hacklink Adalet.az | SÖZSÜZ ÇAĞIRIŞLAR... Adalet.az | SÖZSÜZ ÇAĞIRIŞLAR... Adalet.az | Ədalət -
ANA SƏHİFƏ / YAZARLAR

SÖZSÜZ ÇAĞIRIŞLAR...

"Ruhumuz Qarabağlıdır" filmi barəsində bitməmiş fikirlərim

18942    |   2012-05-19 07:47
Şriftin ölçüsü:
A+ Böyütmək
A+ Balacalaşdır

Hər dəfə söhbət təzələnir. Hər təzələnən söhbətdə də mən yenə o yerlərə qayıdıram. Elə bil mənimlə bağrı-badaşdı. Nə o məndən ayrıla bilir, nə də mən ondan. Yuxuda da ayrıla bilmirik, gerçəklikdə dəgxatirədə də ayrıla bilmirik, xəyallarda da. Ümumiyyətlə, ayrılmaq barəsində düşünmək heç yadıma düşmür. Bilirəm ki, o da belədi və özüm qədər inanıram ki, o da mənim üçün darıxırgonun da yuxusu ərşə çəkilibgonun da tüstüsü göy üzünə bülənd olubgonun da qulaqları isti, doğma dodaqları arzulayırgonun da ağacları budaq-budaq gəzən uşaqları soraqlayırgonun da çəmənləri lalə, nərgiz, bənövşə, illah da ki, Xarı bülbül sorağına çıxanlar üçün "ah!" çəkirgonun da cığırlarını ləpirlərsiz ot basıbgonun da gəlib-gedəni yoxdu...
   
   Hə, yenə oturmuşam ekranın qarşısında və yenə həmin o qəribliyi, ayrılığı mənə diktə etmək istəyən, məni öz aurasına almağa çalışan 20 ilin sıxıntısını özümdən qovmağa çalışıram. Əl-qol atmaqla, qulaqlarımı yummaqla... gözlərimi qapamaqla... duyğularıma su çiləməklə... yaddaşıma buz bağlamaqla bu 20 ildən qopmaq istəyirəm, amma bacarmıram. Çünki bu mənim gücümdən çox uzaq bir işdi. Məndə o güc yoxdu, məndə o bacarıq, o fərasət yoxdu. Mən nə illah etsəm də, əti dırnaqdan ayırsam da, bunu bacara bilmərəm. Çünki o ruhdu, o nəfəsdi, o mənim özüməm. Mən özüm-özümdən, öz ruhumdan necə ayrıla bilərəm? Bunun bir yolu var. O da ölümdü!!! Mən isə onu görməmiş... onu ziyarət etməmiş... onun bulaqlarını... çəmənlərini... ağaclarını... çiçəklərini... cığırlarını... daşını-torpağını bağrıma basmayınca... gözlərimə təpməyincə ölməməkdə israrlıyam. Çünki hər gün Tanrıma əl açıb, diz qatlayıb onunla görüş üçün möhlət istəyirəm, güc istəyirəm, dözüm istəyirəm...
   
   Ekran açılır. Mənə elə gəlir ki, açılan ekranda həyatın özü görünür, həsrətin çəkdiyim torpağın özü boylanır, özü danışır, özü açır qollarını mənə tərəf. Mən də o açılan mənzərəni, o açılan qolları seyr etmək, qollarıma hörmək, boynuna sarılmaq üçün özümdən asılı olmadan ekrana bir az da yaxın otururam. Kimsə əlini çiynimə vurur:
   
   - Müəllim, bir az geri çəkilin, biz də baxa bilək!
   
   Elə bil yuxudan oyanıram, elə bil xəyallarım alt-üst olur, elə bil gerçəkliklər şüşə kimi çiliklənir. Amma yox, o məşhur musiqi məni yenə o xəyallara, o gerçəkliklərə doğru çəkib aparır.
   
   Bütün bu dediklərim heç də bədii sözün təqdimatı deyil. Yəni mən Vətənə, torpağa olan sevgimi bəlağətli sözlərlə ifadə etmək, bununla da oxucu diqqəti çəkmək arzusundan çox-çox uzağam. Çünki indi baxıb seyr etdiyim və məni bir göz qırpımında Bakıdan, onun mərkəzindən, bir az da dəqiq desəm, Mətbuat prospektindəki "Azərbaycan" nəşriyyatının 6-cı mərtəbəsindəki iş otağımdan alıb aparan o film o qədər gerçək idi, o qədər təsirli və hökmlü idi ki, ona qoşulub getmək və bir də getmək! - ayrı heç nə düşünmək yeri qalmırdı. Mən də belə etdim.
   
   "Ruhum Qarabağlıdır" adlanır film. Bu ad hamıya tanış və doğma gələ bilər və bu adı hər kəs əslində özü üçün bir mərama, məqsədə, gerçəkliyə çevirməlidi. Ötən illəri deyə bilmərəm, amma son vaxtlar doğrudan-doğruya bu ad hər bir azərbaycanlının, hər bir türkün ruhuna çevrilməyə başlayıb. Sanki yuxudan ayılmışıq. 20 ilin ərəfəsində ellikcə başa düşmüşük ki, hamımız qarabağlı olmasaq, hamımızın ruhu Qarabağ olmasa, onda məqsədimizə çətin ki, çata bilək. Bax, bu gerçəklik, bu çılpaq həqiqət bizi Qaradağlının, Xocalının, Şuşanın işğalının 20 ilini bütün dünyanı lərzəyə gətirən bir şəkildə anmağa, hər kəsin diqqətini bu anıma yönəltməyə həvəsləndirdi, inandırdı. Biz də bu inancdan özümüzə döndük. Döndük ki, böyük olaq! Döndük ki, böyüklüyümüzü dünya da görsün...
   
   BK-SieN studiyası tərəfindən çəkilmiş "Ruhum Qarabağlıdır" filminin ideya müəllifi Eyvaz Hüseynovdu. Filmi tamaşaçılara Azərbaycanda, eləcə də türk dünyasında kifayət qədər tanınan Bəxtiyar Qaraca təqdim edib. Daha doğrusu, ssenari müəllifi olan Bəxtiyar Qaraca bu filmi qəribə bir üslubda ortaya qoyub. Yəni film boyu bir kimsə dodaq tərpədib bir söz demir. Yalnız daşlar danışır, ağaclar danışır, çəmənlər danışır, baxışlar danışır, yollar danışır. Özü də o qədər həzin, o qədər pıçıltı ilə danışırlar ki, sanki hər bir tamaşaçının içindən, dünyasından gəlir o səs - Qarabağlı dünyasından, Qarabağ dünyasından.
   
   Mən filmdə bir neçə məqamı xüsusilə qeyd etmək istəyirəm. Bunu ona görə vurğulayıram ki, son illərdə Qarabağla, işğal olunmuş bölgələrimizlə, ayrı-ayrı qəhrəmanlarımızla, bütövlükdə vətənimizin tarixi ilə bağlı sənədli, bədii, eləcə də iri və qısa metrajlı filmlər çəkilir. Həmin filmlərin böyük əksəriyyətində ya aktyorlar danışırlar, ya filmin həsr edildiyi bölgənin insanları, ağsaqqalları, ya da qəhrəmanları. Bir sözlə, həmin filmlərdə tamaşaçı kifaytə qədər normal və səs templəri də bir-birindən fərqli olan insanlarla baş-başa qalırlar. Oturub onları həm seyr edir, həm də dinləyirlər. Amma ssenari müəllifi Bəxtiyar Qaraca olan "Ruhum Qarabağlıdı" filmində bir kimsə danışmır. Əvvəldə dediyim kimi, təbiət danışır, musiqi danışır, baxışlar danışır, ruhlar danışır, bir də musiqi və şeir danışır. Düşünə bilərsiniz ki, şeir özü də danışıqdı. Amma sizinlə mübahisə edə bilərəm ki, burda səslənən şeir, onun misraları əslində o baxışların, o mənzərələrin, o şəhidlərin, o həsrətin əks-sədasıdı, nəfəsidi, həniridi.
   
   İkinci bir məqam burdakı kompazisiyadı. Bəxtiyar Qaraca öz yaradıcı qrupu ilə birlikdə Qarabağın işğala qədərki məqamlarını özündə yaşadan filmlərdən elə paraçaları ustalıqla götürüb ki, həmin parçalar da əslində danışmır və əlavə olunduğu filmdə də yükə çevrilmir. Bir bütövluk, bir bulaq suyunun şırıltısı kimi tamaşaçının gözü önündən ötüb gedir. Məşhur Qarabağ bülbüllərinin ifası... Yəqin ki, xatırladınız. Az qala Tacir Şahmalıoğlunun 40 il bundan öncə oxuduğu "Könlümün sevgili, məhbubu mənim, Vətənimdi, Vətənimdi, Vətənim..."misraları ilə başlayan o məşhur mahnı təkcə Ağdamda, Füzulidə, Şuşada, Xocavənddə deyil, bütün Qarabağda, bütün işğal olunmuş ərazilərdə ev-ev gəzir, dolamaları ötür, dərələri keçir, Kirs dağına tərəf üz tutur. Nə İsa bulağında ləngiyir, nə də Cıdır düzündə, eləcə yüksəlir. Və yaxud "Sarı gəlin"... Bu mahnı da lalə-nərgiz talasından, beşik başından, sevgi yaddaşından keçib gedir. Özü də son dərəcə həzin və rahat. Kirpiklərdə göz yaşını muncuqlaya-muncuqlaya. Bu sıranı dağıtmaq, bu muncuqların düzümünə toxunmaq mümkün olmur.
   
   Musiqidən danışmışkən... Filmin sonundakı o möhtəşəm ifa, maestro Niyazinin sehrli çubuğu... Bütün bunlar filmdəki sözsüz danışıqlardı. Amma ən böyük söhbəti filmdə bircə nəfər edir - yaşlı, nurani bir kişi. Filmdə onun kimliyi yazılmayıb, təqdim edilməyib. Zənnimcə, o təkcə "Xocavəndlilər təqdim edir" yazısı ilə başlayan filmdə bir azacıq kiçilir. Yəni onun xocavəndli olduğunu yalnız tanıyan tamaşaçı görür. Amma əslində o, işğal edilmiş hər bir evin ağsaqqalıdı, hər bir kəndin ağsaqqalıdı, onların bütöv obrazıdı... hər bir rayonun ağsaqqalıdı...bütövlükdə Qarabağın ağsaqqalıdı. Ona görə də daş üstündə oturub əlindəki ağaca dirsəklənmiş bu nurani kişinin saçı-saqqalı, kirpiyi-qaşı ağarıb, dən düşüb. Təkcə oturmaqdan, xəyallara dalmaqdan yox, həm də həsrətlə Şuşaya doğru uzanan yollara baxmaqdan...həsrətlə Kirsi uzaqdan seyr etməkdən...həsrətlə şəhid ruhlarına hesabat verməkdən...
   
   Bəli, bu filmdə hər şey var...Şuşa da var, şuşalı günlərimiz də var, Şuşanı unutmağa qoymayan xatirələrimiz də var və ən vacibi hər gün, hər an Şuşadan, bütövlükdə işğal olunmuş yurdlarımızdan səslənən, bizə dinclik, rahatlıq verməyən ruhlar da var.
   
   Bu yaşlı ağsaqqal, bu nurani qoca üzü Şuşaya, üzü dağlara baxır. Həmin istiqamtdən bir ağ yol uzanır, həsrətdən sinəsi ağarmış yol. O yolla bir kölgə hərəkət edir. O bir nəfər deyil, bir kənd deyil. Bir rayon deyil. O əslində 20 min şəhiddi... o əslində iyirmi min şəhidin ruhudu...o əslində doqquz milyondan artıq insanın bir bədəndə, bir cismdə görünən, amma danışmayan, kimliyini deməyən harayıdı, hıçqırığıdı... qələbə nidasıdı, düşüb o ağ yola gedir. O ruh yol gedir, bu yanda isə o ruhun dolaşdığı yerlərdən Səadət Cavadovanın ifasında "Ruhum Qarabağlıdı" misraları yaralı daşları, çiçəkləri, məzarlıqları, lalələri öpüb gedir. Gedir ki, o ruha qoşulsun... gedir ki, ona çatsın... ona qovuşsun. O gedir, dalınca isə...
   
   Onun ardınca musiqilər, xatirələr yox, artıq varlıqlar da, reallıqlar da hərəkətə gəlir. O nurani kişi uzaqdan seyr etdiyi ruhun çağırışına dözə bilmir. İllərdən bəri dişləri ilə sıxıb saxladığı səbrinin cilovunu əlindən buraxır. Sanki içindən həmin o ruhun səsi eşidilir:
   
   - Bəsdi, yetər! Qalx ayağa! Qalx və gəl!
   
   O da belə edir. O da yaşına yaraşmayan bir təpərlə, bir cəsarətlə yerindən qalxır. Kipriklərini də ağardan ağ yolun istiqamətinə yönəlir. Elə cəld addımlayır ki, sanki onunla birlikdə oturub-durduğu yer də, daş da ayağa qalxır, onlar da hərəkətə gəlir. Çiyninidən sürüşən yapıncısına məhəl qoymadan üzü Şuşaya, üzü Qarabağa doğru yeriyir. Heç kimi çağırmadan, heç kimə heç nə demədən gedir. O, yurduna dönür, o yurduna qayıdır və bu dönüş üçün də içindəki səbirdən başqa kimsədən qurtulmadan, icazə almadan gedir. Onu bu səfərdə yenə söz yox, səs izləyir. Özü də musiqi səsi...özü də addım səsləri. O geriyə baxmır. Çünki bu səslər gəlib onu keçirlər. O artıq ruhların səsi deyil... o artıq onun övladlarının, nəvələrinin, nəticələrinin, qohum-əqrabasının, el-obasının səsidi. Sanki onlar da bu qocanın hərəkətə gələcəyi anı gözləyirlərmiş. Onun ilk addımı ilə hamı, hər kəs yerindən qalxıb üzü Qarabağa, üzü Şuşaya doğru gedir. Gedənlər elə sürətli, elə inamlıdılar ki, onları saxlamaq mümkün deyil və onlar bu gedişləri ilə sanki "yol böyüyündü" atalar sözünü də unudurlar və gəlib ağsaqqalı ötüb keçirlər. İndi bu ağ yolla əsgərlər gedir. Torpağını azad etmək istəyən oğullar, qızlar, kişilər, qadınlar, məktəblilər gedir. Hətta bir-birinin əlindən tutmuş bağça yaşlı uşaqlar da gəlib babalarını ötüb keçirlər...
   
   Bax, filmin ən böyük uğuru zənnimcə elə budu...ən böyük qayəsi zənnimcə elə budu. Çünki qələbəyə doğru sözsüz, çağırışsız, böyük-kiçiyi gözləmədən hər kəsin can atması, hər kəsin getməsi bu ssenari müəllifin, bu yaradıcı qrupun kəşfi ilə yanaşı, həm də hər birimizin içində olan arzudu, istəkdi, ideyadı.
   
   Filmdə daha bir neçə məqam var. O da dövlətçiliyimizlə, ordu quruculuğumuzla, torpaqlarımızın bütövlüyünə Ali Baş Komandandan əsgərə qədər hər birimizin inamımızla bağlıdır. Təsadüfi deyil ki, filmə əlavə edilmiş Xocalının 20 illiyi ilə bağlı anım yürüşü həm paytaxtımızda, həm qardaş Türkiyədə keçirilən mərasimlər... və nəhayət, "Şuşasız, Ağdamsız, ümumiyyətlə, Qarabağsız Azərbaycan yoxdur" məşhur və müdrik kəlamın filmin sözsüz, amma mənalarla, səslərlə təqdimatını daha mükəmməl edib.
   
   Mən qəribə hisslərlə seyr etdiyim "Ruhum Qarabağlıdı" filmi haqqında necə deyərlər, isti-isti kağıza köçürdüyüm bu fikirlərimi tamamlamaqda bir az çətinlik çəkirəm. Ona görə ki, bu sözsüz film özündə o qədər mənalar, ifadələr əks etdirib ki, mən onların yalnız ilk anlarda tuta bildiklərini yazdım, kağıza köçürdüm. Düşünürəm ki, bu filmə və onun Şuşanın işğalının 20 illiyinə həsr olunmuş ideyasının, bütövlükdə xocavəndlilərin qarşısında borclu qalıram. Yəqin ki, təkrar o filmi seyr etdikcə nələrisə daha dolğun anlamağa imkanım olacaq. İndi diqqətimdən yayınanları filmi araya-ərsəyə gətirənlərin demək istədiklərini onda tam şəkildə qavramış olacam. Bax onda bu filmə bir də qayıdacam. Təkcə filmi seyr etmək üçün yox, həm də o ağ yola çıxan, daha doğrusu, o ağ yolda bizi səsləyən ruhun çağırışına gedən, dözümünə üsyan edən, oturmaqdan bezən, xatirələrlə yaşamaqdan usanan o qocanı keçib getmək üçün. Yəqin sizlər də mənimlə gələcəksiniz...


YAZARIN ARXİVİ

2018-11-18 : DOYMUŞ MƏHLUL
2018-10-23 : YARIMÇIQ MƏKTUB
2018-09-21 : ÜMİD KƏNDİRİ
2018-09-14 : ÖMÜR YARPAQLARI
2018-09-08 : ŞUNURLULAR
2018-09-06 : Təzyiq yazısı
2018-09-05 : AYLI BİR GECƏ
2018-07-31 : HAVALI YAZI
2018-02-01 : "O SÖZƏCƏN..."
2017-12-15 : İLĞIM
2017-11-27 : «QABİL»
2017-11-24 : VAXT GÜNAHKARI
2017-09-27 : "BAYILDAN BAYIRA"
2017-08-29 : KİŞİ TİTULU
2017-08-11 : OVQAT YARADAN…
2017-07-29 : İSTƏK...
2017-07-28 : SÖZ HEYKƏLİ
2017-07-25 : BU DA 27–di!
2017-07-14 : "QALIN" ADAMLAR
2017-06-09 : GÜNAHIM NƏDİ?
2017-06-06 : "SNAYPER QIZ"
2017-05-26 : HAVADAKI ADAM
2017-05-05 : BAKI KÖÇKÜNÜ
2017-03-31 : SOY… QIRIM…
2017-03-01 : MÜŞFİQ TUFANI
2017-02-14 : "YADA DÜŞDÜ"
2017-02-10 : ÖMÜR QIRIQLARI
2017-02-03 : YAŞ HƏDDİ
2017-01-27 : NEKROLOQ
2017-01-19 : BİTMƏYƏN AĞRI
2017-01-06 : SON XƏBƏRDARLIQ
2016-12-16 : ALLAHIN İŞİ
2016-09-09 : BİR HECALI SÖZ
2016-08-13 : MƏKTUB
2016-08-12 : HAVA
2016-08-12 : MƏKTUB…
2016-07-01 : CƏNAB NAZİR
2016-06-17 : ÜMİD KƏNDİRİ
2016-04-29 : NİŞANÇI
2016-04-09 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-04-08 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-03-11 : MART OVQATI
2015-12-19 : MÜQƏDDƏS AMAL
2015-12-12 : YANIQ SƏS
2015-11-13 : Tofiq Abdinlə
2015-11-13 : ÜZ SUYU
2015-10-31 : SEÇİM ANI…
2015-09-12 : İNSANLIQ
2015-08-27 : YADDAŞ YAZISI
2015-08-19 : "AZƏRBAYCAN"
2015-07-10 : İLĞIM
2015-06-18 : DOST GEDİB…
2015-06-17 : "SAAT SƏSİ"
2015-05-06 : "AZƏRBAYCAN"
2015-04-22 : "YADA DÜŞDÜ"
2015-03-18 : "ADİ QƏŞƏM"
2015-02-28 : HAVALANMIŞ ADAM
2015-02-14 : SENSASİYA
2015-02-12 : BACI DOST OLARSA
2015-02-07 : YARPIZ SÖHBƏTİ
2015-01-16 : YAŞAYAN RUH
2015-01-10 : XAŞ + XAŞ
2015-01-09 : "QƏLƏM SƏSİ"
2014-12-27 : SAXTA BABA
2014-12-26 : SAXTA BABA
2014-12-20 : ŞUNURLU ADAMLAR
2014-12-16 : ELNURUN KİTABI
2014-12-11 : RUH ADAMI
2014-11-29 : NAXIŞLI ADAM
2014-11-20 : HƏYATIMDAKI ADAM
2014-11-15 : DİQQƏT TALONU
2014-11-14 : "QUM SAATI"
2014-11-12 : STATUS - KVO
2014-11-08 : BİR ƏTƏK DAŞ
2014-11-04 : PAMBIQLI QULAQLAR
2014-10-29 : "ƏDƏBİ HƏYAT"
2014-10-11 : AŞ QARASI
2014-10-04 : ZİNDAN UŞAQLARI
2014-09-03 : "YADA DÜŞDÜ"
2014-08-23 : İÇİMDƏKİ TOY
2014-07-18 : Kimsə yoxdu...
2014-07-05 : KİŞİ
2014-06-21 : ÜZ SUYU
2014-06-14 : TANISAM UTANACAQ
2014-05-24 : DİŞ ÇÖPÜ
2014-04-26 : QURU ADAM
2014-03-20 : İynə boyu yazı
2014-03-15 : LƏNƏTLƏNMİŞ
2014-01-25 : ÖZGƏ PALTARI
2013-12-21 : İSİNİŞMƏ...
2013-11-09 : QANADLI GÜNLƏR
2013-07-27 : DOST GEDİB...
2013-07-20 : PALAZA BÜRÜN...
2013-07-13 : YARIMÇIQ YAZI...
2013-05-08 : RUHUMUZUN ÜNVANI
2013-05-04 : "MAYOVKASIZ" MAY
2013-01-19 : DİRƏDÖYMƏ...
2012-12-20 : ATILAN İLK ADDIM
2012-12-08 : ÖGEY ANA
2012-12-07 : ŞAD XƏBƏR:
2012-11-27 : CANLI TARİX
2012-11-24 : SƏNSİZ
2012-11-16 : ÜMİD VERMƏK
2012-11-14 : SƏNSİZ
2012-10-13 : "BİZİM DÜNYA"
2012-08-18 : ADSIZ GÜNAHLAR
2012-06-23 : DON JUAN
2012-06-15 : ONDAN HAMIYA
2012-06-14 : RÜSTƏM KAMAL
2012-02-25 : DOLABDAKI ÜRƏK
2012-02-04 : BİR QIŞ NAĞILI
2012-01-07 : DİQQƏT QITLIĞI
2011-12-31 : SOVQAT
2011-12-17 : NƏFƏSLİK...
2011-11-12 : DOLAB
2011-08-27 : BİR SEVGİ DRAMI
2011-07-22 : SÖZÜN GÜNÜ
2011-07-16 : SİRLİ ZƏNG
2011-07-02 : İLİN YARISI
2011-06-11 : GÖRÜŞ YERİ
2011-05-28 : KÜT BIÇAQ
2011-04-30 : SATILIR
2011-04-23 : QAÇIRILAN QIZ
2011-04-16 : TƏNHA KİŞİ
2011-04-09 : GÖYDƏNDÜŞMƏ
2011-03-19 : AYDINLIQ
2011-03-15 : FRANSIZCA
2011-02-23 : 55-ə ÇATMADIN
2011-02-19 : Bu da bir il
2011-01-29 : GÖZMUNCUĞU
2011-01-22 : HƏYATIN BİR ANI
2011-01-08 : BAŞLANĞIC
2010-12-31 : BU DA İLİN SONU
2010-12-25 : CAN AĞRISI
2010-11-06 : SEÇİLƏN
2010-10-30 : YARALI DURNA
2010-09-18 : PƏRAKƏNDƏ YAZI
2010-07-31 : Axtarış
2010-07-02 : ÜMİD SORAĞINDA
2010-05-01 : DÜYÜNÇƏ
2010-04-17 : CƏRRAH BIÇAĞI
2010-02-20 : DÖZÜM MƏQAMI
2010-01-30 : AYRILIQ ANI
2010-01-16 : SEÇİM ANI
2009-12-12 : SÜKUTLA SÖHBƏT
2009-11-27 : BƏRAƏT KAĞIZI
2009-11-21 : KÖLGƏLƏR...
2009-10-31 : YARPAQ TÖKÜMÜ
2009-10-10 : CAVABSIZ SUALLAR
2009-09-12 : BİR AN
2009-08-22 : HƏFTƏMİN ACISI
2009-06-20 : XOCALI TOYU
2009-06-06 : UZUN BİR GÜN...
2009-05-23 : VAXTINDA
2009-05-02 : AĞLAYAN BULUDLAR
2009-03-14 : "BƏXTƏVƏRLİK"
2009-03-07 : ANAMA MƏKTUB...
2009-02-28 : ADİ RİYAZİYYAT
2009-01-31 : CAN AĞRISI
2009-01-24 : "ƏZABSIZ ANLAR
2009-01-10 : BƏHANƏ
2008-12-31 : Bazarlıq
2008-12-13 : DƏLİ ADAM
2008-12-06 : FAYDASIZ QAZINTI
2008-11-22 : PULUN VAR?
2008-11-15 : QALXANIN ENMƏSİ
2008-10-18 : ÖMRÜN BİR ANI
2008-10-11 : PAYIZ YAĞIŞLARI
2008-09-28 : MƏKTUBLAŞMA
2008-09-06 : QAYNAR QAZAN
2008-08-30 : ERA
2008-08-23 : OVCUMDA YANAN OD
2008-08-02 : QARIŞIQ YAZI
2008-07-12 : QƏFLƏT YUXUSU
2008-06-28 : ƏRKƏSÖYÜN
2008-06-07 : BAŞ AĞRISI
2008-05-17 : QURUMUŞ GÜLLƏR
2008-04-19 : DAŞ
2008-03-20 : ATHAAT
2008-02-02 : PASİBAN
2008-01-12 : AMERİKA AYISI
2007-12-06 : XƏBƏRDARLIQ
2007-11-24 : QALMAQAL
2007-11-23 : ÇÖKHAÇÖK
2007-11-22 : QIZDIRICI...
2007-11-03 : QOYUN BƏXTİ...
2007-10-27 : AŞİQLİK
2007-10-24 : XƏCALƏT
2007-10-19 : PAYIZ NOTLARI
2007-10-10 : BASARAT
2007-10-06 : ƏBƏDİ ÜNVAN
2007-10-06 : PERSONAJ
2007-10-05 : ÜÇ PÖHRƏ
2007-10-04 : HADİSƏ
2007-10-03 : HAVA
2007-10-02 : ÜZƏRLİK
2007-09-22 : HÖKM
2007-09-15 : VAHİMƏ
2007-09-01 : İNSTİNKT
2007-08-28 : NİYƏ ÖLDÜ?..
2007-08-15 : GÜNAH
2007-08-11 : PARALEL
2007-08-08 : GÜNVURMA
2007-08-07 : SALON
2007-08-04 : HÖRMƏT(sizlik)
2007-07-31 : TELEFON ZƏNGİ
2007-07-28 : QUDUZLUQ
SON XƏBƏRLƏR
2019-11-11
2019-11-09
2019-11-08


VİDEO



ƏDALƏT BU GÜN
Redaktor seçimi
FOTOREPORTAJ
GÜNÜN SİTATI
SORĞU
Dövlət xəstəxanaları pulludu, yoxsa pulsuz?

Pullu (92.31%)
Pullsuz (7.69%)

ÇOX OXUNAN
GÜNÜN LƏTİFƏSİ
Qazaxda Aslanbəyli kəndinin camaatı sünnüdür, Ürkməzli kəndinin camaatı isə şiədir. Həmin kəndlərə 10 dəqiqə intervalnan iki avtobus işləyir.

Bir dilənçi Aslanbəyli kəndinə gedən avtobusa minib əl açıb yolboyu camaatdan sədəqə istəməyə başlayır:

- Siz Həzrəti Əli xatrinə mənə kömək eləyin!

Bir-bir hamıya yaxınlaşır, amma heç kim pul vermir.

Şair Elnur Aslanbəyli də oturubmuş arxada. Üzünü dilənçiyə tutub deyir:

- Ay dayı, bu Ömərin avtobusudur, sən düş arxadan gələn Əlinin avtobusuna min!




digər lətifələr
ARXİV
FACEBOOK