ANA SƏHİFƏ / YAZARLAR

TARLA NƏFƏS-NƏFƏSƏ

50 ildi o, belə yaşayır

42310    |   2016-01-23 10:36
Şriftin ölçüsü:
A+ Böyütmək
A+ Balacalaşdır

Açığını deyim ki, onun barəsində o qədər də böyük bilgim yox idi. Və hətta bildiklərimi də demək olar ki, unutmuşdum, çünki bu, unutqanlıq deyilən bəla bizim qanımızda-canımızdadı. Üstəlik bu canımızda-qanımızda olan bəlaya haqq qazandırmaq üçün bir deyim də uydurmuşuq: Gözdən uzaq olan, könüldən də uzaq olar...

Bəli, bu gün gözümüzü sözün həqiqi mənasında yağır edən, gözümüzlə birlkdə əsəblərimizi də, hətta ürəyimizi də tapdalamaqdan yorulmayan kifayət qədər musiqiçi var... ifaçı var... həmin zümrəyə aid olanlar var və körpə uşaqdan tutmuş ağlı yerində olan hər kəsə qədər bu gözümüzü yağır edənləri soy-kökünə qədər, bəzən hətta geyiminə, maşınına, mobil nömrəsinə qədər tanıyırıq. Hətta bəzən uşaqlarımız özlərini onlara bənzədirlər. Çünki onlar gündəmdədi, onlar hamıdan yaxşı yaşayır, onlar "qaz vurub, qazan doldurur”, amma sənətləri?.. Bu, başqa bir mövzudu. Bu barədə danışıblar, danışırlar, danışacaqlar da...

Mən bu solaxay girişi elə-belə etmirəm, çünki barəsində azacıq məlumatı olan bir sənət cəfakeşinin haqqında yazmaqda qərarlıyam. Bu qərarı öncə bir ağsaqqal tövsiyəsiylə qəbul etdim, onun ərkinə qarşılıq olaraq. Sonra ürəyim bu qərarla ikiəlli razılaşdı və onda anladım ki, həqiqətən ağsaqqal məsləhəti çox şeyə qadir imiş, həm çəkisində, həm məntiqində, həm də faydalılığında...

Deməli, yeni ilin ilk ongünlüyündə şəxsiyyətini, qələmini, ruhunu, eləcə də ailəsini çox yüksək dəyərləndirdiyim yazıçı-publisist Əlövsət Bəşirli telefonda mənə bir sual verdi:

-Həmid Vəkilovu tanıyırsan?

Bir anlıq duruxdum, fikrə getdim. Atüstü yaddaşımı vərəqlədim:

-Nəsə bu ad mənə tanış gəlir mənə əlir...

Əlövsət Bəşirli:

-Bu günlərdə onun səhnə fəaliyyətinin 50 illiyi tamam olacaq. Sənə maraqlı olsa, barəsində bir şey yazarsan.

Necə deyərlər, arifə bir işarə bəs edər. Elə həmin gün sosial mediada bir axtarış etdim və yaddaşımda ilişib qalan Həmid Vəkilovu bir az da yaxından tanıdım, ifasını dinlədim. Tam səmimiyyətlə deyəcəm, ifa mənə çatdı, amma içimi, duyğularımı tərpətmədi. Elə bil arada nəysə var idi, dayanmışdı və imkan vermirdi ki, mən o ifanı başlanğıcdan sona qədər görüm, yəni mən ifanı eşidirdim, amma görmürdüm. Ona görə də o ifanı görmək üçün nəsə etməliydim. Ağlıma yenə Əlövsət müəllim gəldi. Ondan xahiş etdim ki, Həmid müəllimlə bağlı əlində olan yazılı materiallardan oxumaq, tanış olmaq üçün mənə də versn. Sağ olsun, sözümü yerə salmadı. Redaksiyadakı görüşlərimizin birində mənə xeyli yazı təqdim etdi. Fürsət tapan kimi oxudum o yazıları. Təbii ki, hər kəs öz duyduğu, düşündüyü kimi yazmışdı və bu yazıların hər birində Həmid Vəkilov müxtəlif prizmalardan təqdim edilirdi. Bu müxtəliflik də mənim fikirlərimi haçalayırdı. Sanki gözlərim önündə bir neçə Həmid Vəkilov dayanırdı. Çox çətin durumda hiss edirdim özümü, nəsə etməliydim. Mütləq bu yazı yazılmalı və mən də bunun üçün Həmid müəllimin ifasını görməliydim...

Günlərin birində Əlövsət müəllim yenə köməyimə çatdı. Ölkənin ən əzəmətli ünvanlarından biri olan Filarmoniyaya dəvətnamə gətirdi mənə. Yanvarın 15-də keçirilən konsertə dəvətnamə idi.

Deyəsən ip ucu tapılırdı. Ona görə də tərəddüd etmədən, necə deyərlər, deyiləın vaxtda deyilən yerdə oldum.

Konsertin giriş hissəsində sənətşünas Səadət Təhmirazqızı yığcam bir çıxış etdi. Əslində bu, çıxışdan çox bir xatırlatma idi, kifayət qədər tamaşaçısı olan zala xatırlatma. Hamı kimi mən də bu xatırlatmada Həmid Vəkilovu bir musiqişünas, bir pedaqoq, bir ifaçı, bir bəstəkar kimi tanımağa başladım. Onun 50 illik sənət yolunda hardan başlayıb, hara gəldiyini, nələrə nail olduğunu, nələrin altında imza atdığını Səadət xanımın dilindən eşitdim. Və bu eşitdiklərim yaddaşıma yazıldıqca mən artıq Həmid müəllimin ömürlüyünü gözümün qarşısına gətirirdim və yavaş-yavaş görürdüm ki, uzaqdan, lap uzaqdan ortaboylu, üz-gözündən şıltaqlıq və bir az da yumor qarışıq gülüş tökülən bir məktəbli gəlir. Bir əlində tar, o biri əlində isə, daha doğrusu, çiynində isə məktəb çantası... və dövrünün bütün uşaqlarına xas olan bir çalar onda da özünü büruzə verirdi. Bu da ağır müharibədən çıxmış bir ölkənin ziyalı ailəsinin tərbiyə etdiyi uşağın inadkarlığı idi. Yəni, məqsədə və mərama doğru inamlı və inadlı getmək. Hətta bir anlıq mənə elə gəldi ki, heç kim o uşağın əlindəki tarı çəkib ondan almaq gücündə deyil. O, tarı elə içdən gələn bir sevgi qarışıq güclə ovcunun arasında tutub ki, bu cür yalnız sənə sənin qədər doğma olanın əlindən, biləyindən, ətəyindən tuta bilərsən...

Bu uşaq səkkiz yaşlı Həmid Şamil oğlu Vəkilov idi.

Elə buradaca bir zəruri haşiyə çıxım. Məşhur Vəkilovlar soyundan olmaqla böyük Səməd Vurğunumuzun yaxın qan qohumu idi və onların ailəsində musiqiyə, xüsusilə saza bir böyük sevgi olduğundan bu sevgi də kiçik yaşlı Həmidin təkcə yaddaşına, ürəyinə deyil, həm də bütövlükdə qanına da hopmuşdu. Ona görə də o, valideynləri onu musiqi məktəbinə tar sinfinə aparanda az qala uça-uça gedirdi. Və bu səkkiz yaşlı uşaq o vaxtkı pionerlər evinin nəzdindəki tar dərnəyində çox qısa bir zamanda təkcə şagirdlərin deyil, eləcə də müəllimlərin diqqətini özünə çəkə bildi. Xüsusilə onun istedadını ilk andan hiss edən, görən Əlağa Mövsümov və Azər Rzaquliyev Həmidin demək olar ki, tara hər gün bir az da artıq yaxınlaşdığını, bir az dab tarla doğmalaşdığını müşahidə etməkdən zövq alırdılar. Burda bir müəllim - bağban zövqü də, bir musiqi ilə yaşayan insan zövqü də hakim idi. Hər iki məqamda onlar Həmidi tarın yeni səhifəsində, yeni ünvanında görməklə həm də onu bu ünvana tərəf qanadlandırırdılar. O isə...

Bəli, Filarmoniyanın möhtəşəm zalında hamı gözünü səhnəyə zilləmişdi. Hamı nəfəsini içində tutub saxlamışdı. Çünki professor Həmid Vəkilov tarla söhbət edirdi. Və biz də onların söhbətini dinləməkə yanaşı, həm də dinlədiklərimizlə yaşayırdıq. Həmid Vəkilovun barmaqları tarın simləri üstə gəzirdi. Ürəyi isə o simləri elə bil özünün tellərinə çevirmişdi və barmaqlar altında ürəyin telləri pıçıldayırdı. Möhtəşəm bir musiqi görkəmli bəstəkarımız Tofiq Quliyevin "Qızıl üzük” mahnısı Həmid Vəkilovun ürəyindən barmaqlarına, barmaqlarından sinəsinə sıxdığı tarın simlərinə, ordan isə bizim hər birimizə tərəf yol gəlirdi və inanmaq olmurdu ki, tar bir mahnını bizə yaşadır və özü də bizimlə birlikdə bir mahnının içində yaşayır...

Elə bu yerdə bir xatırlatma etmək istəyirəm. Bunu mənə Həmid müəllim özü danışıb. O deyir ki, günlərin birində mənə xəbər çatdırdılar ki, maestro səni axtarır. Həm maraq, həm də təlaş içərisində Filarmoniyanın rəhbəri olan maestro Niyazinin yanına getdim. Otağa daxil olub salam verdim. Üzümə baxıb soruşdu:

- Kimsən, nə istəyirsən?

- Məni siz çağırmısınız. Mən Həmid Vəkilovam.

- Hə, yadıma düşdü. Ötən həftə televizorda "Qızıl üzüyü” ifa edən sən idin? Xoşum gəldi. İndi də onu mənim üçün çalacaqsan, xoşum gəlməsə, özündən küs! – deyib, masanın üstündəki iri külqabına baxdı.

Həmid müəllim deyir ki, hamımız maestronun xasiyyətini gözəl bilirdik. Bir şey onun xoşuna gəlmədisə, vay o adamın halına. Ona görə də bir az pörtmüş halda xahiş etdim ki, icazə versin pianoçunu da çağırım. Və mən onun adından zəng etdim. Bir azdan pianoçu xanım gəldi və biz ifa etməyə başladıq. Mən tar çalanda həmişə gözlərimi yumuram. İfanın bir məqamında hiss etdim ki, maestro "dayan!” dedi. Gözümü açanda onun əlinin iri külqabıya tərəf getdiyini gördüm, amma üzündə xoş bir ovqat var idi. Anladım ki, pianoçuya - dayan!, - deyib. Mən şövqlə "Qızıl üzüyü” axıra kimi ifa etdim. Tarı sinəmdən ayıranda maestro dedi:

-Çox gözəl! Sabahdan ansamblda işə başlayarsan.

Bu, mənim Azərbaycanın dahi drijoru və bəstəkarından aldığım ən böyük mükafat idi.

Bəli, filarmoniyada hamı onu dinləyirdi. Mən də dinləyicilər arasında Səadət xanımın onun barəsində söylədiklərini yenidən xatırladım. Bu xatırlatma da səbəbli idi. Çünki, tarın keçdiyi həyat yolunu izləyənlər bilir ki, bu müqəddəs və qədim musiqi alətimizi böyük Mirzə Sadiq Əsəd oğlu (Sadıqcan) diz üstündən sinə üstünə qaldırıb. İnsanlar ürəklə tarı qoşalaşmış görüblər, qoşalaşmış dinləyiblər. Həmid Vəkilov isə tarın qarşısında ayağa durub və o, ilk dəfə tarı ayaq üstə çalıb. Bu yeniliyin, bu imzanın sahibi məhz Həmid Vəkilovdu. Mən bu faktı eşidəndən sonra bir daha tarla söhbət edən Həmid Vəkilova əvvəlkindən də artıq diqqət və maraqla baxdım. Və inanın mənə elə gəldi iki, müdrik səhnədə yanaşı ayaq üstə dayanıb, mənə təkcə özlərindən yox, öz iç dünyalarından yox, həm də mənim özümdən danışırlar. Mənə mənim özümü təkrar göstərib tanıdırlar. Ayaq üstə çalınan tar gözümdə tarzənlə birlikdə yeriyən, hökm edən bir nurlu simanı xatırlatdı. Bilmirəm o zalda əyləşənlərin hamısı bunu gördü, yoxsa yox, amma mən tarla bu cür təmas qurmuş Həmid Vəkilovu məhz elə də gördüm. Həmid Vəkilov

Daha bir xatırlatma: Həmid Vəkilov 1962-ci ildə Bülbül adına Orta İxtisas Musiqi Məktəbinin tar sinfinə daxil olur. Burada o, Azərbaycanın musiqi tarixində tarzən kimi özünü təsdiq etmiş Əhsən Dadaşov, Sərvər İbrahimov və digər müəllimlərdən dərs alır. Tarın sirli dünyasına bir az da yaxınlaşır, bir az da artıq daxil olur. Sonra...

Bax, elə Həmid Vəkilovun sığındığı və özünü həsr etdiyi tarın varlığında daha bir yeniliyin məqamı bu zaman özünü büruzə verdi. Yəni, 1966-cı ildə Həmid Vəkilov tarın qolunu iki-üç millimetr enlətməklə onun 2,5 oktavasını 4 oktavaya yüksəltdi. Və bu da ona və digər musiqiçi həmkarlarına imkan verir ki, F.Mendelsonun, D.Şostakoviçin, A.Zeynallının, eləcə də dünyanın və keçmiş SSRİ-nin bir çox tanınmış bəstəkarlarının əsərlərini səsləndirsinlər. Yəni, Həmid Vəkilov ayaq üstə çaldığı tarla indi ən məşhur bəstəkarların simfonik əsərlərini çox böyük məharətləı. Peşəkarlıqla ifa edirdi. Üstəlik o, həm də Niyazinin, Tofiq Quliyevin, Cahangir Cahangirovun həmçinin məhz onun özünə yazılmış Zakir Bağırovun müəllifi olduğu "Tar üçün konsert”ini böyük şövqlə səsləndirirdi. Bu ifa üslubu isə artıq Həmid Vəkilovun şöhrətə gedən yolunu ölkə hüdudlarından uzaqlara istiqamətləndirmişdi. İndi onun ifasını dünyanın neçə-neçə ölkəsində maraqla dinləyirdilər.

Bu günün özündə də Azərbaycanın böyük ifaçıları Əbülfət Əliyev, Arif Babayev, Səkinə İsmayılova, Qəndab Quliyeva, Baba Mahmudoğlu, Canəli Əkbərov və digərlərini dünyanın ən böyük salonlarında müşayiət etdiyini şirin bir xatirə kimi dilə gətirən Həmid müəllim bu xatirələri özünəməxsus şəkildə bir az da duz, şəkər qatmaqla söyləyir. Təbii ki, bir dinləyici kimi mən də özümü həmin o salonların dinləyiciləri arasında görürdüm...

1967-ci ildə Üzeyir Hacıbəyov adına Konservatoriyaya daxil olan Həmid Vəkilov tətilini uğurla başa vurub, əmək fəaliyyətinə başladı. Onun Rusiya və dünya bəstəkarlarının iri həcmli mürəkkəb əsərlərini şövqlə, peşəkarlıqla ifa etməsi artıq bu ifaçıya təkcə tamaşaçı marağını deyil. Həm də tanınmış dünya şöhrətli bəstəkarların, musiqiçilərin də diqqətini artırmışdı. 1979-cu ildə keçmiş Leninqradda VI ümumittifaq müsabiqəsində laureat adını qazanan Həmid Vəkilov mötəbər münsiflər heyətinin əsl sənət nümunəsi nümayiş etdirən sənətkar kimi dəyərləndirirdi.

1992-ci ildə Həmid Vəkilov Türkiyyə Mədəniyyət Nazirliyinin Ankara Gözəl Sənətlər İdarəsinin dəvəti ilə qardaş ölkəyə işləməyə dəvət edildi. O, öncə Ankara Dövlət Türk Xorunda işlədi və çox qısa zamandan sonra artıq o, solist kimi tamaşaçılar qarşısında çıxış edirdi. Bu çıxışlar ona uzman sənətkar şöhrəti qazandırdı. 17 il Türkiyədə çalışan Həmid Vəkilov doğma şəhərimizə qayıdandan sonra Milli Konservatoriyada fəaliyyətini davam etdridi və ...

Filarmoniyanın zalında ifaçılar bir-birini əvəz edir. Gənc və tanınmış tarzənlər Sahib, Şəhriyar İmanov, Həmid müəllimin bəstələrini ifa edirlər. Xüsusilə Şəhriyar İmanovun ifa etdiyi üç hissəli konsert məni bugünümüzdən alıb, Həmid müəllimin tarla ilk təmas qurduğu günə apardı. İfanın hissələri dəyişdikcə gözümün önündə Həmid müəllim də yeniyetməlikdən gəncliyə və ordan da bugünümüzə çox aramla, həm də sonsuz inadkarlıqla gəlirdi. Mən bir anlıq özümü o ifaların içərisində çox havalanmış bir çəkildə hiss etdim. Çünki musiqi milli olduğu qədər də müasir idi. Və bu milliliklə müasirlik bir-birinə elə sarılmışdı ki, sanki döyüşə gedirdi. Və mən onda öz-özümə pıçıldadım ki, Həmid Vəkilovun bütün yaradıcılığında və bəstələrində "Cəngi” hakimdi. O, sanki ürəyi ilə, duyğuları ilə, danışdırdığı simlərlə döyüşür və hər kəsi ayağa qaldırır. Bunu onun "Çılğın” bəstəsində də, "Şıdırğı” rəqsində də açıq-aşkar görmək mümkün idi.

Konsertdən sonrakı görüşümüzdə hiss etdiyim bu məqamı dilə gətirəndə Həmid müəllim təbəssümünü gizlətmıdən mənimlə razılaşdı. Hiss etdim ki, onun musiqisini duymağım, onun musiqisi ilə yaşamağım professorun ürəyincə olub.

Bəli, bu gün ömrünün müdriklik çağını yaşayan, həyatının 50 ilini sənətə, yəni ürəyinin özəyi olan tara bağışlayan Əməkdar artist, professor, bəstəkar, pedaqoq, xeyli sayda dərs vəsaitinin, həmçinin "Azərbaycan tarı və onun ifaçılıq problemləri haqqında təkliflər” metodik vəsaitinin müəllifi, "Tarda dünya musiqisi” diski ilə dinləyicilərin məhəbbətini qazanmış Həmid Şamil oğlu Vəkilov iki qız atası olmaqla yanaşı, həm də iki nəvə sahibidir. Amma onun söhbətlərindən anladım ki, onun daha çox övladı var. Bu övladlar da onun bəstələri, ifalarıdır. Və bir də özünün və övladlarının güvəndiyi tarıdı...

Hə, mən yazımın girişində Həmid Vəkilovu necə tanıdığımı vurğulamışdım, amma təkrar etiraf edirəm ki, məhz qocaman yazıçı-publisist Əlövsət Bəşirlinin sayəsində mən Həmid Vəkilovu bütünlüklə tanıdım və gördüm. Üstəlik xətrini çox istədiyim dəyərli həmkarım Dilarə Vəkilovanın qardaşı barəsində ürək dolusu bir sevgiylə dediyi sözlər onu mənə bir köynək də yaxınlaşdırdı. Dilarə xanım mənə pıçıldadı ki, Həmid nə qədər zarafatcıl, şux olsa da, o, hələ də nə qədər böyük sənətkar olduğunun fərqində deyil...

Bəli, mən bir etiraf da edim: tarla baş-başa, nəfəs-nəfəsə yaşayan Həmid Vəkilovun necə böyük bir sənətkar olduğunu təkcə özü deyil, elə biz özümüz də bütünlüklə bilmirik, Dilarə xanım! Burada bizim də günahımız yetərincədi!..

Əbülfət MƏDƏTOĞLU


İmza:

YAZARIN ARXİVİ

2018-09-21 : ÜMİD KƏNDİRİ
2018-09-14 : ÖMÜR YARPAQLARI
2018-09-08 : ŞUNURLULAR
2018-09-06 : Təzyiq yazısı
2018-09-05 : AYLI BİR GECƏ
2018-07-31 : HAVALI YAZI
2018-02-01 : "O SÖZƏCƏN..."
2017-12-15 : İLĞIM
2017-11-27 : «QABİL»
2017-11-24 : VAXT GÜNAHKARI
2017-09-27 : "BAYILDAN BAYIRA"
2017-08-29 : KİŞİ TİTULU
2017-08-11 : OVQAT YARADAN…
2017-07-29 : İSTƏK...
2017-07-28 : SÖZ HEYKƏLİ
2017-07-25 : BU DA 27–di!
2017-07-14 : "QALIN" ADAMLAR
2017-06-09 : GÜNAHIM NƏDİ?
2017-06-06 : "SNAYPER QIZ"
2017-05-26 : HAVADAKI ADAM
2017-05-05 : BAKI KÖÇKÜNÜ
2017-03-31 : SOY… QIRIM…
2017-03-01 : MÜŞFİQ TUFANI
2017-02-14 : "YADA DÜŞDÜ"
2017-02-10 : ÖMÜR QIRIQLARI
2017-02-03 : YAŞ HƏDDİ
2017-01-27 : NEKROLOQ
2017-01-19 : BİTMƏYƏN AĞRI
2017-01-06 : SON XƏBƏRDARLIQ
2016-12-16 : ALLAHIN İŞİ
2016-09-09 : BİR HECALI SÖZ
2016-08-13 : MƏKTUB
2016-08-12 : MƏKTUB…
2016-08-12 : HAVA
2016-07-01 : CƏNAB NAZİR
2016-06-17 : ÜMİD KƏNDİRİ
2016-04-29 : NİŞANÇI
2016-04-09 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-04-08 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-03-11 : MART OVQATI
2015-12-19 : MÜQƏDDƏS AMAL
2015-12-12 : YANIQ SƏS
2015-11-13 : ÜZ SUYU
2015-11-13 : Tofiq Abdinlə
2015-10-31 : SEÇİM ANI…
2015-09-12 : İNSANLIQ
2015-08-27 : YADDAŞ YAZISI
2015-08-19 : "AZƏRBAYCAN"
2015-07-10 : İLĞIM
2015-06-18 : DOST GEDİB…
2015-06-17 : "SAAT SƏSİ"
2015-05-06 : "AZƏRBAYCAN"
2015-04-22 : "YADA DÜŞDÜ"
2015-03-18 : "ADİ QƏŞƏM"
2015-02-28 : HAVALANMIŞ ADAM
2015-02-14 : SENSASİYA
2015-02-12 : BACI DOST OLARSA
2015-02-07 : YARPIZ SÖHBƏTİ
2015-01-16 : YAŞAYAN RUH
2015-01-10 : XAŞ + XAŞ
2015-01-09 : "QƏLƏM SƏSİ"
2014-12-27 : SAXTA BABA
2014-12-26 : SAXTA BABA
2014-12-20 : ŞUNURLU ADAMLAR
2014-12-16 : ELNURUN KİTABI
2014-12-11 : RUH ADAMI
2014-11-29 : NAXIŞLI ADAM
2014-11-20 : HƏYATIMDAKI ADAM
2014-11-15 : DİQQƏT TALONU
2014-11-14 : "QUM SAATI"
2014-11-12 : STATUS - KVO
2014-11-08 : BİR ƏTƏK DAŞ
2014-11-04 : PAMBIQLI QULAQLAR
2014-10-29 : "ƏDƏBİ HƏYAT"
2014-10-11 : AŞ QARASI
2014-10-04 : ZİNDAN UŞAQLARI
2014-09-03 : "YADA DÜŞDÜ"
2014-08-23 : İÇİMDƏKİ TOY
2014-07-18 : Kimsə yoxdu...
2014-07-05 : KİŞİ
2014-06-21 : ÜZ SUYU
2014-06-14 : TANISAM UTANACAQ
2014-05-24 : DİŞ ÇÖPÜ
2014-04-26 : QURU ADAM
2014-03-20 : İynə boyu yazı
2014-03-15 : LƏNƏTLƏNMİŞ
2014-01-25 : ÖZGƏ PALTARI
2013-12-21 : İSİNİŞMƏ...
2013-11-09 : QANADLI GÜNLƏR
2013-07-27 : DOST GEDİB...
2013-07-20 : PALAZA BÜRÜN...
2013-07-13 : YARIMÇIQ YAZI...
2013-05-08 : RUHUMUZUN ÜNVANI
2013-05-04 : "MAYOVKASIZ" MAY
2013-01-19 : DİRƏDÖYMƏ...
2012-12-20 : ATILAN İLK ADDIM
2012-12-08 : ÖGEY ANA
2012-12-07 : ŞAD XƏBƏR:
2012-11-27 : CANLI TARİX
2012-11-24 : SƏNSİZ
2012-11-16 : ÜMİD VERMƏK
2012-11-14 : SƏNSİZ
2012-10-13 : "BİZİM DÜNYA"
2012-08-18 : ADSIZ GÜNAHLAR
2012-06-23 : DON JUAN
2012-06-15 : ONDAN HAMIYA
2012-06-14 : RÜSTƏM KAMAL
2012-02-25 : DOLABDAKI ÜRƏK
2012-02-04 : BİR QIŞ NAĞILI
2012-01-07 : DİQQƏT QITLIĞI
2011-12-31 : SOVQAT
2011-12-17 : NƏFƏSLİK...
2011-11-12 : DOLAB
2011-08-27 : BİR SEVGİ DRAMI
2011-07-22 : SÖZÜN GÜNÜ
2011-07-16 : SİRLİ ZƏNG
2011-07-02 : İLİN YARISI
2011-06-11 : GÖRÜŞ YERİ
2011-05-28 : KÜT BIÇAQ
2011-04-30 : SATILIR
2011-04-23 : QAÇIRILAN QIZ
2011-04-16 : TƏNHA KİŞİ
2011-04-09 : GÖYDƏNDÜŞMƏ
2011-03-19 : AYDINLIQ
2011-03-15 : FRANSIZCA
2011-02-23 : 55-ə ÇATMADIN
2011-02-19 : Bu da bir il
2011-01-29 : GÖZMUNCUĞU
2011-01-22 : HƏYATIN BİR ANI
2011-01-08 : BAŞLANĞIC
2010-12-31 : BU DA İLİN SONU
2010-12-25 : CAN AĞRISI
2010-11-06 : SEÇİLƏN
2010-10-30 : YARALI DURNA
2010-09-18 : PƏRAKƏNDƏ YAZI
2010-07-31 : Axtarış
2010-07-02 : ÜMİD SORAĞINDA
2010-05-01 : DÜYÜNÇƏ
2010-04-17 : CƏRRAH BIÇAĞI
2010-02-20 : DÖZÜM MƏQAMI
2010-01-30 : AYRILIQ ANI
2010-01-16 : SEÇİM ANI
2009-12-12 : SÜKUTLA SÖHBƏT
2009-11-27 : BƏRAƏT KAĞIZI
2009-11-21 : KÖLGƏLƏR...
2009-10-31 : YARPAQ TÖKÜMÜ
2009-10-10 : CAVABSIZ SUALLAR
2009-09-12 : BİR AN
2009-08-22 : HƏFTƏMİN ACISI
2009-06-20 : XOCALI TOYU
2009-06-06 : UZUN BİR GÜN...
2009-05-23 : VAXTINDA
2009-05-02 : AĞLAYAN BULUDLAR
2009-03-14 : "BƏXTƏVƏRLİK"
2009-03-07 : ANAMA MƏKTUB...
2009-02-28 : ADİ RİYAZİYYAT
2009-01-31 : CAN AĞRISI
2009-01-24 : "ƏZABSIZ ANLAR
2009-01-10 : BƏHANƏ
2008-12-31 : Bazarlıq
2008-12-13 : DƏLİ ADAM
2008-12-06 : FAYDASIZ QAZINTI
2008-11-22 : PULUN VAR?
2008-11-15 : QALXANIN ENMƏSİ
2008-10-18 : ÖMRÜN BİR ANI
2008-10-11 : PAYIZ YAĞIŞLARI
2008-09-28 : MƏKTUBLAŞMA
2008-09-06 : QAYNAR QAZAN
2008-08-30 : ERA
2008-08-23 : OVCUMDA YANAN OD
2008-08-02 : QARIŞIQ YAZI
2008-07-12 : QƏFLƏT YUXUSU
2008-06-28 : ƏRKƏSÖYÜN
2008-06-07 : BAŞ AĞRISI
2008-05-17 : QURUMUŞ GÜLLƏR
2008-04-19 : DAŞ
2008-03-20 : ATHAAT
2008-02-02 : PASİBAN
2008-01-12 : AMERİKA AYISI
2007-12-06 : XƏBƏRDARLIQ
2007-11-24 : QALMAQAL
2007-11-23 : ÇÖKHAÇÖK
2007-11-22 : QIZDIRICI...
2007-11-03 : QOYUN BƏXTİ...
2007-10-27 : AŞİQLİK
2007-10-24 : XƏCALƏT
2007-10-19 : PAYIZ NOTLARI
2007-10-10 : BASARAT
2007-10-06 : ƏBƏDİ ÜNVAN
2007-10-06 : PERSONAJ
2007-10-05 : ÜÇ PÖHRƏ
2007-10-04 : HADİSƏ
2007-10-03 : HAVA
2007-10-02 : ÜZƏRLİK
2007-09-22 : HÖKM
2007-09-15 : VAHİMƏ
2007-09-01 : İNSTİNKT
2007-08-28 : NİYƏ ÖLDÜ?..
2007-08-15 : GÜNAH
2007-08-11 : PARALEL
2007-08-08 : GÜNVURMA
2007-08-07 : SALON
2007-08-04 : HÖRMƏT(sizlik)
2007-07-31 : TELEFON ZƏNGİ
2007-07-28 : QUDUZLUQ
2007-07-26 : BU DA 17 YAŞ...
2007-07-17 : BİLİRSƏNMİ?
2007-07-11 : BAŞAĞRISI
2007-07-04 : MƏNİ TANIMADIN?
2007-07-03 : SERİAL
2007-06-12 : "DEPUTAT OTAĞI"
2007-06-09 : ÖRKƏN
2007-05-25 : QARAVƏLLİ
2007-05-20 : AXSAYAN YERİMİZ
2007-05-05 : MUSA YAQUB -70
2007-05-01 : KƏNDİR
2007-04-20 : ŞƏKİL
2007-04-14 : STRESS
2006-12-08 : YUXU
2006-10-14 : GÜNAH
2006-10-10 : LAZIM GƏLSƏ...
SON XƏBƏRLƏR
2018-10-19
2018-10-18


VİDEO



ƏDALƏT BU GÜN
Redaktor seçimi
FOTOREPORTAJ
GÜNÜN SİTATI
SORĞU
Qiymətlər qalxandan sonra avtobusa minəcəksiniz?

Hə (70%)
Yox (30%)

ÇOX OXUNAN
GÜNÜN LƏTİFƏSİ
Elşən gözündə yumruq izi evə gəlir. Anası onu görüb həyəcanlanır:
- Bu nədi? Sənə nə olub?
- Ana, hər gecə saat 2-də sinif yoldaşlarımdan birinin evinə zəng vurub soruşurdum: "Tapın görüm mən kiməm?"
- Nə olsun ki?
- Heeeç. Bu gün biri tapdı.




digər lətifələr
ARXİV
FACEBOOK