Adalet.az | HƏR GECƏ BİR NAĞILDI Adalet.az | HƏR GECƏ BİR NAĞILDI Adalet.az | Ədalət -
ANA SƏHİFƏ / YAZARLAR

HƏR GECƏ BİR NAĞILDI

İtirilmiş ZAMAN nağılı

65740    |   2014-04-12 09:49
Şriftin ölçüsü:
A+ Böyütmək
A+ Balacalaşdır

Şəxsən mənim üçün elə anlar olur ki, hər şeydən bezib usanıram. Elə bil ki, doyunca yemiş adam kimi süfrədəki heç nə gözümə görünmür. Onun çeşidi də, onun təqdimatı da həmin o anda heç bir əhəmiyyət kəsb etmir. Çünki mən özümü doymuş, tükənmiş, gərəksiz durumda hiss edirəm, görürəm... Bilmirəm, bu hamıda belədi yoxsa yox, amma mən həmin o anlarımda həm laqeydləşirəm, həm ümidsizləşirəm, həm də bu anlaşılmazlığın içində bir az dözümsüz, yəni aqressiv oluram. İstəyirəm ki, vurub dağıdam, məhv edəm hər şeyi. Mənə aid olan, özümə doğma bildiyim, güvəndiyim hər şeyi öz içimdə görmək istəyirəm, özü də öz əllərimlə...
İnanın ki, sonradan həmin məqamları xatırlayanda, o prossesi ağlımın ucundan keçirməyə qorxuram. Qorxuram ki, birdən nə vaxtsa belə bir addım ata bilərəm və bu addım təkcə mənim sonum yox, həm də mənə doğma olanın, mənim içimdə olanların, çevrəmin məhv olması demək olar. Burda söhbət təkcə mənim cismani yoxluğumdan getmir. Burda söhbət heç də mənimlə birlikdə kimlərinsə dünyaya "əlvida" deməsindən getmir. Bu gülünc bir yanaşmadı. Çünki həmin era artıq tarixin arxivində yalnız tarixin özünə bəlli zamanın işartısı kimi qeyd olunur. Göstərilir ki, kimsə dünyasını dəyişəndə yaxınlarını, silahını, daha nə bilim nələrini onunla birlikdə dəfn ediblər...
Yəqin anladınız da söhbət kimdən, nədən getdi. Ona görə də fironluq erasını çözməyə lüzum görmürəm. Amma yazdıqlarım da səbəbsiz deyil. Yəni içimdə neçə gündü ki, var-gəl edən, iç dünyama rahatlıq verməyən bir söz, bir fikir məni həmin o dediyim duruma gətirib çıxarır - bitmiş, tükənmiş duruma. Mən də bir təhər silkələnib özümü ələ almağa, o durumdan çıxmağa çalışıram. Amma həmin söz, həmin fikir o qədər ağırdı, o qədər tutumludu ki, ürəyimdən üzü aşağı çəkir - torpağa tərəf...
Hə, adətən arzuların surəti, miqyası o qədər böyük olur ki, adam xəyala dalanda həmin o arzuların yaratdığı aura onu yer üzündən qoparır və özünü ən azı mələklərin əhatəsində hiss edirsən. Dərd də yadından çıxır, ağrı-acı da, bəzən işini-gücünü də unudursan, eləcə də o arzuların reallaşdığı xəyalın içində özün üçün bir az pafoslu desək, kef edirsən. Bir kimsə xətrinə dəymir, bir kimsə əl-ayağına dolaşmır, necə deyərlər, bir özün olursan, bir xəyalda gerçəkləşmiş arzuların, bir də ki, Tanrın. Amma dəhşət orasıdı ki, o xəyal birdən şüşə kimi çiliklənir və sən onun qoynundakı sənə xoşbəxtlik bəxş etmiş arzuların da necə çilikləndiyini, puç olduğunu görürsən, qalırsan real həyatın bomboz çöllüyündə tək-tənha. Təbii ki, səni yaradan Allahla birlikdə. Yaxşı ki, Yaradan bütün hallarda olduğu kimi, bu dəmində də, bu məqamında da səni tək buraxmır. Yoxsa...
Oturmuşam. Öz dünyamın, öz düşüncələrimin axarına qoşulub getmək istəyirəm. Belə bir məqamda xəfif bir pıçıltı eşidirəm. Qızımın səsidi. Onun dilindən eşitdiklərim bir anlıq məni dondurur, keyidir:
- Görəsən, məzarı ev kimi tikmək olar?
Təəccüblə dönüb ona baxıram.
- Onsuz da bilirəm, bizim evimiz olmayacaq. Heç olmasa qəbiri ev kimi tikələr, orda bir rahatlıq tapaq, istədiyim kimi bəzəyim onu...
... Heç nə deyə bilmədim. Sakitcə otağı tərk etdim. Məhz həmin məqamda mənə elə gəldi ki, dünyanın sonu ilə üzbəüzəm, qarşı-qarşıya gəlmişik. O da susur, mən də ... O da haqlıdı, mən də. Bəs günahkar kimdi? Elə bu sualın özü də bir günahın ifadəsidi. Axı bu sualı vermək çoxmu vacibdi? Nəyi dəyişəcək ki? Heç nəyi...
Özümlə birlikdə işə gətirib-apardığım, özümlə birlikdə hətta Bakının ən hündür nöqtəsinə qaldırıb gözlərinin içinə baxdığım həmin o sual üzümə gülümsəyir. Özü də elə rahat gülümsəyir ki, mən gah əsəbləşirəm, gah da ona qoşulub gülürəm. Hiss edirəm ki, bu haqlı sual mənimlə əylənir və başa salmaq istəyir ki, cavab axtarmağa, çözüm üçün baş sındırmağa dəyməz. Demək istəyir ki, həyatın əvvəlindən sonuna qədər necə başlanıbsa, o cür də davam edəcək. Yəni özünün keçdiyi, özünün yaşadığı nədisə, o da səndən törənənlər üçün bir yoldu, onlarda davam edir. Bax elə bu məntiq də mənim nə qədər çətinliklərdən keçdiyimin mənə bəlli olan digər çətinliklərin də övladlar üçün olacağına bir işarədi... Həmin işarə ona göz yummağa da işarə edir, yummamağa da. Yenə meydan qalır fikirlərə, düşücələrə, yəni öz içinlə baş-başa qalmağa. Yaxşı ki, baş-başa qalanda bölüşmək, dərdləşmək daha rahat olur. Onda səni Allahdan başqa heç kim eşitmir və sən də Allahdan başqa heç kimin qarşısında nələr çəkdiyini göstərmirsən. Görürsən ki, unutduğunu büruzə vermək kimi bir biganəlik pərdəsinə bürünmək daha münasibdi, daha uyğundu. Yoxsa, sənin nə çəkdiklərini biləndə, hiss edəndə daha ağır olur. Odur ki, misraların axarına qoşulmağı, misraları ürəyimə su kimi səpməyi indi daha çox istəyirəm.

Təriflədim boyunu
Gözümün üstə tutdum
Qəmə can qurban dedim-
Mən özümü unutdum...

Sevdim nazın, ədasın
Aldım hər gün qadasın
Mən qəmin nəm odasın -
Ürəyimlə qurutdum...

Sayaraq naxışların
Öpərək yağışların
Bulanıq baxışların -
Gözlərimdə durultdum...

Qəmlərlə daşıb doldum
Gördüyün qədər oldum...
Mən sənə kədər oldum-
Sən düz edib, unutdun!

***
Bütün nağılların sonunda göydən üç alma düşür. Bunu nağıl danışanlar deyirlər. Təbii ki, nağıla da uşaqlar inanır. Amma indi o uşaqlar yoxdu, yəni nağıla inanan uşaqlar özləri nağıllaşıblar. İndinin uşaqları göydən nə düşdüyünü daha yaxşı bilirlər. Onlar bilirlər göydən yerə yağış düşür, qar düşür, dolu düşür, meteroid düşür, ildırım düşür, bəzi ölkələrdə ölü quşlar düşür, qurbağalar düşür, amma alma düşmür...
İndi fikirləşirəm ki, yaxşı ki, göydən üç alma düşmür və ümumiyyətlə göydən alma düşmür. Əgər alma düşsə, onun üstündə, yəni o almaya sahib olmaq üçün göyə nə qədər əl uzanar. Bir anlıq gözünüzün qarşısına gətirin. Özü də təkcə uşaqları yox ha, elə böyükləri də. Axı almadan kim imtina edər, özü də pulsuz ola, yəni müftə. Bax, o göyə uzanmış əllər növbə-zad gözləməzlər. Elə alma hələ göydən qopmamış, yerdə bir-birlərini almaya görə qanına qəltan edərlər. Şükür Allahın böyüklüyünə, insan psixologiyasını çox gözəl bilir. Ona görə də göydən qurbağa düşür, amma alma düşmür. Çünki qurbağaya görə göyə əlini açan yoxdu və heç bir nağılda da bu barədə işarə vurulmur. Mən də düşünürəm ki, burda nə isə bir sirr var. Yəni almanın düşməməsinin sirri...
Gəldiyim bir nəticə var. Əgər nağılların sonundakı almalar göydən düşsə, onda heç kim sabaha ümidlə baxa bilməz. Hamı almanın düşməsini gözləyir. Deməli, hamı sabaha ümidlidi. Hətta bu yazını diktə etdiyim məqamda bilgisayar yazarımız sözümə müdaxilə etdi:
- Hər qaranlığın bir səhəri var!
Onun nə dediyini anladım. Elə anladığıma görə də nağılları və nağılların sonundakı almaları xatırladım. Bəli, hər gecə bir nağıldı... Və hər gecənin sonundakı səhər də göydən düşən almadı. Biz həmin o nağıllı gecələrin alma gətirən səhərinə doğru gedirik - birimiz yüyurək, birimiz əli əsalı... Burda günahkar həm özümüzük, həm də zaman - itirdiyimiz, dəyərləndirmədiyimiz ZAMAN!

Barmaqlarımın ucunda
Çətin də olsa
Cəs salmadan
Nəfəs almadan
Lap düzünə qalsa
Yerimirəm
Sadəcə
Yerimi dəyişirəm...

Baxışlarım
O qızın saçında
Durub
Əlinə daraq alsa
Səsimi görəcək
Nəfəsimi hörəcək
Əslində
Düzünə qalsa
Küləyə verəcək
Darağın ucunda
Baxışımı...

İndi barmaqları
Səsimi
Nəfəsimi
Baxışımı
Bir sözlə
Özümü
Və bütün işimi
Darağın dişində
Və yaxud da
Küləyin əlində
Hiss edə-edə
Gəlmişəm
Halallığını almağa-
Ürəyinin də!

Bəli, itirdiyim zamanın, dəyərini bilmədiyim zamanın mənə hədiyyə etdiyi yalnız indi halallığını umduğum duyğulardı, ürəkdi. O da, əgər o hallalığı versə...

***
Çox qəribə hadisələr baş verir. Və bu qəribə hadisələri qəribələşdirən də elə ona bizim baxışlarımız, münasibətimizdi. Çünki hadisə əslində prosesdi. Biz fərd olaraq ona ad qoyuruq, ona don biçirik. Bax, bu anlamda istər qlobal olsun, istər fərdi hər bir hadisə ona baxanın gözündə qəribə anlamını qazanır. Ola bilsin ki, bu, bizim hadisəyə verdiyimiz tituldu - qəribə hadisə!
Bax, mən də müşahidə etdiyim, özümə doğma saydığım iç dünyama qapını açıb girməyə etiraz etmədiyim hadisələri elə bu titulla qəbul edirəm. Onları qəribə bilib öncə özümünküləşdirirəm. Sonra onun ağrısı, onun şirinliyi məni silkələyəndə nə baş verdiyini anlamağa çalışıram. Məhz onda dərk edirəm ki, bu olanlar, bu eşitdiklərim tək mənə, mənim ailəmə, mənim çevrəmə aid deyil. Bütün dünyada öz yuvasını qurmaq, öz yuvasına sahib olmaq istəkli milyonlarla insan var. O milyonların içərisində mən də varam, sən də varsan, o da var. Deməli, mən də tək deyiləm, sən də tək deyilsən, o da tək deyil... Deməli, biz bir-birimizə söykənib yaşamaq haqqı olanlarıq. Və bizi birləşən, üst-üstə düşən bu nöqtəmiz həm də dolayısı ilə bir nağıldı. Yəni mənim o uydurduğum, mənim öz uşaqlarıma danışdığım nağıl. Bax, bu nağılın da sonunda mən, sən, o həm də göydən düşən almayıq - özümüz üçün, ailəmiz üçün, bizdən ev gözləyənlər üçün...

Hərdən içimdən
nədənsə birdən
ayaqlarımı yerə
yumruqlarımı
daşa-divara
çırpa-çırpa
dəli kimi
bağırmaq
və bağıra-bağıra da
ağac kimi
kökündən üzülüb
necə gəldi
yıxılmaq
və heç nədən çəkinmədən
sıxılmaq hissini unudaraq
adını pıçıldamaq
gəlib keçir...
Doğrudan,
deyəsən
həqiqətən
havalanıram
dəli oluram
həsrətindən...

P.S. Bu yazıya oxucu münasibətinin necə olacağını fəhm edirəm. Amma neyləyim ki, başqa cürə yaza bilmirəm. Ona görə də siz də məni fəhm edin...

Əbülfət MƏDƏTOĞLU
[email protected]


İmza:

YAZARIN ARXİVİ

2018-07-31 : HAVALI YAZI
2018-02-01 : "O SÖZƏCƏN..."
2017-12-15 : İLĞIM
2017-11-27 : «QABİL»
2017-11-24 : VAXT GÜNAHKARI
2017-09-27 : "BAYILDAN BAYIRA"
2017-08-29 : KİŞİ TİTULU
2017-08-11 : OVQAT YARADAN…
2017-07-29 : İSTƏK...
2017-07-28 : SÖZ HEYKƏLİ
2017-07-25 : BU DA 27–di!
2017-07-14 : "QALIN" ADAMLAR
2017-06-09 : GÜNAHIM NƏDİ?
2017-06-06 : "SNAYPER QIZ"
2017-05-26 : HAVADAKI ADAM
2017-05-05 : BAKI KÖÇKÜNÜ
2017-03-31 : SOY… QIRIM…
2017-03-01 : MÜŞFİQ TUFANI
2017-02-14 : "YADA DÜŞDÜ"
2017-02-10 : ÖMÜR QIRIQLARI
2017-02-03 : YAŞ HƏDDİ
2017-01-27 : NEKROLOQ
2017-01-19 : BİTMƏYƏN AĞRI
2017-01-06 : SON XƏBƏRDARLIQ
2016-12-16 : ALLAHIN İŞİ
2016-09-09 : BİR HECALI SÖZ
2016-08-13 : MƏKTUB
2016-08-12 : HAVA
2016-08-12 : MƏKTUB…
2016-07-01 : CƏNAB NAZİR
2016-06-17 : ÜMİD KƏNDİRİ
2016-04-29 : NİŞANÇI
2016-04-09 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-04-08 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-03-11 : MART OVQATI
2015-12-19 : MÜQƏDDƏS AMAL
2015-12-12 : YANIQ SƏS
2015-11-13 : ÜZ SUYU
2015-11-13 : Tofiq Abdinlə
2015-10-31 : SEÇİM ANI…
2015-09-12 : İNSANLIQ
2015-08-27 : YADDAŞ YAZISI
2015-08-19 : "AZƏRBAYCAN"
2015-07-10 : İLĞIM
2015-06-18 : DOST GEDİB…
2015-06-17 : "SAAT SƏSİ"
2015-05-06 : "AZƏRBAYCAN"
2015-04-22 : "YADA DÜŞDÜ"
2015-03-18 : "ADİ QƏŞƏM"
2015-02-28 : HAVALANMIŞ ADAM
2015-02-14 : SENSASİYA
2015-02-12 : BACI DOST OLARSA
2015-02-07 : YARPIZ SÖHBƏTİ
2015-01-16 : YAŞAYAN RUH
2015-01-10 : XAŞ + XAŞ
2015-01-09 : "QƏLƏM SƏSİ"
2014-12-27 : SAXTA BABA
2014-12-26 : SAXTA BABA
2014-12-20 : ŞUNURLU ADAMLAR
2014-12-16 : ELNURUN KİTABI
2014-12-11 : RUH ADAMI
2014-11-29 : NAXIŞLI ADAM
2014-11-20 : HƏYATIMDAKI ADAM
2014-11-15 : DİQQƏT TALONU
2014-11-14 : "QUM SAATI"
2014-11-12 : STATUS - KVO
2014-11-08 : BİR ƏTƏK DAŞ
2014-11-04 : PAMBIQLI QULAQLAR
2014-10-29 : "ƏDƏBİ HƏYAT"
2014-10-11 : AŞ QARASI
2014-10-04 : ZİNDAN UŞAQLARI
2014-09-03 : "YADA DÜŞDÜ"
2014-08-23 : İÇİMDƏKİ TOY
2014-07-18 : Kimsə yoxdu...
2014-07-05 : KİŞİ
2014-06-21 : ÜZ SUYU
2014-06-14 : TANISAM UTANACAQ
2014-05-24 : DİŞ ÇÖPÜ
2014-04-26 : QURU ADAM
2014-03-20 : İynə boyu yazı
2014-03-15 : LƏNƏTLƏNMİŞ
2014-01-25 : ÖZGƏ PALTARI
2013-12-21 : İSİNİŞMƏ...
2013-11-09 : QANADLI GÜNLƏR
2013-07-27 : DOST GEDİB...
2013-07-20 : PALAZA BÜRÜN...
2013-07-13 : YARIMÇIQ YAZI...
2013-05-08 : RUHUMUZUN ÜNVANI
2013-05-04 : "MAYOVKASIZ" MAY
2013-01-19 : DİRƏDÖYMƏ...
2012-12-20 : ATILAN İLK ADDIM
2012-12-08 : ÖGEY ANA
2012-12-07 : ŞAD XƏBƏR:
2012-11-27 : CANLI TARİX
2012-11-24 : SƏNSİZ
2012-11-16 : ÜMİD VERMƏK
2012-11-14 : SƏNSİZ
2012-10-13 : "BİZİM DÜNYA"
2012-08-18 : ADSIZ GÜNAHLAR
2012-06-23 : DON JUAN
2012-06-15 : ONDAN HAMIYA
2012-06-14 : RÜSTƏM KAMAL
2012-02-25 : DOLABDAKI ÜRƏK
2012-02-04 : BİR QIŞ NAĞILI
2012-01-07 : DİQQƏT QITLIĞI
2011-12-31 : SOVQAT
2011-12-17 : NƏFƏSLİK...
2011-11-12 : DOLAB
2011-08-27 : BİR SEVGİ DRAMI
2011-07-22 : SÖZÜN GÜNÜ
2011-07-16 : SİRLİ ZƏNG
2011-07-02 : İLİN YARISI
2011-06-11 : GÖRÜŞ YERİ
2011-05-28 : KÜT BIÇAQ
2011-04-30 : SATILIR
2011-04-23 : QAÇIRILAN QIZ
2011-04-16 : TƏNHA KİŞİ
2011-04-09 : GÖYDƏNDÜŞMƏ
2011-03-19 : AYDINLIQ
2011-03-15 : FRANSIZCA
2011-02-23 : 55-ə ÇATMADIN
2011-02-19 : Bu da bir il
2011-01-29 : GÖZMUNCUĞU
2011-01-22 : HƏYATIN BİR ANI
2011-01-08 : BAŞLANĞIC
2010-12-31 : BU DA İLİN SONU
2010-12-25 : CAN AĞRISI
2010-11-06 : SEÇİLƏN
2010-10-30 : YARALI DURNA
2010-09-18 : PƏRAKƏNDƏ YAZI
2010-07-31 : Axtarış
2010-07-02 : ÜMİD SORAĞINDA
2010-05-01 : DÜYÜNÇƏ
2010-04-17 : CƏRRAH BIÇAĞI
2010-02-20 : DÖZÜM MƏQAMI
2010-01-30 : AYRILIQ ANI
2010-01-16 : SEÇİM ANI
2009-12-12 : SÜKUTLA SÖHBƏT
2009-11-27 : BƏRAƏT KAĞIZI
2009-11-21 : KÖLGƏLƏR...
2009-10-31 : YARPAQ TÖKÜMÜ
2009-10-10 : CAVABSIZ SUALLAR
2009-09-12 : BİR AN
2009-08-22 : HƏFTƏMİN ACISI
2009-06-20 : XOCALI TOYU
2009-06-06 : UZUN BİR GÜN...
2009-05-23 : VAXTINDA
2009-05-02 : AĞLAYAN BULUDLAR
2009-03-14 : "BƏXTƏVƏRLİK"
2009-03-07 : ANAMA MƏKTUB...
2009-02-28 : ADİ RİYAZİYYAT
2009-01-31 : CAN AĞRISI
2009-01-24 : "ƏZABSIZ ANLAR
2009-01-10 : BƏHANƏ
2008-12-31 : Bazarlıq
2008-12-13 : DƏLİ ADAM
2008-12-06 : FAYDASIZ QAZINTI
2008-11-22 : PULUN VAR?
2008-11-15 : QALXANIN ENMƏSİ
2008-10-18 : ÖMRÜN BİR ANI
2008-10-11 : PAYIZ YAĞIŞLARI
2008-09-28 : MƏKTUBLAŞMA
2008-09-06 : QAYNAR QAZAN
2008-08-30 : ERA
2008-08-23 : OVCUMDA YANAN OD
2008-08-02 : QARIŞIQ YAZI
2008-07-12 : QƏFLƏT YUXUSU
2008-06-28 : ƏRKƏSÖYÜN
2008-06-07 : BAŞ AĞRISI
2008-05-17 : QURUMUŞ GÜLLƏR
2008-04-19 : DAŞ
2008-03-20 : ATHAAT
2008-02-02 : PASİBAN
2008-01-12 : AMERİKA AYISI
2007-12-06 : XƏBƏRDARLIQ
2007-11-24 : QALMAQAL
2007-11-23 : ÇÖKHAÇÖK
2007-11-22 : QIZDIRICI...
2007-11-03 : QOYUN BƏXTİ...
2007-10-27 : AŞİQLİK
2007-10-24 : XƏCALƏT
2007-10-19 : PAYIZ NOTLARI
2007-10-10 : BASARAT
2007-10-06 : PERSONAJ
2007-10-06 : ƏBƏDİ ÜNVAN
2007-10-05 : ÜÇ PÖHRƏ
2007-10-04 : HADİSƏ
2007-10-03 : HAVA
2007-10-02 : ÜZƏRLİK
2007-09-22 : HÖKM
2007-09-15 : VAHİMƏ
2007-09-01 : İNSTİNKT
2007-08-28 : NİYƏ ÖLDÜ?..
2007-08-15 : GÜNAH
2007-08-11 : PARALEL
2007-08-08 : GÜNVURMA
2007-08-07 : SALON
2007-08-04 : HÖRMƏT(sizlik)
2007-07-31 : TELEFON ZƏNGİ
2007-07-28 : QUDUZLUQ
2007-07-26 : BU DA 17 YAŞ...
2007-07-17 : BİLİRSƏNMİ?
2007-07-11 : BAŞAĞRISI
2007-07-04 : MƏNİ TANIMADIN?
2007-07-03 : SERİAL
2007-06-12 : "DEPUTAT OTAĞI"
2007-06-09 : ÖRKƏN
2007-05-25 : QARAVƏLLİ
2007-05-20 : AXSAYAN YERİMİZ
2007-05-05 : MUSA YAQUB -70
2007-05-01 : KƏNDİR
2007-04-20 : ŞƏKİL
2007-04-14 : STRESS
2006-12-08 : YUXU
2006-10-14 : GÜNAH
2006-10-10 : LAZIM GƏLSƏ...
SON XƏBƏRLƏR
2018-08-17


VİDEO



ƏDALƏT BU GÜN
Redaktor seçimi
FOTOREPORTAJ
GÜNÜN SİTATI
SORĞU
Qiymətlər qalxandan sonra avtobusa minəcəksiniz?

Hə (71.43%)
Yox (28.57%)

ÇOX OXUNAN
GÜNÜN LƏTİFƏSİ
Nəvə nənəsindən soruşur:
- Nənə, qanın dadı necə olur?
- Mən, nə bilim, ay bala?
- Bəs babam deyir ki, sən ömür boyu onun qanını içmisən.
- Babanın beyni yoxdu, boş-boş danışır.
- Bilirəm yoxdu, babam deyir ki, sən onun beynini də yemisən.




digər lətifələr
ARXİV
FACEBOOK