ANA SƏHİFƏ / YAZARLAR

AŞ QARASI

Hər kəsin öz arşını

11791    |   2014-10-11 14:36
Şriftin ölçüsü:
A+ Böyütmək
A+ Balacalaşdır

BAXIŞ BUCAĞI

Mən bütün bu illər ərzində bir-birinə oxşar, bir-birindən fərqli, hətta ağla gəlməyən məqamların, hadisələrin şahidi olmuşam. Təbii ki, bu gördüklərim, eşitdikdlərimin yanında çox kiçik bir hissəcikdir, yəni azlıq təşkil edir. Amma buna baxmayaraq, onların hər birinin ömrümdə, günümdə silinməz izi var. Və mən hərdən ömrümü-günümü vərəqləyəndə o izlərlə də qarşılaşıram. Onlar da məndə nostalji hisslər oyadır - gah kövrəlirəm, gah sevinirəm, gah da üzülürəm.
Kövrəlirəm ona görə ki, onlar mənim duyğularıma hopub. Yəni müəyyən mənada hisslərimin ifadəçisinə çevrilib... Sevinirəm ona görə ki, onları yaşamaq, onları görmək mənə nəsib olub... Üzülürəm ona görə ki, onlar indi əlçatmaz olub, çox-çox uzaqlarda qalıb. Sadəcə və sadəcə mən indi onlara xatirə deyirəm... onları xatırlayıram. Necə deyərlər, bir nəğmədə deyildiyi kimi, "yada düşər xatirələr, həzin-həzin ağlaram..."
Hə, bu bir az pessimist, bir az ümidsizlik hopmuş girişdən sonra nə vaxtdı içimdə gəzdirdiyim və ifadə etməyə məqam gözlədiyim bir yazını bilgisayara diktə edirəm. Bəri başdan vurğulayım ki, bu yazıdakı bütün yaxşı, pis hər nə varsa, oxunası-oxunmayası nələr əks olunubdusa, onların hamısı mənim özümə, mənim boyuma biçilib, mənə aiddir. Və mən bu yazıda sizin tanış olacağınız hər bir notla mərhum dostumuz, dəyərli Tofiq Abdin demiş, özümü kökləyirəm, özüm öz notlarımı dilə gətirirəm...
Doğrudan da, böyük Bəxtiyar Vahabzadə demiş,

İnsan göydə Ay kimidi,
Görünməyən tərəfi var.

Bax, bu aspektdən baxanda, mən də, əhatəm də, ailəm də, elə bütün insanlar da obrazlı ifadə ilə söyləsəm, həqiqətən Ay kimidi. Çünki onun yalnız bir tərəfi, yəni şöhrəti bütünlüklə görünür. Qalan hər nə varsa, ya ümumiyyətlə görünmür, ya da onu görmək üçün bir ömür həsr etməlisən. Gecəni gündüzünə qatıb o insanın iç dünyasına yol tapmalı, işıq çəkməlisən. Bunu da hər adam bacarmır və yaxud da bu hər adama nəsib olmur. Hətta 30-40 il yoldaşlıq edib, duz-çörək kəsdiyin, sirr aldığın, özünün, ocağının qibləsini bildiyin bir Allah bəndəsi elə yerdə, elə məqamda özünün içinin elə bir səhifəsini açır ki, o vərəqi görəndə donub yerində qalırsan. İnana bilmirsən ki, bu həmin o 30-40 ilin çiyindaşıdı.
Doğrudu, indi adamlar təsəvvür üçün ya zamanı, ya da maddi durumu günahkar sayırlar. Mən tam səmimiyyətimlə deyim ki, zamanın heç bir günahı, heç bir suçu yoxdur. 2013-cü ilin oktyabr ayının 11-də insanlar öz həyatlarını bildikləri, bacardıqları kimi yaşayıblar. 2014-cü ilin oktyabr ayının 11-də də yenə o cür, bacardıqları, bildikləri kimi yaşayıblar. Sadəcə, yaşlarının üstünə yaş gəlir, bir az da maddi durumları ya yuxarı, ya aşağı sıçrayış edib. Qalan nə varsa, hava da, su da, torpaq da, günəş də elə öz yerindədi, öz ilkin mənasındadı. Ona görə də zamanı qınamaq ancaq özümüzə təsəlli vermək, özümüzü nəyəsə söykəyib yaşatmaq istəyidir. Amma o maddiyyat ki, var, o insan cəmiyyətinin yarandığı gündən üzü bu günə həmişə problem yaradıb - imkanlı-imkansız, varlı-yoxsul, vəzifəli-vəzifəsiz, imtiyazlı-imtiyazsız və beləcə davam edib, dünya durduqca da davam edəcək. Çünki imkan, vəzifə, var-dövlət, imtiyaz, bir sözlə, üstün nə varsa, onlar sadə şəkildə ifadə etsəm, aş qarasıdı. Hansı düyüdən, kimin əli ilə dəmlənməsindən asılı olmayaraq, aşın qarası yaxşı olanda aşın özünə də dəyər verirlər, yüksək qiymətləndirirlər!..
Çox da uzaq olmayan bir zamanda mən cəmiyyətin aş qaraları ilə sıx-sıx təmasda olurdum və düşünürdüm ki, yəqin belə də davam edəcək. Ancaq həmin o maddi sıçrayışları və yaxud tənəzzüllər sıx-sıx görüşdüyüm adamların illərlə görmədiyin, xəbər tutmadığın, iç dünyalarının oxunmamış səhifələrindən müəyyən abzasları oxumağıma imkan verdi. Onda gördüm ki, sən demə, mən bu dünyada heç nəyi dəqiq, dürüst bilməmişəm. Sadəcə, görüntüyə, parıltıya inanmışam. Amma unutmuşam ki, bütün parıldayanlar qızıl deyir. Fikirləşməyin ki, filosofluq etdim. Yox, bu, hamının bildiyi, amma gec dərk edib, gec anladığı gerçəklikdi. Görünür, tikan adamın əlinə batmayınca, adam onun hansı ağrını yaşatdığını həqiqətən hiss etmirmiş.
Mən güvənib doğma bildiyim insanların böyük əksəriyyətini təkcə mənə yox, həm də ətrafa baxışlarından xəbərdaram. Bu səbəbdən də həmişə düşünmüşəm ki, onlar bağlı qapıların açılmasında hər kəsə yardım edə bilərlər. Çünki onların buna bütün mənalarda imkanı var. Təəssüf ki, bu qənaətimdə yanıldığımı çox gec anladım. Həmin o məqam gəlib çatanda qapı açmalı olanların necə perik düşdüyünü mən kifayət qədər təsvir etmək gücündə deyiləm. İmkanınız varsa, özünüz təsvir edin. Amma yeri gəlmişkən, bu misraları da oxuyun. Çünki...

Gözlərim qapı önündə
Düşündü, bəlkə açdılar...
Qapı açmalı olanlar -
Qapını qoyub qaçdılar!..

Cəhd etdim, şair qələmi
Düşmədi paslı kilidə...
Bu qapı da adamlar tək
Düşdü ciliddən cilidə...

Gözləmək gözümü yordu
Öldü içimdə bir ümid...
Nə qədər ki, küldü qorum-
Qayıt, o ümidi dirilt!..

***
Doğrudan da söz sözü çəkər, deyiblər. Bu mənada yuxarıda söylədiklərim indi yazdıqlarımın, yəni oxuyacaqlarınızın köküdü, bünövrəsidi. O ki, qaldı hörüləcək divara, onu da oxuyacaqsınız, darıxmayın. Doğrudur, indi səbrlə qora bişmir. Çünki dünya elə bir durumdadı ki, bütün meyvələr bütün fəsillərdə süfrələri bəzəyir. İndi nə xəstənin armudun yetişməsitni gözləməyə ehtiyacı var, nə də armudu ayıdan qorumağın. Yəni müdriklərin "xəstə nə qədər istəsə də armud vaxtında yetişir". Və yaxud "meşədə armudun yaxşısını ayı yeyir" deyimləri indi boyatlaşıb. Yəni armud da bütün fəsillərdə var və onun ən yaxşısını elə "aş qaraları" yeyir, ayılar baxa-baxa qalır. Çünki imkan, imtiyaz, vəzifə ayıların istəyini dondurub. "Dondurmaq" demişkən, bu sözün də hörmətli vaxtı var idi. Kimsə ya özünü dondururdu, ya vəzifəsini dondururdu... Nə isə...
Bəli, həyatda qarşılaşdığım çətinliklər, itkilər məni çox sarsıdıb. Necə deyərlər, hər yerimdən vurub. Amma hələ ki, öldürə bilməyib. Bunun da başlıca səbəbi böyük Tanrıdan təmənnam olub. Ona yalvarmışam ki, mənə ürəyimə görə ver. Elə ən böyük qarğışım da bu olub. Tanrıya üz tutub diləmişəm ki, hər kəsə ürəyinə görə ver!!!
Şəxsən mən Tanrının verdiklərinin hər birinə ürəyimə görə olduğuna yüzə-yüz inanıram. Dözümün də, dərdin də, ağrının da, sevincin də, bir sözlə nə varsa, hamısının ən gözəli, ən yaxşısı mənim bəxtimə yazılıb. Hətta bir dəfə misralarımın birində vurğulamışdım ki, "mən dözənə fil də dözməz". Bu dözümü də mənə verən böyük Yaradandı. Hökmü, sözü, qərarı bir olan həmin o Yaradan məhz ona olan sevgimə görə məni ən əvvəl evimin içində, sonra doğmalarımın yanında sınmağa, sürünməyə qoymayıb. Dişlə, dırnaqla olsa belə, onlar üçün var olmuşam... ümid, güvənc yeri olmuşam, dayaq olmuşam. Bununla da sevinmişəm. İçimdəki sevinci heç vaxt dilimə gətirməmişəm, kiməsə bəyan etməmişəm. Düşünmüşəm ki, o sevinci bəxş edən özü gərəkli anlarda onu elə formada, elə vasitələrlə büruzə verir ki, onu öncədən söyləməyə lüzum qalmır. Yəni məqam yetişəndə gerçəklik yaşanan, ortada olan nədisə, olduğu kimi də görünür...
Bir dost hərəkətiylə, sözüylə mənə anlatdı ki, bəndəyə güvənmək, bəndəyə söykənib hansısa bir qəti qərarı vermək yanlışlıqdır. Yeganə güvənc Tanrı olmalıdır. Və mən də məhz məqamında, zamanında onun anlatdığının şahidi oldum. Gördüm ki, hətta vəsiyyətnamə yazıb hardasa gizlətmək və onu kimin ünvanına çatdırmağı son ana qədər heç kimə söyləmədən bir arxayın ömür yaşamaq başdan ayağa yanlış bir addım imiş. Axı bizim günahkar saydığımız zaman həmin o ünvanın üstündən çox küləklər əsdirir, üzü xeyrə tərəf də, elə əksinə də. Ona görə də bir az hadisələrə, sabaha, yanında olanlara açıq gözlə baxmaq, bir iynə ucu boyda şübhə yeri saxlamaq lazımdır ki, sonda əlin havada qalmasın. Əl havada qalanda, elə ümid də ölür. Bir vaxtlar mən indi anladıqlarımın tamam tərsini düşünüb, tərsini yaşamışdım. İndi kövrək misralarla o duyğuların, o günlərin, o yaşananların qapısını döyürəm.

Gözümün aynasında
Səni gördüm, sevindim...
Bircə anın içində -
Səmti sənə çevirdim...

Xəyal qırıqlığını
Ümid aldı, sevindim...
Unudulan sevgimi -
Yada saldı, sevindim...
Nələr keçdi içimdən
Özüm bildim, sevindim!..
Ağlayan ürəyimin
Gözün sildim - Sevindim!

Gözümün aynasında
Tumarlanan dünənim...
Seivndirdin sən məni -
Xatirəyə dönənim!..

***
Görünür, hər yaşın öz hissi, öz duyğusu var. Yəni çılpaq desəm, insanın yaşı onu o yaşa görə kökləyir. Hisslər, duyğular məhz o yaşdan qidalanır. Bu mənada mən indi daha çox həzin musiqini, kövrək nəğmələri, dünənlə bağlı söhbətləri dinləməyi xoşlayıram. Yaş dağın zirvəsindən üzü enişə endikcə bir şeirimdə yazdığım kimi "torpaq çəkir adamı!". İndi son aylarda yaşadıqlarımı bir şirin xatirə kimi xatırlayıb, içimdə ələkdən keçirirəm. İnanın ki, bu ələyin üzündə qalanların hamısı mənim yaralı və doğma yaşantılarımdı. Onların hər biri üçün kövrəlməyə də dəyər, üzülməyə də, sevinməyə də. Mən də elə bu cür də edirəm. Çünki mənə onlardan da doğma təkcə Sənsən - ey böyük YARADAN! Və mən əlimi sənə açıb, dizimi yerə atıb həmişə dualarımı edirəm. Bilirəm ki, sən öz adil qərarlarınla məni mükafatlandırırsan. Və hətta kitablarımın birinin adını "Allah, məni unutma!" qoymuşam. İnanmışam ki, Sən heç vaxt məni unutmayacaqsan!
... Və bir də ona inanmışam ki, Sən mənim üçün yaratdığın, mənim qarşıma çıxardığın, mənim güvəndiyim, həyatımın, ömrümün bir parçası etdiyin də məni anlayıb unutmayacaq. Çünki biz bu həyatı eyni cür sevib, eyni cür yaşayırıq. Elə buna da şükr edirəm. Bu "aş qarası" olmasa da, heç üz qarası da deyil. Elə bu duyğularla da ona yazdığım misraları sizə çatdırıram.

Arzularımız qoşa -
Bərabərdi və təndi...
Sevgimiz bir-birinə
Qibləgahdı, Vətəndi!

Üz tutub getdiyimiz
Ziyarət etdiyimiz
Canımsan! - dediyimiz
Qibləgahdı, Vətəndi!..

Günün, ayın içində
Gələn payın içində
O qız könlüm üçün də,
Qibləgahdı, Vətəndi!






YAZARIN ARXİVİ

2017-12-15 : İLĞIM
2017-11-27 : «QABİL»
2017-11-24 : VAXT GÜNAHKARI
2017-09-27 : "BAYILDAN BAYIRA"
2017-08-29 : KİŞİ TİTULU
2017-08-11 : OVQAT YARADAN…
2017-07-29 : İSTƏK...
2017-07-28 : SÖZ HEYKƏLİ
2017-07-25 : BU DA 27–di!
2017-07-14 : "QALIN" ADAMLAR
2017-06-09 : GÜNAHIM NƏDİ?
2017-06-06 : "SNAYPER QIZ"
2017-05-26 : HAVADAKI ADAM
2017-05-05 : BAKI KÖÇKÜNÜ
2017-03-31 : SOY… QIRIM…
2017-03-01 : MÜŞFİQ TUFANI
2017-02-14 : "YADA DÜŞDÜ"
2017-02-10 : ÖMÜR QIRIQLARI
2017-02-03 : YAŞ HƏDDİ
2017-01-27 : NEKROLOQ
2017-01-19 : BİTMƏYƏN AĞRI
2017-01-06 : SON XƏBƏRDARLIQ
2016-12-16 : ALLAHIN İŞİ
2016-09-09 : BİR HECALI SÖZ
2016-08-13 : MƏKTUB
2016-08-12 : MƏKTUB…
2016-08-12 : HAVA
2016-07-01 : CƏNAB NAZİR
2016-06-17 : ÜMİD KƏNDİRİ
2016-04-29 : NİŞANÇI
2016-04-09 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-04-08 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-03-11 : MART OVQATI
2015-12-19 : MÜQƏDDƏS AMAL
2015-12-12 : YANIQ SƏS
2015-11-13 : ÜZ SUYU
2015-11-13 : Tofiq Abdinlə
2015-10-31 : SEÇİM ANI…
2015-09-12 : İNSANLIQ
2015-08-27 : YADDAŞ YAZISI
2015-08-19 : "AZƏRBAYCAN"
2015-07-10 : İLĞIM
2015-06-18 : DOST GEDİB…
2015-06-17 : "SAAT SƏSİ"
2015-05-06 : "AZƏRBAYCAN"
2015-04-22 : "YADA DÜŞDÜ"
2015-03-18 : "ADİ QƏŞƏM"
2015-02-28 : HAVALANMIŞ ADAM
2015-02-14 : SENSASİYA
2015-02-12 : BACI DOST OLARSA
2015-02-07 : YARPIZ SÖHBƏTİ
2015-01-16 : YAŞAYAN RUH
2015-01-10 : XAŞ + XAŞ
2015-01-09 : "QƏLƏM SƏSİ"
2014-12-27 : SAXTA BABA
2014-12-26 : SAXTA BABA
2014-12-20 : ŞUNURLU ADAMLAR
2014-12-16 : ELNURUN KİTABI
2014-12-11 : RUH ADAMI
2014-11-29 : NAXIŞLI ADAM
2014-11-20 : HƏYATIMDAKI ADAM
2014-11-15 : DİQQƏT TALONU
2014-11-14 : "QUM SAATI"
2014-11-12 : STATUS - KVO
2014-11-08 : BİR ƏTƏK DAŞ
2014-11-04 : PAMBIQLI QULAQLAR
2014-10-29 : "ƏDƏBİ HƏYAT"
2014-10-11 : AŞ QARASI
2014-10-04 : ZİNDAN UŞAQLARI
2014-09-03 : "YADA DÜŞDÜ"
2014-08-23 : İÇİMDƏKİ TOY
2014-07-18 : Kimsə yoxdu...
2014-07-05 : KİŞİ
2014-06-21 : ÜZ SUYU
2014-06-14 : TANISAM UTANACAQ
2014-05-24 : DİŞ ÇÖPÜ
2014-04-26 : QURU ADAM
2014-03-20 : İynə boyu yazı
2014-03-15 : LƏNƏTLƏNMİŞ
2014-01-25 : ÖZGƏ PALTARI
2013-12-21 : İSİNİŞMƏ...
2013-11-09 : QANADLI GÜNLƏR
2013-07-27 : DOST GEDİB...
2013-07-20 : PALAZA BÜRÜN...
2013-07-13 : YARIMÇIQ YAZI...
2013-05-08 : RUHUMUZUN ÜNVANI
2013-05-04 : "MAYOVKASIZ" MAY
2013-01-19 : DİRƏDÖYMƏ...
2012-12-20 : ATILAN İLK ADDIM
2012-12-08 : ÖGEY ANA
2012-12-07 : ŞAD XƏBƏR:
2012-11-27 : CANLI TARİX
2012-11-24 : SƏNSİZ
2012-11-16 : ÜMİD VERMƏK
2012-11-14 : SƏNSİZ
2012-10-13 : "BİZİM DÜNYA"
2012-08-18 : ADSIZ GÜNAHLAR
2012-06-23 : DON JUAN
2012-06-15 : ONDAN HAMIYA
2012-06-14 : RÜSTƏM KAMAL
2012-02-25 : DOLABDAKI ÜRƏK
2012-02-04 : BİR QIŞ NAĞILI
2012-01-07 : DİQQƏT QITLIĞI
2011-12-31 : SOVQAT
2011-12-17 : NƏFƏSLİK...
2011-11-12 : DOLAB
2011-08-27 : BİR SEVGİ DRAMI
2011-07-22 : SÖZÜN GÜNÜ
2011-07-16 : SİRLİ ZƏNG
2011-07-02 : İLİN YARISI
2011-06-11 : GÖRÜŞ YERİ
2011-05-28 : KÜT BIÇAQ
2011-04-30 : SATILIR
2011-04-23 : QAÇIRILAN QIZ
2011-04-16 : TƏNHA KİŞİ
2011-04-09 : GÖYDƏNDÜŞMƏ
2011-03-19 : AYDINLIQ
2011-03-15 : FRANSIZCA
2011-02-23 : 55-ə ÇATMADIN
2011-02-19 : Bu da bir il
2011-01-29 : GÖZMUNCUĞU
2011-01-22 : HƏYATIN BİR ANI
2011-01-08 : BAŞLANĞIC
2010-12-31 : BU DA İLİN SONU
2010-12-25 : CAN AĞRISI
2010-11-06 : SEÇİLƏN
2010-10-30 : YARALI DURNA
2010-09-18 : PƏRAKƏNDƏ YAZI
2010-07-31 : Axtarış
2010-07-02 : ÜMİD SORAĞINDA
2010-05-01 : DÜYÜNÇƏ
2010-04-17 : CƏRRAH BIÇAĞI
2010-02-20 : DÖZÜM MƏQAMI
2010-01-30 : AYRILIQ ANI
2010-01-16 : SEÇİM ANI
2009-12-12 : SÜKUTLA SÖHBƏT
2009-11-27 : BƏRAƏT KAĞIZI
2009-11-21 : KÖLGƏLƏR...
2009-10-31 : YARPAQ TÖKÜMÜ
2009-10-10 : CAVABSIZ SUALLAR
2009-09-12 : BİR AN
2009-08-22 : HƏFTƏMİN ACISI
2009-06-20 : XOCALI TOYU
2009-06-06 : UZUN BİR GÜN...
2009-05-23 : VAXTINDA
2009-05-02 : AĞLAYAN BULUDLAR
2009-03-14 : "BƏXTƏVƏRLİK"
2009-03-07 : ANAMA MƏKTUB...
2009-02-28 : ADİ RİYAZİYYAT
2009-01-31 : CAN AĞRISI
2009-01-24 : "ƏZABSIZ ANLAR
2009-01-10 : BƏHANƏ
2008-12-31 : Bazarlıq
2008-12-13 : DƏLİ ADAM
2008-12-06 : FAYDASIZ QAZINTI
2008-11-22 : PULUN VAR?
2008-11-15 : QALXANIN ENMƏSİ
2008-10-18 : ÖMRÜN BİR ANI
2008-10-11 : PAYIZ YAĞIŞLARI
2008-09-28 : MƏKTUBLAŞMA
2008-09-06 : QAYNAR QAZAN
2008-08-30 : ERA
2008-08-23 : OVCUMDA YANAN OD
2008-08-02 : QARIŞIQ YAZI
2008-07-12 : QƏFLƏT YUXUSU
2008-06-28 : ƏRKƏSÖYÜN
2008-06-07 : BAŞ AĞRISI
2008-05-17 : QURUMUŞ GÜLLƏR
2008-04-19 : DAŞ
2008-03-20 : ATHAAT
2008-02-02 : PASİBAN
2008-01-12 : AMERİKA AYISI
2007-12-06 : XƏBƏRDARLIQ
2007-11-24 : QALMAQAL
2007-11-23 : ÇÖKHAÇÖK
2007-11-22 : QIZDIRICI...
2007-11-03 : QOYUN BƏXTİ...
2007-10-27 : AŞİQLİK
2007-10-24 : XƏCALƏT
2007-10-19 : PAYIZ NOTLARI
2007-10-10 : BASARAT
2007-10-06 : ƏBƏDİ ÜNVAN
2007-10-06 : PERSONAJ
2007-10-05 : ÜÇ PÖHRƏ
2007-10-04 : HADİSƏ
2007-10-03 : HAVA
2007-10-02 : ÜZƏRLİK
2007-09-22 : HÖKM
2007-09-15 : VAHİMƏ
2007-09-01 : İNSTİNKT
2007-08-28 : NİYƏ ÖLDÜ?..
2007-08-15 : GÜNAH
2007-08-11 : PARALEL
2007-08-08 : GÜNVURMA
2007-08-07 : SALON
2007-08-04 : HÖRMƏT(sizlik)
2007-07-31 : TELEFON ZƏNGİ
2007-07-28 : QUDUZLUQ
2007-07-26 : BU DA 17 YAŞ...
2007-07-17 : BİLİRSƏNMİ?
2007-07-11 : BAŞAĞRISI
2007-07-04 : MƏNİ TANIMADIN?
2007-07-03 : SERİAL
2007-06-12 : "DEPUTAT OTAĞI"
2007-06-09 : ÖRKƏN
2007-05-25 : QARAVƏLLİ
2007-05-20 : AXSAYAN YERİMİZ
2007-05-05 : MUSA YAQUB -70
2007-05-01 : KƏNDİR
2007-04-20 : ŞƏKİL
2007-04-14 : STRESS
2006-12-08 : YUXU
2006-10-14 : GÜNAH
2006-10-10 : LAZIM GƏLSƏ...
SON XƏBƏRLƏR
2018-01-17
2018-01-16


VİDEO



ƏDALƏT BU GÜN
Redaktor seçimi
FOTOREPORTAJ
GÜNÜN SİTATI
SORĞU
Təbii qaz limitini keçmisinizmi?

Hə (71.43%)
Yox (28.57%)

ÇOX OXUNAN
GÜNÜN LƏTİFƏSİ
- İki dost işdən evə qayıdır.
Biri:
- Mənim arvadım çox yaxşıdır. Gedən kimi çəkmələrimi qarşımda cütləyir, qəlyanım dolu olur. İndi qəhvəm və mətbəxdə bir vedrə isti suyum hazırdır.
- Hamısı çox gözəldir, ancaq o mətbəxdə bir vedrə isti su nə üçündür?
- Vallah, mən soyuq su ilə bulaşıq qabları yuya bilmirəm.




digər lətifələr
ARXİV
FACEBOOK