Film izle hacklink kiralık bahis sitesi satılık bahis sitesi Adalet.az | CƏRRAH BIÇAĞI Adalet.az | CƏRRAH BIÇAĞI Adalet.az | Ədalət -
ANA SƏHİFƏ / YAZARLAR

CƏRRAH BIÇAĞI

Əriyən ömür...

26111    |   2010-04-17 00:57
Şriftin ölçüsü:
A+ Böyütmək
A+ Balacalaşdır

Öncə onu deyim ki, biz bir insan olaraq çox qəribə məntiqə malikik. Nə vaxt ki, tikan bizim barmağımıza batır, xəncər bizim ürəyimizə sancılır, onda tikanı da qınayırıq, xəncəri ürəyimizə saplayanı da. Birini kəsib doğrayır, o birini cəzalandırmağa, həbsxana künclərinə atmağa çalışırıq. Amma...
   
   Amma çox qəribədi, nə vaxt ki, həkimə işimiz düşür, həkimlə bağlı problemimiz olur, onun tərifini göyə qaldırırıq, onu xilaskar adlandırırıq. Bu peşəylə, onun sahibiylə qürur duyuruq. Elə bilirik ki, dünyada bütün dərdlərin, bütün ağrı-acıların açarı, sehri, tilsimli çubuğu yalnız həkimlərin əlindədi və bu yanaşma ilə də baxanda ziddiyyətli bir məqam yaranır. Bilirsiniz nədə?
   
   Deməli, cərrah əslində özünün ən böyük vəzifəsini kəsməkdə, doğramaqda və bununla da xəstəni xilas etməkdə görür. Yəni insana problem yaradan, onun həyatı üçün təhlükəli olan zədələnmiş, yaralanmış, xəstələnmiş hansısa bir hissəni kəsib götürmək və onun yerini tikib sağaltmaq cərrahın əsas işidi. Nə qədər ki, cərrah bunu başqası üçün edir və sən də kənardan müşahidəçisən... xəstənin sarsıntı keçirən, əsəb gərginliyi yaşayan, narahat olan, üzülən, bir sözlə, ölüb-dirilən sahiblərinə çox arxayıncasına təsəlli verirsən. Hətta onları bu cür halları yaşadığına görə qınayırsan da. Elə ki, həmin proses sənin öz başına gəlir, sən o anları yaşayırsan, onda həkim gözünə qəssab kimi, cəllad kimi görünür. Bax, burda rusların məşhur bir atalar sözü yada düşür: "hər kəsə öz köynəyi daha yaxındı".
   
   Bəli, mən müharibənin dəhşətlərini görmüşəm. Gözlərimin qarşısında neçə yerə parçalanmış oğulların cəsədi, müxtəlif səmtlərə səpələnmiş vücudları indi də dayanıbdı. Hətta doğmalarımı da itirmişəm. Qanımdan, canımdan olan ən yaxın insanlar, özü də əksəriyyəti çox gənc yaşında. Bilmirəm, onda məni müharibə, zaman sıxıb bərkitmişdi, daş qəlbli etmişdi, yoxsa mən elə o mühitin içərisində keyləşmişdim, hissiyatsız olmuşdum... Hər nədisə o itkilər məni indi yaşadığım an qədər titrətməmişdi. Və mən bir neçə gün öncə əməliyyat otağı qarşısında yaşadıqlarımı sözə çevirəndə də ürəyim əsir. İraq-iraq mənə elə gəlir ki, o əməliyyat hələ bitməyib və mən dörd gözlə qapı arxasında dayanıb onun sonunu gözləyirəm.
   
   Yaxşı deyiblər ki, valideyn olmayan valideynin nə çəkdiyini çox çətin bilər, bəlkə də heç bilməz. Şəxsən mən övladlarımla bağlı bu cür əməliyyat otaqlarının qarşısında müxtəlif vaxtlarda dayanmışam və hər birində də ürəyimdən nə isə qırılıbdı... Ta o vaxta qədər ki, əməliyyat başa çatıb və mən onları qucağıma alanda bir az özümə qayıtmışam. Məni özümə qaytaran da onların nəfəsi olubdu.
   
   Qızımın əməliyyatı qəflətən oldu. Qəflətən cərrah qapısını döydük...qəflətən qızımı müayinə etdi...amma qərarı qəflətən vermədi. Çox təmkinli bir şəkildə, özü də son dərəcə soyuqqanlı bir halda amiranə şəkildə üzünü mənə tutdu:
   
   - Dərhal əməliyyat olmalıdır, gecikdirmək olmaz!
   
   Elə bir ayağımın altından yer qaçdı. Qızımın yaşla dolan gözləri bir anda o qədər ifadələr əks etdirdi ki, onları oxuyub, onları duyub başa çatdıra bilmədim. Doğrusu, hətta qorxdum da. Elə bildim ki, uşağın gözləri hədəqəsindən çıxacaq. Bir ona gücüm çatdı ki, boynunu qucaqladım. Mənim də kövrəldiyimi görməsin deyə onu sinəmə sıxdım. Bu məqamdan istifadə edən həkim:
   
   - Başlayaq! - dedi.
   
   Qollarım boşaldı. Tibb bacısı qızımın əlindən tutub özü ilə apardı. Mən baxa-baxa qaldım. Öz əlimlə qızımı cərrah stoluna göndərdim...bıçaq altına...
   
   
   
   Bir həkim sakitcə "götürün" dedi
   
   Bir cərrah bıçağa uzatdı əlin
   
   Qızımla bərabər ürəyim getdi-
   
   Mələklər, balama köməyə gəlin.
   
   
   
   Uzun çəkməyəcək! - desələr belə
   
   Hər an bir il oldu -üzüldüm, qızım
   
   Şaxtaya düşmüş tək- inanın hələ,
   
   Bilmirəm mən necə dözürdüm, qızım.
   
   
   
   "Yüngül keçəcəkdi, sadə bir şeydi,
   
   Bu işi görürlər gözüyumulu!"
   
   Hərə bildiyi tək təsəlli verdi
   
   Heç nə ovutmadı ata duyğumu.
   
   
   
   Bitdi əməliyyat açıldı qapı
   
   Getmişdi, xərəkdə gətrildi qızım.
   
   Qarşına yeridi bir anda hamı-
   
   İçimdən bir təlaş götrüldü, qızım.
   
   
   
   Solmuş bənizinə baxıb kövrəldim
   
   Özümü qınayım, yoxsa həkimi?
   
   Canımı, varımı vallah, verərdim
   
   Qaytara biləsəydim gülən şəklini!
   
   
   
   Düşür öz gücündən ağrıkəsici
   
   İndi də bıçağın yeri sızlayır
   
   Kipriyin ucunda sənin,ay qızım
   
   Sakitcə göz yaşın axıb buzlayır.
   
   
   
   Dözür olanlara, dözüb əlacsız
   
   Atan cəhd edir ki, ağrını alsın
   
   Çalışıb səninçün sözsüz, ilacsız
   
   Ağrısız bir yuxu laylası çalsın...
   
   
   
   ***
   
   Biz günbəgün böyüdüyümüz kimi təbii ki, yaş baxımından, günbəgün də "əriyib" gedirik. Böyüməyimiz illərlə ölçülür, "əriməyimiz" ömrün bitməsiylə. Heç kim bir gündə nə qədər "əridiyini" sözün böyük mənasında deyib sübut edə bilməz. Çünki onun ölçü vahidi, ölçü cihazı yoxdu. Deməli, bu məcaziliyin içərisində bir gerçəklik də var. Əgər hər il bir yaş böyüyürüksə, deməli hər gün də bir barmaq yaşa doluruq və bu ölçülərlə yanaşanda onda görürsən ki, həmin o ilin, günün içərisndə də insanın ömrü şam kimi əriyir. Ola bilsin ki, uğursuz və yaxud da kobud bənzətmədi, amma bu həqiqətdir. Həmin həqiqətin ən böyük göstəricisi isə düyğusallıqdı. Hissiyatı, yanımlığı, qaynarlığı, anlayışı, bir sözlə, insana məxsus yüksək çalarları olan hər kəs bu və ya digər qədər mütləq gün ərzində şam kimi əriyir. Özü də təkcə öz dərdlərinin, öz qayğılarının içərisində yox, həm də ətrafında baş verənlərin, ətrafında yaşayanların, qısası hadisələrin və cəmiyyətin içərisində. Çünki duyğusallıq ona hər şeydən və hamıdan kənarda qalmaq imkanı vermir. Bu şanssızlıq həmin o duyğusal insanın daha çox əriməsinə səbəb olur.
   
   Əvvəldə xatırlatdım ki, müharibənin, səngərin, barıt qoxusunun nə olduğunu yaxşı bilirəm. İtirməyin də nə demək olduğunu artıq gözüyumulu əzbər deyərəm. Ona görə də ətrafımda baş verən heç nə, hətta ağcaqanadın vızıltısı da hisslərimə təsir etmədən ötüşmür. Bu anlamla yanaşanda insanların durumları, onların yaşadıqları məni həmişə loru dildə desək, özümdən çıxarır, unutdurur mənə özümü. Açığını deyim ki, bəzən bunun tərs silləsinə də tuş gəlirəm. Hətta mənə irad tuturlar ki, başqasının dərdini çəkmək sənə qalıb? Nə edə bilərəm, Allah belə yaradıb, belə məsləhət bilib. Nə mən öz xoşuma, öz arzumla yaranmamışam, nə də bu duyğusallığı mən hardansa satın almamışam. Bunların hamısı Tanrının yazısı, Tanrının payıdı.
   
   Yaxşı deyiblər ki, taylı tayını tapar. Bu mənada həmişə qarşılaşdığım insanların böyük əksəriyyəti həmin o əriyən insanların sırasında olubdu. Mən onlarla ilk təmasdan bir də görmüşəm ki, onu özümə köçürürəm ağrısıyla, acısıyla, dərdi ilə bir yerdə, su çəkən kağız kimi (burda bir zarafat edim - yəqin mən də dərd çəkən kağızam - Ə.M).
   
   Xəstəxana dəhlizində yaşadığım anlarda hiss etdim ki, kənardan bir cüt göz məni izləyir. Sanki kürəyimə, ordan da ürəyimə sancılırdı. Çönüb baxdım, orta yaşlı bir kişi idi. baxışlarından oxudum ki, çəkdiklərimi göydə tutub. O da həmin anları yaşayıb. Güclə gülümsədim. Bilmirəm bu təbəssüm yerinə düşdü, yoxsa yox, amma demək istədim ki, sən də mənim kimi dərd çəkən adamsan, biz tək deyilik.
   
   Burda ancaq susmaq və bir də susmaq lazımdı. Onda bu susqunluq özü hər şeyi ifadə edəcəkdi.
   
   
   
   sükutun
   
   hakim olduğu
   
   anlarda
   
   mənə elə gəlir ki,
   
   ürəyimin səsini
   
   hamı eşidir...
   
   o səs
   
   ətrafa
   
   elə səpələnir ki,
   
   sevənlərin
   
   ruhunu oxşayır.
   
   sevməyənlərin
   
   canını üşüdür...
   
   sükutun
   
   hakimlik məqamında
   
   zənnimcə
   
   mən gözünə
   
   yaxşı görünürəm-
   
   Allahın da!..
   
   ***
   
   "Azərbaycan" nəşriyyatının mərtəbələrinin hamısının eni-uzunu bir-birinə bərabərdi. Mən hərdən bekar olanda bu mərtəbləri bir-bir gəzib dolaşıram. Və mənə elə gəlir ki, bu mərtəbələr nə qədər ölçülər bir-birinin eyni olsa da, amma o mərtəbələrdəki hava, mühit baxımından hərəsi bir ayrı dünyadı. Kimsə məni qınaya bilər. Amma mən, nə qədər sübutlar gətirilsə də, heç cür inana bilmərəm ki, tutaq ki, 8-ci mərtəbənin mühiti, havası 6-cı mərtəbənin havası, mühiti ilə eynidi. Etiraf edim ki, müəyyən üst-üstə düşən detallar göstərmək olar. Hətta barmağı kimlərəsə tuşlamaq da olar. Amma onların özü də oxşardı, amma eyni deyil...
   
   Nədənsə, telekanalların ən çox tamaşaçı yığan şou verilişlərində tamaşaçı qismində studiyaya dəvət edilmişlərin hamısı bir-birini tamamlayır, elə bil almanı yarı bölmüsən. Məsələn, verilişdə mövzu boşanmaqdısa, tamaşaçı zalını gözdən keçirirsən və bir-bir barmağını qatlayırsan... bir... iki... üç...altı...yeddi və sairə hamısı boşananlardı. Bu yerdə ağlıma gəlir ki, görünür onlar da bir-birinin cazibə dairəsindədilər. Əhatə dairəsindən çıxa bilmədiklərindən onlar həmin verilişlərin mövzusu ilə bağlı bir-birini dərhal eyni ünvana tapıb yığırlar və özlərini də həmin verilişlərdə çox rahat hiss edirlər... danışmaq da rahatdı...məsləhət vermək də...məsləhət almaq da.
   
   Hə, deməli bunlar da bu cür "əriyirlər"... bunlar da bir-birini bu cür duyurlar. Sadəcə, burda bir şey çatmır...mənə görə burda mütləq cərrah bıçağı olmalıdı. Özünü, əxlaqını, ailəsini, bütövlükdə təmsil etdiyi cəmiyyəti ləkələyən, ona bir növü ağ şalvarın qara yamağı kimi pərçimlənən məqamları kəsib götürmək üçün. Yoxsa bu yamaqlar o qədər böyüyəcək ki, sonra onun üst-üstə vurulduğunun şahidi olacağıq. Əvvəlinci yamağı təbii sayacağıq, sonrakına dözəcəyik. Və beləcə yamaqlı bir ömür, yamaqlı bir əxlaq sahibi olacağıq...
   
   İndi cəmiyyətin yamaqlı olması adiləşib. Hətta bəzi məqamlarda isə əhəmiyyət də vermirlər, sanki belə də olmalıymış. Məncə, bu erroziyanın daha bir göstəricisidir. Təbii ki, mənəviyyatımızda. Nə qədər ki, özümüzü, öz dünyamızı olduğu kimi cəmiyyətə təqdim etmirik, onu maskalayırıq, deməli, yamaqlar da bir o qədər çox olacaq, boşluğu onlar dolduracaq. Biz isə azala-azala gedəcəyik. Geri qayıtmaq isə gec olacaq, lap gec...
   
   
   
   baxıb qayıtdım geri
   
   yol mənə yad göründü
   
   qımışdı dərdin yeri-
   
   gözümə şad göründü...
   
   
   
   mən xam torpaq, qəm tikan
   
   yüz qəmdən bir qəm tikən
   
   qollu-budaqlı ikən-
   
   bir tək qanad göründüm...
   
   
   
   dünya hər cür yollardı
   
   dönüb getdim, yol qaldı...
   
   desəm artıq olardı-
   
   dərdim abad göründü...
   
   
   
   ... Hə, hər bir insan öz hissi, öz duyğusu, öz düşüncəsi ilə bir dünyadı. Yaxşı ki, elə belədi və yaxşı ki, bu dünyanın sahibləri hər kəsin özüdü. Orda çevrilişlər etmək yalnız sahibinin ixtiyarındadı. Elə ərimək də, yamaq götürmək də!..


YAZARIN ARXİVİ

2018-11-18 : DOYMUŞ MƏHLUL
2018-10-23 : YARIMÇIQ MƏKTUB
2018-09-21 : ÜMİD KƏNDİRİ
2018-09-14 : ÖMÜR YARPAQLARI
2018-09-08 : ŞUNURLULAR
2018-09-06 : Təzyiq yazısı
2018-09-05 : AYLI BİR GECƏ
2018-07-31 : HAVALI YAZI
2018-02-01 : "O SÖZƏCƏN..."
2017-12-15 : İLĞIM
2017-11-27 : «QABİL»
2017-11-24 : VAXT GÜNAHKARI
2017-09-27 : "BAYILDAN BAYIRA"
2017-08-29 : KİŞİ TİTULU
2017-08-11 : OVQAT YARADAN…
2017-07-29 : İSTƏK...
2017-07-28 : SÖZ HEYKƏLİ
2017-07-25 : BU DA 27–di!
2017-07-14 : "QALIN" ADAMLAR
2017-06-09 : GÜNAHIM NƏDİ?
2017-06-06 : "SNAYPER QIZ"
2017-05-26 : HAVADAKI ADAM
2017-05-05 : BAKI KÖÇKÜNÜ
2017-03-31 : SOY… QIRIM…
2017-03-01 : MÜŞFİQ TUFANI
2017-02-14 : "YADA DÜŞDÜ"
2017-02-10 : ÖMÜR QIRIQLARI
2017-02-03 : YAŞ HƏDDİ
2017-01-27 : NEKROLOQ
2017-01-19 : BİTMƏYƏN AĞRI
2017-01-06 : SON XƏBƏRDARLIQ
2016-12-16 : ALLAHIN İŞİ
2016-09-09 : BİR HECALI SÖZ
2016-08-13 : MƏKTUB
2016-08-12 : HAVA
2016-08-12 : MƏKTUB…
2016-07-01 : CƏNAB NAZİR
2016-06-17 : ÜMİD KƏNDİRİ
2016-04-29 : NİŞANÇI
2016-04-09 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-04-08 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-03-11 : MART OVQATI
2015-12-19 : MÜQƏDDƏS AMAL
2015-12-12 : YANIQ SƏS
2015-11-13 : Tofiq Abdinlə
2015-11-13 : ÜZ SUYU
2015-10-31 : SEÇİM ANI…
2015-09-12 : İNSANLIQ
2015-08-27 : YADDAŞ YAZISI
2015-08-19 : "AZƏRBAYCAN"
2015-07-10 : İLĞIM
2015-06-18 : DOST GEDİB…
2015-06-17 : "SAAT SƏSİ"
2015-05-06 : "AZƏRBAYCAN"
2015-04-22 : "YADA DÜŞDÜ"
2015-03-18 : "ADİ QƏŞƏM"
2015-02-28 : HAVALANMIŞ ADAM
2015-02-14 : SENSASİYA
2015-02-12 : BACI DOST OLARSA
2015-02-07 : YARPIZ SÖHBƏTİ
2015-01-16 : YAŞAYAN RUH
2015-01-10 : XAŞ + XAŞ
2015-01-09 : "QƏLƏM SƏSİ"
2014-12-27 : SAXTA BABA
2014-12-26 : SAXTA BABA
2014-12-20 : ŞUNURLU ADAMLAR
2014-12-16 : ELNURUN KİTABI
2014-12-11 : RUH ADAMI
2014-11-29 : NAXIŞLI ADAM
2014-11-20 : HƏYATIMDAKI ADAM
2014-11-15 : DİQQƏT TALONU
2014-11-14 : "QUM SAATI"
2014-11-12 : STATUS - KVO
2014-11-08 : BİR ƏTƏK DAŞ
2014-11-04 : PAMBIQLI QULAQLAR
2014-10-29 : "ƏDƏBİ HƏYAT"
2014-10-11 : AŞ QARASI
2014-10-04 : ZİNDAN UŞAQLARI
2014-09-03 : "YADA DÜŞDÜ"
2014-08-23 : İÇİMDƏKİ TOY
2014-07-18 : Kimsə yoxdu...
2014-07-05 : KİŞİ
2014-06-21 : ÜZ SUYU
2014-06-14 : TANISAM UTANACAQ
2014-05-24 : DİŞ ÇÖPÜ
2014-04-26 : QURU ADAM
2014-03-20 : İynə boyu yazı
2014-03-15 : LƏNƏTLƏNMİŞ
2014-01-25 : ÖZGƏ PALTARI
2013-12-21 : İSİNİŞMƏ...
2013-11-09 : QANADLI GÜNLƏR
2013-07-27 : DOST GEDİB...
2013-07-20 : PALAZA BÜRÜN...
2013-07-13 : YARIMÇIQ YAZI...
2013-05-08 : RUHUMUZUN ÜNVANI
2013-05-04 : "MAYOVKASIZ" MAY
2013-01-19 : DİRƏDÖYMƏ...
2012-12-20 : ATILAN İLK ADDIM
2012-12-08 : ÖGEY ANA
2012-12-07 : ŞAD XƏBƏR:
2012-11-27 : CANLI TARİX
2012-11-24 : SƏNSİZ
2012-11-16 : ÜMİD VERMƏK
2012-11-14 : SƏNSİZ
2012-10-13 : "BİZİM DÜNYA"
2012-08-18 : ADSIZ GÜNAHLAR
2012-06-23 : DON JUAN
2012-06-15 : ONDAN HAMIYA
2012-06-14 : RÜSTƏM KAMAL
2012-02-25 : DOLABDAKI ÜRƏK
2012-02-04 : BİR QIŞ NAĞILI
2012-01-07 : DİQQƏT QITLIĞI
2011-12-31 : SOVQAT
2011-12-17 : NƏFƏSLİK...
2011-11-12 : DOLAB
2011-08-27 : BİR SEVGİ DRAMI
2011-07-22 : SÖZÜN GÜNÜ
2011-07-16 : SİRLİ ZƏNG
2011-07-02 : İLİN YARISI
2011-06-11 : GÖRÜŞ YERİ
2011-05-28 : KÜT BIÇAQ
2011-04-30 : SATILIR
2011-04-23 : QAÇIRILAN QIZ
2011-04-16 : TƏNHA KİŞİ
2011-04-09 : GÖYDƏNDÜŞMƏ
2011-03-19 : AYDINLIQ
2011-03-15 : FRANSIZCA
2011-02-23 : 55-ə ÇATMADIN
2011-02-19 : Bu da bir il
2011-01-29 : GÖZMUNCUĞU
2011-01-22 : HƏYATIN BİR ANI
2011-01-08 : BAŞLANĞIC
2010-12-31 : BU DA İLİN SONU
2010-12-25 : CAN AĞRISI
2010-11-06 : SEÇİLƏN
2010-10-30 : YARALI DURNA
2010-09-18 : PƏRAKƏNDƏ YAZI
2010-07-31 : Axtarış
2010-07-02 : ÜMİD SORAĞINDA
2010-05-01 : DÜYÜNÇƏ
2010-04-17 : CƏRRAH BIÇAĞI
2010-02-20 : DÖZÜM MƏQAMI
2010-01-30 : AYRILIQ ANI
2010-01-16 : SEÇİM ANI
2009-12-12 : SÜKUTLA SÖHBƏT
2009-11-27 : BƏRAƏT KAĞIZI
2009-11-21 : KÖLGƏLƏR...
2009-10-31 : YARPAQ TÖKÜMÜ
2009-10-10 : CAVABSIZ SUALLAR
2009-09-12 : BİR AN
2009-08-22 : HƏFTƏMİN ACISI
2009-06-20 : XOCALI TOYU
2009-06-06 : UZUN BİR GÜN...
2009-05-23 : VAXTINDA
2009-05-02 : AĞLAYAN BULUDLAR
2009-03-14 : "BƏXTƏVƏRLİK"
2009-03-07 : ANAMA MƏKTUB...
2009-02-28 : ADİ RİYAZİYYAT
2009-01-31 : CAN AĞRISI
2009-01-24 : "ƏZABSIZ ANLAR
2009-01-10 : BƏHANƏ
2008-12-31 : Bazarlıq
2008-12-13 : DƏLİ ADAM
2008-12-06 : FAYDASIZ QAZINTI
2008-11-22 : PULUN VAR?
2008-11-15 : QALXANIN ENMƏSİ
2008-10-18 : ÖMRÜN BİR ANI
2008-10-11 : PAYIZ YAĞIŞLARI
2008-09-28 : MƏKTUBLAŞMA
2008-09-06 : QAYNAR QAZAN
2008-08-30 : ERA
2008-08-23 : OVCUMDA YANAN OD
2008-08-02 : QARIŞIQ YAZI
2008-07-12 : QƏFLƏT YUXUSU
2008-06-28 : ƏRKƏSÖYÜN
2008-06-07 : BAŞ AĞRISI
2008-05-17 : QURUMUŞ GÜLLƏR
2008-04-19 : DAŞ
2008-03-20 : ATHAAT
2008-02-02 : PASİBAN
2008-01-12 : AMERİKA AYISI
2007-12-06 : XƏBƏRDARLIQ
2007-11-24 : QALMAQAL
2007-11-23 : ÇÖKHAÇÖK
2007-11-22 : QIZDIRICI...
2007-11-03 : QOYUN BƏXTİ...
2007-10-27 : AŞİQLİK
2007-10-24 : XƏCALƏT
2007-10-19 : PAYIZ NOTLARI
2007-10-10 : BASARAT
2007-10-06 : ƏBƏDİ ÜNVAN
2007-10-06 : PERSONAJ
2007-10-05 : ÜÇ PÖHRƏ
2007-10-04 : HADİSƏ
2007-10-03 : HAVA
2007-10-02 : ÜZƏRLİK
2007-09-22 : HÖKM
2007-09-15 : VAHİMƏ
2007-09-01 : İNSTİNKT
2007-08-28 : NİYƏ ÖLDÜ?..
2007-08-15 : GÜNAH
2007-08-11 : PARALEL
2007-08-08 : GÜNVURMA
2007-08-07 : SALON
2007-08-04 : HÖRMƏT(sizlik)
2007-07-31 : TELEFON ZƏNGİ
2007-07-28 : QUDUZLUQ
2007-07-26 : BU DA 17 YAŞ...
2007-07-17 : BİLİRSƏNMİ?
SON XƏBƏRLƏR
2019-09-20


VİDEO



ƏDALƏT BU GÜN
Redaktor seçimi
FOTOREPORTAJ
GÜNÜN SİTATI
SORĞU
"Qarabağ", yoxsa "Sevilya"?

"Qarabağ" (60%)
"Sevilya" (40%)

ÇOX OXUNAN
GÜNÜN LƏTİFƏSİ

Vaxtilə ölkənin baş antisemiti Mixail Andreyeviç Suslov danışdığı bu anektoda hələ də gülürük.

Sovetin vaxtı.

Bulvara bir çəllək kvas gətirirlər. Satıcı onu qoşqudan açıb satmağa hazırlaşır.

Bir nəfər yaxınlaşır:

-Çəlləyin hamısının qiyməti nə edir?

-Özün hesabla: iki yüz litr, hər bardağı da 30 qəpikdən. Yüz iyirmi manat.

-Al, bu da sənin pulun, get gəz, kef elə. Axşam gəlib boş çəlləyi götürərsən.

-Yaxşı!

Satıcı çıxıb gedir. Kişi plakat açır: "Kvas pulsuzdur”.

Camaat əvvəlcə təəccüblənir. Sonra yavaş-yavaş yaxınlaşır. Sonra növbə, sonra uzun növbə, daha sonra əsl izdiham. Söyüş, hay-həşir. Kimi növbəsiz soxulur, kiminə çatmır. Dava, mərəkə, bıçaqlaşma.

Milis gəlib, izdihamı dağıdır. Təhrikçilərisə qoduqluğa.

Kişini də aparırlar.

Sıxma-boğmaya salırlar.

-Dava salmaqda məqsədin nə idi?

-Qətiyyən belə bir məqsədim yox idi!

-Qeyri-qanuni ticarətlə məşğulsan?

-Camaata havayı kvas paylayırsan. Şahidlər var.

-Deməli oğurlamısan!

-Öz pulumla almışam. İxtiyarım çatır.

-Bəlkə dəlisən?

-Normal adamam. Arayışım var.

-Yaxşı, başa düşdük, biz səni buraxırıq. Ancaq, de görüm, niyə bunu edirdin? Niyə öz pulunu göyə sovurursan? Niyyətin nədir?

- Yaxşı, qoy deyim. Mən artıq yaşlı adamam. Dəqiq bilirəm ki, kommunizmə kimi yaşaya bilməyəcəm. Ancaq çox istəyirdim ki, kommunizmin necə olacağını öz gözlərimlə görüm...

Kommunizmdə...





digər lətifələr
ARXİV
FACEBOOK