ANA SƏHİFƏ / ƏDƏBİYYAT

Elsevər Məsimin şeirləri

8753    |   2019-08-01 10:40
Şriftin ölçüsü:
A+ Böyütmək
A+ Balacalaşdır

Ölümü gəzirəm, ölümü Allah,

quşlar nəğməsini kəsənə kimi.

Özüm çəkirəm bu zülmü Allah,

son yarpaq budaqdan düşənə kimi.


Yazmağı öyrətdim, yaza bilmədim,

azmağı öyrəndim, aza bilmədim.

Susmağı öyrənib susa bilmədim,

Məzar torpağıma girənə kimi.


Birinə dərd oldum, birinə ibrət,

biri nifrət etdi, biri məhəbbət.

Saraldı budaqda sonuncu həsrət,

gözlərin gözümə gülənə kimi.


Gah oda çevrildim, gah suya döndüm,

hərdən özümə gülməli göründüm.

Arabir barışıb arabir küsdüm,

dolayı yollarda dönənə kimi.


Həyatın dərdi var, ölümün sirri,

Yandırır-söndürür səni bedtəri.

Bilən özü bilir ol həqiqəti,

Sonuncu mənzilə gələnə kimi.


Hərə özü yorur özünü vallah,

aldadıb yalançı-şirin sözlərə.

Kim qonub bu "sevim” sözünü Allah,

elə şirin gəlir şirin gözlərə.


Sevgidən yanmağa dəyir arabir,

sevgi də adamı əyir arabir.

Kaş ola hər yerdə, daim sırabir,

sinə gərə bilək bu zülmlərə.


Bəzən cümləmizə düzəliş gərək,

həqiqət adına yüksəliş gərək.

Yoxsa uçub gedər göylərdən mələk,

könül verə bilməz könülsüzlərə.


Elsevər yazdığın ürəkdən yazır,

sözüylə özünə bir məzar qazır.

Bir də görərsən ki, yağıştək yazır,

göylərdən hər misra can dəftərinə.


***



Yanan yanır yananacan,

Sönən sönür sönənəcən.

İlan ulduz görənəcən,

Ölməz deyiblər dədə.


Kərim də var, Kərəm də,

Yer göydədir, göy yerdə.

Yol gedirəm yerimdə,

Yolu gediblər dədə.


Həsrət mənə yar oldu,

Könlümdə qübar oldu.

Son evim məzar oldu,

Belə deyiblər dədə.


Dünyada qalmaq çətin,

dünyadan doymaq çətin.

Sonu yox məhəbbətin,

belə deyiblər dədə.


Gəl yolagələn olaq,

hüdudu bilən olaq.

Haqqa əyilən olaq,

Haqqı seviblər dədə.




İmza:
SON XƏBƏRLƏR
2020-05-27
2020-05-26


VİDEO



ƏDALƏT BU GÜN
Redaktor seçimi
FOTOREPORTAJ
GÜNÜN SİTATI
SORĞU
Dövlət xəstəxanaları pulludu, yoxsa pulsuz?

Pullu (89.23%)
Pullsuz (10.77%)

ÇOX OXUNAN
GÜNÜN LƏTİFƏSİ

İki qonşu olur: biri hamıya pislik edən, bir neçə villanın sahibi, gününü eyş-işrətdə keçirən, Allahı, peyğəmbəri tanımayan bir məmur. O birisi də Allahı, peyğəmbəri tanıyan, xoş xasiyyətli müəllim.

Bir gün Allahı, peyğəmbəri tanımayan məmur ölür. İki-üç aydan sonra müəllim də ölür.

İnkir-minkir müəllimi sorğulayır, görürlər yaxşı adamdı, amma onun da günahları var. Deyirlər:

- Davay, cəhənnəmə.

Bir söz demədən gedir girir cəhənnəmə.

Bir az fırlanmış görür ki, məmur qonşusu oturub stolun başında, böyür-başında da əyanları. Məmurun başında da dəfnə çələngi. Yaxınlaşıb deyir:

- Qonşu, o dünyanı qatıb-qarışdırdın, min günaha batdın, cəhənnəmdə də stolun başında oturmusan, yanında da əyanların, başında da dəfnə çələngi.

Məmur deyir:

- Ə, yaxşı bax, məni ağaca keçiriblər, başımda çiçəkləyib.





digər lətifələr
ARXİV
FACEBOOK