Film izle hacklink kiralık bahis sitesi satılık bahis sitesi Adalet.az | "İT HÜRƏN"Ə GEDƏN ADAM Adalet.az | "İT HÜRƏN"Ə GEDƏN ADAM Adalet.az | Ədalət -
ANA SƏHİFƏ / YAZARLAR

"İT HÜRƏN"Ə GEDƏN ADAM

Onu dəli saymayın

14315    |   2014-12-06 15:24
Şriftin ölçüsü:
A+ Böyütmək
A+ Balacalaşdır

Günəşi görüb ona inandığım kimi sizə qibtə etdiyim, daha doğrusu, oxumağa məcbur olduğunuz bu yazıda bəhs olunan bütün məqamlar gerçəkdir, ona inana bilərsiniz. Çünki mən yüzə-yüz əminliklə təkrar edə bilərəm ki, onunla eyni ildə, eyni ərazidə, eyni doğum evində, hətta eyni dəqiqədə dünyaya gəlmişəm. Bizim hər ikimizin bu dünyaya gəlişimizi eyni həkim, eyni tibb bacısı müşayiət edib. Doğrudur, həmin illərdə ucqar kəndlərdə həkim problemi var idi. Və bu məsələləri, daha çox kənd yerlərində deyildiyi kimi, "mamaça"lar həll edirdi. Bax elə bizim ikimizi də o qarşılayıb, o valideynlərimizə gözaydınlığı verib, şirinliyi də o alıb. Həmin o gündən təbii ki, ayağımız yer tutan zamandan indiki ana qədər bir yerdə addımlayırıq. Bir-birimizin köynəyindən keçib, bir-birimizin bədənində qərar tutmuşuq. Özü də...
İkimiz də kitab oxumağı, nağılı dinləməyi sevmişik və ikimizin də yadında qalıb ki, adamlar həmişə işıq gələn tərəfə meyl ediblər, o istiqaməti özləri üçün ümid ünvanı bilib oraya doğru gediblər. Amma biz nədənsə daha çox it hürənə tərəf getmişik. Bu heç də bizim qeyri-adiliyimiz və yaxud hansı qüsurlarla doğulmağımız demək deyil. Biz sadəcə iti də başa düşməyə çalışmışıq, onun da vəzifəsinin, missiyasının hürmək olduğunu qəbul etmişik. Və it hürənə gedəndə əlimizdə bircə qələmimiz olub, ağacımız yox. Və getmişik... və gedirik... və Tanrı ömür payımızı nə qədər müəyyən edibsə, o məsafə boyunca yenə də gedəcəyik. Axı biz bu dünyanın adamı deyilik!..
Sizə qəribə gəldi. Mən bunu hiss edirəm və anlayıram ki, bu cür düşünməkdə də haqlısınız. Çünki elə bir durumda, elə bir zamanda yaşayırıq ki, mücərrədliklər, xəyallar, xüsusilə ekoloji və bioloji basqılar bizi caynaqlarının arasında sıxıb bir qoz qabığına yığıb. Hələ internet həmlələrini xatırlatmıram. Onu də üstünə gəlsək, onda bilərik ki, biz insanlar (burda söhbət anlamaq bacarığı olan insanlardan gedir - Ə.M.) ətdən, sümükdən ibarət deyilik. Biz həm də daşdan-dəmirdənik. Ona görə də dözürük. Özü də dözə-dözə də bitib-tükənirik. Bir də ki...
Yeri gəlmişkən, bir zarafat da edim. Bu zarafat da köhnə kişilərin deyimindən qaynaqlanır. Həmin o kişilər deyiblər ki, guya dözməyib neyləyəcəksən?.. (Bu deyimin yozumlarını sizin ixtiyarınıza buraxıram. Hara, nəyə istəyirsiniz, o cür də yozun, ixtiyar sahibisiniz - Ə.M.)
Bəli, bu gün hər tərəfdə işıqlar yanır. Demək olar ki, o rəngbərəng işıqlar gecənin qaranlığını əməlli-başlı yox edib. O qədim məsəli də unutdurmağa qadirdi. Ona görə də işığa gedən adamların yolları xeyli rahatlanıb. Bircə özlərinin ayaqları sürüşkən olmasın, yəqin ki, gedib istədikləri ünvana, istədikləri rəngli işığa çata biləcəklər. Burda həmin adamlar xor şəklində deyə bilərlər ki, indi itdən də qorxmağa ehtiyac yoxdu. Axı hər tərəf işıqdı və o işıqlar da itlərin qaranlıq bir yerə çəkilməsinə imkan vermir. Uzaq məsafədən onları görüb ehtiyat tədbirindən faydalanmaq olar... Doğrudur, mən o xorun söylədiklərini qəbul edirəm, amma bir etiraz var. Belə ki, itlər qaranlıqda da, işıqda da, bağlı və yaxud açıq olanda da elə it olaraq qalırlar. Ona görə də köhnə kişilər deyib ki, "itlə yoldaşlıq et, ancaq çomağını əlindən yerə qoyma". Yəqin ki, bu müdrik deyimin nəyə işarələndiyini də siz qəbul edərsiniz. Mən isə...
Hə, mən bu bəlli ömür yolunda işıqlar kimi, qaranlıqlar da gördüm. Və mənim üçün it hürən səmtin maqnit gücü oranın cəlbetmək imkanı həmişə maraqlı oldu. Özü də o qədər maraqlı ki, mən bəzən o tərəfə yüyürmək də istədim. Çünki o səmt ürəyimin, duyğularımın, hətta qurduğum xəyalların elə bil ki, bütün sevgisini, bütün arzusunu və bütün gücünü özündə toplamışdı. Mən də ona qovuşmağa, ona gedib çatıb ona sarılmağa tələsmişəm. Görünür, bu da bir dəlilikdi və yaxud da:

Tüstüləndi
tüstüləndi
axır ki, yandı
demək,
tüstülənən zaman
yanacağına inandı -
bu ocaq...
Və mən də
yanan ocağa
baxa-baxa
düşündüm ki,
arxada qalan
əlli beş il
sən demə
bir andı -
ötüb, gedib
içində də
olmuşlar və olacaq
indi
tüstülənən o ocaq
sönəndə
bircə özüm bilirəm
nə olacaq!..

***
Uzun və narahat bir yoldan qayıtdım. Gedəndə də, gələndə də yol-yoldaşım Dünənim oldu. Mən bu uzun yol boyu Dünəndə qalan və Dünənim olan hər şeyi nöqtəsinə, vergülünə qədər vərəqlədim. Gözümün qarşısında elə anlar gəlib durdu ki, mən onların bir qismini bugünə qədər xatırlamadığım üçün və hətta unutduğum üçün özümü qınadım. Məhz onda başa düşdüm ki, bugünün adamından küsmək, incimək o qədər də doğru deyil. Ona görə ki, bugünün adamının təkcə çiyinlərində yox, ürəyində də, başında da, həyatında da o qədər yük var, o qədər qayğı var, o ancaq sürünməklə, çapalamaqla məşğuldu. Lap çılpaq desəm, əl boyda çörək və bir də başının üstündə bir dam onun həyat amalına çevrilib, o bunun üçün çaprışır. Bu mübarizə də ona çox şeyləri unutdurur və yaxud da dünəndə qalan çox şeylər barədə düşünməyə imkan vermir. Təbii ki, mən də həmin adamlardan çox da fərqlənmirəm. Və mənim də yaşımın bu çağında hər dəqiqə sökülmək təhlükəsi yaşayan özülsüz evin sahibi olmaq qədərim məni həmin o dediyim insanlardan biri kimi dünənimdən uzaqlaşdırır. Elə yol boyu da xatırladıqlarım ona görə o yolda düşüb qaldı ki, mənim içimdə çapaladığım problemlər onlara güc gəldilər, onları maşından bir növü itələyib yerə saldılar. Lakin o yol boyu mən xatırladığım, üz-üzə, nəfəs-nəfəsə dayandığım dünənimdə olanlarla söhbət etmək fürsəti qazandım...
Bir dağ kənd var idi. Elə indi də var. Bir dağ kəndində də günəşi salamlayırdılar, qarın yağmasına sevinirdilər, ağacların çiçək açmasını, meyvələrin yetişməsini, sümbüllərin saralmasını sevinclə, həsrətlə gözləyirdilər... Bir dağ kəndi var idi. Adamları da, uşaqları da, məktəbləri, müəllimləri, həyət-bacaları, bir sözlə, özlərinə uyğun, özlərinə bab dünyaları da var idi.... İndi də bu kəndin adamları da, uşaqları da, məktəbləri, müəllimləri öz həyət-bacaları və bir də namərdlikləri də var. Mən iki müstəviyə diqqət yetirirəm. Bir dağ kəndinin yarıya bölünən həyatını əlimin içinə götürürəm, sağ və sol əlimdə tuturam onları. Sol əlimdə mənim doğmalarımın da olduğu zaman, tarix, illər, bir sözlə, hər şey. Sağ əlimdə mənim, doğmalarımın, illərimin, zamanımın, bir sözlə, hər şeyimizin yoxluğu...
Bəli, o kənd barəsində bu iki fikri üz-üzə qoyuram, üz-üzə gətirirəm, qarşılaşdırıram. Mənim olduğum məqamda o kənd dünyanın cənnəti idi... Yer kürəsinin dayaq nöqtəsi idi... İndi o kənd düşmənin sığınacağı olduğu üçün mənim qəzəbimin, mənim ağrılarımın, mənim intiqam hissimin tuşlandığı bir yuvadı. Deməli, doğulduğum bir kənd indi adamların günahından qəzəbimin, nifrətimin ünvanına çevrilib... intiqam hissimin əlisilahlı yüyürüb getmək istədiyi bir məkan olubdu. Mən də bu iki məqamın arasında Lazımı gözləyə-gözləyə dayanıb durmuşam. Və çox təəsüf ki, dünəni bütünlüklə silahlandırır, ağlımı başımdan alıb özünə doğru səsləmək, aparmaq gücündə deyil. Bəlkə də onun gücü daha böyükdü. Sadəcə, qarşıdakı bu gün sərhəddi dünənimi dözməyə, itaət etməyə məcbur edib. Hər halda, bu qarmaqarışıq düşüncəmin, fikirlərimin bir atəşi, bir hayqırtısı var. O da mənim və mənim kimi olan bütün bəndələrin gec-tez ayağa qaldırmaq, alovlandırmaq haqqıdır. Mən bilirəm ki, bu haqq mütləq qalib gələcək. Bunsuz dünənimiz də olmayacaq. Təbii ki, söhbət məndən gedir və mənim dünənimin barəsində fikir söylənilir və dünəninə cavabdehlik məsuliyyəti də mənim üzərimdədi. O yol, o ünvan indi it hürən tərəfdədi. Biz istəsək də, istəməsək də o səmtə gedişə hazır olmalıyıq.
Doğrudur, hər kəsin odu öz içində olur. Bu da gendən gəlmə bir şeydi. Yəni bütün hüceyrələrin mayası olduğu kimi, insanın içindəki odun da mayası var. Sadəcə, bu odun alışmaq, yanmaq, yandırmaq imkanlarını odun sahibləri zaman-zaman artırıb- azalda bilirlər. Bu artım və azalma əqidədən, dözümdən asılı olan bir nüansdı. Ona görə də mən həmin o dağ kəndini bir gün yenə dünyanın dayaq nöqtəsi və dünyanın cənnəti kimi görəcəyimə inanıram. Və düşünürəm:

Barmağının ucunda
Bir damla su çilədin
Atəşimin üstünə...
Sönmədi
Söndürmədi -
Əksinə,
Daha da alovlandı
Və hər tərəfdən
Göründü
Bu atəş -
Dəli kimi
Necə sarılır tüstümə...
Bax sən isə
Heç vaxt ürəkdən
İstəmədin-
Odur ki,
Toparla özünü
Göstər ki, sən atəşsən! -
Atəş söndürən deyilsən...

Bir məsələdə hər kəslə mübahisə edə bilərəm. Bu da bir adamın digərinə nisbətən yaxşı və ya pis olması məsələsidi. Yəni mənə görə adamlar günəşdən daha çox aya bənzəyirlər. Əgər fikir versəniz, ayın üzərindəki ləkəni görərsiniz. Bax, mən də düşünürəm ki, hər kəsin özünə görə, əməlinə, xidmətinə görə, fəaliyyətinə görə mütləq günahı var. İstənilən hərəkət, istənilən fəaliyyət ətrafdakıları yüzə yüz təmin etmir. Lap elə avtobus minəndə kiməsə toxunursansa, kiminsə ayağını tapdalayırsansa, təbii ki, qəsdən yox, buna görə də üzr istəmirsənsə, deməli, bir günah qazanmış olursan. Bax, bu mənada mən hər kəsin günahkar olduğuna yüzə-yüzə əminəm. Əgər söhbət böyük arenadan, böyük fəaliyyətdən gedirsə, buradakı günahları saymaq və göstərmək yəqin ki, uzun bir vaxt aparar. Ona görə də hamının da etiraf etdiyi bir gerçəyi xatırlatmaqla fikrimin əsas nöqtəsinə qayıdıram. Allahını tanıyan hər kəs bilir ki, ondan, yəni Yaradandan başqa hər kəsin günahı var. Bu, aksiomadı!
Bəli, mən Tanrının günahkar bəndələrindən biri kimi özüm özümə az-çox hesab verə bilirəm. Xüsusilə səfərlərdə olanda, gecələr göy üzü ilə söhbət edəndə və bir də ürəyinə toxunanda. Bu üç məqamda günahlarımın boy sırasına baxıb utandığım, xəcalət çəkdiyim məqamlar da olur. Amma az-çox xeyirxahlığım, ağac əkməyim, gül becərməyim, kiminsə halını soruşub əlindən tutmağım, hətta yolu keçməsinə kömək etməyim kimi məqamların çoxluğu o günah və günahsızlıq tərəzisində müəyyən bir ədalət tərəzisini balanslaşdırır. Görürəm ki, günahsızlığımla günahkar olmağım bir boyda, bir duxundadı. Necə deyərlər, ikisinin arasında bu 55 ildə gəldiyim yolun üzü it hürənə gedirəm. Yol boyu da kimdənsə gizlənmək, kimdənsə daldalanmaq fikrim olmayıb və yoxdu. Çünki adamların gözləri mənim inamıma görə qiymət tərəzisidi. O gözlərdən gizlənmək mümkünsüzdü... o gözlərin içinə baxmaq həmin o günahsızlığın göstəricisidi...
Mən də getdiyim yolun harda bitəcəyini bilməsəm də, amma hara getdiyimi bildiyim üçün yolçuluğumdayam. Həyatın sərt döngələrindən tutmuş könül oxşayan hər bir anına kimi bəlli gəlişindən-gedişindən tutduğum yüklə arxamca kimlərinsə gəlib-gəlməməsinə məhəl qoymadan addımlayıram. Düzdü, bəzən deyirlər ki, ya kiminsə arxasınca getməlisən, ya da kimlərsə arxanca gəlməlidi!.. Mən bu deyimi normal qəbul etsəm də, daha çox tək qurdların həyatını önəmli sayıram. Axı türk dünyasında bu totem daha qabarıq olduğu qədər də, daha çox seviləndi...
Hə, bütün yazı boyu hiss etdim ki, ovqatım sizlərin ürəyincə olmadı. Siz bir qarmaqarışıqlıq içərisində nəyisə axtaran bir müəllifin yazdıqlarını oxumaq zorunda qaldınız. Amma siz də etiraf edin ki, bu yazıda həm görünən, həm də görünməyən bir çox işarələr var idi...
Hə, it hürənə gedən bir adamdan sizə təhlükə gələcəyini yəqin ki, düşünməzsiniz.



YAZARIN ARXİVİ

2018-11-18 : DOYMUŞ MƏHLUL
2018-10-23 : YARIMÇIQ MƏKTUB
2018-09-21 : ÜMİD KƏNDİRİ
2018-09-14 : ÖMÜR YARPAQLARI
2018-09-08 : ŞUNURLULAR
2018-09-06 : Təzyiq yazısı
2018-09-05 : AYLI BİR GECƏ
2018-07-31 : HAVALI YAZI
2018-02-01 : "O SÖZƏCƏN..."
2017-12-15 : İLĞIM
2017-11-27 : «QABİL»
2017-11-24 : VAXT GÜNAHKARI
2017-09-27 : "BAYILDAN BAYIRA"
2017-08-29 : KİŞİ TİTULU
2017-08-11 : OVQAT YARADAN…
2017-07-29 : İSTƏK...
2017-07-28 : SÖZ HEYKƏLİ
2017-07-25 : BU DA 27–di!
2017-07-14 : "QALIN" ADAMLAR
2017-06-09 : GÜNAHIM NƏDİ?
2017-06-06 : "SNAYPER QIZ"
2017-05-26 : HAVADAKI ADAM
2017-05-05 : BAKI KÖÇKÜNÜ
2017-03-31 : SOY… QIRIM…
2017-03-01 : MÜŞFİQ TUFANI
2017-02-14 : "YADA DÜŞDÜ"
2017-02-10 : ÖMÜR QIRIQLARI
2017-02-03 : YAŞ HƏDDİ
2017-01-27 : NEKROLOQ
2017-01-19 : BİTMƏYƏN AĞRI
2017-01-06 : SON XƏBƏRDARLIQ
2016-12-16 : ALLAHIN İŞİ
2016-09-09 : BİR HECALI SÖZ
2016-08-13 : MƏKTUB
2016-08-12 : HAVA
2016-08-12 : MƏKTUB…
2016-07-01 : CƏNAB NAZİR
2016-06-17 : ÜMİD KƏNDİRİ
2016-04-29 : NİŞANÇI
2016-04-09 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-04-08 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-03-11 : MART OVQATI
2015-12-19 : MÜQƏDDƏS AMAL
2015-12-12 : YANIQ SƏS
2015-11-13 : Tofiq Abdinlə
2015-11-13 : ÜZ SUYU
2015-10-31 : SEÇİM ANI…
2015-09-12 : İNSANLIQ
2015-08-27 : YADDAŞ YAZISI
2015-08-19 : "AZƏRBAYCAN"
2015-07-10 : İLĞIM
2015-06-18 : DOST GEDİB…
2015-06-17 : "SAAT SƏSİ"
2015-05-06 : "AZƏRBAYCAN"
2015-04-22 : "YADA DÜŞDÜ"
2015-03-18 : "ADİ QƏŞƏM"
2015-02-28 : HAVALANMIŞ ADAM
2015-02-14 : SENSASİYA
2015-02-12 : BACI DOST OLARSA
2015-02-07 : YARPIZ SÖHBƏTİ
2015-01-16 : YAŞAYAN RUH
2015-01-10 : XAŞ + XAŞ
2015-01-09 : "QƏLƏM SƏSİ"
2014-12-27 : SAXTA BABA
2014-12-26 : SAXTA BABA
2014-12-20 : ŞUNURLU ADAMLAR
2014-12-16 : ELNURUN KİTABI
2014-12-11 : RUH ADAMI
2014-11-29 : NAXIŞLI ADAM
2014-11-20 : HƏYATIMDAKI ADAM
2014-11-15 : DİQQƏT TALONU
2014-11-14 : "QUM SAATI"
2014-11-12 : STATUS - KVO
2014-11-08 : BİR ƏTƏK DAŞ
2014-11-04 : PAMBIQLI QULAQLAR
2014-10-29 : "ƏDƏBİ HƏYAT"
2014-10-11 : AŞ QARASI
2014-10-04 : ZİNDAN UŞAQLARI
2014-09-03 : "YADA DÜŞDÜ"
2014-08-23 : İÇİMDƏKİ TOY
2014-07-18 : Kimsə yoxdu...
2014-07-05 : KİŞİ
2014-06-21 : ÜZ SUYU
2014-06-14 : TANISAM UTANACAQ
2014-05-24 : DİŞ ÇÖPÜ
2014-04-26 : QURU ADAM
2014-03-20 : İynə boyu yazı
2014-03-15 : LƏNƏTLƏNMİŞ
2014-01-25 : ÖZGƏ PALTARI
2013-12-21 : İSİNİŞMƏ...
2013-11-09 : QANADLI GÜNLƏR
2013-07-27 : DOST GEDİB...
2013-07-20 : PALAZA BÜRÜN...
2013-07-13 : YARIMÇIQ YAZI...
2013-05-08 : RUHUMUZUN ÜNVANI
2013-05-04 : "MAYOVKASIZ" MAY
2013-01-19 : DİRƏDÖYMƏ...
2012-12-20 : ATILAN İLK ADDIM
2012-12-08 : ÖGEY ANA
2012-12-07 : ŞAD XƏBƏR:
2012-11-27 : CANLI TARİX
2012-11-24 : SƏNSİZ
2012-11-16 : ÜMİD VERMƏK
2012-11-14 : SƏNSİZ
2012-10-13 : "BİZİM DÜNYA"
2012-08-18 : ADSIZ GÜNAHLAR
2012-06-23 : DON JUAN
2012-06-15 : ONDAN HAMIYA
2012-06-14 : RÜSTƏM KAMAL
2012-02-25 : DOLABDAKI ÜRƏK
2012-02-04 : BİR QIŞ NAĞILI
2012-01-07 : DİQQƏT QITLIĞI
2011-12-31 : SOVQAT
2011-12-17 : NƏFƏSLİK...
2011-11-12 : DOLAB
2011-08-27 : BİR SEVGİ DRAMI
2011-07-22 : SÖZÜN GÜNÜ
2011-07-16 : SİRLİ ZƏNG
2011-07-02 : İLİN YARISI
2011-06-11 : GÖRÜŞ YERİ
2011-05-28 : KÜT BIÇAQ
2011-04-30 : SATILIR
2011-04-23 : QAÇIRILAN QIZ
2011-04-16 : TƏNHA KİŞİ
2011-04-09 : GÖYDƏNDÜŞMƏ
2011-03-19 : AYDINLIQ
2011-03-15 : FRANSIZCA
2011-02-23 : 55-ə ÇATMADIN
2011-02-19 : Bu da bir il
2011-01-29 : GÖZMUNCUĞU
2011-01-22 : HƏYATIN BİR ANI
2011-01-08 : BAŞLANĞIC
2010-12-31 : BU DA İLİN SONU
2010-12-25 : CAN AĞRISI
2010-11-06 : SEÇİLƏN
2010-10-30 : YARALI DURNA
2010-09-18 : PƏRAKƏNDƏ YAZI
2010-07-31 : Axtarış
2010-07-02 : ÜMİD SORAĞINDA
2010-05-01 : DÜYÜNÇƏ
2010-04-17 : CƏRRAH BIÇAĞI
2010-02-20 : DÖZÜM MƏQAMI
2010-01-30 : AYRILIQ ANI
2010-01-16 : SEÇİM ANI
2009-12-12 : SÜKUTLA SÖHBƏT
2009-11-27 : BƏRAƏT KAĞIZI
2009-11-21 : KÖLGƏLƏR...
2009-10-31 : YARPAQ TÖKÜMÜ
2009-10-10 : CAVABSIZ SUALLAR
2009-09-12 : BİR AN
2009-08-22 : HƏFTƏMİN ACISI
2009-06-20 : XOCALI TOYU
2009-06-06 : UZUN BİR GÜN...
2009-05-23 : VAXTINDA
2009-05-02 : AĞLAYAN BULUDLAR
2009-03-14 : "BƏXTƏVƏRLİK"
2009-03-07 : ANAMA MƏKTUB...
2009-02-28 : ADİ RİYAZİYYAT
2009-01-31 : CAN AĞRISI
2009-01-24 : "ƏZABSIZ ANLAR
2009-01-10 : BƏHANƏ
2008-12-31 : Bazarlıq
2008-12-13 : DƏLİ ADAM
2008-12-06 : FAYDASIZ QAZINTI
2008-11-22 : PULUN VAR?
2008-11-15 : QALXANIN ENMƏSİ
2008-10-18 : ÖMRÜN BİR ANI
2008-10-11 : PAYIZ YAĞIŞLARI
2008-09-28 : MƏKTUBLAŞMA
2008-09-06 : QAYNAR QAZAN
2008-08-30 : ERA
2008-08-23 : OVCUMDA YANAN OD
2008-08-02 : QARIŞIQ YAZI
2008-07-12 : QƏFLƏT YUXUSU
2008-06-28 : ƏRKƏSÖYÜN
2008-06-07 : BAŞ AĞRISI
2008-05-17 : QURUMUŞ GÜLLƏR
2008-04-19 : DAŞ
2008-03-20 : ATHAAT
2008-02-02 : PASİBAN
2008-01-12 : AMERİKA AYISI
2007-12-06 : XƏBƏRDARLIQ
2007-11-24 : QALMAQAL
2007-11-23 : ÇÖKHAÇÖK
2007-11-22 : QIZDIRICI...
2007-11-03 : QOYUN BƏXTİ...
2007-10-27 : AŞİQLİK
2007-10-24 : XƏCALƏT
2007-10-19 : PAYIZ NOTLARI
2007-10-10 : BASARAT
2007-10-06 : ƏBƏDİ ÜNVAN
2007-10-06 : PERSONAJ
2007-10-05 : ÜÇ PÖHRƏ
2007-10-04 : HADİSƏ
2007-10-03 : HAVA
2007-10-02 : ÜZƏRLİK
2007-09-22 : HÖKM
2007-09-15 : VAHİMƏ
2007-09-01 : İNSTİNKT
2007-08-28 : NİYƏ ÖLDÜ?..
2007-08-15 : GÜNAH
2007-08-11 : PARALEL
2007-08-08 : GÜNVURMA
2007-08-07 : SALON
2007-08-04 : HÖRMƏT(sizlik)
2007-07-31 : TELEFON ZƏNGİ
2007-07-28 : QUDUZLUQ
2007-07-26 : BU DA 17 YAŞ...
2007-07-17 : BİLİRSƏNMİ?
SON XƏBƏRLƏR
2019-09-16


VİDEO



ƏDALƏT BU GÜN
Redaktor seçimi
FOTOREPORTAJ
GÜNÜN SİTATI
SORĞU
Məktəbli formalarının qiymətlərindən razısınızmı?

Hə (25%)
Yox (75%)

ÇOX OXUNAN
GÜNÜN LƏTİFƏSİ

Vaxtilə ölkənin baş antisemiti Mixail Andreyeviç Suslov danışdığı bu anektoda hələ də gülürük.

Sovetin vaxtı.

Bulvara bir çəllək kvas gətirirlər. Satıcı onu qoşqudan açıb satmağa hazırlaşır.

Bir nəfər yaxınlaşır:

-Çəlləyin hamısının qiyməti nə edir?

-Özün hesabla: iki yüz litr, hər bardağı da 30 qəpikdən. Yüz iyirmi manat.

-Al, bu da sənin pulun, get gəz, kef elə. Axşam gəlib boş çəlləyi götürərsən.

-Yaxşı!

Satıcı çıxıb gedir. Kişi plakat açır: "Kvas pulsuzdur”.

Camaat əvvəlcə təəccüblənir. Sonra yavaş-yavaş yaxınlaşır. Sonra növbə, sonra uzun növbə, daha sonra əsl izdiham. Söyüş, hay-həşir. Kimi növbəsiz soxulur, kiminə çatmır. Dava, mərəkə, bıçaqlaşma.

Milis gəlib, izdihamı dağıdır. Təhrikçilərisə qoduqluğa.

Kişini də aparırlar.

Sıxma-boğmaya salırlar.

-Dava salmaqda məqsədin nə idi?

-Qətiyyən belə bir məqsədim yox idi!

-Qeyri-qanuni ticarətlə məşğulsan?

-Camaata havayı kvas paylayırsan. Şahidlər var.

-Deməli oğurlamısan!

-Öz pulumla almışam. İxtiyarım çatır.

-Bəlkə dəlisən?

-Normal adamam. Arayışım var.

-Yaxşı, başa düşdük, biz səni buraxırıq. Ancaq, de görüm, niyə bunu edirdin? Niyə öz pulunu göyə sovurursan? Niyyətin nədir?

- Yaxşı, qoy deyim. Mən artıq yaşlı adamam. Dəqiq bilirəm ki, kommunizmə kimi yaşaya bilməyəcəm. Ancaq çox istəyirdim ki, kommunizmin necə olacağını öz gözlərimlə görüm...

Kommunizmdə...





digər lətifələr
ARXİV
FACEBOOK