SON DƏQİQƏ:

"O SÖZƏCƏN..."

  16111   |  
Şriftin ölçüsü  

Fikirlərimi özünə çəkən kitab barəsində isti-isti dediyim söz

Adətən mənə təqdim olunan kitabları öncə yazı stolumun üstündə saxlayıram. Və yazı stolumun üzərində qalan o kitabla hər gün "göz-gözə" gəlirik. Bir-birimizə kənardan nəzər yetirib sanki tanışlığa bir bəhanə, bir səbəb axtarırıq. Və bu qarşılıqlı müşahidələr o vaxtadək davam edir ki, onda ürəyin, ağlın hökmüylə əl kitaba tərəf uzanır, kitab da, təbii ki, ələ tərəf gəlir. Bax, onda hiss edirəm ki, bu kitab məni özünə tərəf çəkdi. Deməli, bunu oxumaq lazımdır. Onunla həmsöhbət olmaq, onu doğma, ən əziz müsafir kimi yuxarı başa keçirmək gərəkdi. Amma...

Burda bir "əmma" var. Bu da ondan ibarətdir ki, hərdən yanlışlıq da olur. Necə deyərlər, bu anlaşma elə ilk cümlədən, ilk misradan pozulur. Yəni aldadıcı görüntü sabun köpüyü kimi tezcə əriyib gedir. Bax, belə bir adətlə yanaşıram kitablara. Doğrudur, özümün iç dünyamın müəllifləri var, ruh doğmalarım var. Onların kitabıyla az qala o kitabdakı misralar, cümlələr dünyaya gələn andan təmasım olub. Ona görə də həmin o yazı masamın üstündəki gözləmə müddəti ruhumun müəlliflərinə aid deyil. Bunu sözgəlişi yazıram və indi başlayıram nə vaxtdan, yəni yanvar ayının 23-dən məni gözləyən kitabla söhbətə. Kitabın bir qəribə adı var:

- O SÖZƏCƏN...

Mən də elə sözdən başlayıb yol gedirəm o sözəcən. Elə getdiym yol boyu da öyrənmək istəyirəm görüm mən kiməm, nəçiyəm və ümumiyyətlə, bu kimliyi necə əldə etmişəm. Sual qəliz olsa da, əlimdəki kitabda onun, yəni sualın ipucunu oxuyuram.

Bəlkə bilirsiniz hardadı... bəlkə,

O qoyub gəldiyim yerdədi bəlkə.

Şahnaz gizləndiyi sirdədi bəlkə?..

Yaman nigaranam onun sarıdan...

Həqiqətən mən də nigaranam. Həm qovulduğum yerlərdən, həm də Şahnaz Şahinin dediyi gizlənən sirlərin yozumundan. Birinciyə təkbaşına qayıdışım ancaq ruh vasitəsilə ola bilər. İkinciyə isə yenə kitabın müəllifinin özü hardasa körpü sala bilər. Və mən də o körpüyə üz tutmaq üçün sənə deməyə məcburam.


Burax, burax əlimi

İcazə ver qoy gedim.

Bir də qovuşacaqmı,

Yollar...

haradan bilim.

Bax, sən əlini buraxsan, mən o körpüyə çıxıb keçib getdiyim anda görəcəm ki, bir az tələsmişəm. Əlini əlimdən üzməkdə namərdliyə yol vermişəm. Axı, o əlsiz mənim əlim təkcə havada qalmır, həm də havasız qalır. Və mən etiraf etməyə məcbur oluram və deyirəm...

Əlim çatmadı sənə,

Qaldıq hərəmiz dünyanın

bir üzündə

Sən günəş zərrəsində

Mən külə

k səsində

... Gözlərimi yumub

Gözlərindən öpmüşdüm,

yadındamı?

Bax, dodaqlarım hələ də

duz dadır.

Vərəqləri çevirirəm. Vərəqləri çevirdikcə hələ də etdiyim etirafdan qurtula bilmirəm. Elə bil ki, o etiraf hələ hər şey deyil. Onun hər şey olması üçün yenidən doğulmaq, yenidən bu sevgini yaşamaq, yenidən əlini əllərimlə sinəmə sıxmaq gərəkdi mənə. Bəlkə onda etirafın təsir gücü özünü göstərə bildi. Yoxsa...

Keçdiyim dağ başı, sıldırım qaya

Ağac kölgəsində əks olacağam.

Təkrar gələcəyəm mən yer üzünə,

Şahnaz, sənin üçün doğulacağam.

- demək haqqını qazanmış olacam. Axı, hər müəllifin öz etirafı olduğu kimi, hər oxucunun da öz etirafı var. Bax, bu nöqtədə mən oxucu kimi etirafımı edirəm. Və əminliklə deyirəm ki, hər şeyi yenidən başlamaq, əllərinə, ürəyinə sahib olmaq, sinənə sığınmaq üçün yenidən doğulmaq lazımdır. Bu doğuluş bir az da əfv olunmaq deməkdir sevgilərin, sevənlərin önündə.


"O sözəcən" şeirlər kitabı vərəqlənib səhifələri çevrildikcə mənim söz yaddaşım özü-özündə təzələnir, cilalanır. Və mən açıq şəkildə hiss edirəm ki, bu dünyada, daha doğrusu, söz dünyasında nə az, nə çox, üst-üstə 45 ilə yaxın sərf etdiyim ömrümün müəyyən bir anlamı var.

Çünki bu ömür sözlə baş-başa qalıbdı. Ona görə də fikirlər üst-üstə düşür, duyğular, hisslər təzələnir və mənə elə gəlir ki, bu misraların müəllifi həm də mənəm. Çünki...

... Mən,

səni sən

sevdiyim qədər sevdim...

... özün söyləmişdin

sevgi də artıq

olanda ziyandı...

dərd eləmədim...

hamı bir deyil axı...

bunun dəlisi var...

dolusu var...

yalanı var,

doğrusu...

lap oğrusu var...

... Nə yaxşı

sən sevdiyin qədər

sevdim səni...

... nə az, nə çox...

Bax, bir hissəsini təqdim etdiyim bu şeirdə mənə elə gəlir ki, sözün səpələnməsi fikri tam ifadə olunmasına xidmət edib. Və müəllif də həzin bir pıçıltıyla mənim səni nə qədər sevdiyimi yox, sənin özün-özünü nə qədər sevdiyini mənə sevgi etalonu etdiyini qələmə alıbdı. İlk baxışda bu, bir az qəribə görünə bilər.

Amma sözün qatlarına varanda aydın olur ki, Şahnaz Şahin sözlə oynamayıb, əylənməyib. Duyğuları, hissləri o oynaq sözlərin ahəngində ürəyə, ağla hopa biləcək şəkildə ifadə edib. Mən bir az da sadə şəkildə demək istəyirəm ki, artıq bu şeirdə sevginin təzə bir formada ifadəsi üzə çıxıb. Bu tapıntı da Şahnaz Şahinə məxsusdur.

Açığını deyim ki, imzasını öncədən tanıdığım şairənin sözlə, duyğularla bu qədər rahat əylənməsi məni çox sevindirdi. On görə də kitabın demək olar ki, hər bir vərəqində yeni bir ifadə formasının, yeni bir deyim tərzinin şahidi olmaq mənə bir oxucu kimi xoş oldu. Və darıxmağa getməkdən tutmuş, sənin kimi üşüməyə qədər hər şey oxucu ovqatında bir şimşək kimi çaxdı. Elə həmin o xoş auranın da içərisində düşündüm ki, yenicə işıq üzü görmüş bu kitabdan müvəqqəti də olsa ayrılmaq məqamı da var və o vaxt da gəlib çatır. Elə bu qənaətin özünü də mənə Şahnaz Şahin pıçıldadı. Dedi ki:

... Ayrılığın da vaxtı var

amma...

Həmişə vaxtsız olur

ayrılıqlar...

Atalı-analısı...

Sevdiyi, sevmədiyi kəsi...

Yetimi, kimsəsizi olur

eynən adamların özü kimi

Ayrılıq ən əvvəl

Fikirdə doğulur.

Böyüyür...

Bax, mən də ilk təəssüratımdan beləcə özümü toparlayıb ayrılıram gedəcəyim "O sözəcən" olan yerə məni aparan kitabdan. Müəllifə isə demək istəyirəm ki, "uğurlar olsun sizə, O Sözəcən!"



Dosta Göndər :

  

SON XƏBƏRLƏR

2020-09-28

Video

Yazarlar

MARAQLI

DÜNYA

ƏDALƏT BU GÜN
September: 1 03 5, 6, 10, 12, 15, 17, 19, 22,

Redaktor seçimi

FOTOREPORTAJ

GÜNÜN SİTATI

SORĞU

Ramiz Mehdiyev istefa versin?

ÇOX OXUNAN

GÜNÜN LƏTİFƏSİ

Erməni  Aşotla  gürcü Vano almanlardan  qaçıb gizlənirlər.  Hərəsi  bir quyuya girir.  Almanlar  Aşotu  tapırlar,  əsir  götürüb  aparırlar.  Aşot  Vanonun  gizləndiyi   quyunun  yanından keçəndə  deyir:

- Vano, çıx, bizi tapdılar.

ARXİV

TƏQVİM

FACEBOOK