ANA SƏHİFƏ / YAZARLAR

YORULMUŞ ATLARIN GÜLLƏLƏNMƏSİ

Əbülfət MƏDƏTOĞLU

7765    |   2017-09-29 18:06
Şriftin ölçüsü:
A+ Böyütmək
A+ Balacalaşdır

Buna hər gün yaxınlaşıram


Yəqin ki, film həvəskarları həmin məqamı xatırlayırlar. Amma indiki halda xatırlamasalar da olar. Çünki mən film barəsində yazmayacam. Heç yazmaq arzusunda da deyiləm. Təbii ki, arzusunda olsaydım, nə isə yaza bilərdim. Sadəcə indiki durumda nə film barəsində düşünmək, nə də onun barəsində nə isə demək heç ağlımın ucundan da gəlib keçmir. Bu da səbəbsiz deyil. Əvvəlki yazılarımda xatırlatdığım kimi, səbəb o halda ortaya çıxır ki, ona zərurət də yaranır. Deməli...

Hə, indi özümdən yazacam... öz həyatımdan, öz yaşantılarımdan. Özümün içimdə olduğum reallıqdan. Ona görə bəri başdan "özümdən yazacam" deyirəm ki, oxumaq istəməyənlər elə bəri başdan vərəqi çevirsinlər, səhifəni qatlasınlar. Yəni keçib getsinlər, dayanıb vaxt itirməsinlər... Axı indi itirilən vaxt deyilənə görə qızıl qiymətindədi. Doğrudur, biz Qarabağla bağlı 25 ili itirmişik. İndi o hesabla görün bu nə qədər, nə həcmdə, nə çəkidə qızıl deməkdi. Bunu heç ağlınıza gətirə bildiniz? Şəxsən mən o barədə düşünməyə qorxdum. Elə qorxdum ki, hətta dizlərim titrədi. Düşündüm ki, bu barədə ağlımdan gəlib keçəni kimsə oxuya bilər. Onda istər-istəməz onsuz da tüstülü olan əsgimə bir od da vurular. Di gəl ondan sonra qurtar bu qızıl həvəskarlarının əlindən, necə qurtarırsan. Axı özgənin ərazisinə girmək, monopoliyasına göz dikmək həmişə fəsadlar törədir, ya da bu həvəsə düşənlər ciddi cəzalanır. Odur ki, mən də dediyim sözün üstündən sükutla keçib onun dərinliyinə baş vurmaq istəmirəm...

Ömrüm boyu işıq axtarmışam, işıqlı adamların sorağında olmuşam. Elə bilməyin ki, mən bu dünyaya gələndən işığa həsrətəm, ağı qaradan seçə bilmirəm. Yox, sadəcə mənim dünya görüşümdə, əxlaqımda həmişə birinci yerdə işıq dayanıb. Bu səbəbdən də məmləkətin aydınlarını, yəni işıqlı adamlarını oxumağa, şəxsən tanımağa, onları yaxından görməyə içimdə bir dəli sevgi olub. Elə bil ki, susamış adam kimi suya təşnə olmuşam. Bax, bu mənada işığa təşnəliyim də işığın müqəddəsliyindən, qaranlığın aydınlığa çevrilməsindən qidalanıb, bəhrələnib. Görmüşəm ki, işıqlı adamlar oturduqları yeri nura qərq edirlər, dayanıb durduqları yeri sanki çilçırağa bürüyürlər. Danışdıqları hər söz, söylədikləri hər fikir adama ümid verir, inam verir, adamı yaşamağa həvəsləndirir, adam özü-özündən xəbərsiz sanki çiçəkləyir, qol-budaq atır. Hətta onlar olmayan yerlərdə də ailələrində söz düşəndə mühit dəyişir, soyuqluğun buzu əriyir, səmimiyyətin dərəcəsi yüksəlir... Bax, bütün bunlara görə aydınları - işığı axtarmışam... aydınların, işığın ardınca getmişəm bu günə kimi. Elə indi də gedirəm. Ancaq əvvəlki kimi yox. Əvvəl birnəfəsə, yorulmadan, sanki qaçırdım. Yüyürürdüm. İndi isə tənginəfəs, yorğun-yorğun, ağır-ağır, ayağım ayağıma dolaşa-dolaşa gedirəm... Amma gedirəm!

Deməli, işığın olduğu yerin müqəddəsliyini dilə gətirməyimin yəqin ki, fərqindəsiniz. Hiss edirsiniz ki, mən o yerə necə yanaşıram, necə "Pir!"im deyib ətəyindən tuturam. Onsuz da indi ətəkdən tutanlar çoxdu. Bu mənada məni qınamayın. Düşüməyin ki, mən ətəyi çəkib qoparan, əli-qolu çəkib özü ilə aparan və bundan doymayan bəndələrin sırasındayam. Yox, sadəcə mən "Pir!"im dediyimə inamla, inancla yanaşıram, ondan nə isə qoparmaq istəmirəm, ona yük olmağa çalışmıram, onun kölgəsində daldalanmıram. Mən sadəcə ətəyindən tutduğum həmin ünvanı özümün bir parça dünyam hiss edirəm. Daha doğrusu, özümü də həmin dünyanın bir zərrəsi sayıram. Buna nə boyda haqqım çatdığının fərqinə varmadan, götür-qoy etmədən, layiq olub-olmadığımı araşdırmadan o işığın yanında olmağa qərarlıyam, ona çalışıram, ona cəhd edirəm...

Bəli, zaman hamı üçün eyni saatda, eyni rəqəmlərdə, eyni əqrəblərdə ifadə olunur. Hamımız üçün dan yeri eyni vaxtda sökülür, qürub eyni vaxtda dənizin üstünə enir. Bu bir həqiqətdir. Amma dan yeri söküləndən qüruba qədər və bir də qürubdan dan yeri görünənə qədər olan məsafədə zaman hamı üçün işlək olmur, hamının istəyini gerçəkləşdirmir, hamının əlinə əl uzatmır, hamını özününkü bilmir, hamını eyni cür qiymətləndirmir. Elə ziddiyyət, anlaşılmazlıq, umu-küsü, bir sözlə, çəkişib-dartışmalar da burdan başlayır. Səbəbini bildirdim. Ancaq yanaşmanı indi deyəcəm, daha doğrusu, yazacam...

Bütün mənalarda hər kəs haqq etdiyinə qovuşur - bunu belə deyiblər. Amma bəzən bu deyimdəki yanlışlığı da müşahidə edib görürük. Axı bir məsafəni qaranəfəs çapan, sahibinin yükünü mənzilbaşına çatdıran atların hamısı kişmiş yemir ki... Bu atların yorulanları... deyəsən bəlli oldu. Bəlkə şeir deyək fikri yayındırmaq üçün, ya da şeir oxuyaq, ya da elə-beləcə susaq.


Xoşuna gəlir

Ya gəlmir

Fərq eləmir -

Mən ancaq

Duyğuları yazıram...

Qanadlı xəyalları

Əl çatmaz arzuları

Və bütün olanları

Öncə də sevgimizə

Qayğıları yazıram...

Yuxusuz gecələri

Sökülən dan yerini

Dolanbac küçələri

Günlərin hər birini

Xatırlayıb onlara

Sayğıları yazıram...

...Xoşun gəlir, ya gəlmir

Fərq eləmir

Mən indi

Uydurduğum nağılı

Könlümdən keçənləri

Könlümə köçənləri

Kəsəsi, lap açığı

Yuxuları yazıram

Duyğuları yazıram!..


***

İstənilən yazını qələmə alanda öz-özümlə danışırmış kimi bir xeyli susuram. Öz suallarıma öz içimdə cavab tapana qədər bu susqunluq davam edir. Ta o yerə qədər ki, bütün suallar cavablanır, bütün cavablar da, yəni müəyyən mənada razı salır. Bax, ondan sonra başlayıram yazını yazmağa. Elə bu yazını da az qala bir həftədir ki, içimdə yazıram. Yəni özüm verdiyim sualların özüm də cavabını bir növ yazıya çevirirəm. Səbəbi kimlər üçünsə maraqlı ola bilər. Amma mən indiki anda bütün maraqları unudaraq yalnız düşüncələrə, hisslərə üstünlük verirəm. Çünki bu yazı əslində əvvəldə dediyim kimi, özüm barəsindədi, öz yaşantılarımdı...

Hər dəfə yorulmuş atlar barəsində düşünəndə elə bil ki, güzgüdə özümə baxıram. Baxıram və bir gic gülmək tutur məni:

- Yorulmuş at və mən!..

Siz necə bilirsiniz, oxşarlıq var?! Ola bilsin ki, etika xatirinə heç biriniz heç nə demədiniz və yaxud da bir-birinizlə pıçıldaşdınız. Olsun. Bunu da təbii qəbul edirəm. Çünki mentalitetimizdə üzə tərif deyib, arxada baltalamaq kimi bir yanaşma min illərdi ki, kök atıb. Hətta üzbəüz əyləşib çörək kəsib ayrılanda bir-birinə torba tikmək də mentalitetimizdə normal olmasa da, normal kimi qəbul olunub. Çünki biz buyuq... bu cürük... belə alışmışıq, belə də yaşayırıq. Yəqin ki, hələ min illər də belə gedəcək. Nə isə...

Hə, özümdən yazdığım bu yazıda bir məqam xüsusilə mənim üçün çox maraqlıdı. Onu xatırlatmaq istəyirəm. Yəqin ki, sizə də maraqlı gələcək. Çox sadə bir kəndçi ailəsində doğulmuşam. Atam 4-cü sinfi bitirib, sonra traktorçu olub. Anam isə özünün dediyi kimi, 2-ci sinfə qədər gedib. Sovet-alman müharibəsi onları uşaq ikən əməyə öyrəşdirib. Təqaüd yaşına qədər hər ikisi təsərrüfatda çalışıb. Amma haqqı nahaqqa verməmək həyat prinsipləri olub. Bax, dediyim həmin maraqlı məqam da elə atamın uşaq vaxtlarımda dilindən eşitdiyim, yeri gələndə təkrarladığı bir məsəllə bağlıdı. O məsəl indi də qulaqlarımda səslənir...

Haşiyə: Bir kasıb kişinin bir dəvəsi olur. Həmin kişi çox fikirləşəndən sonra dəvəsini götürüb karvana qoşulur, kimlərinsə yükünü daşıyır, kimlərəsə yardım edir. Müəyyən müddətdən sonra topladığı vəsait hesabına dəvələrin də sayı artır, güzəran da yaxşılaşır. Artıq özü karvanbaşı olur. Vaxt gəlib çatır, həmin dəvə yorulur, qocalır. Sahibi minnətdarlıq əlaməti olaraq onu sərbəst buraxır. Günlərin birində kişiyə xəbər çatır ki, dəvə ölüm ayağındadı, halallaşmaq istəyir. Kişi durub gəlir dəvənin yanına və deyir:

- Sənə etdiklərimi halal edirəm. Sən də yolumda çəkdiklərini halal et!

Dəvə dilə gəlir:

- Mən də hər şeyi halal edirəm, tək birindən başqa...

Kişi təəccüblə baxır:

- Yadındadı, filan vaxtı, filan yerdən keçəndə yüküm ağır idi. Bir az büdrədim, mənim noxtamı eşşəyin quyruğuna bağladın. Bax, onu halal etmirəm, onu bağışlamıram!!!

Bilmirəm, yazıya dəxli oldu, olmadı, amma atamın tez-tez təkrarladığı bu məsəl yaddaşıma elə möhürlənib ki, mənə göstərilən bütün diqqət və qayğıya qarşı həmişə özümü borclu bilirəm... özümdə bir halallıq işığı axtarıram. Amma deyəsən onu tapa bilmirəm, ya da onu tapmağıma imkan vermirlər. Hər halda, zaman bu gerçəkliyi gizlədə bilmir. Saatın necə işləməsindən asılı olmadan, bu gerçəklik gizlənmir ki, gizlənmir.

***

Tez-tez işlədilən bir söz var: hansısa bir məsələdən danışanda, hansısa bir şəxs xatırlananda adətən deyirlər ki, filankəs qədirbilən adamdı... filankəs nankordu... filankəs xeyirxahdı... filankəs qaradabandı... filankəs... filankəs...

Bilmirəm, mənim də barəmdə danışırlar, yoxsa yox, amma onu da bilmirəm ki, danışan adamlar məni hansı filankəslərin sırasında görürlər. Əgər bunu bilsəydim, bəlkə də həyatımda hansısa bir dönüş etməyə maraq göstərərdim. Amma deyəsən bilməməyim daha yaxşıdı. Çünki bilməyib beləcə 55 ildi başımı aşağı salıb gəldiyim yolun qalan hissəsini də elə gəldiyim kimi də keçib gedirəm. Məndən sonra o yola baxıb nə deyəcəklərini isə inşallah ruhum duyar. Axı ruhlar ölmür!

Sözün bütün çalarları o vaxt ortalıqda olur ki, dilin altında çöp olmasın. Təəssüf ki, indi sözdən söz çıxarmaq, sözə qulp qoymaq bir şakərə çevrilib. Ona görə mən də elə sözlərdən istifadə etməyə çalışıram ki, ona qulp qoymaq mümkün olmasın. Təəssüf ki, dilimizdə qulp götürməyən sözlər ya yoxdu, ya da son dərəcə azdı. Mən də məcbur olub həmin o qulpsuz, ütülü sözlərin axtarışına çıxıram. Lakin...

Uğursuz cəhddi. Ona görə də qayıdıram yorulmuş atlar məsələsinə. Öz-özümə fikirləşirəm, doğurdanmı, yorulan atları güllələmək lazımdı?! Doğurdanmı, bu, xilas yoludu?! Axı bu atlar bizi nə boyda yüklə nə boyda məsafələrə, mənzillərə aparıblar. Bəlkə onların öz talelərinin sona qədər yaşamasına imkan verək. Axı onlar bu mənzilləri, bu yükləri güllə qurbanı olmaq üçün qət edib daşımayıblar...

Doğrudan da yorulmaq, yarı yolda qalmaq, tərk edilmək və xüsusilə layiq olduğunu almamaq həmişə üzücü olub, ağrıdıb, incidib. Amma biz bunun fərqinə varmamışıq. Çünki hamımız öz arşınımızla, öz baxış bucağımızla yanaşmışıq hər şeyə. Nəticədə də... Nəticədə də:


Hərəmiz bir üsulla

Yol gəlirik, yoldayıq

Doğulan gündən ancaq

Hamımız roldayıq..


Kimi qalxıb sevinib

Kimi enib "ah" çəkir

Ucalan da, enən də-

Çiynində günah çəkir...


Bütöv sevinc istəyən

Şikəst ümidlə qalıb...

Qoynunda gül bəsləyən

Ürəyi əldən salır...


Hərənin öz arşını

Öz vüsalı, həsrəti...

Mən könüllü çəkirəm

Bu yazılan qisməti!..


P.S. Bəlkə onların noxtasının eşşək quyruğuna bağlanmasına da imkan verməyək. Onda halallıq məsələsi yəqin ki, gündəmə gəlməz.




İmza:

YAZARIN ARXİVİ

2017-12-15 : İLĞIM
2017-11-27 : «QABİL»
2017-11-24 : VAXT GÜNAHKARI
2017-09-27 : "BAYILDAN BAYIRA"
2017-08-29 : KİŞİ TİTULU
2017-08-11 : OVQAT YARADAN…
2017-07-29 : İSTƏK...
2017-07-28 : SÖZ HEYKƏLİ
2017-07-25 : BU DA 27–di!
2017-07-14 : "QALIN" ADAMLAR
2017-06-09 : GÜNAHIM NƏDİ?
2017-06-06 : "SNAYPER QIZ"
2017-05-26 : HAVADAKI ADAM
2017-05-05 : BAKI KÖÇKÜNÜ
2017-03-31 : SOY… QIRIM…
2017-03-01 : MÜŞFİQ TUFANI
2017-02-14 : "YADA DÜŞDÜ"
2017-02-10 : ÖMÜR QIRIQLARI
2017-02-03 : YAŞ HƏDDİ
2017-01-27 : NEKROLOQ
2017-01-19 : BİTMƏYƏN AĞRI
2017-01-06 : SON XƏBƏRDARLIQ
2016-12-16 : ALLAHIN İŞİ
2016-09-09 : BİR HECALI SÖZ
2016-08-13 : MƏKTUB
2016-08-12 : MƏKTUB…
2016-08-12 : HAVA
2016-07-01 : CƏNAB NAZİR
2016-06-17 : ÜMİD KƏNDİRİ
2016-04-29 : NİŞANÇI
2016-04-09 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-04-08 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-03-11 : MART OVQATI
2015-12-19 : MÜQƏDDƏS AMAL
2015-12-12 : YANIQ SƏS
2015-11-13 : Tofiq Abdinlə
2015-11-13 : ÜZ SUYU
2015-10-31 : SEÇİM ANI…
2015-09-12 : İNSANLIQ
2015-08-27 : YADDAŞ YAZISI
2015-08-19 : "AZƏRBAYCAN"
2015-07-10 : İLĞIM
2015-06-18 : DOST GEDİB…
2015-06-17 : "SAAT SƏSİ"
2015-05-06 : "AZƏRBAYCAN"
2015-04-22 : "YADA DÜŞDÜ"
2015-03-18 : "ADİ QƏŞƏM"
2015-02-28 : HAVALANMIŞ ADAM
2015-02-14 : SENSASİYA
2015-02-12 : BACI DOST OLARSA
2015-02-07 : YARPIZ SÖHBƏTİ
2015-01-16 : YAŞAYAN RUH
2015-01-10 : XAŞ + XAŞ
2015-01-09 : "QƏLƏM SƏSİ"
2014-12-27 : SAXTA BABA
2014-12-26 : SAXTA BABA
2014-12-20 : ŞUNURLU ADAMLAR
2014-12-16 : ELNURUN KİTABI
2014-12-11 : RUH ADAMI
2014-11-29 : NAXIŞLI ADAM
2014-11-20 : HƏYATIMDAKI ADAM
2014-11-15 : DİQQƏT TALONU
2014-11-14 : "QUM SAATI"
2014-11-12 : STATUS - KVO
2014-11-08 : BİR ƏTƏK DAŞ
2014-11-04 : PAMBIQLI QULAQLAR
2014-10-29 : "ƏDƏBİ HƏYAT"
2014-10-11 : AŞ QARASI
2014-10-04 : ZİNDAN UŞAQLARI
2014-09-03 : "YADA DÜŞDÜ"
2014-08-23 : İÇİMDƏKİ TOY
2014-07-18 : Kimsə yoxdu...
2014-07-05 : KİŞİ
2014-06-21 : ÜZ SUYU
2014-06-14 : TANISAM UTANACAQ
2014-05-24 : DİŞ ÇÖPÜ
2014-04-26 : QURU ADAM
2014-03-20 : İynə boyu yazı
2014-03-15 : LƏNƏTLƏNMİŞ
2014-01-25 : ÖZGƏ PALTARI
2013-12-21 : İSİNİŞMƏ...
2013-11-09 : QANADLI GÜNLƏR
2013-07-27 : DOST GEDİB...
2013-07-20 : PALAZA BÜRÜN...
2013-07-13 : YARIMÇIQ YAZI...
2013-05-08 : RUHUMUZUN ÜNVANI
2013-05-04 : "MAYOVKASIZ" MAY
2013-01-19 : DİRƏDÖYMƏ...
2012-12-20 : ATILAN İLK ADDIM
2012-12-08 : ÖGEY ANA
2012-12-07 : ŞAD XƏBƏR:
2012-11-27 : CANLI TARİX
2012-11-24 : SƏNSİZ
2012-11-16 : ÜMİD VERMƏK
2012-11-14 : SƏNSİZ
2012-10-13 : "BİZİM DÜNYA"
2012-08-18 : ADSIZ GÜNAHLAR
2012-06-23 : DON JUAN
2012-06-15 : ONDAN HAMIYA
2012-06-14 : RÜSTƏM KAMAL
2012-02-25 : DOLABDAKI ÜRƏK
2012-02-04 : BİR QIŞ NAĞILI
2012-01-07 : DİQQƏT QITLIĞI
2011-12-31 : SOVQAT
2011-12-17 : NƏFƏSLİK...
2011-11-12 : DOLAB
2011-08-27 : BİR SEVGİ DRAMI
2011-07-22 : SÖZÜN GÜNÜ
2011-07-16 : SİRLİ ZƏNG
2011-07-02 : İLİN YARISI
2011-06-11 : GÖRÜŞ YERİ
2011-05-28 : KÜT BIÇAQ
2011-04-30 : SATILIR
2011-04-23 : QAÇIRILAN QIZ
2011-04-16 : TƏNHA KİŞİ
2011-04-09 : GÖYDƏNDÜŞMƏ
2011-03-19 : AYDINLIQ
2011-03-15 : FRANSIZCA
2011-02-23 : 55-ə ÇATMADIN
2011-02-19 : Bu da bir il
2011-01-29 : GÖZMUNCUĞU
2011-01-22 : HƏYATIN BİR ANI
2011-01-08 : BAŞLANĞIC
2010-12-31 : BU DA İLİN SONU
2010-12-25 : CAN AĞRISI
2010-11-06 : SEÇİLƏN
2010-10-30 : YARALI DURNA
2010-09-18 : PƏRAKƏNDƏ YAZI
2010-07-31 : Axtarış
2010-07-02 : ÜMİD SORAĞINDA
2010-05-01 : DÜYÜNÇƏ
2010-04-17 : CƏRRAH BIÇAĞI
2010-02-20 : DÖZÜM MƏQAMI
2010-01-30 : AYRILIQ ANI
2010-01-16 : SEÇİM ANI
2009-12-12 : SÜKUTLA SÖHBƏT
2009-11-27 : BƏRAƏT KAĞIZI
2009-11-21 : KÖLGƏLƏR...
2009-10-31 : YARPAQ TÖKÜMÜ
2009-10-10 : CAVABSIZ SUALLAR
2009-09-12 : BİR AN
2009-08-22 : HƏFTƏMİN ACISI
2009-06-20 : XOCALI TOYU
2009-06-06 : UZUN BİR GÜN...
2009-05-23 : VAXTINDA
2009-05-02 : AĞLAYAN BULUDLAR
2009-03-14 : "BƏXTƏVƏRLİK"
2009-03-07 : ANAMA MƏKTUB...
2009-02-28 : ADİ RİYAZİYYAT
2009-01-31 : CAN AĞRISI
2009-01-24 : "ƏZABSIZ ANLAR
2009-01-10 : BƏHANƏ
2008-12-31 : Bazarlıq
2008-12-13 : DƏLİ ADAM
2008-12-06 : FAYDASIZ QAZINTI
2008-11-22 : PULUN VAR?
2008-11-15 : QALXANIN ENMƏSİ
2008-10-18 : ÖMRÜN BİR ANI
2008-10-11 : PAYIZ YAĞIŞLARI
2008-09-28 : MƏKTUBLAŞMA
2008-09-06 : QAYNAR QAZAN
2008-08-30 : ERA
2008-08-23 : OVCUMDA YANAN OD
2008-08-02 : QARIŞIQ YAZI
2008-07-12 : QƏFLƏT YUXUSU
2008-06-28 : ƏRKƏSÖYÜN
2008-06-07 : BAŞ AĞRISI
2008-05-17 : QURUMUŞ GÜLLƏR
2008-04-19 : DAŞ
2008-03-20 : ATHAAT
2008-02-02 : PASİBAN
2008-01-12 : AMERİKA AYISI
2007-12-06 : XƏBƏRDARLIQ
2007-11-24 : QALMAQAL
2007-11-23 : ÇÖKHAÇÖK
2007-11-22 : QIZDIRICI...
2007-11-03 : QOYUN BƏXTİ...
2007-10-27 : AŞİQLİK
2007-10-24 : XƏCALƏT
2007-10-19 : PAYIZ NOTLARI
2007-10-10 : BASARAT
2007-10-06 : ƏBƏDİ ÜNVAN
2007-10-06 : PERSONAJ
2007-10-05 : ÜÇ PÖHRƏ
2007-10-04 : HADİSƏ
2007-10-03 : HAVA
2007-10-02 : ÜZƏRLİK
2007-09-22 : HÖKM
2007-09-15 : VAHİMƏ
2007-09-01 : İNSTİNKT
2007-08-28 : NİYƏ ÖLDÜ?..
2007-08-15 : GÜNAH
2007-08-11 : PARALEL
2007-08-08 : GÜNVURMA
2007-08-07 : SALON
2007-08-04 : HÖRMƏT(sizlik)
2007-07-31 : TELEFON ZƏNGİ
2007-07-28 : QUDUZLUQ
2007-07-26 : BU DA 17 YAŞ...
2007-07-17 : BİLİRSƏNMİ?
2007-07-11 : BAŞAĞRISI
2007-07-04 : MƏNİ TANIMADIN?
2007-07-03 : SERİAL
2007-06-12 : "DEPUTAT OTAĞI"
2007-06-09 : ÖRKƏN
2007-05-25 : QARAVƏLLİ
2007-05-20 : AXSAYAN YERİMİZ
2007-05-05 : MUSA YAQUB -70
2007-05-01 : KƏNDİR
2007-04-20 : ŞƏKİL
2007-04-14 : STRESS
2006-12-08 : YUXU
2006-10-14 : GÜNAH
2006-10-10 : LAZIM GƏLSƏ...
SON XƏBƏRLƏR
2018-01-20
2018-01-19


VİDEO



ƏDALƏT BU GÜN
Redaktor seçimi
FOTOREPORTAJ
GÜNÜN SİTATI
SORĞU
Təbii qaz limitini keçmisinizmi?

Hə (75%)
Yox (25%)

ÇOX OXUNAN
GÜNÜN LƏTİFƏSİ
Mollaya xəbər verirlər ki, qayınanasını su aparıb. Molla gəlib girir çaya, başlayır su yuxarı axtara-axtara getməyə. Görənlər soruşurlar ki:
- Ay Molla, bu necə axtarmaqdı? Cənazə su axan tərəfə gedər, ya yuxarı dırmaşar?
Molla deyir:
- Siz onu tanımırsınız. O, elə bir tərs adam idi ki, hökmən yuxarı gedib. Sizin işiniz olmasın, mən bu saat onu tapacağam.




digər lətifələr
ARXİV
FACEBOOK