ANA SƏHİFƏ / YAZARLAR

BUZQIRANIN DONMASI

Gəmilər də adamlar kimidi

49038    |   2014-06-28 04:53
Şriftin ölçüsü:
A+ Böyütmək
A+ Balacalaşdır

Elə yorulmuşam, heç yerimdən tərpənməyə taqətim də yoxdu. İnanın ki, əl boyda bir uşaq istəsə, əgər, məni çırpıb mitilimi də ata bilər. Təkcə havanın, yolun, iqtisadi durumun yorğunluğu deyil, bu, bütövlükdə cismim, ruhum yorulub. Obrazlı desək, gəmisi dəryada qərq olmuşlar kimiym. Elə bil bütün dünyanın xərcini, borcunu ödəməyə məhkumam. Ona görə də, cismən, ruhən sıxılıb, döyülüb, əzilib bir qoz qabığına yığılmış duruma düşmüşəm - halsız, heysiz və daha çox da ümidsiz bir durumda gözlərimi tavana zilləyib ordan asılmış hörümçəyə baxıram. Allahın bəxtəvəri hörümçək!.. Görəsən sənin də qayğıların var? Sən də yorulmusan, sən də ümidsizsən? Bəlkə asıldığın tavandan üzü aşağı sallanıb gəlib durasan mənlə üz-üzə, problemlərini danışasan, qayğılarını bölüşəsəng Axı mən dərd çəkməyi, qayğı yükünü mənzil başına çatdırmağı o qədər də pis bacaramırma. Deyilənə görə, bacardığım ən yaxşı iş elə budu. Mükəmməl yazı yaza bilməsəm də, mükəmməl dərdi çəkməyi bacarıram. Bu bir Allah vergisidi, deyirlər mənə. Mən də bu vergiyə şükür edirəm. Axı Allah dərdi çəkməyi bacarana verir. Bunu da mən deməmişəm, məndən əvvəl deyiblər. Məntiqə söykənsək, deməli, mən özgələrinin dediklərini, yazdıqlarını təkrar edirəm. Bir növ səhnədə başqasının, yəni dramaturqun yazdığını öz sözü kimi deyən, öz həyat rolu kimi oynayan aktyora da oxşayıram. Eh, nə isə...
Deyəsən özüm barəsində çox uzunçuluq elədim, qatdım aləmi bir-birinə. Yaxşısı budu sən danış, qoy səni eşitsinlər. Tərpənmirsən yerindən, eləcə tavandan asılıb nəyisə gözləyirsən. Bəlkə qurduğun tora düşəcək milçəyin ovundasan? Bəlkə... Bəlkə mənə tor qurusan? Fikrimi, diqqətimi özünə çəkib məni dəli etmək istəyirsən? Hünərin var düş aşağı. Düş, üzbəüz danışaq, necə deyərlər, tet-a-tet.
Hə, nə oldu? Düşmək istəmirsən? Onda mən özüm səni endirərəm aşağı. Yerimdən qalxıb ora-bura göz gəzdirirəm. Gözümə fərli bir şey dəymir. Stolun üstündəki qəzeti götürüb onu ağac parçası kimi yumurulayıram. Hardasa əməlli-başlı selbə uzunluğunda bir şey alınır. Onu tavandan asılan hörmüçəyə yaxınlaşdırıram. Əvvəl üzü yuxarı qalxır, sonra fikrini dəyişib həmin o "ağac qəzetə" yapışıb aşağı enir. Fürsətdən istifadə edib hörmüçəyi yavaşca yazı masamın üzərinə buraxıram. Bəlkə də inanmayacaqsınız, sağa-sola hərəkət edib sonra ayaqlarını özünə yığıb yumurulanıb dayanır. Elə bil ki, məni dinləməyə hazır bir vəziyyət alır...
Bu anda yadıma "Hörümçək adam" filmi düşsə də, amma durumum elədi ki, o filmi başdan-başa xatırlamaq istəmirəm. Amma ürəyimdən həqiqətən bir anlıq da olsa, həmin o hörümçək adamın gücü, qabiliyyəti gəlib keçdi. İstədim mən də hörümçək adam olum və yazı masamın üstündəki o hörümçəklə əməlli-başlı dərdləşim. Amma neyləyim ki, əksər istəklərim kimi, bu da sadəcə istək idi. Və mən gerçəyin soyuq üzünə baxa-baxa masamın üstündəki hörümçəyi tavandan yerə endirdiyimə peşman oldum. Çünki onu işindən-gücündən eləmişdim. Görən indi yumurulanmış bu hörümçək mənim barəmdə nə düşünür? Axı mən onu hördüyü tordan uzaqlaşdırmışdım, əlini işdən soyutmuşdum. Bir də ki, hörümçəyə nə e, istədiyi yeri elə rahatca fəth edir ki, adamın heç ruhu da incimir. Bir də onda baxıb görürsən ki, artıq iş işdən keçib, hörümçək öz torunu qurub...
Mən isə... Mən indi yaxşı mənada paxıllıq etdiyim bu hörümçək qədər bir ixtiyara, bir gücə sahib ola bilmədim. Tikdiyim ev gecəqondu - sənədsiz-sübutsuz, yaşadığım həyatın adı bəlli, özüm isə... Özüm isə indi hörümçəklə üz-üzə oturub hörümçək adam olmaq istəyən bir dəli...
Hə, elə nağıllarımızda, dastanlarımızda dəliliyin də bir naxışı olduğunu öyrənmişdim. Onu da bilirdim ki, Koroğlunun ətrafındakı igidlərə hamı dəli deyir - Koroğlunun dəliləri. Bəs mən kimin dəlisiyəm? Bəlkə hörümçəyin? Bəlkə yerin, göyün, daşın, divarın,otun, ağacın, dənizin, çayın... Bəlkələr yaman uzanır, buna bir nöqtə qoymaq lazımdır.

Bir dəlilik etdim
heç nə demədən
xəbər vermədən
o vaxtlar olduğu kimi
barmağımın arasında
siqaret
közərə-közərə
ilk görüş
yerimizə getdim...
və donub qaldım
bəlkə də
ən sərt
bir təpki aldım-
həyatdan
və adamlardan...
sökülmüşdü hər yer
heç bir nişanə
qalmamışdı
o ünvandan...
ağlımdan gəlib keçdi
elə həmin an
demək
belə də
öldürə bilirlər
bir-birlərini
adamlar...

* * *

Günün istisi bir tərəfdən, havanın boğanağı başqa bir tərəfdən, asfaltın da öz qara qızdırması... Bütün bunların içərisində yol gedirəm və getdiyim yol Bakıdan 350 kilometrlik bir məsafa uzunluğunda olsa da tez-tez maşını kənara çəkib saxlayıram. Mənə elə gəlir ki, getdiyim yol ya uzanır, ya da kimsə məni geri çəkir maşınqarışıq. Çünki məsafə qısalmır, anlaya bilmirəm səbəbini. Maşındakı maqnitofonun düyməsini basıram. Özümü anlaya bilməyəndə, özümlə bacarmayanda ustad sənətkarlara qulaq asmağı, onların səsindən yapışıb özümə qayıtmağa neçə illərdi ki, adət etmişəm. Bu dəfə də köməyimə ölməz sənətkarımız İslam Rzayev çatdı. Dinləyirəm onu. Səsinin yanğısı bir yana, oxuduğu mahnının sözləri, xüsusilə vurğuladığı "dost gedib özümə gələ bilmirəm..." misrası içimdə bir həzin, kövrək auranın yaranmasına səbəb olur. Yavaş-yavaş adam olmağa başlayıram... Kipriklərimin nəmləndiyini hiss edirəm günün günorta çağı. Maşının içində İslama qulaq asa-asa için-için ağlasam da, kipriklərim də islanıb. Özümdən asılı olmadan:
- Dost gedib...
Hə, mən özümə gələ bilmirəm. Çünki ünvanlarına tələsəndə də, olduğum ünvandan çıxıb gedəndə də məni qarşılayan da, yola salan da həmişə dostlarım olub. Bəzən gecənin tən yarısında, bəzən maşını işə salıb hərəkətə başlayanda telefonuma zəng gəlir, mesaj gəlirdi... Həmin o səs "yaxşı yol" deyirdi... həmin o səs "sağ-salamat gedib gələsən" deyirdi... həmin o səs "yolda ehtiyatlı ol" deyirdi. Mən də mənə uğur diləyən o səsin uğur gətirəcəyinə şübhə etmədən bütün məsafələri o qədər rahatlıqla qət edirdim ki, heç ruhum da incimirdi. İndi isə nə o səs var, nə o zəng var, nə o mesaj var... Bütün bunların əvəzinə İran saqqızı kimi uzanıb gedən yol var, bitib tükənmir. Mən bitib-tükənməyən bu yolda təkliyin, tənhalığın, unudulmağın necə böyük dəhşət, əzab olduğunu təkrar-təkrar yaşayıram - əgər bu yaşamaqdısa... Təkrar-təkrar altını üstünə çevirirəm -əgər bu nəyisə dəyişirsə... Yox, heç nə dəyişmir. Dəyişən dinlədiyim musiqidi... İndi də Süleyman Abdullayev oxuyur...

Düşündüm
yatmayacaq
yuxusunu qovacaq
kiprikləri
bir-birinə
çırpılsa da
qovuşmağa
qoymayacaq...
işıq seli sovuracaq,
sovacaq -
pəncərədən,
ya qapıdan
toranlığı -
bu gecənin qaranlığı
gətirəcək dan üzünü,
sübh çağını...
bir az da tez
mən yatmayan,
o yatmayan
bir gecənin
aramızdan qaldırıb biz
üzü üzə,
gözü gözə
bələyərək
sonra isə
baldan şirin
dodağını tərpədərək
uğur olsun
tez qayıt gəl! -
deyəcəkdi...
düşündüm...
eh, nə isə
yuxun şirin
yaxşı ki, sən
elə özün gerçəkliksən
həqiqətsən
yuxu deyilsən!..
* * *

Doğurdan da insan hansı ovqatda olursa, nəyə köklənirsə, onu sözə çevirəndə bir az yüngülləşir. Əsas məqam burda həmin o ifadə olunan iç dünyanın özünə bir söykənəcək tapmasıdı. Necə deyərlər, bir qulaq yoldaşına tuş gəlməsidi. Mən həqiqətən də yaşadığım bu ağırlığın, bu stresin içində nə yazdığımın, necə yazıdığımın fərqində deyiləm. Sadəcə istəyirəm ki, nəsə yazım və bu nəsəni dostlarım, oxucularım oxusunlar, gözdən keçirsinlər. Mən də bunu hiss edib bir iynə ucu boyda özümə doğru qayıdım, ümid ipinin ucunu əlimə keçirim. Və görüm ki, hələ hər şey son deyil, hələ hər şey bitib qurtarmayıb... və hələ tavandan asılan hörümçək var. Artıq o, üzü aşağı öz ipindən tutub sallanır. Yəqin ki, bunun həyat əlaməti olduğunu heç kim danmayacaq...
Heç mən də danmayacam. Çünki mən daha çox gördüklərimin və oxuduqlarımın girovuna çevrilirəm, onlara inanıram. Doğrudur, bütün oxuduqlarım nə müqəddəs deyil, nə də şedevr. Amma hamısının içində hənir var, ürək var. Bu da mənə bəs edir. Yəqin ki, mənim bu yazımın içində də hənirin, ürəyin olduğunu duyacaqsınız. Hətta indi oxuyacağınız şeir də xoşunuza gələcək. Çünki bu şeiri ona, sizə, hamıya yazmışam, ünvanlamışam.

Sevdirdin gül-çiçəyi
Sevdirdin gülüm, mənə!
Nə olar gül sevgindən -
Ver bircə dilim mənə!

Əsməsin, uçunmasın
Ürəyim puçurlasın
Dodağın pıçıldasın -
Ay ömrüm-günüm mənə!

Havalanıb bir anda
Qəmi qəmlə vuranda
Ürəyini hər anda -
Ürəyim bilim mənim!

Hə, xoşunuza gəldiyinə tam əminəm. Yəqin elə bu şeirə görə də mənim əvvəldə yazdığım qarmaqarışıq fikirləri üzürlü sayacaqsınız, məni təkliyimi tənhalığa çevrilməyə qoymayacaqsınız və mən hörümçəklə yox, ürəyimlə danışacağam.

Əbülfət MƏDƏTOĞLU
[email protected]


İmza:

YAZARIN ARXİVİ

2017-12-15 : İLĞIM
2017-11-27 : «QABİL»
2017-11-24 : VAXT GÜNAHKARI
2017-09-27 : "BAYILDAN BAYIRA"
2017-08-29 : KİŞİ TİTULU
2017-08-11 : OVQAT YARADAN…
2017-07-29 : İSTƏK...
2017-07-28 : SÖZ HEYKƏLİ
2017-07-25 : BU DA 27–di!
2017-07-14 : "QALIN" ADAMLAR
2017-06-09 : GÜNAHIM NƏDİ?
2017-06-06 : "SNAYPER QIZ"
2017-05-26 : HAVADAKI ADAM
2017-05-05 : BAKI KÖÇKÜNÜ
2017-03-31 : SOY… QIRIM…
2017-03-01 : MÜŞFİQ TUFANI
2017-02-14 : "YADA DÜŞDÜ"
2017-02-10 : ÖMÜR QIRIQLARI
2017-02-03 : YAŞ HƏDDİ
2017-01-27 : NEKROLOQ
2017-01-19 : BİTMƏYƏN AĞRI
2017-01-06 : SON XƏBƏRDARLIQ
2016-12-16 : ALLAHIN İŞİ
2016-09-09 : BİR HECALI SÖZ
2016-08-13 : MƏKTUB
2016-08-12 : MƏKTUB…
2016-08-12 : HAVA
2016-07-01 : CƏNAB NAZİR
2016-06-17 : ÜMİD KƏNDİRİ
2016-04-29 : NİŞANÇI
2016-04-09 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-04-08 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-03-11 : MART OVQATI
2015-12-19 : MÜQƏDDƏS AMAL
2015-12-12 : YANIQ SƏS
2015-11-13 : ÜZ SUYU
2015-11-13 : Tofiq Abdinlə
2015-10-31 : SEÇİM ANI…
2015-09-12 : İNSANLIQ
2015-08-27 : YADDAŞ YAZISI
2015-08-19 : "AZƏRBAYCAN"
2015-07-10 : İLĞIM
2015-06-18 : DOST GEDİB…
2015-06-17 : "SAAT SƏSİ"
2015-05-06 : "AZƏRBAYCAN"
2015-04-22 : "YADA DÜŞDÜ"
2015-03-18 : "ADİ QƏŞƏM"
2015-02-28 : HAVALANMIŞ ADAM
2015-02-14 : SENSASİYA
2015-02-12 : BACI DOST OLARSA
2015-02-07 : YARPIZ SÖHBƏTİ
2015-01-16 : YAŞAYAN RUH
2015-01-10 : XAŞ + XAŞ
2015-01-09 : "QƏLƏM SƏSİ"
2014-12-27 : SAXTA BABA
2014-12-26 : SAXTA BABA
2014-12-20 : ŞUNURLU ADAMLAR
2014-12-16 : ELNURUN KİTABI
2014-12-11 : RUH ADAMI
2014-11-29 : NAXIŞLI ADAM
2014-11-20 : HƏYATIMDAKI ADAM
2014-11-15 : DİQQƏT TALONU
2014-11-14 : "QUM SAATI"
2014-11-12 : STATUS - KVO
2014-11-08 : BİR ƏTƏK DAŞ
2014-11-04 : PAMBIQLI QULAQLAR
2014-10-29 : "ƏDƏBİ HƏYAT"
2014-10-11 : AŞ QARASI
2014-10-04 : ZİNDAN UŞAQLARI
2014-09-03 : "YADA DÜŞDÜ"
2014-08-23 : İÇİMDƏKİ TOY
2014-07-18 : Kimsə yoxdu...
2014-07-05 : KİŞİ
2014-06-21 : ÜZ SUYU
2014-06-14 : TANISAM UTANACAQ
2014-05-24 : DİŞ ÇÖPÜ
2014-04-26 : QURU ADAM
2014-03-20 : İynə boyu yazı
2014-03-15 : LƏNƏTLƏNMİŞ
2014-01-25 : ÖZGƏ PALTARI
2013-12-21 : İSİNİŞMƏ...
2013-11-09 : QANADLI GÜNLƏR
2013-07-27 : DOST GEDİB...
2013-07-20 : PALAZA BÜRÜN...
2013-07-13 : YARIMÇIQ YAZI...
2013-05-08 : RUHUMUZUN ÜNVANI
2013-05-04 : "MAYOVKASIZ" MAY
2013-01-19 : DİRƏDÖYMƏ...
2012-12-20 : ATILAN İLK ADDIM
2012-12-08 : ÖGEY ANA
2012-12-07 : ŞAD XƏBƏR:
2012-11-27 : CANLI TARİX
2012-11-24 : SƏNSİZ
2012-11-16 : ÜMİD VERMƏK
2012-11-14 : SƏNSİZ
2012-10-13 : "BİZİM DÜNYA"
2012-08-18 : ADSIZ GÜNAHLAR
2012-06-23 : DON JUAN
2012-06-15 : ONDAN HAMIYA
2012-06-14 : RÜSTƏM KAMAL
2012-02-25 : DOLABDAKI ÜRƏK
2012-02-04 : BİR QIŞ NAĞILI
2012-01-07 : DİQQƏT QITLIĞI
2011-12-31 : SOVQAT
2011-12-17 : NƏFƏSLİK...
2011-11-12 : DOLAB
2011-08-27 : BİR SEVGİ DRAMI
2011-07-22 : SÖZÜN GÜNÜ
2011-07-16 : SİRLİ ZƏNG
2011-07-02 : İLİN YARISI
2011-06-11 : GÖRÜŞ YERİ
2011-05-28 : KÜT BIÇAQ
2011-04-30 : SATILIR
2011-04-23 : QAÇIRILAN QIZ
2011-04-16 : TƏNHA KİŞİ
2011-04-09 : GÖYDƏNDÜŞMƏ
2011-03-19 : AYDINLIQ
2011-03-15 : FRANSIZCA
2011-02-23 : 55-ə ÇATMADIN
2011-02-19 : Bu da bir il
2011-01-29 : GÖZMUNCUĞU
2011-01-22 : HƏYATIN BİR ANI
2011-01-08 : BAŞLANĞIC
2010-12-31 : BU DA İLİN SONU
2010-12-25 : CAN AĞRISI
2010-11-06 : SEÇİLƏN
2010-10-30 : YARALI DURNA
2010-09-18 : PƏRAKƏNDƏ YAZI
2010-07-31 : Axtarış
2010-07-02 : ÜMİD SORAĞINDA
2010-05-01 : DÜYÜNÇƏ
2010-04-17 : CƏRRAH BIÇAĞI
2010-02-20 : DÖZÜM MƏQAMI
2010-01-30 : AYRILIQ ANI
2010-01-16 : SEÇİM ANI
2009-12-12 : SÜKUTLA SÖHBƏT
2009-11-27 : BƏRAƏT KAĞIZI
2009-11-21 : KÖLGƏLƏR...
2009-10-31 : YARPAQ TÖKÜMÜ
2009-10-10 : CAVABSIZ SUALLAR
2009-09-12 : BİR AN
2009-08-22 : HƏFTƏMİN ACISI
2009-06-20 : XOCALI TOYU
2009-06-06 : UZUN BİR GÜN...
2009-05-23 : VAXTINDA
2009-05-02 : AĞLAYAN BULUDLAR
2009-03-14 : "BƏXTƏVƏRLİK"
2009-03-07 : ANAMA MƏKTUB...
2009-02-28 : ADİ RİYAZİYYAT
2009-01-31 : CAN AĞRISI
2009-01-24 : "ƏZABSIZ ANLAR
2009-01-10 : BƏHANƏ
2008-12-31 : Bazarlıq
2008-12-13 : DƏLİ ADAM
2008-12-06 : FAYDASIZ QAZINTI
2008-11-22 : PULUN VAR?
2008-11-15 : QALXANIN ENMƏSİ
2008-10-18 : ÖMRÜN BİR ANI
2008-10-11 : PAYIZ YAĞIŞLARI
2008-09-28 : MƏKTUBLAŞMA
2008-09-06 : QAYNAR QAZAN
2008-08-30 : ERA
2008-08-23 : OVCUMDA YANAN OD
2008-08-02 : QARIŞIQ YAZI
2008-07-12 : QƏFLƏT YUXUSU
2008-06-28 : ƏRKƏSÖYÜN
2008-06-07 : BAŞ AĞRISI
2008-05-17 : QURUMUŞ GÜLLƏR
2008-04-19 : DAŞ
2008-03-20 : ATHAAT
2008-02-02 : PASİBAN
2008-01-12 : AMERİKA AYISI
2007-12-06 : XƏBƏRDARLIQ
2007-11-24 : QALMAQAL
2007-11-23 : ÇÖKHAÇÖK
2007-11-22 : QIZDIRICI...
2007-11-03 : QOYUN BƏXTİ...
2007-10-27 : AŞİQLİK
2007-10-24 : XƏCALƏT
2007-10-19 : PAYIZ NOTLARI
2007-10-10 : BASARAT
2007-10-06 : ƏBƏDİ ÜNVAN
2007-10-06 : PERSONAJ
2007-10-05 : ÜÇ PÖHRƏ
2007-10-04 : HADİSƏ
2007-10-03 : HAVA
2007-10-02 : ÜZƏRLİK
2007-09-22 : HÖKM
2007-09-15 : VAHİMƏ
2007-09-01 : İNSTİNKT
2007-08-28 : NİYƏ ÖLDÜ?..
2007-08-15 : GÜNAH
2007-08-11 : PARALEL
2007-08-08 : GÜNVURMA
2007-08-07 : SALON
2007-08-04 : HÖRMƏT(sizlik)
2007-07-31 : TELEFON ZƏNGİ
2007-07-28 : QUDUZLUQ
2007-07-26 : BU DA 17 YAŞ...
2007-07-17 : BİLİRSƏNMİ?
2007-07-11 : BAŞAĞRISI
2007-07-04 : MƏNİ TANIMADIN?
2007-07-03 : SERİAL
2007-06-12 : "DEPUTAT OTAĞI"
2007-06-09 : ÖRKƏN
2007-05-25 : QARAVƏLLİ
2007-05-20 : AXSAYAN YERİMİZ
2007-05-05 : MUSA YAQUB -70
2007-05-01 : KƏNDİR
2007-04-20 : ŞƏKİL
2007-04-14 : STRESS
2006-12-08 : YUXU
2006-10-14 : GÜNAH
2006-10-10 : LAZIM GƏLSƏ...
SON XƏBƏRLƏR
2018-01-16
2018-01-15


VİDEO



ƏDALƏT BU GÜN
Redaktor seçimi
FOTOREPORTAJ
GÜNÜN SİTATI
SORĞU
Təbii qaz limitini keçmisinizmi?

Hə (71.43%)
Yox (28.57%)

ÇOX OXUNAN
GÜNÜN LƏTİFƏSİ
Maarif Soltanın İsmayıllıdakı kənddəki evinə bir sarsaq pişik dadanıbmış, şairi yığıbmış boğaza. Aparıb pişiyi meşədə azdırır, gəlir görür ki, pişik evdədi. Aparıb bir az uzaqda azdırır, gəlir görür ki, yenə ondan qabaq gəlib, evdədi. Aparıb "Qız qalası" tərəfdə meşədə azdırır, yenə qayıdıb görür ki, ondan qabaq gəlib.
Axırda hirslənib aparır Babadağının ən ucqar bir yerində azdırır. Bir neçə saatdan sonra xanımına zəng edir:
- Pişik gəlib çıxıb?
- Hə.
- Ver telefonu pişik oğlu pişiyə.
- Neynirsən?
- Neçə saatdı azmışam, qoy yolu soruşum.




digər lətifələr
ARXİV
FACEBOOK