarını yaxın buraxmasam da, sən o qara daşı götürüb kiminsə ardınca və yaxud kiminsə üstünə qolun və gücün çatdıqca ata bilərsən. Axı onun sahibi də, günahkarı da sənsən. Və deməli, bu qara daş sənə bəlkə də son kəs deyir:


Dəyir atdığın daşlar

Bir başa ürəyimə

Daşlama bu evi sən-

Gir, yaşa, ürəyimə!


Daşın, oxun, ya güllən

Atdın, susma, sən dillən…

Həm ömürlük, həm ilnən-

Gir, yaşa, ürəyimə!


Ahdan asma, qovurma

Xəlbirləmə, sovurma

Sən sevməkdən yorulma-

Gir, yaşa, ürəyimə.


Bu əzabı, bu qəmi

Verdin, seçdin qibləmi

Köçürtdün sən Kəbəmi-

Birbaşa ürəyimə!..


Hə. Bu da qara daşın qara yazısı və yaxud sizlərin, öncə isə sənin eşidə biləcəyin pıçıltılar.




İmza:

YAZARIN ARXİVİ

2017-12-15 : İLĞIM
2017-11-27 : «QABİL»
2017-11-24 : VAXT GÜNAHKARI
2017-09-27 : "BAYILDAN BAYIRA"
2017-08-29 : KİŞİ TİTULU
2017-08-11 : OVQAT YARADAN…
2017-07-29 : İSTƏK...
2017-07-28 : SÖZ HEYKƏLİ
2017-07-25 : BU DA 27–di!
2017-07-14 : "QALIN" ADAMLAR
2017-06-09 : GÜNAHIM NƏDİ?
2017-06-06 : "SNAYPER QIZ"
2017-05-26 : HAVADAKI ADAM
2017-05-05 : BAKI KÖÇKÜNÜ
2017-03-31 : SOY… QIRIM…
2017-03-01 : MÜŞFİQ TUFANI
2017-02-14 : "YADA DÜŞDÜ"
2017-02-10 : ÖMÜR QIRIQLARI
2017-02-03 : YAŞ HƏDDİ
2017-01-27 : NEKROLOQ
2017-01-19 : BİTMƏYƏN AĞRI
2017-01-06 : SON XƏBƏRDARLIQ
2016-12-16 : ALLAHIN İŞİ
2016-09-09 : BİR HECALI SÖZ
2016-08-13 : MƏKTUB
2016-08-12 : MƏKTUB…
2016-08-12 : HAVA
2016-07-01 : CƏNAB NAZİR
2016-06-17 : ÜMİD KƏNDİRİ
2016-04-29 : NİŞANÇI
2016-04-09 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-04-08 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-03-11 : MART OVQATI
2015-12-19 : MÜQƏDDƏS AMAL
2015-12-12 : YANIQ SƏS
2015-11-13 : ÜZ SUYU
2015-11-13 : Tofiq Abdinlə
2015-10-31 : SEÇİM ANI…
2015-09-12 : İNSANLIQ
2015-08-27 : YADDAŞ YAZISI
2015-08-19 : "AZƏRBAYCAN"
2015-07-10 : İLĞIM
2015-06-18 : DOST GEDİB…
2015-06-17 : "SAAT SƏSİ"
2015-05-06 : "AZƏRBAYCAN"
2015-04-22 : "YADA DÜŞDÜ"
2015-03-18 : "ADİ QƏŞƏM"
2015-02-28 : HAVALANMIŞ ADAM
2015-02-14 : SENSASİYA
2015-02-12 : BACI DOST OLARSA
2015-02-07 : YARPIZ SÖHBƏTİ
2015-01-16 : YAŞAYAN RUH
2015-01-10 : XAŞ + XAŞ
2015-01-09 : "QƏLƏM SƏSİ"
2014-12-27 : SAXTA BABA
2014-12-26 : SAXTA BABA
2014-12-20 : ŞUNURLU ADAMLAR
2014-12-16 : ELNURUN KİTABI
2014-12-11 : RUH ADAMI
2014-11-29 : NAXIŞLI ADAM
2014-11-20 : HƏYATIMDAKI ADAM
2014-11-15 : DİQQƏT TALONU
2014-11-14 : "QUM SAATI"
2014-11-12 : STATUS - KVO
2014-11-08 : BİR ƏTƏK DAŞ
2014-11-04 : PAMBIQLI QULAQLAR
2014-10-29 : "ƏDƏBİ HƏYAT"
2014-10-11 : AŞ QARASI
2014-10-04 : ZİNDAN UŞAQLARI
2014-09-03 : "YADA DÜŞDÜ"
2014-08-23 : İÇİMDƏKİ TOY
2014-07-18 : Kimsə yoxdu...
2014-07-05 : KİŞİ
2014-06-21 : ÜZ SUYU
2014-06-14 : TANISAM UTANACAQ
2014-05-24 : DİŞ ÇÖPÜ
2014-04-26 : QURU ADAM
2014-03-20 : İynə boyu yazı
2014-03-15 : LƏNƏTLƏNMİŞ
2014-01-25 : ÖZGƏ PALTARI
2013-12-21 : İSİNİŞMƏ...
2013-11-09 : QANADLI GÜNLƏR
2013-07-27 : DOST GEDİB...
2013-07-20 : PALAZA BÜRÜN...
2013-07-13 : YARIMÇIQ YAZI...
2013-05-08 : RUHUMUZUN ÜNVANI
2013-05-04 : "MAYOVKASIZ" MAY
2013-01-19 : DİRƏDÖYMƏ...
2012-12-20 : ATILAN İLK ADDIM
2012-12-08 : ÖGEY ANA
2012-12-07 : ŞAD XƏBƏR:
2012-11-27 : CANLI TARİX
2012-11-24 : SƏNSİZ
2012-11-16 : ÜMİD VERMƏK
2012-11-14 : SƏNSİZ
2012-10-13 : "BİZİM DÜNYA"
2012-08-18 : ADSIZ GÜNAHLAR
2012-06-23 : DON JUAN
2012-06-15 : ONDAN HAMIYA
2012-06-14 : RÜSTƏM KAMAL
2012-02-25 : DOLABDAKI ÜRƏK
2012-02-04 : BİR QIŞ NAĞILI
2012-01-07 : DİQQƏT QITLIĞI
2011-12-31 : SOVQAT
2011-12-17 : NƏFƏSLİK...
2011-11-12 : DOLAB
2011-08-27 : BİR SEVGİ DRAMI
2011-07-22 : SÖZÜN GÜNÜ
2011-07-16 : SİRLİ ZƏNG
2011-07-02 : İLİN YARISI
2011-06-11 : GÖRÜŞ YERİ
2011-05-28 : KÜT BIÇAQ
2011-04-30 : SATILIR
2011-04-23 : QAÇIRILAN QIZ
2011-04-16 : TƏNHA KİŞİ
2011-04-09 : GÖYDƏNDÜŞMƏ
2011-03-19 : AYDINLIQ
2011-03-15 : FRANSIZCA
2011-02-23 : 55-ə ÇATMADIN
2011-02-19 : Bu da bir il
2011-01-29 : GÖZMUNCUĞU
2011-01-22 : HƏYATIN BİR ANI
2011-01-08 : BAŞLANĞIC
2010-12-31 : BU DA İLİN SONU
2010-12-25 : CAN AĞRISI
2010-11-06 : SEÇİLƏN
2010-10-30 : YARALI DURNA
2010-09-18 : PƏRAKƏNDƏ YAZI
2010-07-31 : Axtarış
2010-07-02 : ÜMİD SORAĞINDA
2010-05-01 : DÜYÜNÇƏ
2010-04-17 : CƏRRAH BIÇAĞI
2010-02-20 : DÖZÜM MƏQAMI
2010-01-30 : AYRILIQ ANI
2010-01-16 : SEÇİM ANI
2009-12-12 : SÜKUTLA SÖHBƏT
2009-11-27 : BƏRAƏT KAĞIZI
2009-11-21 : KÖLGƏLƏR...
2009-10-31 : YARPAQ TÖKÜMÜ
2009-10-10 : CAVABSIZ SUALLAR
2009-09-12 : BİR AN
2009-08-22 : HƏFTƏMİN ACISI
2009-06-20 : XOCALI TOYU
2009-06-06 : UZUN BİR GÜN...
2009-05-23 : VAXTINDA
2009-05-02 : AĞLAYAN BULUDLAR
2009-03-14 : "BƏXTƏVƏRLİK"
2009-03-07 : ANAMA MƏKTUB...
2009-02-28 : ADİ RİYAZİYYAT
2009-01-31 : CAN AĞRISI
2009-01-24 : "ƏZABSIZ ANLAR
2009-01-10 : BƏHANƏ
2008-12-31 : Bazarlıq
2008-12-13 : DƏLİ ADAM
2008-12-06 : FAYDASIZ QAZINTI
2008-11-22 : PULUN VAR?
2008-11-15 : QALXANIN ENMƏSİ
2008-10-18 : ÖMRÜN BİR ANI
2008-10-11 : PAYIZ YAĞIŞLARI
2008-09-28 : MƏKTUBLAŞMA
2008-09-06 : QAYNAR QAZAN
2008-08-30 : ERA
2008-08-23 : OVCUMDA YANAN OD
2008-08-02 : QARIŞIQ YAZI
2008-07-12 : QƏFLƏT YUXUSU
2008-06-28 : ƏRKƏSÖYÜN
2008-06-07 : BAŞ AĞRISI
2008-05-17 : QURUMUŞ GÜLLƏR
2008-04-19 : DAŞ
2008-03-20 : ATHAAT
2008-02-02 : PASİBAN
2008-01-12 : AMERİKA AYISI
2007-12-06 : XƏBƏRDARLIQ
2007-11-24 : QALMAQAL
2007-11-23 : ÇÖKHAÇÖK
2007-11-22 : QIZDIRICI...
2007-11-03 : QOYUN BƏXTİ...
2007-10-27 : AŞİQLİK
2007-10-24 : XƏCALƏT
2007-10-19 : PAYIZ NOTLARI
2007-10-10 : BASARAT
2007-10-06 : ƏBƏDİ ÜNVAN
2007-10-06 : PERSONAJ
2007-10-05 : ÜÇ PÖHRƏ
2007-10-04 : HADİSƏ
2007-10-03 : HAVA
2007-10-02 : ÜZƏRLİK
2007-09-22 : HÖKM
2007-09-15 : VAHİMƏ
2007-09-01 : İNSTİNKT
2007-08-28 : NİYƏ ÖLDÜ?..
2007-08-15 : GÜNAH
2007-08-11 : PARALEL
2007-08-08 : GÜNVURMA
2007-08-07 : SALON
2007-08-04 : HÖRMƏT(sizlik)
2007-07-31 : TELEFON ZƏNGİ
2007-07-28 : QUDUZLUQ
2007-07-26 : BU DA 17 YAŞ...
2007-07-17 : BİLİRSƏNMİ?
2007-07-11 : BAŞAĞRISI
2007-07-04 : MƏNİ TANIMADIN?
2007-07-03 : SERİAL
2007-06-12 : "DEPUTAT OTAĞI"
2007-06-09 : ÖRKƏN
2007-05-25 : QARAVƏLLİ
2007-05-20 : AXSAYAN YERİMİZ
2007-05-05 : MUSA YAQUB -70
2007-05-01 : KƏNDİR
2007-04-20 : ŞƏKİL
2007-04-14 : STRESS
2006-12-08 : YUXU
2006-10-14 : GÜNAH
2006-10-10 : LAZIM GƏLSƏ...
SON XƏBƏRLƏR
2018-01-17
2018-01-16


VİDEO



ƏDALƏT BU GÜN
Redaktor seçimi
FOTOREPORTAJ
GÜNÜN SİTATI
SORĞU
Təbii qaz limitini keçmisinizmi?

Hə (71.43%)
Yox (28.57%)

ÇOX OXUNAN
GÜNÜN LƏTİFƏSİ
- İki dost işdən evə qayıdır.
Biri:
- Mənim arvadım çox yaxşıdır. Gedən kimi çəkmələrimi qarşımda cütləyir, qəlyanım dolu olur. İndi qəhvəm və mətbəxdə bir vedrə isti suyum hazırdır.
- Hamısı çox gözəldir, ancaq o mətbəxdə bir vedrə isti su nə üçündür?
- Vallah, mən soyuq su ilə bulaşıq qabları yuya bilmirəm.




digər lətifələr
ARXİV
FACEBOOK