ANA SƏHİFƏ / YAZARLAR

BU DÜNYANIN QARA ŞAİRİ

O, təpədən dırnağa yumor idi

39567    |   2015-01-08 01:49
Şriftin ölçüsü:
A+ Böyütmək
A+ Balacalaşdır





Həyat çox qəribəliklərlə və həm də bu qəribəliklərin özünün təsiriylə zəngin olduğu kimi, həm də yaşamaq üçün sözün bütün mənalarında çox çətindi. Düşünməyin ki, bu ilk və dolaşıq cümlə ilə mən elə yazının əvvəlində sizləri çətin bir duruma salmaq istəyirəm. Bu heç də belə deyil. Öncə ona görə ki, mən də bu həyatın qəribəliklərini, o qəribəliklərdən doğan təsirləri və nəhayət çətinlikləri hər gün, hər saat, hər an yaşayıram. Belə demək mümkünsə, mən onları köynək kimi əynimə geyinirəm və elə özümlə də birlikdə artıq bütün ruhumu, bütün varlığımı özümünküləşdirmiş bu həyatın içində əriyib gedirəm...
Doğrudan da qəribədi. Dünən, beş gün öncə, lap elə beş dəqiqə bundan əvvəl söhbət etdiyin, zarafatlaşdığın, üz-üzə dayandığın adam birdən qeybə çəkilir, ruha çevrilir, başqa bir dünyanın adamı olur. Onu tutub saxlaya bilmirsən, onun getməsinə mane olmağa gücün çatmır. Və sən bu gücsüzlüyün, sözün həqiqi mənasında acizliyin qarşısında yalnız susursan. Özü də göz yaşlarını içinə axıda-axıda... bu göz yaşlarınla ürəyini sulayıb göyrədə-göyərdə... Göyərən ürək olmur, ona səpilmiş dərdin toxumları olur... ayrıldığın, əbədi yoxluğun hüceyrələri olur... Bax beləcə, insan öz gücsüzlüyünə çəkilib itdiyi üçün yalnız göynəməklə, xatirə danışmaqla qalan ömrünü yaşamaqda davam edir. Çox təəssüf ki, biz ən çox istədiklərimizi, ən çox sevdiklərimizi daha tez itiririk. Görünür, meyvənin yaxşısı budaqdan tez üzülən kimi, insanların da əsili, yaxşısı, indiki dildə desəm, orijinalı daha tez Tanrı dərgahına aparılır. Bax, məhz həmin orijinallarından, halal və paklardan biri idi Vaqif Cəfərli. Elə ona görə də onu böyük Yaradan bu dünyada qalıb çirklənməkdən, nələrəsə bulaşmaqdan qorumaq üçün daha tez apardı. Apardı ki, onun o duzlu-məzəli söhbətlərinə, o satirik ruhun hopduğu misralarına özü qulaq assın, özü dinləsin. Çünki biz yerdə onu görmədik, qiymətləndirmədik, dəyər vermədik. Sadəcə, ona ərklə, bir doğmalıqla "qara şair" dedik. O, həqiqətən qara idi!!!
Yəqin ki, bilirsiniz, "qara" sözünün yozumu böyük deməkdi, lap elə Qara dəniz kimi. Vaqif də böyük idi, səsiylə, pıçıltılarıyla, yazılarıyla, insanlığıyla... İndinin özündə də gözümün önündə onun dərd hopmuş çöhrəsi çəkilib getmir. Hər dəfə kitablarına əl vuranda, barəsində söhbət salıb söz eşidəndə, gözünün dibindəki işıq və bir də barmaqlarının arasındakı siqaret məni öz oduyla, öz tüstüsüylə qarsıyır, yandırır. Çünki o, ömür boyu həm bir insan kimi, həm bir şair kimi, həm də bir başdan-ayağa yumorla süslənmiş Allah bəndəsi kimi yanırdı, qovrulurdu. Bunu görməmək, bunu duymamaq mümkünsüz idi. Və mən onu şəxsən tanıdığım gündən anladım ki, bu arıq, ucaboy, amma içi odla dolu olan insan yanmaq üçün doğulub. Elə yandığına görə də o, için-için qaralırdı. Necə ki, kösöv alışır, amma çox xəfif, çox gizli bir şəkildə içdən yandığına görə onun qaraldığı ancaq diqqəti çəkir. Yalnız əlini vuranda onun hələ də yandığını hiss edirsən...
Mən Vaqif Cəfərlini ilk dəfə mətbuatdan tanıdım. Təbii ki, imzasıyla. Zaman elə gətirdi ki, biz onunla Beyləqanda qarşılaşdıq. Doğulduğum kənd işğal olunduqdan sonra ailəmi Beyləqandakı uşaq bağçasında yerləşdirdim. Həmin uşaq bağçası rayon mərkəzində, beyləqanlıların daha çox toplaşdığı ərazinin 100-150 metrliyində idi. Bir gün lap çoxdan tanıdığım, çörək kəsdiyim, özümə doğma bildiyim şair Bəhram Fərmanzadə ilə rayon mərkəzindəki çayxanaların birində görüşdük. Təzəcə çaylarımızı süzüb içməyə başlamışdıq ki, birdən Bəhram özünəməxsus şəkildə əlini gözünün üstünə qaldırıb:
- Vaqif, ay Vaqif, bəri gəl! - dedi.
Arıq, az qala Afrika vətəndaşlarını xatırladan çöhrəsiylə bir nəfər bizə yaxınlaşdı. Bəhram onu mənə təqdim etdi:
- Həmişə barəsində danışdığım Vaqif Cəfərli bax, budu.
Qalxıb ona əl uzatdım, özümü təqdim etmək istədim. Məni qabaqladı:
- Əbülfət Mədətoğlunu tanıyıram. Yazılarını da oxumuşam, qəzetdə şəkillərini də görmüşəm...
Bəli, onun bu isti yanaşması və az qala məni yüz ildi tanıyırmış kimi ərklə əlimi sıxması o ilk görüşün bütün dadını-duzunu o qədər şirinləşdirdi, gözəlləşdirdi ki, Bəhramla etdiyimiz söhbətin tam səlahiyyətli iştirakçısına çevrildi və mənim Beyləqanda keçən günlərimin hamısının iştirakçısı oldu Vaqif Cəfərli.
Vaqif Beyləqanın Əlinəzərli kəndində yaşayırdı. İsti bir yuvası var idi. Bir dəfə zarafatla dedi ki:
- Ə, qağa, sən heç bizim qapını açmıyacaqsan? Səndən o qədər danışmışam, kitablarını arvad-uşaq stolun üstündən də götürmür.
Bəli, bu səmimiyyətdən sonra, bu ürəkdən gələn dəvətdən sonra təbii ki, Vaqifə qoşulub onlara getdim. Həyətdə qoyulmuş stolun üstündə Vaqifin dəftəri, qələmi, çap olunmuş kitabları və bir də mənim ona aftoqrafla bağışladığım kitablar qoyulmuşdu. Biz masa araxsında əyləşəndə Vaqif yenə öz səmimiyyətiylə:
- Yay oldu, mənim iş yerim bu masanın arxası olur. Ona görə də arvad-uşaq dəftər-qələmimə əl vurmur, eləcə üstünü örtürlər. Sonra da mən gələndə başlayıram işləməyə...
Vaqifin xanımı gözəl çay dəmlədi, süfrə açdı. Biz onun çox da böyük olmayan bağ-bağçasını gəzib-dolaşdıq. Və Vaqif necə oldusa ovdan söhbət saldı. Mənim də ov həvəskarı olduğumu biləndə, qızını səslədi ki, içəridən tüfəngini gətirsinlər. Gətirdilər də. Onu sinəsinə sıxıb möhkəm sığalladı. Dedi ki, iki gün öncə fırlandım, bir-iki güllə atdım, boşa getmədi. Turac da vurmuşdum, dovşan da.
Sözünü kəsdim:
- Sən nə yaman namərd adamsan, bu boyda ovları tək yemisən?!
Güldü və söz verdi ki, növbəti dəfə mütləq mənim üçün də ov edəcək. Beləcə, ayrıldım Vaqifdən. Bu görüşümüzdən bir neçə gün sonra həyat məni təkrar sınağa çəkdi. Qəzaya tuş oldum. Bu qəzadan təqribən bir ay sonra Beyləqana, uşaqların yanına yollandım. Artıq sağlamlığımla bağlı çox da gəzib-dolaşa bilmirdim, sınıqlar imkan vermirdi. Bir gün sarğını dəyişmək üçün Beyləqan xəstəxanasına getmişdim. Bağçadakı sığındımığımız yerə qaydıb gələndə evdə dedilər ki, Bəhram Fərmanzadə ilə Vaqif Cəfərli gəlmişdilər. Sənə pay da gətirmişdilər. Amma Vaqif evdə olmadığını bilib payı özüylə götürüb apardı. Anlaya bilmədim ki, bu nə məsələdi. Güldüm. Evdəkilər təəccüblə üzümə baxdılar.
- Yəqin Vaqif dovşan vurub gətiribmiş, özü də bişmiş şəkildə. Mən evdə olmamışam deyə Bəhramla gediblər dovşanın "cəzasını" verməyə.
Doğurdan da bir neçə gün sonra Vaqif etiraf etdi ki, dovşan vurub gətirmişdi.
- Sən evdə olmadın, mən də Bəhramla günorta öynəsini boş keçirmək istəmədim. Yerin məlum, arağı Bəhram aldı, dovşanı da mən gətirmişdim. Arağın yarısından çoxunu sənin sağlığına içdik. Çünki dovşan məsələsində səbəbkar sən idin...
Bəli, Vaqif son dərəcə zəhmətkeş və səmimi insan idi, şair idi. Onun şeirlərini oxuyanda yumorun, satiranın gücünü bir daha duyurdum, hiss edirdim. İstər zamanın nöqsanlarını, istər insanların xəbisliyini, acgözlüyünü o qədər təbii və səmimi, həm də yumor hopmuş misralarla tərənnüm edirdi ki, oxuduqca həm gülürdün, həm düşünürdün. Bir dəfə ondan soruşdum:
- Sənə qara şair adını kim verib?
Gülümsədi:
- Ustadımız Ənvər Əhmədi tanıyırsan da, o deyib mənə ilk dəfə "qara şair".
Vaqifi itirəndən xeyli sonra bu barədə Ənvər müəllimlə danışanda o da içdən gələn bir kədərlə söylədi:
- Vaqif gözəl insan idi, yaxşı şair idi. Heyf tez itirdik. Hərdən darıxıram onunçün. Gözü, könlü tox adam idi...
Bəli, Vaqiflə bağlı bölgə müxbiri olduğu "Kirpi" jurnalının baş redaktoru Polad Qasımov da ağızdolusu danışıb həmişə onun saflığını, sözü birbaşa deməsini, özünü olduğu kimi göstərməsini xüsusi vurğulayıb. Mənim içimdə olan dostlarımdan başqa biri, yəni Mobil İsmayılov da Vaqif haqqında ürək ağrısı ilə söz açır həmişə.
Bəli, Vaqif Cəfərli mənim həyatımda, mənim ailə üzvlərimin yaddaşında orijinal bir insan kimi qalıb. Onun ütüsüz, rəngsiz, necə deyərlər, Allahın yaratdığı kimi, tam çılpaq bir səmimiyyəti, bir ürəyi var idi. Heç vaxt danışanda, söz deyəndə dilinin altında çöp olmazdı. O necə düşünürdü, necə görürdüsə, elə də yazırdı. Həddindən artıq sadəlöhv idi. Eşitdiyi, ona deyilən hər sözə inanırdı. Bir dəfə onu get-gələ salan bir adamla bağlı söhbət düşdü. Mən ona söylədim ki, neçə illərdi bu adamı tanıyırsan? Dedi ki, bir on-on iki il olar. Dedim bu illər ərzində o adamı öyrənmək, onu tanımaq imkanın olmayıb? Yenə güldü. Dedi, mən onu özündən də yaxşı tanıyıram. Sadəcə, mən onu adam bilirəm. Ona görə də dediyi yalanlara da inanıram və hər dəfə də düşünürəm ki, o növbəti dəfə mənə yalan deməyəcək və yaxud da dediyi yalanlara görə üzr istəyəcək. Amma həmin adam Vaqifə ömrünün sonuna qədər yalan dedi və ömrünün sonuna qədər də Vaqifdən üzr istəmədi və Vaqif də ona inandı. Çünki Vaqif qarşısındakını adam bilirdi, adam görürdü. Çox təəssüf...
Bir dəfə çayxanada əyləşib ədəbiyyatdan, Qarabağdan, Beyləqanda məskunlaşmış qaçqınlardan söhbət salmışdıq. Söhbətin şirin yerində Vaqif əlini qoltuq cibinə uzadıb bir dəftərçə çıxardı və baxışlarımla onu izlədiyimi, Bəhramın da ona maraqla baxdığını görüb öncə gülümsədi. Sonra isə:
- Bu şeiri sənin kəndin, yəni Tuğ işğal olunan gün yazmışam, onda səni qiyabi tanıyırdım. Qiyabi tanıdığım ruh dostuma ürəyim ağrıdı. Hansı durumda olduğunu, odun-alovun içindən çıxa bilmədiyini düşünə-düşünə yazdım bu şeiri. Şeirin ilk misrası belə idi:

Alo, alo dispetçer
Beyləqana cavab ver...

Vaqif Cəfərli həmin şeirin üzərinə aftoqraf yazıb mənə bağışladı və o şeir mənim uşaqlarımın dilinin əzbəri oldu. Bax, beləcə, bir dost idi, bir şair idi, bir insan idi Vaqif Cəfərli. Beləcə də iç dünyamızda qaldı, iç dünyamızda yaşadı və yaşayır. Və nəhayət...
Bəli, əvvəldə xatırlatdım ki, biz itirəndən sonra dəyər veririk, qiymətləndiririk... Biz hər şeyin gözəlinin bizim əlimizdən tez alındığının fərqinə varmadıq və nəhayət biz bilmədik ki, nələri, kimləri itiririk. Lakin... Bəlkə də həyatın ən yadda qalan bir çaları da elə yaxşıların bu dünyaya tez əlvida deməsindədi?.. Nə bilim...


YAZARIN ARXİVİ

2017-12-15 : İLĞIM
2017-11-27 : «QABİL»
2017-11-24 : VAXT GÜNAHKARI
2017-09-27 : "BAYILDAN BAYIRA"
2017-08-29 : KİŞİ TİTULU
2017-08-11 : OVQAT YARADAN…
2017-07-29 : İSTƏK...
2017-07-28 : SÖZ HEYKƏLİ
2017-07-25 : BU DA 27–di!
2017-07-14 : "QALIN" ADAMLAR
2017-06-09 : GÜNAHIM NƏDİ?
2017-06-06 : "SNAYPER QIZ"
2017-05-26 : HAVADAKI ADAM
2017-05-05 : BAKI KÖÇKÜNÜ
2017-03-31 : SOY… QIRIM…
2017-03-01 : MÜŞFİQ TUFANI
2017-02-14 : "YADA DÜŞDÜ"
2017-02-10 : ÖMÜR QIRIQLARI
2017-02-03 : YAŞ HƏDDİ
2017-01-27 : NEKROLOQ
2017-01-19 : BİTMƏYƏN AĞRI
2017-01-06 : SON XƏBƏRDARLIQ
2016-12-16 : ALLAHIN İŞİ
2016-09-09 : BİR HECALI SÖZ
2016-08-13 : MƏKTUB
2016-08-12 : MƏKTUB…
2016-08-12 : HAVA
2016-07-01 : CƏNAB NAZİR
2016-06-17 : ÜMİD KƏNDİRİ
2016-04-29 : NİŞANÇI
2016-04-09 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-04-08 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-03-11 : MART OVQATI
2015-12-19 : MÜQƏDDƏS AMAL
2015-12-12 : YANIQ SƏS
2015-11-13 : Tofiq Abdinlə
2015-11-13 : ÜZ SUYU
2015-10-31 : SEÇİM ANI…
2015-09-12 : İNSANLIQ
2015-08-27 : YADDAŞ YAZISI
2015-08-19 : "AZƏRBAYCAN"
2015-07-10 : İLĞIM
2015-06-18 : DOST GEDİB…
2015-06-17 : "SAAT SƏSİ"
2015-05-06 : "AZƏRBAYCAN"
2015-04-22 : "YADA DÜŞDÜ"
2015-03-18 : "ADİ QƏŞƏM"
2015-02-28 : HAVALANMIŞ ADAM
2015-02-14 : SENSASİYA
2015-02-12 : BACI DOST OLARSA
2015-02-07 : YARPIZ SÖHBƏTİ
2015-01-16 : YAŞAYAN RUH
2015-01-10 : XAŞ + XAŞ
2015-01-09 : "QƏLƏM SƏSİ"
2014-12-27 : SAXTA BABA
2014-12-26 : SAXTA BABA
2014-12-20 : ŞUNURLU ADAMLAR
2014-12-16 : ELNURUN KİTABI
2014-12-11 : RUH ADAMI
2014-11-29 : NAXIŞLI ADAM
2014-11-20 : HƏYATIMDAKI ADAM
2014-11-15 : DİQQƏT TALONU
2014-11-14 : "QUM SAATI"
2014-11-12 : STATUS - KVO
2014-11-08 : BİR ƏTƏK DAŞ
2014-11-04 : PAMBIQLI QULAQLAR
2014-10-29 : "ƏDƏBİ HƏYAT"
2014-10-11 : AŞ QARASI
2014-10-04 : ZİNDAN UŞAQLARI
2014-09-03 : "YADA DÜŞDÜ"
2014-08-23 : İÇİMDƏKİ TOY
2014-07-18 : Kimsə yoxdu...
2014-07-05 : KİŞİ
2014-06-21 : ÜZ SUYU
2014-06-14 : TANISAM UTANACAQ
2014-05-24 : DİŞ ÇÖPÜ
2014-04-26 : QURU ADAM
2014-03-20 : İynə boyu yazı
2014-03-15 : LƏNƏTLƏNMİŞ
2014-01-25 : ÖZGƏ PALTARI
2013-12-21 : İSİNİŞMƏ...
2013-11-09 : QANADLI GÜNLƏR
2013-07-27 : DOST GEDİB...
2013-07-20 : PALAZA BÜRÜN...
2013-07-13 : YARIMÇIQ YAZI...
2013-05-08 : RUHUMUZUN ÜNVANI
2013-05-04 : "MAYOVKASIZ" MAY
2013-01-19 : DİRƏDÖYMƏ...
2012-12-20 : ATILAN İLK ADDIM
2012-12-08 : ÖGEY ANA
2012-12-07 : ŞAD XƏBƏR:
2012-11-27 : CANLI TARİX
2012-11-24 : SƏNSİZ
2012-11-16 : ÜMİD VERMƏK
2012-11-14 : SƏNSİZ
2012-10-13 : "BİZİM DÜNYA"
2012-08-18 : ADSIZ GÜNAHLAR
2012-06-23 : DON JUAN
2012-06-15 : ONDAN HAMIYA
2012-06-14 : RÜSTƏM KAMAL
2012-02-25 : DOLABDAKI ÜRƏK
2012-02-04 : BİR QIŞ NAĞILI
2012-01-07 : DİQQƏT QITLIĞI
2011-12-31 : SOVQAT
2011-12-17 : NƏFƏSLİK...
2011-11-12 : DOLAB
2011-08-27 : BİR SEVGİ DRAMI
2011-07-22 : SÖZÜN GÜNÜ
2011-07-16 : SİRLİ ZƏNG
2011-07-02 : İLİN YARISI
2011-06-11 : GÖRÜŞ YERİ
2011-05-28 : KÜT BIÇAQ
2011-04-30 : SATILIR
2011-04-23 : QAÇIRILAN QIZ
2011-04-16 : TƏNHA KİŞİ
2011-04-09 : GÖYDƏNDÜŞMƏ
2011-03-19 : AYDINLIQ
2011-03-15 : FRANSIZCA
2011-02-23 : 55-ə ÇATMADIN
2011-02-19 : Bu da bir il
2011-01-29 : GÖZMUNCUĞU
2011-01-22 : HƏYATIN BİR ANI
2011-01-08 : BAŞLANĞIC
2010-12-31 : BU DA İLİN SONU
2010-12-25 : CAN AĞRISI
2010-11-06 : SEÇİLƏN
2010-10-30 : YARALI DURNA
2010-09-18 : PƏRAKƏNDƏ YAZI
2010-07-31 : Axtarış
2010-07-02 : ÜMİD SORAĞINDA
2010-05-01 : DÜYÜNÇƏ
2010-04-17 : CƏRRAH BIÇAĞI
2010-02-20 : DÖZÜM MƏQAMI
2010-01-30 : AYRILIQ ANI
2010-01-16 : SEÇİM ANI
2009-12-12 : SÜKUTLA SÖHBƏT
2009-11-27 : BƏRAƏT KAĞIZI
2009-11-21 : KÖLGƏLƏR...
2009-10-31 : YARPAQ TÖKÜMÜ
2009-10-10 : CAVABSIZ SUALLAR
2009-09-12 : BİR AN
2009-08-22 : HƏFTƏMİN ACISI
2009-06-20 : XOCALI TOYU
2009-06-06 : UZUN BİR GÜN...
2009-05-23 : VAXTINDA
2009-05-02 : AĞLAYAN BULUDLAR
2009-03-14 : "BƏXTƏVƏRLİK"
2009-03-07 : ANAMA MƏKTUB...
2009-02-28 : ADİ RİYAZİYYAT
2009-01-31 : CAN AĞRISI
2009-01-24 : "ƏZABSIZ ANLAR
2009-01-10 : BƏHANƏ
2008-12-31 : Bazarlıq
2008-12-13 : DƏLİ ADAM
2008-12-06 : FAYDASIZ QAZINTI
2008-11-22 : PULUN VAR?
2008-11-15 : QALXANIN ENMƏSİ
2008-10-18 : ÖMRÜN BİR ANI
2008-10-11 : PAYIZ YAĞIŞLARI
2008-09-28 : MƏKTUBLAŞMA
2008-09-06 : QAYNAR QAZAN
2008-08-30 : ERA
2008-08-23 : OVCUMDA YANAN OD
2008-08-02 : QARIŞIQ YAZI
2008-07-12 : QƏFLƏT YUXUSU
2008-06-28 : ƏRKƏSÖYÜN
2008-06-07 : BAŞ AĞRISI
2008-05-17 : QURUMUŞ GÜLLƏR
2008-04-19 : DAŞ
2008-03-20 : ATHAAT
2008-02-02 : PASİBAN
2008-01-12 : AMERİKA AYISI
2007-12-06 : XƏBƏRDARLIQ
2007-11-24 : QALMAQAL
2007-11-23 : ÇÖKHAÇÖK
2007-11-22 : QIZDIRICI...
2007-11-03 : QOYUN BƏXTİ...
2007-10-27 : AŞİQLİK
2007-10-24 : XƏCALƏT
2007-10-19 : PAYIZ NOTLARI
2007-10-10 : BASARAT
2007-10-06 : ƏBƏDİ ÜNVAN
2007-10-06 : PERSONAJ
2007-10-05 : ÜÇ PÖHRƏ
2007-10-04 : HADİSƏ
2007-10-03 : HAVA
2007-10-02 : ÜZƏRLİK
2007-09-22 : HÖKM
2007-09-15 : VAHİMƏ
2007-09-01 : İNSTİNKT
2007-08-28 : NİYƏ ÖLDÜ?..
2007-08-15 : GÜNAH
2007-08-11 : PARALEL
2007-08-08 : GÜNVURMA
2007-08-07 : SALON
2007-08-04 : HÖRMƏT(sizlik)
2007-07-31 : TELEFON ZƏNGİ
2007-07-28 : QUDUZLUQ
2007-07-26 : BU DA 17 YAŞ...
2007-07-17 : BİLİRSƏNMİ?
2007-07-11 : BAŞAĞRISI
2007-07-04 : MƏNİ TANIMADIN?
2007-07-03 : SERİAL
2007-06-12 : "DEPUTAT OTAĞI"
2007-06-09 : ÖRKƏN
2007-05-25 : QARAVƏLLİ
2007-05-20 : AXSAYAN YERİMİZ
2007-05-05 : MUSA YAQUB -70
2007-05-01 : KƏNDİR
2007-04-20 : ŞƏKİL
2007-04-14 : STRESS
2006-12-08 : YUXU
2006-10-14 : GÜNAH
2006-10-10 : LAZIM GƏLSƏ...
SON XƏBƏRLƏR
2018-01-20
2018-01-19


VİDEO



ƏDALƏT BU GÜN
Redaktor seçimi
FOTOREPORTAJ
GÜNÜN SİTATI
SORĞU
Təbii qaz limitini keçmisinizmi?

Hə (75%)
Yox (25%)

ÇOX OXUNAN
GÜNÜN LƏTİFƏSİ
Mollaya xəbər verirlər ki, qayınanasını su aparıb. Molla gəlib girir çaya, başlayır su yuxarı axtara-axtara getməyə. Görənlər soruşurlar ki:
- Ay Molla, bu necə axtarmaqdı? Cənazə su axan tərəfə gedər, ya yuxarı dırmaşar?
Molla deyir:
- Siz onu tanımırsınız. O, elə bir tərs adam idi ki, hökmən yuxarı gedib. Sizin işiniz olmasın, mən bu saat onu tapacağam.




digər lətifələr
ARXİV
FACEBOOK