Ücretsiz php script indir film izle hd film izle ikinci el eşya alanlar shell indir hack forumu hacklink satışı Ücretsiz php script indir film izle hd film izle ikinci el eşya alanlar shell indir hack forumu hacklink satışı Adalet.az | HƏYATIN HƏR ÜZÜNÜ TANIYAN ADAM Adalet.az | HƏYATIN HƏR ÜZÜNÜ TANIYAN ADAM Adalet.az | Ədalət -
ANA SƏHİFƏ / YAZARLAR

HƏYATIN HƏR ÜZÜNÜ TANIYAN ADAM

O, yüksəklikdə durmağı haqq etmişdi

53179    |   2014-12-18 10:31
Şriftin ölçüsü:
A+ Böyütmək
A+ Balacalaşdır

Onda orta məktəbdə oxuyurdum, 7-ci, ya da 8-ci sinifdəydim. Həmin o tarix ona görə yadımda qalıb ki, sinif yoldaşlarımla Füzuliyə getmişdik – 1 may şənliyinə, paradı izləyəcəkdik. Adətən o illərdə paradlar, məhsul bayramları çox təmtəraqlı keçirilirdi. Şəxsən mən indi həmin o insanların çöhrəsini, onların qəribə sevinc hisslərini, xüsusilə də paraddan, bayram keçidindən sonra müxtəlif məclislərə üz tutan cavanların ovqatını bütün detallarına qədər xatırlayıram. Hərdən içimdən həmin ovqatı bu gün də yaşamaq, bu gün də adamların ümumi bir məcrada əylənmək, deyib-gülmək istəyini görmək, yaşamaq gəlib keçir. Və düşünürəm ki, orada, yəni həmin o tədbirlərdə qəbahət sayılacaq, günaha yazılacaq heç nə yox idi. Çünki həm bir vərdiş var idi, həm də bir istək. Təbii ki, mən həmin məsələnin siyasi tərəfini bir kənara atıram. Söhbət insan ovqatından gedir…

Bəli, biz bir kənarda dayanıb şəhərin baş meydanı ilə keçən parad iştirakçılarını seyr edirdik. Tribunada Füzuli rayonunun rəhbərliyi, xüsusilə hamımızın tanıyıb sevdiyimiz Sosialist Əməyi Qəhrəmanı Şamama Həsənova da dayanmışdı. Bunu ona görə xüsusi vurğulayıram ki, o vaxtdan diqqətimi çəkib, mənim üçün maraqlı bir insan kimi yaddaşıma köçən qəhrəmanım da Şamama xanımla yanaşı dayanmışdı. Bu cavan oğlan tribunada dayananların hamısından təkcə boy-buxunu ilə deyil, həm də rahatca görünüb duyulan od-alovu ilə də seçilirdi. Hiss olunurdu ki, onun daxili enerjisi bulaq kimi qaynayır. Bu ana qədər mən bu cavan oğlanı tanımırdım, heç sinif yoldaşlarım da tanımırdı. Çünki biz o vaxtkı Hadrud rayonuna aid olan bir kənddə yaşayıb oxuyurduq.

Bir-birimizə maraqla baxıb, bu oğlanın kimliyini öyrənmək istədik. Yanımızdan keçən yaşıdlarımızdan bu barədə soruşanda çox arxayın bir şəkildə dedilər:

- Nəbi müəllimdi, Komsomolun 1-ci katibidi.

Bu, mənim Nəbi müəllimlə ilk, özü də qiyabi tanışlığım oldu. Tam səmimiyyətimlə bildirim ki, məhz o tribunadakı duruşu, o tribunadan ətrafı seyr etmək bacarığı, yəni rəhbərə xas cəhətləri heç bir sifarişsiz, heç bir məcburiyyətsiz bütünlüklə təkcə göz aynama deyil, həm də yaddaş kitabıma yazıldı. İllər ötdü və günlərin bir günü (dünyadan vaxtsız köçmüş) Mirzə Səfərəliyev onunla birlikdə qonaq getməyimi istədi. Həmin ana qədər ağlıma da gətirməzdim ki, kimin evinə qonaq gedirik. Biz şəhərimizin Əhmədli tərəfdə olan massivlərindən birinə yollandıq. Yol boyu öz həyat hekayələrindən danışan Mirzə 9 mərtəvəli binanın həyətinə daxil olanda sanki mənə bir arayış təqdim etdi:

- Bilirsən də, Nəbi müəllimgilə gedirik.

Bir anlıq dayanıb onun üzünə baxdım. Təəccübümü görüb gülümsədi:

- Narahat olma, o mənim ağsaqqalımdı. Mənim əlimdən tutub bu mərtəbələrə o qaldırıb – dedi.

Biz qapının zəngini çaldıq. Qapını Nəbi müəllim özü açdı. İstirahət günü olduğundan evdə idi. Nəbi müəllim çox ərkyana bir şəkildə Mirzəyə «Xoş gəlmisən!» dedi. Sonra əlini mənə uzatdı:

- Sən də xoş gəlmisən! – deyib Mirzəyə tərəf boylandı. Baxışlarından bu qonağın kim olduğunu öyrənmək istədiyini dərhal oxudum. Mirzə də oxudu:

- Əbülfətdi, əmioğlum. Onun barəsində sizə danışmışam – dedi.

Hələ də əlimi ovcunda saxlayan Nəbi müəllim bu dəfə əlimi bir az da bərk sıxdı:

- Hə, tanıyıram. Yazılarını, şeirlərini oxuyuram. Lap yaxşı eləyib Əbülfəti özünlə gətirmisən - söyləyib bizi qonaq otağına dəvət etdi.

Bu, mənim Nəbi müəllimlə ilk real görüşüm idi. Artıq mən ona uzaqdan, bir məktəblinin rayon gənclərinin rəhbərinə baxdığı kimi baxmırdım. İndi mən süfrəsində əyləşdiyim bu KİŞİNİ, yəni Qarabağda sayılıb-seçilən bir şəxsi lap yaxından görürüdüm, çayını içib, çörəyini kəsirdim. Üstəlik, onun, ölkənin ən vacib nazirliklərindən birinin məsul işçisi olduğu da mənə məlum idi…

Bax, beləcə başladı real tanışlığımız. Adətən həmyerlilərimi, özü də üz ağardan, baş ağardan həmyerlilərimi arayıb-axtarmağı, onlarla təmas qurmağı həmişə özümə bir borc saymışam. Çünki bu adamlarla qürur duymuşam. Elə Nəbi müəllimlə də qürur duyurdum. Artıq süfrəsində qonaq olandan sonra onun söhbətini dinləyə-dinləyə itirdiyim vaxt üçün təəsüfləndim. Mən gərək Nəbi müəllimi lap çoxdan tanıyaydım, lap çoxdan onun söhbətlərinə qulaq asaydım. Onda dünya barəsində, həyat barəsində, insanlar haqqında, elə ədəbiyyatımız barəsində bir az da artıq bilgilərə malik ola bilərdim. Amma neyləyək, keçənə güzəşt deyərlər… Və mən Nəbi müəllimin simasında gördüyüm bir məmur-ziyalı varlığını, onun bütün daxili və xarici görkəmini artıq böyük hərflərlə, özü də unutmamaq şərti ilə ürəyimə yazmağa başladım…

Sonralar müxtəlif məclislərdə qarşılaşdıq, müxtəlif tədbirlərin iştirakçısı olduq. Və mən ondan aldığım o müsbət enerjinin bolluğunda bəzən o qədər də önəmi olmayan tədbirlərdə itən zaman üçün təəssüflənmədim. Çünki o zamanın içində mən Nəbi Muxtarovla birlkidə olurdum, onun yanında dayanırdım, onu dinləyirdim…

Bəli, illərin sürəti bəllidi. Onu ölçən cihaz olmasa da, ömür, yəni əriyib gedən zaman bizi dünəndən xeyli uzaqlaşdırıb. Biz dünənə, əlimizi qaşlarımızın üstünə qoyub bir növü gözümüzə günlük edib həsrət və bir az da nisgillə baxırıq. Amma bu, o qədər də ürəkaçan hal deyil. Çünki dünəndə bizim də izimiz, bizim də sözümüz, bizim də nələrimiz, kimlərimiz qalıbdı. Bunun dərin qatlarına enmədən mən içimdə öz yeri olan Nəbi müəllimin ikinci bir surətini, ikinci bir tərəfini gördüm və o gördüklərim də bünövrənin, kökün nə qədər möhkəm olduğunu bir daha mənə sübut etdi. Özü də heç bir riyazi hesablama aparmadan. Çünki sübut özü yaşadığımız həyat idi, şahidi olduğumuz mənzərələr idi, iştirakçısına çevrildiyimiz hadisələr idi. Məlum Dağlıq Qarabağ problemi, onun dalğasında ətraf rayonların üzləşdiyi faciələr və nəhayət, işğal… Bunu hamı bilir və bir qismimiz də hamının bildiyi bu gerçəkliyin şinelindən keçmişik, içindən, odunun-alovunun atəşindən süzülüb gəlmişik. Özü də duyğularimız, hisslərimiz, varlığımız, ən vacibi isə ürəyimiz ütülə-ütülə, ağrıya-ağrıya gəlmişik…
Bu dəfə onunla Füzulidə, top-tüfəng, mərmi yağışının içində qarşılaşdıq. Artıq onu dağlıq ərazisi işğal olunmuş, insanları bir xofun, bir stesin içərisində yaşayan Füzuliyə icra başçısı təyin etmişdilər. Mən bu fərmanı eşidəndə bir anlıq duruxdum. Çünki sirr deyil ki, onda döyüş bölgəsindəki insanlarla dil tapmaq, bu ərazidə idarəetmə mexanizmini tam gücüylə işlətmək çox çətin və həm də təhlükəli bir iş idi. Ona görə təhlükəli idi ki, silahlı dəstələr, silahlı qruplar, bir-birinin sözünü həzm edə bilməyən özündən liderlər, özündən komandirlər təkcə qanuna hörmətsizlik etmirdilər, həm də onu istədikləri kimi tapdalayırdılar, cırıb bir kənara tullayırdılar. Bax, belə adamların qarşısına çıxmaq, onlara həm qanunu, həm də aid olduğu yeri göstərmək cəsarət, bilik, xüsusilə səbr və ağsaqqallıq tələb edirdi. Bu xüsusiyyətlərə, bu keyfiyyətlərə malik olmayan istənilən şəxs rəhbər kürsüsündə barmaqsayı günlər otura bilərdi. Bu tarixi gerçəkliyi hamımız yaşamışıq, görmüşük. Bax, mən də Nəbi müəllimin, doğulduğu rayona icra başçısı təyin edildiyini biləndə, həmin o mənzərələri, həmin o gerçəklikləri bir anlıq ağlımdan keçirdim və indi tam səmimiyyətimlə etiraf edim ki, onun öz rayonuna rəhbər göndərilməsini o qədər də istəmədim, yəni bütünlüklə sevinmədim. Lakin…

Zaman göstərdi ki, mən kökündən yanılmışam. Düşündüklərim, eşitdiklərim və gördüklərim nə qədər gerçək olsa da, həmin o əvvəldə xatırlatdığım xüsusiyyətlər, keyfiyyətlər sahibi olan Nəbi müəllim Füzulidə çox şeyləri öz məcrasına qaytara bildi və çox haqsız iddiaların da yerini sahibinə göstərdi. Özü də ağlıyla, biliyiylə, təcrübəsiylə və bir də güvəndiyi torpaqla, güvəndiyi füzulilərlə. Üstəlik də ona olan etimadla…

Hə, Horadiz qəsəbəsində həyat qaynayırdı. Artıq 1994-cü ilin yazı idi. Yanvar ayının 4-dən əkshücuma başlayan ordumuz bir həmləyə Füzuli rayonunun 20-dən artıq kəndini düşmən caynağından geri ala bilmişdi. Ona görə də rayon rəhbərliyi və onun bir çox qurumları artıq bərpa olunmağa başlayan Horadiz qəsəbəsində, bugünkü Horadiz şəhərində, fəaliyyət göstərirdi. Yolum Horadizə düşmüşdü. Rayon icra hakimiyyətinin binası qarşısında xeyli adam vardı. Nəbi müəllim də onların arasındaydı. Yaxınlıqda mərmi gurultuları səsləndikcə, ətrafda qəribə bir uğultu hiss olunurdu. Elə bilirdin ki, ayağının altındakı yer bu saat alt-üst olacaq. Amma nə Nəbi müəllim, nə də onunla söhbət edən, görüşə gələn füzulilər başlarını qaldırıb döyüş gedən istiqamətə tərəf boylanmırdılar da. Çünki bu, onlar üçün adi bir hal idi və öyrəşdikləri bu mənzərini onlar elə-belə, heç nə olmamış kimi yola verirdilər. Adamlar həm də icra başçısının öz iş otağını düz səngərin beş addımlığına çəkib aparmasından ümidli idilər. Onlar birmənalı şəkildə inanırdılar ki, əgər rayonun rəhbəri hər dəqiqə nişangah ola biləcək bir yerdə, bir binada yerləşib orada işləyirsə, adamları qəbul edirsə, rayonun iqtisadi həyatının bərpası üçün çalışırsa, deməli, o, kiməsə, nəyəsə güvənib. Bax, bu da kiçik, ancaq çox böyük bir arqument idi. Hamı öz arasında bir-birinə söyləyirdi ki, Nəbi müəllim gecə də Horadizdə qalır, kabinetində yatır. Deməli, hər şey yaxşı olacaq. Həyat göstərdi ki, Nəbi müəllimin bu addımı da ən böyük ümid imiş və Nəbi müəllimin bu ən böyük ümidi həm də bugünkü Füzuli imiş.

Mən Füzuliyə hər səfərimdə öncə mənə doğma olan həmyerlilərimlə, sonra da onun özüylə etdiyim söhbətlərdə bir gerçəyi bütün çılpaqlığı ilə görürdüm, onların dilindən eşidirdim. Bu gerçəklik də hər kəsə hava, su kimi lazım idi. Yəni yavaş-yavaş üzü Horadizə qayıdan füzulilər onları kimin və nəyin gözlədiyini yaxşı bilirdilər. Onlar tam arxayın idilər ki, Nəbi müəllim Heydər Əliyevin kadrıdı, ondan dərs alıb. Deməli, o, adamları Füzuliyə, geriyə doğru çağırırsa, bunun böyük anlamı var və bu qayıdan adamlar mütləq təminat alacaqlar. Yəni, evlər bərpa olunacaq, yeni qəsəbələr salınacaq, yol, işıq, qaz, su problemi ilə üzləşməyəcəklər. Bugünün özündə də 90-cı illərin sonlarını, 2000-ci ilin birinci on ilini bir kitab kimi vərəqləyən hər bir füzulili etiraf edir ki, Nəbi müəllim bir saat belə Horadizin, geriyə qayıdan insanların işıqsız, qazsız, necə deyərlər, odsuz-ocaqsız qalmasına imkan vermirdi. O, Bakını ayağa qaldırırdı… O, digər şəhərlərin rəhbərləri ilə əlaqə qururdu və hər kəsi qayıdan insanlara diqqət göstərməyə çağırırdı, özü də əsaslı və ağıllı şəkildə. Çünki bu insanların qarantı Azərbaycan Prezidenti idi. O da prezidentin yerdəki nümayəndəsi kimi hər gələn günün dünənkindən yaxşı olmasına çalışırdı.
Nəbi müəllim təkcə təsərrüfat, iqtisadiyyat adamı deyildi. O, həm də mədəniyyət, ədəbiyyat bilicisi idi. Mən onun Füzulidən olan söz-sənət adamlarına göstərdiyi diqqətini, qayğısını heç vaxt unuda bilmərəm. Mərhum Vahid Əlifoğlunun bir sözü indiki kimi yadımdadı. Vahid həmişə mənə deyərdi ki, «Nəbi Muxtarov ədəbiyyatı ədəbiyyatşünaslardan yaxşı bilən kişidi». O, imkan düşən kimi mütaliə edir. Xüsusilə Füzliylə bağlı, yazılan qəzet məqaləsindən tutmuş kitaba qədər hər nə çap olunsa, mütləq onu gözdən keçirib, ona özünün qiymətini verməyi ustalıqla bacarırdı. Vahidin şeirlərinə, mənim yazılarıma verdiyi qiymətlər bütün həyatım boyu yaddaşımda yaşayacaq. Və nəhayət, Nəbi müəllmi həm də insan sərrafı idi. O, kiminlə hansı tonda, hansı dildə danışmağı çox gözəl bilirdi. Vahid Əlifoğlunun yas mərasimində onun söylədikləri, mərasimdən sonra Bakıdan bu məclisə təşrif buyuranları bir hüzr sahibi kimi xüsusi alicənablıqla yola salmağı və daha nələr, nələr…

Mən həyatda sıx-sıx təmasda olduğum məmur KİŞİlərin içərisində ayrıca yeri olan Nəbi Muxtarovun barəsində neçə-neçə kitablıq xatirələr yaza bilərəm. Amma hələ xatirələrlə yaşamaq düşünürəm ki, tezdi. Çünki hələ yaşamalı illər öndədi.

Əbülfət MƏDƏTOĞLU



İmza:

YAZARIN ARXİVİ

2018-11-18 : DOYMUŞ MƏHLUL
2018-10-23 : YARIMÇIQ MƏKTUB
2018-09-21 : ÜMİD KƏNDİRİ
2018-09-14 : ÖMÜR YARPAQLARI
2018-09-08 : ŞUNURLULAR
2018-09-06 : Təzyiq yazısı
2018-09-05 : AYLI BİR GECƏ
2018-07-31 : HAVALI YAZI
2018-02-01 : "O SÖZƏCƏN..."
2017-12-15 : İLĞIM
2017-11-27 : «QABİL»
2017-11-24 : VAXT GÜNAHKARI
2017-09-27 : "BAYILDAN BAYIRA"
2017-08-29 : KİŞİ TİTULU
2017-08-11 : OVQAT YARADAN…
2017-07-29 : İSTƏK...
2017-07-28 : SÖZ HEYKƏLİ
2017-07-25 : BU DA 27–di!
2017-07-14 : "QALIN" ADAMLAR
2017-06-09 : GÜNAHIM NƏDİ?
2017-06-06 : "SNAYPER QIZ"
2017-05-26 : HAVADAKI ADAM
2017-05-05 : BAKI KÖÇKÜNÜ
2017-03-31 : SOY… QIRIM…
2017-03-01 : MÜŞFİQ TUFANI
2017-02-14 : "YADA DÜŞDÜ"
2017-02-10 : ÖMÜR QIRIQLARI
2017-02-03 : YAŞ HƏDDİ
2017-01-27 : NEKROLOQ
2017-01-19 : BİTMƏYƏN AĞRI
2017-01-06 : SON XƏBƏRDARLIQ
2016-12-16 : ALLAHIN İŞİ
2016-09-09 : BİR HECALI SÖZ
2016-08-13 : MƏKTUB
2016-08-12 : MƏKTUB…
2016-08-12 : HAVA
2016-07-01 : CƏNAB NAZİR
2016-06-17 : ÜMİD KƏNDİRİ
2016-04-29 : NİŞANÇI
2016-04-09 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-04-08 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-03-11 : MART OVQATI
2015-12-19 : MÜQƏDDƏS AMAL
2015-12-12 : YANIQ SƏS
2015-11-13 : Tofiq Abdinlə
2015-11-13 : ÜZ SUYU
2015-10-31 : SEÇİM ANI…
2015-09-12 : İNSANLIQ
2015-08-27 : YADDAŞ YAZISI
2015-08-19 : "AZƏRBAYCAN"
2015-07-10 : İLĞIM
2015-06-18 : DOST GEDİB…
2015-06-17 : "SAAT SƏSİ"
2015-05-06 : "AZƏRBAYCAN"
2015-04-22 : "YADA DÜŞDÜ"
2015-03-18 : "ADİ QƏŞƏM"
2015-02-28 : HAVALANMIŞ ADAM
2015-02-14 : SENSASİYA
2015-02-12 : BACI DOST OLARSA
2015-02-07 : YARPIZ SÖHBƏTİ
2015-01-16 : YAŞAYAN RUH
2015-01-10 : XAŞ + XAŞ
2015-01-09 : "QƏLƏM SƏSİ"
2014-12-27 : SAXTA BABA
2014-12-26 : SAXTA BABA
2014-12-20 : ŞUNURLU ADAMLAR
2014-12-16 : ELNURUN KİTABI
2014-12-11 : RUH ADAMI
2014-11-29 : NAXIŞLI ADAM
2014-11-20 : HƏYATIMDAKI ADAM
2014-11-15 : DİQQƏT TALONU
2014-11-14 : "QUM SAATI"
2014-11-12 : STATUS - KVO
2014-11-08 : BİR ƏTƏK DAŞ
2014-11-04 : PAMBIQLI QULAQLAR
2014-10-29 : "ƏDƏBİ HƏYAT"
2014-10-11 : AŞ QARASI
2014-10-04 : ZİNDAN UŞAQLARI
2014-09-03 : "YADA DÜŞDÜ"
2014-08-23 : İÇİMDƏKİ TOY
2014-07-18 : Kimsə yoxdu...
2014-07-05 : KİŞİ
2014-06-21 : ÜZ SUYU
2014-06-14 : TANISAM UTANACAQ
2014-05-24 : DİŞ ÇÖPÜ
2014-04-26 : QURU ADAM
2014-03-20 : İynə boyu yazı
2014-03-15 : LƏNƏTLƏNMİŞ
2014-01-25 : ÖZGƏ PALTARI
2013-12-21 : İSİNİŞMƏ...
2013-11-09 : QANADLI GÜNLƏR
2013-07-27 : DOST GEDİB...
2013-07-20 : PALAZA BÜRÜN...
2013-07-13 : YARIMÇIQ YAZI...
2013-05-08 : RUHUMUZUN ÜNVANI
2013-05-04 : "MAYOVKASIZ" MAY
2013-01-19 : DİRƏDÖYMƏ...
2012-12-20 : ATILAN İLK ADDIM
2012-12-08 : ÖGEY ANA
2012-12-07 : ŞAD XƏBƏR:
2012-11-27 : CANLI TARİX
2012-11-24 : SƏNSİZ
2012-11-16 : ÜMİD VERMƏK
2012-11-14 : SƏNSİZ
2012-10-13 : "BİZİM DÜNYA"
2012-08-18 : ADSIZ GÜNAHLAR
2012-06-23 : DON JUAN
2012-06-15 : ONDAN HAMIYA
2012-06-14 : RÜSTƏM KAMAL
2012-02-25 : DOLABDAKI ÜRƏK
2012-02-04 : BİR QIŞ NAĞILI
2012-01-07 : DİQQƏT QITLIĞI
2011-12-31 : SOVQAT
2011-12-17 : NƏFƏSLİK...
2011-11-12 : DOLAB
2011-08-27 : BİR SEVGİ DRAMI
2011-07-22 : SÖZÜN GÜNÜ
2011-07-16 : SİRLİ ZƏNG
2011-07-02 : İLİN YARISI
2011-06-11 : GÖRÜŞ YERİ
2011-05-28 : KÜT BIÇAQ
2011-04-30 : SATILIR
2011-04-23 : QAÇIRILAN QIZ
2011-04-16 : TƏNHA KİŞİ
2011-04-09 : GÖYDƏNDÜŞMƏ
2011-03-19 : AYDINLIQ
2011-03-15 : FRANSIZCA
2011-02-23 : 55-ə ÇATMADIN
2011-02-19 : Bu da bir il
2011-01-29 : GÖZMUNCUĞU
2011-01-22 : HƏYATIN BİR ANI
2011-01-08 : BAŞLANĞIC
2010-12-31 : BU DA İLİN SONU
2010-12-25 : CAN AĞRISI
2010-11-06 : SEÇİLƏN
2010-10-30 : YARALI DURNA
2010-09-18 : PƏRAKƏNDƏ YAZI
2010-07-31 : Axtarış
2010-07-02 : ÜMİD SORAĞINDA
2010-05-01 : DÜYÜNÇƏ
2010-04-17 : CƏRRAH BIÇAĞI
2010-02-20 : DÖZÜM MƏQAMI
2010-01-30 : AYRILIQ ANI
2010-01-16 : SEÇİM ANI
2009-12-12 : SÜKUTLA SÖHBƏT
2009-11-27 : BƏRAƏT KAĞIZI
2009-11-21 : KÖLGƏLƏR...
2009-10-31 : YARPAQ TÖKÜMÜ
2009-10-10 : CAVABSIZ SUALLAR
2009-09-12 : BİR AN
2009-08-22 : HƏFTƏMİN ACISI
2009-06-20 : XOCALI TOYU
2009-06-06 : UZUN BİR GÜN...
2009-05-23 : VAXTINDA
2009-05-02 : AĞLAYAN BULUDLAR
2009-03-14 : "BƏXTƏVƏRLİK"
2009-03-07 : ANAMA MƏKTUB...
2009-02-28 : ADİ RİYAZİYYAT
2009-01-31 : CAN AĞRISI
2009-01-24 : "ƏZABSIZ ANLAR
2009-01-10 : BƏHANƏ
2008-12-31 : Bazarlıq
2008-12-13 : DƏLİ ADAM
2008-12-06 : FAYDASIZ QAZINTI
2008-11-22 : PULUN VAR?
2008-11-15 : QALXANIN ENMƏSİ
2008-10-18 : ÖMRÜN BİR ANI
2008-10-11 : PAYIZ YAĞIŞLARI
2008-09-28 : MƏKTUBLAŞMA
2008-09-06 : QAYNAR QAZAN
2008-08-30 : ERA
2008-08-23 : OVCUMDA YANAN OD
2008-08-02 : QARIŞIQ YAZI
2008-07-12 : QƏFLƏT YUXUSU
2008-06-28 : ƏRKƏSÖYÜN
2008-06-07 : BAŞ AĞRISI
2008-05-17 : QURUMUŞ GÜLLƏR
2008-04-19 : DAŞ
2008-03-20 : ATHAAT
2008-02-02 : PASİBAN
2008-01-12 : AMERİKA AYISI
2007-12-06 : XƏBƏRDARLIQ
2007-11-24 : QALMAQAL
2007-11-23 : ÇÖKHAÇÖK
2007-11-22 : QIZDIRICI...
2007-11-03 : QOYUN BƏXTİ...
2007-10-27 : AŞİQLİK
2007-10-24 : XƏCALƏT
2007-10-19 : PAYIZ NOTLARI
2007-10-10 : BASARAT
2007-10-06 : ƏBƏDİ ÜNVAN
2007-10-06 : PERSONAJ
2007-10-05 : ÜÇ PÖHRƏ
2007-10-04 : HADİSƏ
2007-10-03 : HAVA
2007-10-02 : ÜZƏRLİK
2007-09-22 : HÖKM
2007-09-15 : VAHİMƏ
2007-09-01 : İNSTİNKT
2007-08-28 : NİYƏ ÖLDÜ?..
2007-08-15 : GÜNAH
2007-08-11 : PARALEL
2007-08-08 : GÜNVURMA
2007-08-07 : SALON
2007-08-04 : HÖRMƏT(sizlik)
2007-07-31 : TELEFON ZƏNGİ
2007-07-28 : QUDUZLUQ
2007-07-26 : BU DA 17 YAŞ...
2007-07-17 : BİLİRSƏNMİ?
2007-07-11 : BAŞAĞRISI
2007-07-04 : MƏNİ TANIMADIN?
2007-07-03 : SERİAL
2007-06-12 : "DEPUTAT OTAĞI"
2007-06-09 : ÖRKƏN
2007-05-25 : QARAVƏLLİ
2007-05-20 : AXSAYAN YERİMİZ
2007-05-05 : MUSA YAQUB -70
2007-05-01 : KƏNDİR
2007-04-20 : ŞƏKİL
2007-04-14 : STRESS
2006-12-08 : YUXU
2006-10-14 : GÜNAH
2006-10-10 : LAZIM GƏLSƏ...
Ücretsiz php script indir film izle hd film izle ikinci el eşya alanlar shell indir hack forumu hacklink satışı
SON XƏBƏRLƏR
2018-12-10


VİDEO



ƏDALƏT BU GÜN
Redaktor seçimi
FOTOREPORTAJ
GÜNÜN SİTATI
SORĞU
Gəlin günahkardır, yoxsa qaynana?

Gəlin (64.29%)
Qaynana (35.71%)

ÇOX OXUNAN
GÜNÜN LƏTİFƏSİ
Tibb bacısı əlində iynə palataya daxil olur:
- Əliş dayı, oyan... xahiş edirəm oyan...
Xəstə güclə şirin yuxudan ayılıb gözünü ovxalayır:
- Nolub a bala, nə deyirdin?!
- Heç, yuxu iynəsi gətirmişəm, onu vurum, gedirəm.




digər lətifələr
ARXİV
FACEBOOK