Film izle hacklink kiralık bahis sitesi satılık bahis sitesi Adalet.az | TORPAQ PİLLƏKƏN Adalet.az | TORPAQ PİLLƏKƏN Adalet.az | Ədalət -
ANA SƏHİFƏ / YAZARLAR

TORPAQ PİLLƏKƏN

(Hekayə)

23343    |   2009-11-14 00:04
Şriftin ölçüsü:
A+ Böyütmək
A+ Balacalaşdır

...Boynumu çiyinlərimə qısıb indicə keçib gedən gəminin dalğalandırdığı sulardan gözümü çəkmirdim. Zəki o biri sahildə qayanın qatı kölgəsində dayanıb qayıq gözləyən oğlana baxırdı. Oğlanın dayandığı yer quzeydi, yəqin, indi soyuqdan titrədirdi. Günorta bir azca havanı ilıqlandırmağa macal tapmış günəş indi çayın o biri sahilindəki meşənin arxasına enir, endikcə dörd bir yanı tünd narıncı od rənginə boyayırdı. Yarpağı tökülüb budaqları çılpaqlaşan yoğun gövdəli ağacların, üstü böyürtkənli qayaların getdikcə uzanan kölgələri Kürün çalxalanan bozumtul sularında bir-birinə qarışmışdı...
   
   Suların sakitləşməsini gözləyirdik. Yoxsa, indi çaya qayıq salmaq mümkün deyildi.
   
   -Gəl gedək, Zəki, yazıq soyuqdan öldü...-zənciri açıb yırğalanan qayığa mindim...
   
   O biri sahilə yaxınlaşanda birdən-birə tutuldu, soyuqdan bozarmış sifəti qızarıb pörtdü. Adəti üzrə sol yanağı iki dəfə qəzəblə dartıldı. Oğlan salam vermədi, heç üzümüzə də baxmayıb qayığa mindi...
   
   Qayıdanbaş mən avar çəkirdim. Zəki qayığın uc tərəfinə vurulmuş taxtanın üstündə oturmuşdu. Oğlan islaq, çirkli oturacağı bəyənməyib dimdik ortada dayanmışdı. Qoltuğunda qəzet bağlama vardı. Belə soyuq havada qırmızı neylon köynəkdən , yaxası zolaqlı jaketdən başqa heç nə geyinməmişdi. Başı da açıqdı... İkisi də başımın üstündən sahildə nəyəsə diqqətlə baxırdı. Arxaya dönəndə çaydan su dolduran Cəmiləni gördüm. Qız elə bil baxışlardan özünü itirdi, səhəngi çiyninə alıb tələsik qayanı çıxmaq istəyəndə ayağı sürüşdü, üzü üstə yerə yıxıldı. Səhəngin suyu boynuna axıb yaylığını, başını islatdı. Zəki bərkdən içini çəkib yerindən dik atıldı. Qayıq ləngərlədi, oğlan yıxılmamaq üçün qollarını açıb sürətlə havada fırlatdı, qəzet bağlama şappıltıynan suya düşdü. Birtəhər müvazinətini saxlayıb tez bağlamanı sudan götürdü. Zəki təzədən səhəngini dolduran Cəmilədən gözlərini ayırıb təlaşnan mənə baxdı, tez də üzünü çevirdi... Sahildə oğlan əlini cibindən çıxarıb ovcundakı xırda pulları qonşuma uzatdı. O da məhəl qoymayıb qayığı lap qırağa çəkdi, yulğun kolunun dibinə vurulmuş ağac mıxçaya bağladı. Oğlan duruxub mənə baxdı, mən də qonşuma, sonra çıxıb getdi. Zəki belini dikəltdi, boğazlı yun köynəyinin ətəyini dartışdıra-dartışdıra uzunboğaz rezin çəkmələrinin palçıqlı burnuynan qayığı təpiklədi.
   
   - Zəhrimar,-dedi,- bu da bir peşə deyilmiş. İnstitutu qurtarım, atamı qoymıyacam işdəsin.
   
   - Bəs, onda kim işdiyəcək?
   
   -Kim işdiyir-işdəsin. Amma atamı qoymıyacam...
   
   Bayaqkı oğlanın gəlişi kefini pozmuşdu. Yavaşca dilləndim:
   
   - Axı, hamı bir deyil...
   
   - Hamı birdi. Hamı bir bezin qırağıdı. Yaxşı adamdılar, yığışıb çayın üstünnən körpü salsınlar. Elə bilirsən, gücdəri çatmaz?! Çatar, lap artıqlamasıynan çatar. Evlərinə az taxta-tuxta yığsınnar, qızlarına beş maşın yox, lazım olduğu qədər cehiz versinlər, toylarda pulu yağış kimi səpələməsinlər, onda çatar... Hə, nə döyürsən gözdəruvu yapalaq kimi? Yalan deyirəm?...
   
   Dinmədim. Elə bilməyin ki, məni yapalağa oxşatması xətrimə dəydi. Yox, onun belə sözlərinə çoxdan öyrəşmişəm. Lap uşaqlıqdan. Aramızda üç-dörd yaş fərq olsa da, özünü mənnən tay-tuş kimi aparır, heç nəyi gizlətmir. Amma yaman səbirsizdi. Kitab oxuyanda, yazı yazanda yanına getsən, ya da çağırsan, ürəyi partlar. O dəqiqə üstümə çımxırıb məni geri göndərir. Üstündən beş dəqiqə keçməmiş dalımca gəlib boynumu qucaqlayır, üzümdən öpüb "sən mənim böyük qardaşımsan" deyib könlümü alır. Bilir ki, mənə "böyük qardaş" deyəndə xoşum gəlir. Doğrudan da, özümü onun yanında böyük kimi aparmaq istəyirəm. Bu da həmişə alınmır. Elə indi alınmadığı kimi... Məsələ burasındadı ki, o, düz deyirdi... Qayğılı-qayğılı o biri sahilə baxdı:
   
   - Görəsən, day kim gələcək?
   
   - Bundan sonra, heç kim...
   
   - Onda, getdik... Heç kim o tayda da gecələyə bilər...
   
   Əzilib torpağa yapışmış böyürtkən kollarının üstüynən yavaş-yavaş addımladıq. Sifəti yenə tutulmuşdu. Elə mən də fikrimi cəmləşdirə bilmirdim.Deyəsən, heç birimiz evə getmək istəmirdik. İkimiz də bilirdik ki, günün bu şər qarışan çağında bu sahildə nəyisə həll eləməsək, yoluna qoymasaq, nə bir tikə çörək yeyəcək, nə də yata biləcəkdik. Ayaq saxladı, başını qaldırmadan çürüyüb palçığa qarışmış yarpaqları çəkməsinin burnuynan eşələyə-eşələyə soruşdu:
   
   - Cəmiləni buna vermək istiyillər?
   
   Bildiklərimi, eşitdiklərimi ona çatdırmağın əsl vaxtıydı:
   
   - Hə... Ancaq qızın onnan zəhləsi gedir. O, gələndə kənddən də çıxmaq istiyir. Deyir, özümü Kürə ataram, ancaq ona ərə getmərəm. Atalığı da qızı hədələyib ki, qardaşıma ərə getməsən, səni də, ananı da atacam bayıra. Anası da öz ucbatınnan düşüb qızın üstünə, gününü eliyib qara.- Eşitdiklərimi ona danışıb öz fikrimi də əlavə elədim.- Bütün günahlar da elə ondadı. Heç ana da öz övladını ərinin ayağına verər? Xalis Gertrudadı...
   
   Gözlərini yerdən ayırmadan fikirli-fikirli gülümsədi. Mənim birdən-birə gedib Şekspirə çıxmağıma gülürdü yəqin. Bayaq Cəmilənin yıxıldığı yerə çatanda dayandı, fikirli-fikirli üzümə baxdı:
   
   - Bilirsən nə var? Qaç evdən iki dənə bel gətir...
   
   Axşamın qaranlığı düşənəcən işləyib həmin qayada rahat bir pilləkən qazdıq. O gecəki kimi rahat yatdığım yadıma gəlmir...
   
   Üç-dörd gün keçdi. Özlərinə rahat yol tapmış qadınlar suya gedib-gələndə pilləkən düzəldənlərə ürəkdən dua eliyirdilər. Amma qızlar ora çatan kimi pıçhapıç, pıqqapıq başlanırdı..
   
   Həmin oğlan da hələ kənddə idi...
   
   ***
   
   ...Elə çaşmışdım ki, ayaqqabımın bir tayını tapa bilmirdim. Yuxulu-yuxulu balkonun o başına gedəndə qamış çəpər şaqqıldadı, Zəki həyətə tullandı. Məni görən kimi: - Geyinmisən? Tez ol, - dedi.-kimsə boğulur. Çayın qırağınacan yüyürdük, təngənəfəs zənciri açıb qayığı suya saldıq. Səs gələn tərəfə yaxınlaşanda su motorundan bir az aralı başqa qayıq göründü, içində də başlıqlı brezent plaş geyinmiş iki adam vardı.
   
   -Qışqıran kimiydi?- Zəki bərkdən soruşdu. Qayıqdan səs gəldi:
   
   - Biz idik, ay qardaş, qayığımız qarqaranın üstünə çıxıb. Hardan avar çəkirik, sürüşür, irəli getmir. Düz turbanın ağzına gedirik...
   
   Qışda sular donanda çayda iri buz layları axır. Kişi "qarqara" deyəndə onu nəzərdə tuturdu. Zəkidən səs çıxmırdı, yəqin onları xilas eləməkçin yol axtarırdı. Bəlkə... tərəddüd eliyir?! Səsin yiyəsini tanımışdıq- Cəmilənin atalığıydı. Həyəcanla ona baxdım. Birdən kömək eləməz...Narahatlıqla o tərəf-bu tərəfə boylanırdı. Deyəsən, mənim düşündüklərim ağlına da gəlmirdi. İnsan fikrinin sürətlə işləməsi həmişə xeyirli olmur- bəzən xəcalət gətirir, bəzən peşimançılıq, bəzən də... Qəfil tərpəndik, Zəki düz onların yanına sürdü. Qayıq buz layına toxunub yırğalandı. Yenə həmin səs eşidildi:
   
   - Neyniyəcəksən, başuva dönüm? Bir az ehtiyatlı ol haa...
   
   - Yalvarmaq lazım deyil. Avarların birini bəri uzat... Kişi avarların birini açıb ona uzatdı. Zəki avardan yapışıb mənə işarə elədi:- çək... Sahilə çıxdıq. Ancaq indi balıq tutmaqçın qayığa bağlanmış toru gördük. Zəki qəzəb qarışıq təəssüflə dişlərini sıxıb:- Gör, biz kimləri xilas eləmişik?-dedi,- balıq oğrularını... Üzünü görməsəm də, hiss elədim ki, sol yanağı yenə qəzəblə dartıldı. Kişi bizə yaxınlaşdı, bilmirəm, qorxudan yoxsa soyuqdan taqqıldayan çənəsiynən ağır-ağır fısıltılı səsnən:
   
   - Sizdən soruşub eliyən olsa... dəvə gördün, heç qığını da görmədim...
   
   Zəki kobud danışdı:
   
   - Heyvanı murdarlama, kişi. Dəvələr oğurluq eləmirlər...
   
   - Bu uşaq-muşağı da qudurdan elə böyük qurumsaqlardı. Balam, Sovet hökuməti də ağın çıxardıb. Dəryada balığa da ağalıq eliyir. Bu camaat elə dədə-babadan Kürdən balıq tutur day...
   
   - Dədən-baban acınnan tuturdu. Sən ki, Allaha şükür, acınnan ölmürsən.
   
   Bayaqdan bəri səsini də çıxarmayan ikinci adam plaşının başlığını geri itələyib irəli yeridi:
   
   - Bura bax ey, çox ağız-burun aparırsan ha... Kimnən danışdığıvı bilirsən?
   
   - A-a, bu sənsən, gecəquşu? Srağagün bundan ötrü soyuqdan əsə-əsə Kür adlayırdın? İslanmış konfet gətirib camaatı qudurtmusan, yoxsa?
   
   Sözünü qurtarmamış oğlanın yumruğu ayaqlarını yerdən üzdü. Qonşum arxası üstə torpağa sərildi, qışqırıb özümü oğlanın üstünə atmaq istəyəndə qarnımdan elə təpik ilişdirdi ki, səsim içimdə qaldı. İkiqat olub çökdüm... Başımı qaldıranda Zəkiynən oğlan bir-birlərini yumruqnan əzişdirirdilər. Kəsik-kəsik nəfəs alır, şillə-təpiknən oğlanı yormağa çalışırdı. Hiss eliyirdim ki, əldən düşür- oğlan onnan ikiqat cüssəli, qüvvətliydi. Birdən necə oldusa aralandı, sağ yumruğunu zərbnən oğlanın köksünə vurdu. Oğlan dalı-dalı səndələyib böyürtkən kolunun içinə yıxıldı. Zəki dönüb mənə baxdı.... Elə bu anda kişi qara əlcəkli əlində parıldayan iri bıçağı düz onun çiyninə sancdı....... Bircə dəfə "ımm" eləyib çökdü, bədəni qıvrılıb açıldı, sustalıb üzüüstə yıxıldı. Qardaşlar harasa əkildilər. Bir anlıq hər şey sükuta daldı. Elə bil bizdən başqa sahildə heç kim olmamışdı. Yerimdə donub qalmışdım, işin belə qurtaracağını ağlıma da gətirə bilməzdim. Bu vəziyyətdə nə qədər sahildə qaldığımızı bilmirəm. Bir-iki adamnan gəlib çıxan çay nəzarətçisi fənəri üzümə tutub:
   
   -Burda nə olub? Hə...niyə dinmirsən?- deyə soruşanda elə bil yuxudan ayıldım, hər şeyi təzədən xatırlayıb başa düşdüm. Bir kəlmə də deməyib hönkürtüynən ağladım...
   
   ***
   
   Tələbələrin qış tətili qurtardı. Zəkiynən gələn uşaqlar instituta döndülər. O, hələ də rayon mərkəzindəki xəstəxanada yatırdı. Bir gün dərsdən qayıdıb nahar eliyəndə anam ehtiyatla üzümə baxa-baxa yavaşca dedi ki, Cəmiləni nişanlayıblar. Elə bil boğazımın deşiyi daraldı, çeynədiyim tikəni gücnən udub soruşdum:
   
   -Kimə?
   
   -Kimə olacaq? Anasının qaynına...
   
   "Gertrudanın qaynına..." Bunu ürəyimdə dedim. Bərkdən desəydim, gərək " Hamlet"i başdan-ayağa anama danışaydım...
   
   - Bəs, onu tutmıyıblar?
   
   - Nə olsun, tutublar. Əvvəl-axır buraxacaqlar da... Onsuz da Zəkinin atası şikayət vermir...
   
   - Nahaq yerə. Mən olsaydım, verərdim..
   
   - Sən uşaqsan hələ. Hələ bilmirsən el-camaat nə deməkdi. Sizi pis öyrədillər məktəbdə. Gərək həmin axşam işi o yerə çatdırmayaydız. Onsuz da, xəlvət-aşkar bu kənddə çoxları balıq tutur...
   
   - Bəs, Cəmilə nə deyir? Elə oturub baxır?
   
   - Nə diyəcək? Qız xeylağıdı, əlinnən nə gəlir? Üstəlik, anası da o diyəni demir...
   
   Daha yeyə bilməyib evdən çıxdım. Başına ağac dəymiş adam kimi həyətdə vurnuxmağa başladım. Əməlli-başlı bir şey fikirləşə bilmirdim. Elə bil fikirlərim nəsə qüvvətli bir şeyə toxunub dağılır, sonra təzədən toplanıb irəli cumurdu. Görəsən, Zəki eşitsə nə deyəcək? Bəlkə elə oturub gözləyəcək, sağalandan sonra da çıxıb gedəcək dərsinə?! Bunnan da hər şey bitəcək. Hələ Cəmilə? Yoxsa, o da bu qanmazlara baş əyib oturacaq? Ola bilməzdi ki, Zəkini sevdiyini açıb deyəydi?! Bəlkə heç sevmirmiş, biz aldanmışıq? Yox, əşi... Zəki gələnnən Kürdə su qoymayıb, hamısını daşıyıb doldurub qab-qacağa. Bəs, indi nə oldu? Hər şey bitdi? Nədənsə, bu dəm çayın qırağına getmək, Cəmilə üçün qazdığımız torpaq pilləkənə bir də baxmaq keçdi ürəyimdən. Bəlkə, özü də suya gəldi. Kaş, tək olaydı. Tək olmasa da, qırağa çəkib bir-iki kəlmə söz deyəcəm ona. Deyəcəm ki, mənim dostumu atmağa sənin qətiyyən haqqın yoxdu. O, səni sevir, özü də lap çox sevir. Sənsə bu sevgini ucuzlaşdırdın, öz hərarətinə güvənən bir qəlbi alçaltdın. Ancaq bilməlisən ki, səni yalnız o, xoşbəxt edə bilərdi. Bununçun onun hər şeyi var: gəncliyi, sağlamlığı, sevgisi... Deyəcəm ki, hələ gec deyil, bəlkə lap əsl vaxtıdı. Sən razı ol, biz hər şeyə hazırıq. Axı, o, pis vəziyyətdədi. Razı olma ki, dostum şəhərə ürəyi nisgilli qayıtsın. Əgər razı olsan, elə bu dəqiqə səni öz evimizə apararam. Qoy, camaat nə deyir-desin. Nə vaxtacan söz-söhbətdən qorxacağıq? Sonra sizə toy edərik. Sən də bizim evdən qonşumuza gəlin köçərsən. Hə... bəs, fədakarlıq dediyin nədi? O təkcə oğlanlarçın deyil. Bax, indi bizə sənin fədakarlığın lazımdı. Əgər başqa cür eləsən, ömrüm boyu siz qızlara lənət yağdıraram... Öz-özümə nə qədər danışdığımı bilmirəm, bir də onda ayıldım ki, gülməli bir vəziyyətdə qayanın başında dayanmışam. İndi mən dalğaların şahə qalxdığı dənizin qırağında dayanıb monoloq deyən ədəbi qəhrəmana bənzəyirdim. Zəki məni bu vəziyyətdə görsəydi yəqin gülüb boynumu qucaqlayar, kürəyimə vura-vura deyərdi: " Böyük qardaş ki, böyük qardaş..."
   
   Sahil bomboşdu. Bizim pilləkən gediş-gəlişdən bərkiyib, bir az da sürüşkən olmuşdu. Gəzə-gəzə gəlib hündür bir qayanın başına çıxdım. Burda dayanıb o biri sahilə baxmağa başladım. Hava qaralanacan burdan heç yana tərpənmədim. O tayda ocaq qalayıb qızınan iki naxırçı qalxıb mal-qaranı haylayanda mən də dönüb ağır-ağır evimizə tərəf addımladım... Heç getmək istəmirdim. Öz evimiz də, Zəkigilin evi də mənə soyuq, bomboş görünürdü. Evə girməmiş onların həyətinə boylandım. Qapının ağzındakı ayaqqabıların sayı həmişəkindən xeyli çoxdu...
   
   Həmin axşam Zəkiyə dəyməyə gələnlər gedib ara sakitləşənnən sonra gecə yarısınacan onun otağında oturub tədbir tökdük. Ayrılanda mənə bir kağız verib bərk-bərk tapşırdı:
   
   - Bu axırıncı ümidimizdi. Çatdıra bilməsən, batdıq...
   
   - Axı, Cəmilə day çaya getmir. Qoymullar onu...
   
   Solğun bənizi bir az da ağardı:
   
   - Bəs, necə olsun?
   
   - Bəlkə, sinfimizdəki qızların birinə verim, aparsın?
   
   - Bir adama-zada deməzlər ki?
   
   -Arxayın ol...
   
   ***
   
   ...Gecə saat dörddə soyuqdan əsə-əsə qayıqda oturub gözləyirdim. Ətraf səssizlikdi. Elə bil yerlə göy yerini dəyişmişdi. Çay aydınlıq gecədə səmanı bölüb keçən kəhkəşana bənzəyirdi. Heç vaxt gecənin bu vədəsində çay qırağında olmamışdım. Sahil bu dəqiqə elə mənzərəli, elə sirli bir aləm idi ki, evdə yatanlara yazığım gəlirdi. Meşə o qədər sıx və müdhiş görünürdü ki, yadıma Amerika hinduları haqqında oxuduğum romanlardakı təsvirlər düşürdü... İndicə ağacların budaqları aralanacaq, oradan başı lələkli qırmızı dərililərin parıldayan iri gözləri baxacaqdı... Görəsən, bizim meşənin də adam yaşayan çağları olubmu?! Gəlib çıxmaq bilmirdilər. Bəlkə evdəkilər xəbər tutublar?! Elə olsa, deyəsən, mən özüm həmişəlik bu meşədə yaşamalı olacaqdım... Qayanın başında iki qaraltı göründü. Yerimi rahatlayıb avarlardan yapışdım. Zəkinin əlində çamadan, bir də iri bağlama vardı. Qalın yun şala bürünmüş Cəmilə bərk-bərk onun qolundan tutmuşdu. Səssizcə qayığa mindilər. O biri sahilə çatanda da heç biri dinmədi. Zəki bir əliynən boynumu qucaqlayıb başımı sinəsinə sıxdı. Cəmilə üzünü yana çevirdi. Ağlamamqçın mən də səsimi çıxarmadım. Onlar sahilə çıxıb gözdən itincə gözlədim. Geri qayıdanda xoruzlar ağız-ağıza verib banlaşdı. Ancaq indi təzə bir sabahın açılacağını düşünüb özümə gəldim...
   
   Evə girib yatağıma uzansam, da yata bilmədim. Sahilə qayıdıb qayanın başına çıxdım. Ömrümdə səhərin açılmasına tamaşa eləməmişdim. Qaranlıq yavaş-yavaş çəkilir, hava xəfif-xəfif işıqlaşır, amma səhər birdən açılır. Ətrafı seyr edə-edə düşünürdüm ki, gör, bir gecədə nələr olurmuş, nələr ola bilirmiş... Əgər yatmaq olmasaydı, insan bütün ömrü boyu təbiətin qoynunda olar, onun bütün gözəlliklərini görüb daha yaxından duyardı... Bu da səhər... Quşlar civildəşə-civildəşə uçub meşədən çıxdılar. Suyun qırağına, kolların başına qonub sabahın açılmasını istədikləri, bildikləri kimi qarşıladılar. Sahil gəmiynən şəhərə gedənlərin hay-küyüynən doldu. Qulağıma tanış kəlmələr dəydi. Nə tez xəbər tutmuşdular. Düz bir ay işimiz vardı. Hər şey yaddan çıxacaqdı, dildə-ağızda ancaq bu gecə baş verənlər olacaqdı. Zarafat deyil, müharibədən keçən iyirmi ildə kəndimizdə nə bir qız qaçıran olmuşdu, nə də bir oğlana qoşulub qaçan. Su aparmaqçın çaya enən qızların qaqqıltısını kim kəsə bilərdi. Odey, biri əliynən torpaqdan qazdığımız pilləkəni göstərib deyirdi:
   
   - Ay qızlar, ehtiyatlı olun ha, bu sehrli pilləkəndi. Onnan düşən bir də geri qayıtmır...
   
   Qızlara baxa-baxa fikirləşirdim ki, görəsən, mən bir də kimdən ötrü " sehrli pilləkən" düzəldəcəyəm?!
   
   Səs-küy kəsildi. Gəmi sahildən aralanıb çayın axarına qarşı üzməyə başladı. Yenə sular çalxalandı, ləpələr şappıltıynan qayalara çırpılıb soyuq damcılarını sıçratdı. Adama elə gəlirdi ki ağaclar, qayalar, hətta sahilə yaxın evlər belə gurultudan qorxub vahimə içində titrəyirlər. İndi nə o biri sahildə gözləyən vardı, nə də mən suların sakitləşməsini istəyirdim. Əksinə, bu gurultu mənə xoş gəlirdi. Elə bil, ləpələr adamların səs-küyünü həmişəlik batıracaq, bir azdan başlanacaq sorğu-sualdan canımı qurtaracaqdı... Arxadan səs eşidib döndüm. Hündür bir qayanın başına çıxmış qadın əl-qolunu ölçə-ölçə nəsə deyir, barmağıynan məni hədələyirdi. Gəminin gurultusu sözlərini ayırd eləməyə qoymurdu...
   
   
   
   Yanvar 1968-ci il.
   
   Kolanı.


YAZARIN ARXİVİ

2015-01-10 : ƏN UZUN GECƏ
2014-11-15 : QIRMIZI İP
2014-07-12 : GEC OLMAYAN
2014-07-05 : SAMAN ÇÖPÜ
2014-06-21 : GÜNAHSIZ
2014-06-14 : GÜNAHSIZ
2014-06-07 : GÜNAHSIZ
2014-05-31 : GÜNAHSIZ
2014-05-24 : GÜNAHSIZ
2014-05-17 : GÜNAHSIZ
2014-05-09 : GÜNAHSIZ
2014-05-03 : GÜNAHSIZ
2014-04-26 : GÜNAHSIZ
2014-03-15 : SONUNCU YARPAQ
2014-03-08 : MONMARTR, 18-40
2014-03-01 : Marsa da uçsaq
2014-02-22 : DƏRD ZİRVƏSİ
2014-02-15 : GEC DƏ OLSA...
2014-01-25 : GÜNDƏLİK
2014-01-18 : XİLASKAR
2013-10-12 : NƏNNİ
2013-09-21 : PAYIZ GƏLİR...
2013-08-17 : ADSIZ DUYĞULAR
2013-08-03 : ƏHYA GECƏLƏRİ
2013-07-06 : Sən dönsən...
2013-06-22 : KÖYNƏK
2013-05-25 : ÖZGƏ DƏRDİ
2013-02-09 : AĞILDAN BƏLA
2013-01-26 : DARIXAN ADAMLAR
2013-01-19 : DƏLİLİK ZAMANI
2013-01-12 : ƏSKİ YARALAR
2012-12-01 : SUSUZ DƏNİZ
2012-09-22 : GƏLDİN...
2012-09-15 : BİR QUCAQ SABAH
2012-09-08 : ANGEDONİYA
2012-08-18 : "DÜBEYTİ"
2012-06-30 : O TƏNHA AĞAC...
2012-06-02 : AĞ QARANQUŞ
2012-02-18 : HARMONİYA
2012-01-14 : QONŞU QIZ
2011-12-31 : TƏLƏSİRİK...
2011-12-10 : AYAQYALIN
2011-11-19 : XƏZAN YELİ
2011-10-15 : TƏSƏLLİ
2011-08-06 : DƏYİRMAN
2011-07-16 : ÇOX AZ ŞEY
2011-06-25 : SAVAŞIN 70 YAŞI
2011-05-14 : "QARA QUTU"
2011-03-19 : VƏDƏ KÜLƏYİ
2011-03-05 : KİŞİSİZ...
2011-02-26 : YAZA NƏ QALDI?!.
2011-02-19 : ADİ HƏYAT
2010-12-31 : İL KEÇDİ...
2010-11-06 : İMTİNA
2010-08-21 : KİBRİT FALI
2010-07-24 : YEL DƏYİRMANI
2010-05-08 : XİLASKAR
2010-04-10 : QİYAMƏT
2010-03-20 : XINAYAXDI
2010-02-27 : BOŞLUQ
2010-01-09 : KARVAN GETDİ...
2009-12-26 : YUXU KİMİ...
2009-12-19 : DARIXANDA...
2009-12-12 : İMTAHAN
2009-12-05 : QUYU
2009-10-17 : ELDƏN AYRI...
2009-10-10 : GÖZÜ YOLDA...
2009-10-03 : TARAZLIQ
2009-09-26 : ...YALVARMA!
2009-09-12 : İLĞIM
2009-09-05 : BİR STƏKAN ÇAY
2009-08-08 : QIRMIZI
2009-08-01 : SƏKKİZ SAAT
2009-07-11 : AĞIRLIQ
2009-04-25 : SIĞINACAQ
2009-04-11 : SÖZ VAXTI
2009-02-14 : ÜÇÜNCÜ YOLÇU
2009-01-31 : BİXƏBƏR
2009-01-24 : QIRMIZI VƏ QARA
2009-01-17 : BAŞQA ADAM
2009-01-10 : 3 SAATLIQ NƏFƏS
2008-12-31 : QUM SAATI
2008-12-13 : QURBANSIZ
2008-11-22 : CİDDİ MÖVZU
2008-11-15 : ÜMİD VƏ QORXU
2008-11-01 : AĞ YOL
2008-10-18 : AG VƏ QARA
2008-10-11 : KÜTLƏ
2008-09-20 : TƏSƏLLİ
2008-09-06 : YAZIQLIQ
2008-08-23 : ATA EVİ
2008-08-02 : ÇAY PULU
2008-07-05 : YADDAŞ AĞRISI
2008-06-14 : ÇƏRÇİVƏ
2008-04-19 : SÖZ ARDINCA...
2008-03-30 : İRƏVANLILAR
2008-03-20 : YAZA ÇIXDIQ...
2008-03-08 : UTANCAQ
2008-02-23 : BOZ AY
2007-12-15 : DARIXAN ADAMLAR
2007-12-01 : BİZƏ QALSA...
2007-11-24 : İŞIQSIZ DÜNYA
2007-10-27 : ETİRAF
2007-10-06 : GÜNLƏR VARDI...
SON XƏBƏRLƏR
2019-09-21
2019-09-20


VİDEO



ƏDALƏT BU GÜN
Redaktor seçimi
FOTOREPORTAJ
GÜNÜN SİTATI
SORĞU
"Qarabağ", yoxsa "Sevilya"?

"Qarabağ" (42.86%)
"Sevilya" (57.14%)

ÇOX OXUNAN
GÜNÜN LƏTİFƏSİ

Vaxtilə ölkənin baş antisemiti Mixail Andreyeviç Suslov danışdığı bu anektoda hələ də gülürük.

Sovetin vaxtı.

Bulvara bir çəllək kvas gətirirlər. Satıcı onu qoşqudan açıb satmağa hazırlaşır.

Bir nəfər yaxınlaşır:

-Çəlləyin hamısının qiyməti nə edir?

-Özün hesabla: iki yüz litr, hər bardağı da 30 qəpikdən. Yüz iyirmi manat.

-Al, bu da sənin pulun, get gəz, kef elə. Axşam gəlib boş çəlləyi götürərsən.

-Yaxşı!

Satıcı çıxıb gedir. Kişi plakat açır: "Kvas pulsuzdur”.

Camaat əvvəlcə təəccüblənir. Sonra yavaş-yavaş yaxınlaşır. Sonra növbə, sonra uzun növbə, daha sonra əsl izdiham. Söyüş, hay-həşir. Kimi növbəsiz soxulur, kiminə çatmır. Dava, mərəkə, bıçaqlaşma.

Milis gəlib, izdihamı dağıdır. Təhrikçilərisə qoduqluğa.

Kişini də aparırlar.

Sıxma-boğmaya salırlar.

-Dava salmaqda məqsədin nə idi?

-Qətiyyən belə bir məqsədim yox idi!

-Qeyri-qanuni ticarətlə məşğulsan?

-Camaata havayı kvas paylayırsan. Şahidlər var.

-Deməli oğurlamısan!

-Öz pulumla almışam. İxtiyarım çatır.

-Bəlkə dəlisən?

-Normal adamam. Arayışım var.

-Yaxşı, başa düşdük, biz səni buraxırıq. Ancaq, de görüm, niyə bunu edirdin? Niyə öz pulunu göyə sovurursan? Niyyətin nədir?

- Yaxşı, qoy deyim. Mən artıq yaşlı adamam. Dəqiq bilirəm ki, kommunizmə kimi yaşaya bilməyəcəm. Ancaq çox istəyirdim ki, kommunizmin necə olacağını öz gözlərimlə görüm...

Kommunizmdə...





digər lətifələr
ARXİV
FACEBOOK