ANA SƏHİFƏ / YAZARLAR

QIZ YÜKÜ - DUZ YÜKÜ

Bəs oğulun yükü nədi?

254294    |   2014-08-16 03:04
Şriftin ölçüsü:
A+ Böyütmək
A+ Balacalaşdır

Başlığa diqqət yetirən oxucu dərhal ağlına müxtəlif variantlar gətirəcək. Hər kəs mövzunu özü bildiyi istiqamətlərə yozacaq. Ola bilsin ki, bu başlığa görə, yazının üstündən vərəqi qatlayıb keçənlər də olacaq. Düşünəcəklər ki, yəqin yenə hansısa atalar sözünə, kəlama, çoxbilmişlik edib açıqlama verirəm, şərh yazıram. Mən son vaxtların məşhur reklam mətnlərindən birində deyildiyi kimi, "sizi yaxşı başa düşürəm" və bir də başa düşməməyə heç əsasım da yoxdu. Çünki demokratik cəmiyyətin qanunları hər şeyi açıb töküb otraya. Belə olan halda dağa-daşa düşmək, kol-kos doğramaq, nəyisə sətiraltı demək heç nəyi dəyişmir. Onsuz da bilən bilir, anlayan anlayır, bilməyən də biləndən imkan tapıb soruşub öyrənir...
Hə, çox uzaqdan başlayacam. O qədər uzaqdan ki, o uzaqlığın yaşı ötən əsrin 70-ci illərinə gedib çıxır, məhz həmin illərdə orta məktəbin 8-ci sinfində oxuyanda bəlkədə də həyatımda ilk dəfə valideynin, ata-anamın, özümdən böyüklərin nələr çəkdiyini, hansı yükə çiyin verdiklərini anladım. Bu da səbəbsiz olmadı. Oxuduğum kitablar, xüsusilə "Anamın kitabı" məndə əməlli-başlı bir daxili çaxnaşma yaratmışdı. Sonra da bunun ardınca böyük Məmməd Arazın "Atamın kitabı"nı oxudum. Bir-birinə qarışan fikirlər, ürəyimdən keçirdiyim arzular və nəhayət, gözümün qarşısındakı əli qabarlı atam, anam həmin o anamın və atamın kitablarından oxuduqlarımı sanki təkrar-təkrar vərəqlətdi mənə. Səhərin şaxtasında, gecənin sərt ayazında çöldən, təsərrüfatdan qayıdan, amma yoruldum demədən mətbəxə qaçıb uşaqları üçün nə isə hazırlayan anamın və səbrlə onun açacağı süfrəni gözləyən atamın hər bir halı, hər bir hərəkəti yaddaşıma mismarlanırdı. İşdən gəlib dincəlməli olan bu adamların körpələri üçün necə təşnə olmaları həqiqətən son dərəcə maraqlı bir səhnə, son dərəcə kövrək bir mənzərə və son dərəcə də düşündürücü bir gerçəklik idi. İnsan övladı üçün oddan-alovdan keçər, deyənlərin yanılmadığına mən onda bir daha əmin oldum və öz-özümə daxili bir qərara imza atdım. Heç kimə bəlli olmayan, təkcə Allahın bildiyi bir qərarı içimdə pıçıldadım:
- Sizə oğul olacam! Sizin əzab-əziyyətlərinizin azacıq da olsa azalması üçün, unudulması üçün hər şey edəcəm!..
Həmin o uzaq illərdə yazdığım və ilk kitabımın ilk şeiri olan bu misraları da atama ünvanlamışdım:
Heç kimdən, heç kəsdən umacağım yox
Gözü toxluğumla öyünmüşəm mən!
Anam qollarını yüyrük eyləyib -
Atamın çiynində böyümüşəm mən!

... İllər ötüb... Mən də yaşlaşmışam... Ata da olmuşam, baba da. Amma atama, anama verdiyim vədi gerçəkləşdirə bilməmişəm. Özülsüz gecəqonduda üzbəüz oturanda onların cadarlı əllərinə, qırışlı alınlarına və bir də həyat eşqi güclə sezilən gözlərinin içinə baxa bilmirəm. Hər dəfə əl ağacına söykənib nəvə köməyi ilə oturduğu yerdən qalxan, əyilmiş qamətini güclə dik saxlamağa çalışan atamın, anamın hər addım atdıqca necə ufuldadığını eşidirəm. O ufultu sanki səssiz bir güllədir dalbadal açılır və hamısı da ürəyimə dəyir. Həmin o uzaq illərin ağır əməyi, yuxusuz gecələri, qaçqınlığın iztirabları, qurduğu evin gözü qarşısında yanmasına dözməyi onların bütün gücünü, bütün sağlamlıqlarını əllərindən alıb. Amma onlar giley etmirlər. Onlar bir dəfə də olsun "səni böyütdük! Sənə çörək verdik! Sən düşmən çəpərisən, əl ağacısan! Əlimizdən tut! Bizə bir gün ağla, şərait yarat!" dediklərini eşitmədim. Taleləri ilə barışmış bu adamlar bəlkə də mənim nələr düşündüyümü, nələr çəkdiyimi məndən yaxşı bilirlər. Elə ona görə də susurlar, heç nə demirlər, heç nə...

Mən indi
nə qədər
tənha olduğumu
və əslində
elə
tənhalıq üçün
doğulduğumu
sənin gözlərindən oxudum...
sonra da
sən
heç nə demədən
gözlərini qoyub getdin...
mən isə
oxuduğum gerçəyin
yeddinci qatında
yəni
sənin tərk edilmiş
həyatında
bir cəsəd kim
qaldım...

***
Bir fikrə yenə qayıdıram. Həmişə övladın nəslin davamçısı olmaqla yanaşı, həm də onu yaşadan, qoruyan bir varlıq kimi də təbliğ və təqdir ediblər. Hətta sonsuz olanlar soyunun kəsildiyini, izinin itəcəyini pıçıldayanlar da olub. Biz bu həyat gerçəyini yaşamışıq və yaşayırıq. Bax, bu mənada övladın valideynlər üçün güvənc yerinə, qocalıqda onların hətta əl ağacına çevrilməsinə daxilən bir inamı, istəyi, tələbatı olubdu. Valideynlər övladlarının pərvazlanması ilə yanaşı, onların kölgəsini də öz üzərlərində hiss etəmyi arzulayıblar. Təəssüf ki, bu bütün valideynlərə nəsib olmayıb. Bizim günümüzün ən ağrılı bir məqamı da məhz mənim yaşıdlarımın bu məsələdə çox şansısız, uğursuz olmalarıdı.
Düşünməyin ki, bəraət donuna bürünmək istəyirəm, özümə və yaşıdlarıma haqq qazandırmağa çalışıram. Xeyr, bu belə deyil. Mən sadəcə, gerçək olanı bilgisayara diktə edirəm və dediklərimi dayanmadan yazan xanım da hələ ki, bir şübhə, bir inamsızlıq büruzə verməyibdi. Deməl, nə qədər acı olsa da, mən və yaşıdlarım zamanımıza görə bir uğursuzluq sindromuna tuş gəlmişik. Böyük arzularla ali təhsil alıb həyata yenicə atıldığımız, arzularımızın gerçəkləşəcəyinə inandığımız bir məqamda dəhşətli faciələrlə qarşılaşdıq. Yurd-yuvamızı, sağlamlığımızı, işimizi, ümidlərimizi itirdik. Ən çox da söykənib dayandığımız, özünün, yəni içində böyüdüyümüz evin yoxluğu bizi sudan çıxarıb kənara atılmış balığın durumuna saldı. Çapaladıqca nəfəs almaq əvəzinə kədər daddıq, göz yaşı içdik və bir də baxıb gördük ki, bütün həyatımız az qala yardım növbəsində, müvəqqəti sığındığımız sığınacaqlarda və bir də özümüzə təsəlli saydığımız xatirələrin içərisində şam kimi əriyir. O əridikcə ürəyimiz yanır... cızdığımız təpəmizdən çıxır... tüstümüz özümüzü kor qoyur... əlimiz öz dizimizdən başqa bir yana çatmır...
Bu kədər notlarının sonunda yadıma bir şey də düşür. Onu da lap çoxdan eşitmişəm. Dəyərli bir müdrik kəlamdır. Atalar deyib ki, "qız yükü duz yüküdü". Eşitdiyim, bildiyim bu gerçəyi mən də qəbul edirəm. Amma başqa bir gerçəyi də bilmək təkcə istəyim deyil, həm də haqqımdı. Bəs oğul yükü?.. Yox, yanıldım. Bəs oğulun yükü nədir görəsən? Axı biz də bir oğul olaraq ata-ana qarşısında nə isə çəkməliyik. O nəysənin adını bilən var? Ümumiyyətlə, indi oğul kimi nəyisə çəkmək mümkündürmü?
Suallar calanır bir-birinə və mən görürəm ki, calanan sualların sonu yenə suallara gedib çıxır. Özü də təzə və təkrarsız suallara.

Yenə
bu səhər
yuxusuz
və birtəhər
əhvalla
açıram
iş otağımın
qapısını...
diqqətimi çəkir
bağlı qaldığı müddətdə
qapı, pəncərə
bir az
payız hopubdu -
güllərə, dibçəklərə...
bir də
meydan verilib
hörümçəklərə -
at çapıblar...
görəsən
bu şəhər
hətta elə
müdriyyət,
yəni rəhbər
bilirmi ki,
iş otağım
dibçəklərə və mənə
ümid yeridi hələ!..

***
Belə bir fikir də var, bilmirəm kim deyib, amma eşitmişəm. Deyirlər ki, "dünyanın quyruğu uzundu", "buynuzsuz qoçun qisası buynuzlu qoçda qalmır". Mən eşitdiyim və yaddaşıma ilişib qalmış bu fikirləri də son vaxtlar tez-tez çözməyə çalışıram. Amma nə qədər çözsəm də, deyilənlərlə razılaşa bilmirəm. Çünki indi qoç döyüşünə qoç çıxarmırlar. İndi elə bir zaman gəlib çatıb ki, teleekrandan dəfələrlə gizli-aşkar nikahdan keçmiş kimsə əxlaq dərsi keçir... Səngərin yolunu tanımayan müharibədən danışır... Yetimin son tikəsini əlindən alan İmam Əlinin "sağ əlin verdiyini sol əl bilməməlidir" fikrini bəyan edir və bir də arvadının və yaxud da ərinin yanında iynə ucu boyda hörməti, nüfuzu, şəxsiyyəti olmayanlar böyük nüfuzdan, böyük şəxsiyyətdən, təmənnasız hörmətdən danışır... və biz də bütün bunları dinləyə-dinləyə kimliyini bildiklərimizin bizlərə ağıl dərsi keçməsinə çox laqeydliklə münasibət bildiririk. Yəni sadəcə, telekanalın pultundakı başqa bir düyməni basırıq. Amma nə faydası?..
Onsuz da dəyirman bildiyini edir, yəni üyüdür. Biz də bacardığımız kimi, layiq olduğumuz səviyyədə üyünürük. Kəpəyimiz, yarmamız hərəsi öz torbasına yığılır, öz alıcısını, öz müştərisini gözləyir. Deməli, çaxçaxın baş ağrıtmağı beləcə sona çatır. Bax, yalnız bu məqamda dünyanın quyruğunun uzun olduğuna bir azacıq inanıram. Axı məndən əvvəlkilər də bu dəyirmanın dəni olub. Mən də bu dəyirmandayam, məndən sonra gələnlər də bu dəyirmandan keçəcək. Deməli...
Hə, səhər evdən işə tələsəndə bütün gecəni qurduğum xəyalları, cızdığım planları özümlə birlikdə işə götürüb gətirirəm. İş başlayana qədər də həmin o xəyalların, planların üzərində baş sındırıram. Elə istəyirəm ki, normal, qayğısız, duzu, çörəyi, suyu və kölgəliyi olan balaca bir bağım, bağçam olsun, komam olsun. Valideynlərim də həmin o bağda, o bağçada ağacların, güllərin arası ilə gəzsin. Yorulanda nəvəsini səsləsin... yüyürüb əllərindən tutsunlar, çayını, suyunu versinlər... onlar üçün samovara od salsınlar... onlar üçün süfrə açsınlar... onlar da nağıl danışsın, özü də gerçək nağıllar... Və nəvələr də bu gerçək nağıllara əllə toxuna bilsinlər. Görsünlər ki, divin canı şüşənin içərisindəki göyərçində deyil... görsünlər ki, atalarının canı onlarla bir yerdədi, nənə-babayla çiyin-çiyinədi... eyni havanı udur, eyni yükü daşıyır... Bu evin divarları arasında bir rahatlıq var, bir qayğısızlıq var və bir də bir mehribançılıq. Özü də dupduru, bulaq suyundan da şəffaf halal bir mehribançılıq...
Mən hər gün fikirləşdiyim, hər gün yaşadığım və özümlə hər yerə daşıdığım bu yükün altında sınmıram. Əksinə, hər gün torpağa da daha çox batıram. Artıq az qala dizlərimə qədər torpaqdayam. Necə deyərlər, bütün gücümlə dirəşib bu torpağı alın təri ilə, əl qabarı ilə göyərdən valideynlərimin bu qocalıq, ahıllıq dövrünü göyərtmək istəiyrəm. Onlara bir dinclik, rahatlıq bəxş etməyə çalışıram. Lap çılpaq desəm, oğul yükünün heç olmasa mində birini ortaya qoymaq istəyirəm. Baxsınlar, görsünlər, sevinsinlər, qürur duysunlar. Amma...
Göz-gözə gələndə anam qayğılı-qayğılı deyir:
- Ay bala, çox fikirləşmə, elnən gələn bəladı. Allaha şükür, başımızı təpməyə bir yer var...
Baxışlarımız toqquşanda atam həmin o köhnə səsi ilə söyləyir:
- Tək bizim kəndimiz, evimz talanmayıb ki... Bu dərdi çəkən tək biz deyilik ki, özünə fikir ver, hər gün qocalırsan. Nə yaşın var ki... Bir də fikir çəkməklə heç nəyi dəyişə bilməzsən. Ona görə olana şükür edib balalarını düşün, pisdən-yaxşıdan onlara bir gün ağla...
Hə, mən bu yazını ürəyimi boşaltmaq üçün, azacıq rahatalanmaq üçün yazmadım. Yazdım ki, çəkdiyim oğul xəcalətinin yükünün nə qədər ağır olduğunu yazılı şəkildə də görüm. Çünki yazılan həmişə üzə çırpılır, ortaya qoyulur...

Əbülfət MƏDƏTOĞLU
[email protected]


İmza:

YAZARIN ARXİVİ

2018-09-21 : ÜMİD KƏNDİRİ
2018-09-14 : ÖMÜR YARPAQLARI
2018-09-08 : ŞUNURLULAR
2018-09-06 : Təzyiq yazısı
2018-09-05 : AYLI BİR GECƏ
2018-07-31 : HAVALI YAZI
2018-02-01 : "O SÖZƏCƏN..."
2017-12-15 : İLĞIM
2017-11-27 : «QABİL»
2017-11-24 : VAXT GÜNAHKARI
2017-09-27 : "BAYILDAN BAYIRA"
2017-08-29 : KİŞİ TİTULU
2017-08-11 : OVQAT YARADAN…
2017-07-29 : İSTƏK...
2017-07-28 : SÖZ HEYKƏLİ
2017-07-25 : BU DA 27–di!
2017-07-14 : "QALIN" ADAMLAR
2017-06-09 : GÜNAHIM NƏDİ?
2017-06-06 : "SNAYPER QIZ"
2017-05-26 : HAVADAKI ADAM
2017-05-05 : BAKI KÖÇKÜNÜ
2017-03-31 : SOY… QIRIM…
2017-03-01 : MÜŞFİQ TUFANI
2017-02-14 : "YADA DÜŞDÜ"
2017-02-10 : ÖMÜR QIRIQLARI
2017-02-03 : YAŞ HƏDDİ
2017-01-27 : NEKROLOQ
2017-01-19 : BİTMƏYƏN AĞRI
2017-01-06 : SON XƏBƏRDARLIQ
2016-12-16 : ALLAHIN İŞİ
2016-09-09 : BİR HECALI SÖZ
2016-08-13 : MƏKTUB
2016-08-12 : HAVA
2016-08-12 : MƏKTUB…
2016-07-01 : CƏNAB NAZİR
2016-06-17 : ÜMİD KƏNDİRİ
2016-04-29 : NİŞANÇI
2016-04-09 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-04-08 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-03-11 : MART OVQATI
2015-12-19 : MÜQƏDDƏS AMAL
2015-12-12 : YANIQ SƏS
2015-11-13 : Tofiq Abdinlə
2015-11-13 : ÜZ SUYU
2015-10-31 : SEÇİM ANI…
2015-09-12 : İNSANLIQ
2015-08-27 : YADDAŞ YAZISI
2015-08-19 : "AZƏRBAYCAN"
2015-07-10 : İLĞIM
2015-06-18 : DOST GEDİB…
2015-06-17 : "SAAT SƏSİ"
2015-05-06 : "AZƏRBAYCAN"
2015-04-22 : "YADA DÜŞDÜ"
2015-03-18 : "ADİ QƏŞƏM"
2015-02-28 : HAVALANMIŞ ADAM
2015-02-14 : SENSASİYA
2015-02-12 : BACI DOST OLARSA
2015-02-07 : YARPIZ SÖHBƏTİ
2015-01-16 : YAŞAYAN RUH
2015-01-10 : XAŞ + XAŞ
2015-01-09 : "QƏLƏM SƏSİ"
2014-12-27 : SAXTA BABA
2014-12-26 : SAXTA BABA
2014-12-20 : ŞUNURLU ADAMLAR
2014-12-16 : ELNURUN KİTABI
2014-12-11 : RUH ADAMI
2014-11-29 : NAXIŞLI ADAM
2014-11-20 : HƏYATIMDAKI ADAM
2014-11-15 : DİQQƏT TALONU
2014-11-14 : "QUM SAATI"
2014-11-12 : STATUS - KVO
2014-11-08 : BİR ƏTƏK DAŞ
2014-11-04 : PAMBIQLI QULAQLAR
2014-10-29 : "ƏDƏBİ HƏYAT"
2014-10-11 : AŞ QARASI
2014-10-04 : ZİNDAN UŞAQLARI
2014-09-03 : "YADA DÜŞDÜ"
2014-08-23 : İÇİMDƏKİ TOY
2014-07-18 : Kimsə yoxdu...
2014-07-05 : KİŞİ
2014-06-21 : ÜZ SUYU
2014-06-14 : TANISAM UTANACAQ
2014-05-24 : DİŞ ÇÖPÜ
2014-04-26 : QURU ADAM
2014-03-20 : İynə boyu yazı
2014-03-15 : LƏNƏTLƏNMİŞ
2014-01-25 : ÖZGƏ PALTARI
2013-12-21 : İSİNİŞMƏ...
2013-11-09 : QANADLI GÜNLƏR
2013-07-27 : DOST GEDİB...
2013-07-20 : PALAZA BÜRÜN...
2013-07-13 : YARIMÇIQ YAZI...
2013-05-08 : RUHUMUZUN ÜNVANI
2013-05-04 : "MAYOVKASIZ" MAY
2013-01-19 : DİRƏDÖYMƏ...
2012-12-20 : ATILAN İLK ADDIM
2012-12-08 : ÖGEY ANA
2012-12-07 : ŞAD XƏBƏR:
2012-11-27 : CANLI TARİX
2012-11-24 : SƏNSİZ
2012-11-16 : ÜMİD VERMƏK
2012-11-14 : SƏNSİZ
2012-10-13 : "BİZİM DÜNYA"
2012-08-18 : ADSIZ GÜNAHLAR
2012-06-23 : DON JUAN
2012-06-15 : ONDAN HAMIYA
2012-06-14 : RÜSTƏM KAMAL
2012-02-25 : DOLABDAKI ÜRƏK
2012-02-04 : BİR QIŞ NAĞILI
2012-01-07 : DİQQƏT QITLIĞI
2011-12-31 : SOVQAT
2011-12-17 : NƏFƏSLİK...
2011-11-12 : DOLAB
2011-08-27 : BİR SEVGİ DRAMI
2011-07-22 : SÖZÜN GÜNÜ
2011-07-16 : SİRLİ ZƏNG
2011-07-02 : İLİN YARISI
2011-06-11 : GÖRÜŞ YERİ
2011-05-28 : KÜT BIÇAQ
2011-04-30 : SATILIR
2011-04-23 : QAÇIRILAN QIZ
2011-04-16 : TƏNHA KİŞİ
2011-04-09 : GÖYDƏNDÜŞMƏ
2011-03-19 : AYDINLIQ
2011-03-15 : FRANSIZCA
2011-02-23 : 55-ə ÇATMADIN
2011-02-19 : Bu da bir il
2011-01-29 : GÖZMUNCUĞU
2011-01-22 : HƏYATIN BİR ANI
2011-01-08 : BAŞLANĞIC
2010-12-31 : BU DA İLİN SONU
2010-12-25 : CAN AĞRISI
2010-11-06 : SEÇİLƏN
2010-10-30 : YARALI DURNA
2010-09-18 : PƏRAKƏNDƏ YAZI
2010-07-31 : Axtarış
2010-07-02 : ÜMİD SORAĞINDA
2010-05-01 : DÜYÜNÇƏ
2010-04-17 : CƏRRAH BIÇAĞI
2010-02-20 : DÖZÜM MƏQAMI
2010-01-30 : AYRILIQ ANI
2010-01-16 : SEÇİM ANI
2009-12-12 : SÜKUTLA SÖHBƏT
2009-11-27 : BƏRAƏT KAĞIZI
2009-11-21 : KÖLGƏLƏR...
2009-10-31 : YARPAQ TÖKÜMÜ
2009-10-10 : CAVABSIZ SUALLAR
2009-09-12 : BİR AN
2009-08-22 : HƏFTƏMİN ACISI
2009-06-20 : XOCALI TOYU
2009-06-06 : UZUN BİR GÜN...
2009-05-23 : VAXTINDA
2009-05-02 : AĞLAYAN BULUDLAR
2009-03-14 : "BƏXTƏVƏRLİK"
2009-03-07 : ANAMA MƏKTUB...
2009-02-28 : ADİ RİYAZİYYAT
2009-01-31 : CAN AĞRISI
2009-01-24 : "ƏZABSIZ ANLAR
2009-01-10 : BƏHANƏ
2008-12-31 : Bazarlıq
2008-12-13 : DƏLİ ADAM
2008-12-06 : FAYDASIZ QAZINTI
2008-11-22 : PULUN VAR?
2008-11-15 : QALXANIN ENMƏSİ
2008-10-18 : ÖMRÜN BİR ANI
2008-10-11 : PAYIZ YAĞIŞLARI
2008-09-28 : MƏKTUBLAŞMA
2008-09-06 : QAYNAR QAZAN
2008-08-30 : ERA
2008-08-23 : OVCUMDA YANAN OD
2008-08-02 : QARIŞIQ YAZI
2008-07-12 : QƏFLƏT YUXUSU
2008-06-28 : ƏRKƏSÖYÜN
2008-06-07 : BAŞ AĞRISI
2008-05-17 : QURUMUŞ GÜLLƏR
2008-04-19 : DAŞ
2008-03-20 : ATHAAT
2008-02-02 : PASİBAN
2008-01-12 : AMERİKA AYISI
2007-12-06 : XƏBƏRDARLIQ
2007-11-24 : QALMAQAL
2007-11-23 : ÇÖKHAÇÖK
2007-11-22 : QIZDIRICI...
2007-11-03 : QOYUN BƏXTİ...
2007-10-27 : AŞİQLİK
2007-10-24 : XƏCALƏT
2007-10-19 : PAYIZ NOTLARI
2007-10-10 : BASARAT
2007-10-06 : ƏBƏDİ ÜNVAN
2007-10-06 : PERSONAJ
2007-10-05 : ÜÇ PÖHRƏ
2007-10-04 : HADİSƏ
2007-10-03 : HAVA
2007-10-02 : ÜZƏRLİK
2007-09-22 : HÖKM
2007-09-15 : VAHİMƏ
2007-09-01 : İNSTİNKT
2007-08-28 : NİYƏ ÖLDÜ?..
2007-08-15 : GÜNAH
2007-08-11 : PARALEL
2007-08-08 : GÜNVURMA
2007-08-07 : SALON
2007-08-04 : HÖRMƏT(sizlik)
2007-07-31 : TELEFON ZƏNGİ
2007-07-28 : QUDUZLUQ
2007-07-26 : BU DA 17 YAŞ...
2007-07-17 : BİLİRSƏNMİ?
2007-07-11 : BAŞAĞRISI
2007-07-04 : MƏNİ TANIMADIN?
2007-07-03 : SERİAL
2007-06-12 : "DEPUTAT OTAĞI"
2007-06-09 : ÖRKƏN
2007-05-25 : QARAVƏLLİ
2007-05-20 : AXSAYAN YERİMİZ
2007-05-05 : MUSA YAQUB -70
2007-05-01 : KƏNDİR
2007-04-20 : ŞƏKİL
2007-04-14 : STRESS
2006-12-08 : YUXU
2006-10-14 : GÜNAH
2006-10-10 : LAZIM GƏLSƏ...
SON XƏBƏRLƏR
2018-09-24


VİDEO



ƏDALƏT BU GÜN
Redaktor seçimi
FOTOREPORTAJ
GÜNÜN SİTATI
SORĞU
Qiymətlər qalxandan sonra avtobusa minəcəksiniz?

Hə (66.67%)
Yox (33.33%)

ÇOX OXUNAN
GÜNÜN LƏTİFƏSİ

Aşot Moskvadan bir urus qız alır. Gəlir İrəvanda da toy edir. Aradan on beş gün keçir, gəlin gileylənir:

- Bu necə olacaq, nə atanın, nə də ananın məndən xoşu gəlmir.

Aşot:

- Onları boş ver, əsas odur ki, müdirimin səndən xoşu gəlir.





digər lətifələr
ARXİV
FACEBOOK