Film izle hacklink kiralık bahis sitesi satılık bahis sitesi Adalet.az | Faiq QİSMƏTOĞLU: O BALACA EV… Adalet.az | Faiq QİSMƏTOĞLU: O BALACA EV… Adalet.az | Ədalət -
ANA SƏHİFƏ / YAZARLAR

Faiq QİSMƏTOĞLU: O BALACA EV…

8577    |   2018-09-07 15:43
Şriftin ölçüsü:
A+ Böyütmək
A+ Balacalaşdır

… Dünyada hər bir adamın uşaqlıq vaxtı bir balaca evi olur. Və bu balaca ev o qədər doğma, o qədər şirin idi ki, o yerdən adam uzaq düşmək istəmirdi. Və biz də uşaq olanda belə balaca-balaca evlərimiz vardı. Və bu balaca-balaca evləri biz Bəhmənlidə «şirəlik»dən keçib «çalma» deyilən yerdə düzəldərdik. Düzəldib oturardıq onun içində özümüzə xəyal aləmində qeyri-adi şeylər fikirləşərdik. Və onda bizim 13-14 yaşımız vardı. Bu evləri Zülfüqar, Təbriz və bir də mən düzəldərdik. Şumlanmış torpaqdan səliqə ilə bir-birinin üstünə yığardıq və hətta ona tavan, döşəmə də düzəldərdik. Tavanı, döşəməsi qarğıdan, otdan olardı. Və biz düzəltdiyimiz ev də Zülfüqarın atası Əhəd əmimin qoruduğu çalmada olardı. Və Əhəd əmi də atla gəlib ordan keçəndə bizə baxardı. Görərdi ki, başımız qarışıqdı, salam verərdi və sonra da sifətində təbəssüm yaranıb çıxıb gedərdi…

Əhəd kişi də elə-belə adam deyildi. Günü-güzəranı at belində keçirdi. Və həmişə mən elə Əhəd əmimi at üstündə təsəvvür edirəm. Çox nadir halda onu atsız görərdik. Amma elə ki, ayağını üzəngiyə qoyub atın yəhəri üstündə əyləşirdi və bir də görürdün ki, atı elə çapır ki, sanki maşın gedir. Və onun atı da başqa atlardan fərqlənirdi. Atın yalmanı və quyruğu çox uzun idi. Bir dəfə atı minmək istədim, amma nə illah elədim at məni yaxın buraxmadı. Əmioğlum Zülfüqar atın yalmanından tutandan sonra at yumuşaldı və mən ayağımı üzəngiyə qoyub atın belinə mindim. Cilovu çəkdim ki, at yerisin. At yeridi və sonra da tərpənmədi. Qayıdıb Zülyüqara dedim ki, əmioğlu, atın başını qaldır getsin. Elə bu vaxt Əhəd əmim gəldi və məni atın belində görüb dedi:

- Ay oğul, səndən at minən olmaz. Düş atdan yerə, bir də o ata minmə! Yoxsa at səni belindən qaldırıb çırpar yerə, sür-sümüyün qırılar. Sonra mən Qismətə nə cavab verəcəm?..

… Elə həmin anda atın belindən düşdüm və bir daha ata yaxın getmədim. Amma əmioğlum Zülfüqar o atın dilini yaxşı bilirdi. Elə rahat onun belinə əyləşirdi ki, mən ona qibtə ilə baxırdım. Və yaxşı da at çapmağı vardı. Atı çapırdı, çapırdı və sonra da gəlib bizim tikdiyimiz o balaca evin yanında dayanırdı. Ayağını üzəngiyə qoyub yavaşca yerə düşürdü.


Əhəd əmimin uşaqlarının hamısı zəhmətkeş idi. Çünki onlar gözlərini açıb atalarının, anası Səkinə xalanın necə alın təriylə yaşadıqlarını görmüşdülər. Və o uşaqlar da həmişə böyüklərinin getdiyi, addımladıqları yolla gedirdilər. İlqar, İbrahim, Zülfüqar, Qaim, Məmməd, Qədir, Sona və Sara bizim hər birimizə çox doğmaydı. Düzdür, böyük qardaş İlqar və ortancıl qardaş İbrahim bizdən böyük idi, onlarla az-az görüşürdük. Biz ancaq Zülfüqarla, Qaimlə, Sona və Sara ilə elə çox vaxt məhəllədə bir yerdə oynayardıq.

İlqar Əhəd əmimin böyük oğlu idi. Orta tibbi təhsili vardı, amma çox həkimdən savadlı idi. Atam ona professor deyirdi. Çünki təyziqi qalxanda, ürəyinin ağrısı tutanda biz qaça-qaça rəhmətlik İlqarı axtarardıq. Bir dəfə də atamın vəziyyəti ağırlaşmışdı, ayaqyalın, başıaçıq qaça-qaça Əhəd əmimgilə getdim. Elə evə çatmamış qaşqıra-qışqıra dedim ki, İlqar əmi, əmimin vəziyyəti ağırdı. O da bir göz qırpımında içi dərman və iynə dolu çantasını götürdü, yerindən elə tərpəndi ki, məndən tez əmimin üstünə çatdı. Əgər o bir qədər gec gəlsəydi, əmim çoxdan dünyasını dəyişmişdi. Yəni İlqar əmioğlumun köməyi ilə atam rəhmətlik dəfələrlə ölümdən xilas olmuşdu. Əhəd əmimin ortancıl oğlu isə İbrahimdi. Çox səbrli, çox da istiqanlı insandı. Bir dəfə kəndin üstündəki böyük su kanalında (camaat ona qurultay arxı deyir – F.Q) çimirdik, mən də üzməyi bilmirdim. Tay-tuşlarım hamısı suya baş vurur, üzür, sonra isə kanaldan kənara çıxırdı. Mən də onlara baxıb suya tullandım, amma gedib düşdüm burulğana. Nə illah elədim çıxa bilmirdim. Rəhmətlik böyük qardaşım Qürbət isə kənardan baxıb hay-həşir qoparırdı ki, kimsə mənə kömək eləsin. Artıq suda gözüm kəlləmə çıxmışdı. Bir neçə saniyə keçsəydi, boğulmağıma şübhə yoxuydu. Bu vaxt Əhəd əmimin oğlu İbrahim suya tullandı ayağımın altından boynuyla məni kənara atmaq istədi. Amma bu alınmadı. İkinci dəfə yenidən cəhd elədi, var gücünü toplayaraq məni çətinliklə də olsa kanalın kənarına tullaya bildi. Özü sudan çıxıb məni üzü üstə çevirdi, qarnıma dolan suyu masaj ilə geri qaytartdı. Az qalmışdı ölüm. Əgər İbrahim əmioğlu olmasaydı, mən 13-14 yaşında dünyamı dəyişməli idim. Və bu günkü yaşa gəlib çatdığıma görə, göydə Allaha, yerə İbrahim əmioğluya borcluyam. Bu hadisəni qohumlarımın hamısı bilir. Hətta həmin hadisəni İbrahimin oğlu Namiq müəllimə də danışmışam. Maşallah, Namiq də o qədər savadlı, ağıllı, tərbiyəli və mədəni oğlandır ki, onunla bütün qohum-əqrəba qürur duyur. Mən də savadlı adam görəndə elə bil gözümün işığını tapıram. Və bu Namiq də mənimlə hər dəfə söhbət eləyəndə sevinirəm nə yaxşı bizim nəsildə, kökdə belə gənclər yetişir.


Zülfüqar əmioğluyla uşaqlığımız bir yerdə keçib, bir məhəllədə olmuşuq və orta məktəbi də eyni vaxtda bitirmişik. Həmişə mehriban olmuşuq. Bəzən yolumuzu azanda, dalaşanda onun anası Səkinə xalayla mənim anam Mirvari arvad bizi saktləşdirib, deyib ki, əmioğlusunuz, bir-birinizlə boğuşmayın, bir-birinizi qoruyun və sevin. Və biz də ağlımız kəsəndən böyüklərimizin göstərdiyi yolla getmişik. Və düşünürəm ki, o yol da bizi həmişə işıqlı bir aləmə aparıb. Allah Səkinə xalaya da rəhmət eləsin, mənim anam Mirvariyə də!

Zülfüqar uşaqlıq yoldaşlarımdan məni ən çox axtaran, arayan insanlardandı. Ondan da yaxın olduğum və arxa durduğum, barmağımın beşini bal eləyib ağzına dürtdüyüm doğmalarım var. Ancaq onlar bir dəfə mənə telefon açıb əhvalımı soruşmazlar. Amma Zülfüqar əmioğlu bir də görürəm ki, xəbərim olmadan ad günümü hardan öyrənibsə, mənə zəng vurur və təbrik edir. O zəng vuranda və təbrik edəndə özümü göyün yeddinci qatında hiss eləyirəm. O mənə zəng eləyəndə yadıma çalmada düzəltdiyimiz o balaca ev düşür…yadıma rəhmətlik Əhəd əmim, Səkinə xala, rəhmətlik İlqar düşür… yadıma bizim bir tikə çörəyi necə o balaca evdə şirinliklə yediyimiz anlar gəlib düşür… və yadıma düşən bir də Əhəd əmimin uzun yalamanlı, uzun quyruqlu atı olur…

… İnsanın dərdini bölə biləcəyi, sevincini paylaşacağı həmdəmi olanda o adam xoşbəxt sayıla bilər. Və bir də o adam xoşbəxt sayıla bilər ki, onu anlayan olsun, başa düşən tapılsın. Bu dünyada məni anlayan, başa düşən və dərdimi şirin söhbətləriylə unutduran üç-dörd adam varsa, onlardan da biri də Zülfüqar əmioğludur. İnanın, onunla heç tez-tez görüşə də bilmirik. Çünki mənim də, onun da o qədər qayğıları var ki, vaxt tapmaqda çətinlik çəkirik. Nə yaxşı ki, bu telefon var. Elə ki, mobil telefonla bir-birimizə telefon açırıq, bax onda da danışmaqdan doymuruq. Ötən günlər, uşaqlıq çağları böyüklərimiz bu söhbətlərlə yada salınır, xatırlanır. Bax, bu söhbətlərdə biz yenidən o balaca evə, atalı-analı günlərə qayıdırıq. O günləri xatirələrinin hərarəti heç olmasa bizi az da olsa isidir. İndi insanlar o qədər soyuqlaşıb ki, o qədər yadlaşıb ki, bəzən elədiyin söhbət səni isitmək əvəzinə üşüdür.

… Onun çox gözəl, çox ağıllı, çox da tərbiyəli övladları var. Xüsusən həkim-cərrah Vidadinin tərbiyəsi, mədəniyyəti və qanacağı həmişə bir ziyalı olaraq mənə çox xoş gəlir. Çünki bu uşaq nə qədər tərbiyəlidirsə, nə qədər savadlıdırsa, bir o qədər də sadə bir insandır. Özü də tayfamızın adını özünə soyad götürüb. Yəni indi o, belə tanınır: Vidadi Kəbirli! Gözəl cərrah, gözəl həkim, gözəl də ziyalı. Bəli, dahilərdən biri deyir ki, insanın ən böyük var-dövləti onun savadlı və tərbiyəli övladlarıdır. Elə mənim əmimoğlu Zülfüqar da dünyanın ən varlı adamıdır. Çünki onun övladları çox savadlı, çox tərbiyəli, çox da əxlaqlı insanlardılar. Başqa cür də ola bilməz! Çünki Zülfüqarın dünya boyda ürəyi var. Və bu uşaqlar, bu nəvələr də onun dünya boyda ürəyindən işıq alıblar, nur alıblar. Və mən deyərdim ki, o, balalarına baxıb sevinə bilər. Sevinə bilər ki, bu 62 illik ömrü elə-belə saç-saqqal ağartmayıb. Ötən hər ömür, hər il balalarına, nəvələrinə bir gözəllik, bir işıq, bir sevgi gətirib. Elə mənim uşaqlıq dostum Zülfüqar Məmmədovu da yaşadan və nurlu sabaha aparan bu sevgidir…



İmza:

YAZARIN ARXİVİ

2018-11-24 : ONLUQ QIZIL
2017-12-15 : O BİR QAYA
2017-12-13 : PARTAPART...
2017-12-05 : UNA NƏ QATAQ?
2017-11-28 : O BALACA UŞAQ
2017-11-22 : QALXIN, OTURAQ!
2017-11-08 : O, BİR NUR İDİ
2017-08-31 : DUZSUZ ADAMLAR
2017-08-28 : İSRAFÇILIQ
2017-08-18 : MÜBARƏK ÖLÜM
2017-08-11 : AY İŞIĞI
2017-07-07 : NƏNƏ VƏ NƏVƏ
2017-06-23 : MÖCÜZƏ
2017-06-06 : ÖLDÜR MƏNİ...
2017-05-23 : ÖLMƏYƏN ÜMİD
2017-05-12 : QARA QOÇ
2017-03-30 : NANKOR OĞUL
2017-03-17 : TUT QURUSU…
2017-02-03 : ÖLÜ XORTLADI…
2017-01-06 : BU ÜRƏKLƏ…
2016-12-09 : SÖZÜN ƏTRİ
2016-11-05 : O YAZ YAĞIŞI...
2016-11-04 : O YAZ YAĞIŞI…
2016-10-15 : AĞ YUXU
2016-07-09 : ÇİNAR AĞACI
2016-04-23 : ŞEYTAN AĞACI
2016-03-08 : BALACA PADŞAHLAR
2016-02-20 : KÖPƏYƏ EHSAN
2016-01-16 : DÜNYA MALI...
2015-11-14 : EŞŞƏK SÜDÜ
2015-08-22 : ZƏRBƏ
2015-07-04 : AĞACLAR QURUYUR
2015-06-13 : QORXMA, OĞUL!
2015-06-02 : ALAÇATI...
2015-05-16 : BİR KƏLMƏ...
2015-05-15 : ARXAYA BAXANDA...
2015-05-01 : ENDİRİMLƏR...
2015-04-11 : YAZ YAĞIŞI
2015-04-03 : BOLLUQ OLACAQ?
2015-03-20 : ELÇİLİK
2015-03-14 : DƏYİRMAN DAŞI
2015-03-05 : "BARI NAXÇIVAN"
2015-02-14 : FALA BAXIRAM
2015-01-24 : GÖZƏL ÖLÜM
2015-01-16 : QARA ÇÖRƏK
2015-01-15 : QARA ÇÖRƏK
2014-12-31 : SƏBRLİ OLSAN...
2014-12-20 : KİRVƏ
2014-12-13 : DİLİN BƏLASI
2014-12-06 : CƏHALƏT QUYUSU
2014-11-29 : LOTU
2014-09-27 : SƏBR ELƏ
2014-09-25 : BELƏ TOY OLAR?!
2014-09-20 : BÖYÜK GÜNAHLAR
2014-09-13 : KÜPƏ
2014-09-06 : BEŞ CANAVAR
2014-09-03 : SU QITLIĞI...
2014-08-16 : BÖYÜK DAYAQ
2014-08-12 : LAQEYDLİK
2014-08-09 : SOYUQ ADAMLAR...
2014-08-02 : TÖHMƏT
2014-07-19 : YALAN...
2014-06-07 : ÇƏTİN GÜN
2014-05-28 : EHSAN
2014-05-17 : ƏLDƏN QALAN...
2014-03-08 : Təmiz adam
2014-03-01 : Qarınotaranlar
2014-02-28 : Yağmurlu hava...
2014-02-22 : GÜN KEÇDİ...
2014-02-08 : TOY GECƏSİ...
2014-01-25 : TAMAH
2014-01-18 : XƏCALƏT TƏRİ
2014-01-11 : YAĞIŞ...
2013-12-28 : DÖNÜŞ
2013-11-23 : SƏDR ATI
2013-11-16 : YURD YERİ...
2013-11-02 : PAXIL
2013-09-07 : BAŞ REDAKTOR
2013-08-31 : CADUGƏR
2013-08-17 : KOBRA
2013-08-03 : POÇTALYON
2013-07-27 : AYRILIQ...
2013-07-20 : SÖZGƏZDİRƏN
2013-07-13 : SƏNGƏR
2013-07-06 : QUDURĞAN
2013-06-22 : DƏMİRÇİ
2013-06-15 : GOPÇU KİŞİ
2013-05-25 : QOHUMLUQ
2013-05-18 : HƏSRƏT YAĞIŞI
2013-05-11 : ƏRİK AĞACI
2013-05-04 : AYRILIQ
2013-04-27 : ELÇİLİK
2013-04-20 : İLDIRIM
2013-04-13 : GÜN İŞIĞI
2013-04-06 : DÖYÜŞ
2013-03-30 : EHSAN
2013-03-20 : YARMARKA OYUNU...
2013-03-16 : ÜRƏK DÖZSƏ...
2013-03-08 : KOR ARVAD
2013-03-02 : YALTAQ
2013-02-23 : ZƏHRİMAR
2013-02-16 : SÖNƏN OCAQ
2013-02-02 : DÜYÜN
2013-01-26 : VƏZİFƏ
2013-01-19 : MƏRDİMAZAR
2012-12-22 : QORXU
2012-12-15 : TƏNHA QOCA...
2012-12-08 : ÜZÜK
2012-11-27 : GÖZ DƏYİB...
2012-11-27 : QAN DAVASI...
2012-09-15 : GECƏYARISI QƏTL
2012-08-18 : GÖZ YAŞI...
2012-08-04 : DAŞ HASARLAR...
2012-06-15 : TOY...
2012-06-02 : DURULAN DÜNYA...
2012-05-12 : KÖÇ...
2012-04-28 : POÇT QUTUSU...
2012-04-07 : ÜNVANSIZ EŞQ
2012-03-03 : ZƏHƏR TULUĞU
2012-02-18 : POLKOVNİK...
2012-02-11 : YALANÇININ...
2011-12-31 : Bir ovuc torpaq
2011-12-24 : DÜZ SÖZ...
2011-12-17 : O DÜNYALIQ...
2011-12-10 : QUTUDA İLAN...
2011-12-03 : ARTIQ TAMAH...
2011-10-22 : DƏRİN QUYU...
2011-08-13 : PARTLAYIŞ...
2011-08-06 : OD İÇİNDƏ...
2011-07-23 : AĞ DÜNYA...
2011-05-07 : QARA EYNƏK...
2011-04-30 : HAQSIZLIQ
2011-04-23 : MÜBARİZƏ...
2011-04-16 : GÜNAH...
2011-02-12 : HARINLIQ...
2010-12-31 : ATƏŞFƏŞANLIQ
2010-11-06 : BAHALIQ
2010-08-28 : DƏLƏDUZLUQ...
2010-07-10 : BƏDNƏZƏR
2010-06-12 : ÇƏTİN GÜN
2010-03-13 : YOLUNU AZANLAR...
2010-02-27 : YASİN PULU
2010-02-20 : ÇİY SÜD
2010-02-13 : YANAR ÜRƏK...
2010-01-09 : YAD QIZI
2009-12-31 : DÜNYA QOPUR
2009-12-19 : UZUN GECƏ...
2009-11-07 : ADAM OL...
2009-10-24 : QURDUN PAYI...
2009-08-15 : DƏLİXANA
2009-06-06 : NADAN
2009-05-09 : BUZ BALTASI
2009-05-02 : PULSUZLUQ
2008-10-30 : ÇİY SÜD
SON XƏBƏRLƏR
2019-09-18
2019-09-17


VİDEO



ƏDALƏT BU GÜN
Redaktor seçimi
FOTOREPORTAJ
GÜNÜN SİTATI
SORĞU
"Qarabağ", yoxsa "Sevilya"?

"Qarabağ" (50%)
"Sevilya" (50%)

ÇOX OXUNAN
GÜNÜN LƏTİFƏSİ

Vaxtilə ölkənin baş antisemiti Mixail Andreyeviç Suslov danışdığı bu anektoda hələ də gülürük.

Sovetin vaxtı.

Bulvara bir çəllək kvas gətirirlər. Satıcı onu qoşqudan açıb satmağa hazırlaşır.

Bir nəfər yaxınlaşır:

-Çəlləyin hamısının qiyməti nə edir?

-Özün hesabla: iki yüz litr, hər bardağı da 30 qəpikdən. Yüz iyirmi manat.

-Al, bu da sənin pulun, get gəz, kef elə. Axşam gəlib boş çəlləyi götürərsən.

-Yaxşı!

Satıcı çıxıb gedir. Kişi plakat açır: "Kvas pulsuzdur”.

Camaat əvvəlcə təəccüblənir. Sonra yavaş-yavaş yaxınlaşır. Sonra növbə, sonra uzun növbə, daha sonra əsl izdiham. Söyüş, hay-həşir. Kimi növbəsiz soxulur, kiminə çatmır. Dava, mərəkə, bıçaqlaşma.

Milis gəlib, izdihamı dağıdır. Təhrikçilərisə qoduqluğa.

Kişini də aparırlar.

Sıxma-boğmaya salırlar.

-Dava salmaqda məqsədin nə idi?

-Qətiyyən belə bir məqsədim yox idi!

-Qeyri-qanuni ticarətlə məşğulsan?

-Camaata havayı kvas paylayırsan. Şahidlər var.

-Deməli oğurlamısan!

-Öz pulumla almışam. İxtiyarım çatır.

-Bəlkə dəlisən?

-Normal adamam. Arayışım var.

-Yaxşı, başa düşdük, biz səni buraxırıq. Ancaq, de görüm, niyə bunu edirdin? Niyə öz pulunu göyə sovurursan? Niyyətin nədir?

- Yaxşı, qoy deyim. Mən artıq yaşlı adamam. Dəqiq bilirəm ki, kommunizmə kimi yaşaya bilməyəcəm. Ancaq çox istəyirdim ki, kommunizmin necə olacağını öz gözlərimlə görüm...

Kommunizmdə...





digər lətifələr
ARXİV
FACEBOOK