ANA SƏHİFƏ / YAZARLAR

35 ARXADA QALDI...

Öndə də illər var...

47269    |   2015-01-17 09:28
Şriftin ölçüsü:
A+ Böyütmək
A+ Balacalaşdır

Bu yazını yazmaq mənim üçün çox asandı. Çünki bu yazı daha çox özümə aid olacaq. Amma burda bir məqam var: o da yazını başlamaq məqamı. Mən nə qədər fikirləşsəm də, yazını hardan, necə başlayacağımı qərarlaşdıra bilmirəm. Ona görə ki, barəsində yazacağım insan mənim həyatımın az qala 90 faizinin şahidi, iştirakçısı, bəlkə də hardasa elə özüdü...

Soyadımız eynidi... Hərəmiz Ərgünəş dağının bir üzündə doğulmuşuq... Onun doğulduğu kənd tanınmış Azərbaycan ziyalıları ilə məşhurdu. Mənim doğulduğum kənd daha çox erməni-müsəlman qarşıdurmasıyla, Cəfər Cabbarlının "1905-ci ildə" əsəriylə. Amma hər iki kəndin yaddaşında kifayət qədər önəmli hadisələr, insanlar olub və bu gün də var. Çünki Füzuli rayonu özünün bərəkətli torpaqlarıyla, sayılıb-seçilən işıqlı aydınlarıyla ölkə tarixində həmişə fərqlənir, seçilir, diqqəti çəkir. Bax, bu mənada onun da doğulduğu ailə təhsilin, ziyalılığın nümunəsi sayılır. Mən ilk dəfə onunla üzbəüz gələndə ilk kəlməsindən, ilk davranışından hiss etdim ki, açıq ürəkli, kökü-köməci bəlli, səxavəti, insanlığı hər şeydən öndə olan bir Allah bəndəsi çıxıb qarşıma. Bax, həmin o Allah bəndəsi ilə ilk görüşüm 1980-ci ilə təsadüf edir. Deməli, düz 35 il bundan öncə mən universitet tələbəsi olduğum illərdə, o vaxtlar əməkdaşlıq etdiyim "Təşviqatçı" jurnalının tapşırığı ilə Füzuliyə ezamiyyətə getmişdim. Məhz onda, o zamankı rayon rəhbərliyinin məsləhəti ilə rayonun fəal təşviqatçıları ilə görüşəsi oldum. Necə deyərlər, öncə iş, sonra təbii ki, gələn qonağa açılan sürfə. Həmin o süfrənin ətrafında dörd nəfər əyləşmişdi. Onlardan biri mərhum Kərim Məlikaslanov idi, digəri Camal Ocaqverdiyev, üçüncüsü barəsində yazmağa başladığım Dilavər Əliyev!

Bəli, biz Füzulidə, məşhur "Çənlibel" restoranında Köndələn gölünün Quruçayın sularını ləpələndirən havasında az qala gecə yarıya qədər əyləşib söhbət etdik, Allahın nemətlərindən daddıq... mövzular bir-birinə calandı... gecənin necə uzanıb getdiyini, vaxtın necə əridiyini hiss etmədik. Məhz həmin gün bizim 35 illik dostluğumuzun bünövrəsi qoyuldu. Elə bir dostluğun ki, nə dəyişən quruluş, nə ötən illər, nə müharibə, nə qaçqınlıq, nə düçar olduğumuz problemlər onun tükünü də tərpətmədi, onun üzünə toz da qondurmadı. Və...

Hə, yaxşı yadımdadı, məzuniyyətə getmişdim doğulduğum yerlərə. İndiki kimi mobil əlaqələr olmasa da, axtarıb tapdıq bir-birimizi. Bu dəfə üçümüz əyləşdik - Camal, Dilvar və mən. Yenə həmin söhbətlər, yenə həmin deyib-gülmələr və bir də... məclisin yarısında qəflətən səslənən təklif:

- Bəlkə süfrəmizi Bakıda açaq? Onsuz da hələ axşamdandı, qarşıda uzun bir gecə var...
Üçümüz də ayağa qalxdıq. Onun qırmızı rəngli "05"-nə əyləşdik, birbaşa Bakıya. Amma Bakıya qədər də birnəfəsə gəlmədik. Yol boyu İmişlidə, Sabirabadda, Şirvanda yarım saatlıq da olsa əyləndik, sübhə yaxın paytaxta çatıb gözümüzün acısını aldıq.. və yenə üzü geri qayıtdıq. Çünki onlar saat 10-da işdə olmalıydılar...

Bu, sadəcə xatirə deyil. Bu, əslində bizim bir-birimiz üçün nə qədər əziz, nə qədər diqqətli və son dərəcə həssas olduğumuzdan xəbər verirdi. Düşünərsiniz ki, o süfrədə içki olub və yəqin ki, həmin səslənən fikir də içkidən qaynaqlanıb. Xeyr, bu cür məqamlar bizim həyatımızda kifayət qədər baş verib və biz sadəcə, həmişə bir-birimizin istəyini dəstəkləmişik, bir-birimizin içindən keçənlərin gerçəkləşməsinə çalışmışıq. Bu məsələdə Dilavər xüsusilə fərqlənibdi. Onun yanında ən kiçik bir istəyini belə dilə gətirmək dərhal onun reaksiyasına səbəb olurdu. Sanki o istək yerinə yetməsə, hər şey alt-üst olacaqdı. Odur ki, Dilavərin yanında olanda, onun telefonuna zəng çalanda sözləri seçməyə, fikri min dəfə ələyib sonra dilə gətirməyə çalışmışam. Tam səmimiyyətimlə deyim ki, bu insan elə bil ki, dost yolunda əziyyət çəkmək üçün, dosta qayğı göstərmək üçün doğulubdu. Və onun istər vəzifə icraçısı olduğu illərdə, istər təqaüddə olduğu indiki məqamlarda belə bu adam dost sözünü çox az-az dilə gətirir və dilinə gələn dost sözü də onun üçün bütövlük, səmimiyyət və gerçəklik deməkdir. Mən dəfələrlə müşahidə etmişəm ki, ən yaxın adamının, necə deyərlər, beldən, qandan olan qohumunun sözünü, istəyini dostunun sözündən, istəyindən önə çəkməyib. Əksinə, özünəməxsus təbəssümü ilə deyib ki:

- Qağa, onlar gözləyə bilər. Dostu həmişə qazanmaq mümkün deyil. Birinci, dostun yükünə çiyin vermək lazımdı. Çünki o sənə güvənib. Sonra qohum-əqrabanın istəklərinə baxarıq...
Həyatım boyu özümü ən çox aid etdiyim dostlarımın içərisində Dilavər və Vahid Əlifoğlu birincilərin birincisi olub. Mən onların özlərini də bir-birlərinə yaxınlaşdırmışdım, mehribanlaşdırmışdım. Ona görə də Bakıdan çıxıb üzü Füzuliyə gedəndə, əgər Qayıdış qəsəbəsində ləngiyirdimsə, Dilavər səbəbini soruşmurdu. Bircə kəlmə deyirdi:

- Yəqin ki, şairlə oturmusan.

Təbii ki, mən də gülümsəyirdim. Və bu təbəssüm də ona söylədiyi sözün gerçəkliyini bildirirdi və yaxud da gecəyarısı Dilavərin qapısını döyüb qonağı olub üzü Bakıya qayıdanda Vahid Əlifoğlu o ərköyün, o köntöy və son dərəcə təbii ərkiylə:

- Yəqin gecəni Dilavərgildə qalmısan - deyə işarə vururdu...

Doğurdan da başqalarını deyə bilmərəm, mən şəxsən içimdə olan adamların, dostlarımın yanında, çevrəsində olanda özümü çox rahat və güclü hesab etmişəm. Bilmirəm, bu Allahın mənə lütfüdü, Allahın mənə bəxşeyişidi, hədiyyəsidi. Amma hər nədisə, əlim dost əlində olanda, telefonuma dost zəngi gələndə ürəyim də, ruhum da çox rahat olur. Çünki bu dostlar mənə, mənim ailəmə hər şey ediblər və etməkdədilər də. Hətta dünyasını dəyişən dostlarımın ailəsi, övladları yenə də o səmimiyyətlə mənim qapımı döyür. Və mən də eyni istəklə onların çağırışına səs verməyə tələsirəm. Bu, təkcə bir insanlıq missiyası deyil, bu həm də insanın öz iç dünyasının rahatlığı üçün görməsi vacib olan bir qaydadı, bir hərəkətdi...

Hə, 35 ildi ki, Dilavərlə dostuq... 35 ildi ki, biz bir-birimizi sınamadan, bir-birimizi bərkə-boşa çəkmədən Allahın verdiyi ömür payımızı qoşa yaşayıb, addımlayırıq. Onun bu ömür yolunda kifayət qədər maraqlı, uğurlu anları, günləri olub. Mənə elə gəlir ki, bu gün də o, övladlarının, nəvələrinin əhatəsində həmin o sevinci, o şirinlikləri könül rahatlığı ilə yaşayır. Təbii ki, insanın yaşının elə dövrləri olur ki, o bir anlıq dayanıb dincəlir və sonra çevrilib arxaya baxır. Bu mənada xalq yazıçısı İlyas Əfəndiyevin "Geriyə baxma qoca" əsərində həyatın müxtəlif anları öz əksini tapır. Bax, o müxtəlif anların içərsində mən bir şeyi, daha doğrusu, bir məqamı bu yazını diktə edəndə özüm üçün fəhm etdim. Axı Dilavər də həmin kənddəndi. Doğrudu, o, təqaüddə olsa da, hələ geriyə baxacaq qocanın yaşında deyil. Sadəcə, mən Saracıq kəndinin adını qabartmaq üçün bu priyomdan istifadə etdim və...

İndiki kimi yadımdadı. 1993-cü ilin yazında ürəyim ilk dəfə sözümə baxmadı. Yatağa düşdüm. Onda Beyləqanda uşaq bağçasında məskunlaşmışdım. Mürgüləyirdim. Səsə gözlərimi açdım. Oğlum söylədi ki, Dilavər əmi gəlib, özü ilə birlikdə həkim də gətirib. Rəhmətlik Barat həkim gəlmişdi. Füzulidə, bölgədə ümumiyyətlə hamı onun xətrini çox istəiyrdi. Yüksək əxlaqlı və mükəmməld kordioloq idi. O məni müayinə etdi, yazılmış dərmanlara baxdı və həkimin xəttini görən kim gülümsəyib dedi:

- Rafiq həkim baxıb sənə?

- Bəli.

- Artıq hər şey arxada qalıb, qorxulu bir şey yoxdu. İnfarktın yüngül formasıdı. Dava-dərmanları qəbul et və ürəyini gözlə - dedi.

Həkim sözlərini bitirməmiş Dilavər gülə-gülə:

- Deməli, indi durub süfrədə əyləşə bilər də - dedi.

Həkim başı ilə onun istəyini təsdiqlədi. Sürfə açıldı. Dilavərin qızı Vəsilə də onunla birgə gəlmişdi. O da evdə əl-ayaq işlərinə kömək etdi. Açığını deyim ki, Dilavər yoldakı restoranlardan əməlli-başlı yemək tədarükü də götürmüşdü. Biz hamımız süfrə arxasında cəm olduq. Badəni qaldıran Dilavər:

- Həkim, qağam bir "xoş gəldin!" deyə bilərmi?

Həkim:

- Əlbəttə, 100-150 olar.

Bəli, onun bu gəlişi, onun özü ilə gətirdiyi əhval-ruhiyyə təkcə mənim yox, həm də "evimizin" içindəki sönük, bir az da ümidsizliyə bənzəyən havanı vurub dağıtdı, hər şeyə əvvəli axarına döndü. Və özü də Dilavər bu cür hərəkətlərini təkcə onda etmədi. Mən 2003-cü ildə ağır avtomobil qəzasına düşəndə də Horadizdən Bakıya özünü ilk çatdıran o oldu. Səmimiyyətiylə, istiqanlılığıyla, bir də heç kimə büruzə vermədən, heç kimə hiss etdirmədən göstərdiyi maddi və mənəvi diqqətlə o, ailəmin də, mənim də bütövlükdə ətrafımın o qədər məhəbbətini, hörmətini qazanmışdı ki, bunu sözlə ifadə etmək mümkün deyil. Xüsusilə göstərdiyi diqqəti heç vaxt hiss etdirmədiyinə görə biz ona həmişə minnətdar olmuşuq...

Yeri gəlmişkən, bir məqamı da xatırladım. Bir gün Dilavər telefonuma zəng çaldı:

- Qağa, deyirəm axşam yığışaq bir yerə.

- Baş üstə. Amma hamımızın bir yerə yığışmağının yəqin ki, bir səbəbi var.

- Hə, uşaqlar mənim altmış yaşımı qeyd etmək istəyir...

Əlimi ürəyimin üstünə qoyub tam səmimiyyətimlə etiraf edirəm ki, ailəmiz qaçqın düşəndən sonra biz ilk dəfə idi ki, beşimiz də birlikdə ( iki qızım, oğlum və xanımım) evdən çıxıb məclisə gedirdik. Və ilk dəfə onda mən çox dəyərli Aqil Abbasın özünə və mənə bəyənib aldığı kostyumu geyindim. O vaxta qədər nədənsə kostyum geyinməyə o qədər meyl göstərmirdim. İndii də ailə üzvlərim o məclisi şirin bir xatirə kimi tez-tez dilə gətirir. Məclisdə yalnız Dilavərin və bizim ailəmiz toplaşmışdı. Özü də açıq şəkildə bildirmişdi ki, qohum-əqraba, qardaş-bacı ad günümü xatırlasa, buyurub evimə gəlsin. Biz iki qardaş özümüz üçün ad günü keçiririk...

Daha bir məqam: Beyləqandakı uşaq bağçasından ailəmi Bakıya köçürdüm. Motodromda özülsüz bir gecəqondu otağı tikmişdim. Həmin otağa yığışandan təqribən 10-15 gün sonra Bakıya gələn Dilavər maşını bizim həyətə sürdü. Düşüb xeyir-dua verdi, bir stəkan çay içdi. Sonra özünəməxsus ərklə:

- Qağa, gedək bu yurd-yuvanı yuyaq!

Evdən durub çıxanda əliylə çiynimə toxundu. Çevrilib ona baxdım. Qoltuq cibindən çıxardığı bükülünü mənə uzadıb:

- Bunu bacıma ver, (bizim evin xanımını nəzərdə tuturdu - Ə.M.) qoy təzə evin kəm-kəsirinə xərcləsin 

- dedi.

İndii etiraf edim ki, hər dəfə o məqamı xatırlayanda kövrəlirəm. Çünki ən doğma adamlarım, hətta ən əziz qan qozumlarım belə mənə bu münasi bəti göstərməmişdilər. Dilavər isə... o, tamam fərqlidi...
Bəli, içimdə, bütün həyatımda olan Dilavərlə bağlı yazmaq istədiyim o qədər məqamlar, o qədər hadisələr var ki, bir-birinə muncuq kimi düzülüb gedir. Hətta Dilavər ürəyindən ağır əməliyyat olanda belə, İranda müalicəyə gedəndə belə mənə, mənim ailəmə diqqətini azaltmadı. Sanki o, mənim üçün dünyaya xüsusi bir missiya ilə gəlmiş böyük dost, əziz qardaşdı! Allah ömür versin!




YAZARIN ARXİVİ

2018-09-21 : ÜMİD KƏNDİRİ
2018-09-14 : ÖMÜR YARPAQLARI
2018-09-08 : ŞUNURLULAR
2018-09-06 : Təzyiq yazısı
2018-09-05 : AYLI BİR GECƏ
2018-07-31 : HAVALI YAZI
2018-02-01 : "O SÖZƏCƏN..."
2017-12-15 : İLĞIM
2017-11-27 : «QABİL»
2017-11-24 : VAXT GÜNAHKARI
2017-09-27 : "BAYILDAN BAYIRA"
2017-08-29 : KİŞİ TİTULU
2017-08-11 : OVQAT YARADAN…
2017-07-29 : İSTƏK...
2017-07-28 : SÖZ HEYKƏLİ
2017-07-25 : BU DA 27–di!
2017-07-14 : "QALIN" ADAMLAR
2017-06-09 : GÜNAHIM NƏDİ?
2017-06-06 : "SNAYPER QIZ"
2017-05-26 : HAVADAKI ADAM
2017-05-05 : BAKI KÖÇKÜNÜ
2017-03-31 : SOY… QIRIM…
2017-03-01 : MÜŞFİQ TUFANI
2017-02-14 : "YADA DÜŞDÜ"
2017-02-10 : ÖMÜR QIRIQLARI
2017-02-03 : YAŞ HƏDDİ
2017-01-27 : NEKROLOQ
2017-01-19 : BİTMƏYƏN AĞRI
2017-01-06 : SON XƏBƏRDARLIQ
2016-12-16 : ALLAHIN İŞİ
2016-09-09 : BİR HECALI SÖZ
2016-08-13 : MƏKTUB
2016-08-12 : HAVA
2016-08-12 : MƏKTUB…
2016-07-01 : CƏNAB NAZİR
2016-06-17 : ÜMİD KƏNDİRİ
2016-04-29 : NİŞANÇI
2016-04-09 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-04-08 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-03-11 : MART OVQATI
2015-12-19 : MÜQƏDDƏS AMAL
2015-12-12 : YANIQ SƏS
2015-11-13 : Tofiq Abdinlə
2015-11-13 : ÜZ SUYU
2015-10-31 : SEÇİM ANI…
2015-09-12 : İNSANLIQ
2015-08-27 : YADDAŞ YAZISI
2015-08-19 : "AZƏRBAYCAN"
2015-07-10 : İLĞIM
2015-06-18 : DOST GEDİB…
2015-06-17 : "SAAT SƏSİ"
2015-05-06 : "AZƏRBAYCAN"
2015-04-22 : "YADA DÜŞDÜ"
2015-03-18 : "ADİ QƏŞƏM"
2015-02-28 : HAVALANMIŞ ADAM
2015-02-14 : SENSASİYA
2015-02-12 : BACI DOST OLARSA
2015-02-07 : YARPIZ SÖHBƏTİ
2015-01-16 : YAŞAYAN RUH
2015-01-10 : XAŞ + XAŞ
2015-01-09 : "QƏLƏM SƏSİ"
2014-12-27 : SAXTA BABA
2014-12-26 : SAXTA BABA
2014-12-20 : ŞUNURLU ADAMLAR
2014-12-16 : ELNURUN KİTABI
2014-12-11 : RUH ADAMI
2014-11-29 : NAXIŞLI ADAM
2014-11-20 : HƏYATIMDAKI ADAM
2014-11-15 : DİQQƏT TALONU
2014-11-14 : "QUM SAATI"
2014-11-12 : STATUS - KVO
2014-11-08 : BİR ƏTƏK DAŞ
2014-11-04 : PAMBIQLI QULAQLAR
2014-10-29 : "ƏDƏBİ HƏYAT"
2014-10-11 : AŞ QARASI
2014-10-04 : ZİNDAN UŞAQLARI
2014-09-03 : "YADA DÜŞDÜ"
2014-08-23 : İÇİMDƏKİ TOY
2014-07-18 : Kimsə yoxdu...
2014-07-05 : KİŞİ
2014-06-21 : ÜZ SUYU
2014-06-14 : TANISAM UTANACAQ
2014-05-24 : DİŞ ÇÖPÜ
2014-04-26 : QURU ADAM
2014-03-20 : İynə boyu yazı
2014-03-15 : LƏNƏTLƏNMİŞ
2014-01-25 : ÖZGƏ PALTARI
2013-12-21 : İSİNİŞMƏ...
2013-11-09 : QANADLI GÜNLƏR
2013-07-27 : DOST GEDİB...
2013-07-20 : PALAZA BÜRÜN...
2013-07-13 : YARIMÇIQ YAZI...
2013-05-08 : RUHUMUZUN ÜNVANI
2013-05-04 : "MAYOVKASIZ" MAY
2013-01-19 : DİRƏDÖYMƏ...
2012-12-20 : ATILAN İLK ADDIM
2012-12-08 : ÖGEY ANA
2012-12-07 : ŞAD XƏBƏR:
2012-11-27 : CANLI TARİX
2012-11-24 : SƏNSİZ
2012-11-16 : ÜMİD VERMƏK
2012-11-14 : SƏNSİZ
2012-10-13 : "BİZİM DÜNYA"
2012-08-18 : ADSIZ GÜNAHLAR
2012-06-23 : DON JUAN
2012-06-15 : ONDAN HAMIYA
2012-06-14 : RÜSTƏM KAMAL
2012-02-25 : DOLABDAKI ÜRƏK
2012-02-04 : BİR QIŞ NAĞILI
2012-01-07 : DİQQƏT QITLIĞI
2011-12-31 : SOVQAT
2011-12-17 : NƏFƏSLİK...
2011-11-12 : DOLAB
2011-08-27 : BİR SEVGİ DRAMI
2011-07-22 : SÖZÜN GÜNÜ
2011-07-16 : SİRLİ ZƏNG
2011-07-02 : İLİN YARISI
2011-06-11 : GÖRÜŞ YERİ
2011-05-28 : KÜT BIÇAQ
2011-04-30 : SATILIR
2011-04-23 : QAÇIRILAN QIZ
2011-04-16 : TƏNHA KİŞİ
2011-04-09 : GÖYDƏNDÜŞMƏ
2011-03-19 : AYDINLIQ
2011-03-15 : FRANSIZCA
2011-02-23 : 55-ə ÇATMADIN
2011-02-19 : Bu da bir il
2011-01-29 : GÖZMUNCUĞU
2011-01-22 : HƏYATIN BİR ANI
2011-01-08 : BAŞLANĞIC
2010-12-31 : BU DA İLİN SONU
2010-12-25 : CAN AĞRISI
2010-11-06 : SEÇİLƏN
2010-10-30 : YARALI DURNA
2010-09-18 : PƏRAKƏNDƏ YAZI
2010-07-31 : Axtarış
2010-07-02 : ÜMİD SORAĞINDA
2010-05-01 : DÜYÜNÇƏ
2010-04-17 : CƏRRAH BIÇAĞI
2010-02-20 : DÖZÜM MƏQAMI
2010-01-30 : AYRILIQ ANI
2010-01-16 : SEÇİM ANI
2009-12-12 : SÜKUTLA SÖHBƏT
2009-11-27 : BƏRAƏT KAĞIZI
2009-11-21 : KÖLGƏLƏR...
2009-10-31 : YARPAQ TÖKÜMÜ
2009-10-10 : CAVABSIZ SUALLAR
2009-09-12 : BİR AN
2009-08-22 : HƏFTƏMİN ACISI
2009-06-20 : XOCALI TOYU
2009-06-06 : UZUN BİR GÜN...
2009-05-23 : VAXTINDA
2009-05-02 : AĞLAYAN BULUDLAR
2009-03-14 : "BƏXTƏVƏRLİK"
2009-03-07 : ANAMA MƏKTUB...
2009-02-28 : ADİ RİYAZİYYAT
2009-01-31 : CAN AĞRISI
2009-01-24 : "ƏZABSIZ ANLAR
2009-01-10 : BƏHANƏ
2008-12-31 : Bazarlıq
2008-12-13 : DƏLİ ADAM
2008-12-06 : FAYDASIZ QAZINTI
2008-11-22 : PULUN VAR?
2008-11-15 : QALXANIN ENMƏSİ
2008-10-18 : ÖMRÜN BİR ANI
2008-10-11 : PAYIZ YAĞIŞLARI
2008-09-28 : MƏKTUBLAŞMA
2008-09-06 : QAYNAR QAZAN
2008-08-30 : ERA
2008-08-23 : OVCUMDA YANAN OD
2008-08-02 : QARIŞIQ YAZI
2008-07-12 : QƏFLƏT YUXUSU
2008-06-28 : ƏRKƏSÖYÜN
2008-06-07 : BAŞ AĞRISI
2008-05-17 : QURUMUŞ GÜLLƏR
2008-04-19 : DAŞ
2008-03-20 : ATHAAT
2008-02-02 : PASİBAN
2008-01-12 : AMERİKA AYISI
2007-12-06 : XƏBƏRDARLIQ
2007-11-24 : QALMAQAL
2007-11-23 : ÇÖKHAÇÖK
2007-11-22 : QIZDIRICI...
2007-11-03 : QOYUN BƏXTİ...
2007-10-27 : AŞİQLİK
2007-10-24 : XƏCALƏT
2007-10-19 : PAYIZ NOTLARI
2007-10-10 : BASARAT
2007-10-06 : ƏBƏDİ ÜNVAN
2007-10-06 : PERSONAJ
2007-10-05 : ÜÇ PÖHRƏ
2007-10-04 : HADİSƏ
2007-10-03 : HAVA
2007-10-02 : ÜZƏRLİK
2007-09-22 : HÖKM
2007-09-15 : VAHİMƏ
2007-09-01 : İNSTİNKT
2007-08-28 : NİYƏ ÖLDÜ?..
2007-08-15 : GÜNAH
2007-08-11 : PARALEL
2007-08-08 : GÜNVURMA
2007-08-07 : SALON
2007-08-04 : HÖRMƏT(sizlik)
2007-07-31 : TELEFON ZƏNGİ
2007-07-28 : QUDUZLUQ
2007-07-26 : BU DA 17 YAŞ...
2007-07-17 : BİLİRSƏNMİ?
2007-07-11 : BAŞAĞRISI
2007-07-04 : MƏNİ TANIMADIN?
2007-07-03 : SERİAL
2007-06-12 : "DEPUTAT OTAĞI"
2007-06-09 : ÖRKƏN
2007-05-25 : QARAVƏLLİ
2007-05-20 : AXSAYAN YERİMİZ
2007-05-05 : MUSA YAQUB -70
2007-05-01 : KƏNDİR
2007-04-20 : ŞƏKİL
2007-04-14 : STRESS
2006-12-08 : YUXU
2006-10-14 : GÜNAH
2006-10-10 : LAZIM GƏLSƏ...
SON XƏBƏRLƏR
2018-09-21


VİDEO



ƏDALƏT BU GÜN
Redaktor seçimi
FOTOREPORTAJ
GÜNÜN SİTATI
SORĞU
Qiymətlər qalxandan sonra avtobusa minəcəksiniz?

Hə (66.67%)
Yox (33.33%)

ÇOX OXUNAN
GÜNÜN LƏTİFƏSİ
- Ədə, dünən məni evə kim gətirib?
- Mən apardım qaqa, amma eşşək qədər içmişdin haa.
- Ay lom, biz 5-ci mərtəbədə qalırıq, mən səhər 4-cü mərtəbədəki xalaşkanın evində oyanmışam.
- Dəlisən sən? Qapını atan açdı axı.




digər lətifələr
ARXİV
FACEBOOK