viagra sipariş viagra satış viagra fiyatları viagra fiyatı time4bets kaçak bahis canlı bahis güvenilir bahis siteleri hacklink Takipçi satın al İnstagram takipçi Twitter takipçi Takipçi satın al İnstagram takipçi Twitter takipçi Adalet.az | DON JUAN Adalet.az | DON JUAN Adalet.az | Ədalət -
ANA SƏHİFƏ / YAZARLAR

DON JUAN

Olmuşlar və olacaqlar barəsində hekayəvari

22266    |   2012-06-23 08:37
Şriftin ölçüsü:
A+ Böyütmək
A+ Balacalaşdır

Üz-üzə, göz-gözə əyləşmişdilər. Heç biri danışmırdı. Elə bil heç nəfəs də almırdılar. Sadəcə gözləri bir-birinə elə tuşlanmışdı ki, elə bil bir cüt göz eyni nöqtəyə baxırdı bir-birinin içərisindən. Və ilk dəfə idi ki, ətrafdakı sükut onları üşüdürdü. Bu "üşütmə" oğlana nə isə deyirdi, nə isə xatırladırdı.
   
   Ancaq o, gözünü qızın gözlərindən çəkmir, bəlkə də çəkmək istəmirdi. Əgər gözlərini onun gözlərindən çəkə bilsəydi, onda o, nəyisə xatırlayacaqdı. Hələlikdə onun buna gücü çatmırdı. Sadəcə beynində, ürəyində uzun illər öncə yazdığı misralar var-gəl edirdi. O misraların addım səsi ona o qədər doğma, o qədər şirin gəlirdi ki, istəyirdi bu səsi onunla göz-gözə oturub, onunla eyni gözdən, eyni nöqtədən baxan bu qız da eşitsin:
   
   
   
   Gözlərini gözlərimdən gizləmə,
   
   Gözətçidi gözlərinə gözlərim...
   
   Gözlərimdən gəzəntəlik gözləmə,
   
   Gözündədi gəzdirdiyim gözlərim...
   
   
   
   ... Şeirin ilk bəndi bu məqama yaman çox doğma idi. Elə bil bu məqamı ifadə edirdi və o da bu məqamın içində gözlərini gözlərdən çəkmir, hətta bir az şıltaqlıq, bir az israr nümayiş etdirən inadcıl bir şəkildə bu gözləri oxumağa çalışırdı. İlahi, nələr yazılmışdı o gözlərdə? İlahi, nələr yox idi o gözlərdə? İlahi, bütün bunlar o gözlərə necə sığmışdı? Axı ölçüsünə diqqət yetirəndə az qala uşaq gözlərini xatırladan və həmişə də nəzərlərdən yayınmağa, diqqəti çəkməməyə çalışan bu gözlər o qədər sualı, o qədər sözü, o qədər ifadəni özündə sığışdıra bilməzdi...
   
   ...Yenə suallar, yenə dolaşıq fikirlər və yenə lal sükut. Buna bir əlac tapılmalıdı, bu suallar cavablandırılmalıdı. Bu gözlər o sual yükündən, o qəm yükündən qurtulmalı idi. Bunu da yalnız o edə bilərdi, özünün cavablarıyla, özünün səmimiyyətiylə və bir də özünün hesab etdiyi o gözlərin inamıyla...
   
   Heç kim sükutu pozmaq istəmirdi. Sanki birinci olmaq, ilk addımı atmaq imtahan kimi bir məqamı yaşamaq idi. Adətən ən hazırlıqlı tələbə də imtahan öncəsi bir təlaş, bir narahatçılıq yaşayır. Bax, onların ikisi də bu an həmin o imtahan xofunun içərisində idilər. Sükutu da bu qədər uzatmaq və uzanan sükutu əzaba çevirmək də olmazdı. Elə bil öz-özüylə danışır. Özü də gəldiyi nəticəyə görə ilk dillənən də o oldu:
   
   - Canım, nə olub, nə baş verib? Niyə bu qədər əsəbi, bu qədər soyuq, bu qədər küskünsən? Mənə rəhmin gəlmirsə, özünə rəhm et. Məni düşünmürsənsə, özünü düşün. Axı ortada hansısa bir səbəb, bir günah görmürəm. Bilirsən ki, mən günahım olanda etiraf etməyə, üzr istəməyə heç vaxt sıxılmamışam. Bunu əyilmək, alçalmaq saymamışam. Əksinə, özüm səndən öncə, hətta sənin bilmədiyin, duymadığın günahımı da qarşında dilə gətirmişəm. Bəs indi nə olub? Niyə dillənmirsən?
   
   - Heç nə olmayıb. Sadəcə, bir az ağrıyıram. İçimdə bir sıxıntı var...
   
   O elə cavab verdi, elə danışdı ki, sanki kimsə onu buna məcbur edirdi. Aşkarca hiss olunurdu ki, o, danışmır, içinin, gözlərinin suallarını gizlədir və bu soyuq səsi ilə oğlanı bir növ "yola verməyə" çalışır. Amma oğlan onun səsinin istisini də, sözünün mənalarını da zaman-zaman canına, qanına hopdurduğundan indiki münasibəti, indi eşitdiyi buz kimi səsi, bütövlükdə bir neçə kəlmədən ibarət olan cavabı qəbul edə bilməzdi. Çünki bu cavab da, onun deyiliş tərzi də tamam yad idi. Ona görə də əvvəlki səmimiyyətlə, əvvəlki titrəyən səslə kövrəldiyini büruzə verməməyə çalışaraq yenə əlini onun üzünə toxundurub:
   
   - Canım, düzünü de, indi mənimlə danışan sən deyilsən, kimsə tamam başqa bir adamdı. Odur ki, özün danış, özün de görüm nə baş verib? Yenə deyirəm, günahım varsa, qarşında diz çöküb üzr istəməyə hazıram.
   
   - Nə deyim ki, heç nə olmayıb. Bir az ağrıyıram və bir də sən nəyə görə üzr istəməlisən? Nə günahın var ki?
   
   Bu dolaşıq və anlaşılmaz sözlərin içərisindən nə isə tapmaq istəyən oğlan bir az da çaşqın duruma düşdü. Çünki onun əvvəlki sözlərini təkrar etməsi, sonra isə "Nə günahın var ki? Niyə üzr istəməlisən?" deməsi əslində nəyə isə işarə idi. O, bu işarəni tapmalı idi, bu ip ucundan tutmalı idi... Ancaq o nə qədər düşünsə də, son hadisələri, görüşləri, söhbətləri xatırlamağa çalışsa da, heç nə ortaya çıxara bilmirdi. İnciməli, küsməli səbəb yox idi arada. Ancaq... nə isə olmuşdu. Axı nə?
   
   - Canım, mən heç nə xatırlamıram. Dediklərin, etdiklərin hamısı göz qarşısındadı. Nə olar, nə özünə, nə də mənə zülm etmə, ürəyindəkiləri aç, de. Bəlkə doğrudan da mən nə isə etmişəm, hansısa günaha batmışam. Çox xahiş edirəm, danış. Vallah, günahım varsa, qarşında diz çökəcəm...
   
   Oğlan bu sözləri deyə-deyə oturduğu yerdəcə diz çökdü. Bu gözlənilməz hərəkət qızı sanki diksindirdi. Dərhal ayağa qalxıb oğlanın əllərindən tutdu, onu yerdən qaldırmağa çalışdı. Oğlan isə artıq ilk təsiredici uğurundan bir az da ürəklənib qalxmamağa, qızın onunla bərabər diz çökməsinə üstünlük verdi. Oğlanın qalxmadığını görən, daha doğrusu, onu yerdən qaldırmağa gücü çatmayan qız məcbur olub özü də diz çökdü. İndi hər ikisi diz çökmüşdü və hər ikisini də diz çökdürən yalnız saf, təmiz bir məhəbbət idi. Onu etiraf etmək elə bu diz çökməyin bir göstəricisi, bir nümunəsi idi.
   
   İstər-istəməz bu yerdə onun qıza göndərdiyi sonuncu şeiri yada düşür:
   
   
   
   Sonuncu nəğmədi, sonuncu mesaj,
   
   Açıb yaddaş kartın bax, gözdən keçir...
   
   Mənim taleyimin məhkəmə hökmü-
   
   Sənin deyəcəyin bir sözdən keçir!
   
   
   
   Köhnə dəyirmandı zaman deyilən,
   
   Dənlə bir üyünür saman deyilən...
   
   Haqqında yaxşıya yaman deyilən-
   
   Sonda bir körpüdən, bir izdən keçir...
   
   
   
   Ha daşı min yerə dağı, dərəni,
   
   Yuyulan görərsən yenə bərəni...
   
   Gözünün önünə alsan Kərəmi-
   
   Bilərsən bu eşq də o közdən keçir...
   
   
   
   ***
   
   Hər ikisi diz çökmüşdü. Və hər ikisini də diz çökdürən Tanrının onların qəlbinə, onların ruhuna hakim etdiyi məhəbbət idi. Bu hakimin hökmündən çıxmaq mümkünsüz idi. Çünki bu hökm Tanrıdan gəlmişdi. Tanrının yazdığını bəndə poza bilməzdi. Odur ki, diz çökmüş Tanrının bu iki bəndəsi yenə sükuta daldı... yenə diz çökmüş vəziyyətdə gözlərini bir-birinin gözünə sancdı... nəfəsini bir-birinin nəfəsinə qatdı... sözsüz-səssiz...
   
   - Canım, nə olar de də... De də nə olub, nə baş verib? Niyə küsmüsən? Niyə incimisən? Niyə özünə də, mənə də zülm edirsən? Axı belə insafsızlıq olmaz. Axı biz Tanrının verdiyi sevginin günahına bata bilmərik...
   
   - Özün bilirsən nə baş verib... Yaxşı bilirsən. Ancaq etiraf etməyə gücün çatmır. Bax, budur məni incidən. Axı əvvəldən biz şərt kəsdik, söz verdik ki, bir-birimizə yalan deməyəcəyik. Sən sözünə əməl etmədin...
   
   Bu sözlər güllə kimi açıldı... bomba kimi partladı. dünya gözlərində qaraldı... həyat bir göz qırpımı oldu. Hər şey, hətta qarşısında diz çökmüş sevgilisi də ona çox-çox uzaq göründü və özü də hiss etmədən səsinin tonunu qaldırdı:
   
   - Sən nə danışırsan? Mən sənə nə vaxt yalan demişəm? Ümumiyyətlə, mən sənə yalan deyə bilərəmmi? Axı bu mümkün olan iş deyil.
   
   - Yaxşı fikirləş, onda xatırlayarsan.
   
   - Yox, mən heç nə xatırlamıram. Sən yadıma sal. Tez ol de, ürəyim partladı.
   
   - Mən sənə ilk tanışlığımızda bir söz dedim. Yadındadı o söz?
   
   - Yox, xatırlaya bilmirəm. Hansı sözü deyirsən?
   
   - Don Juan...
   
   Elə bil oğlanın bədənindən cərəyan keçdi. Az qaldı nəfəsi kəsilsin. Təkcə səsi yox, bütün vücudu titrəmə içərisində idi. Çünki bu irad, bu xatırlama yerinə düşmürdü. Ən azı ona görə ki, Tanrı onları qarşılaşdırandan sonra o kiməsə dönüb baxmamışdı. Kiminsə barəsində fikirləşməmişdi, kiməsə bir kəlmə də olsun deməmişdi. Ona görə də qızın xatırlaması, özü də ittiham kimi səslənən xatırlaması ona güllə kimi dəymişdi:
   
   - O sözü xatırlayıram. Amma o sözün səninlə əhd-peyman bağladığımız gündən sonrakı həyatıma heç bir dəxli yoxdur. Bunun üçün hər bir şeyə and içməyə hazıram. Ən müqəddəs andım sənin adındı. Bu ada da and içirəm...
   
   - And içmə, özüm gözlərimlə gördüm...
   
   - Harda gördün?
   
   - Qəzet köşkünün yanında...
   
   Oğlan bir anlıq fikrə getdi. Sonra dəli kimi gülməyə başladı. Elə gülürdü ki, bütün bədəni uçunurdu. Nə qədər istəyirdi gülüşünə ara versin, özünü ələ alsın, bacarmırdı. Nəhayət, gülməkdən yaşarmış gözlərini silib səsi, dili-dodağı əsə-əsə dedi:
   
   - Canım, yanılırsan. Mən artıq hər şeyə son qoymuşam. O qəzet köşkündə işləyən qız da artıq mənim üçün yoxdur. Sadəcə mən həmin köşkün yanındakı çörək sexindən təndir çörəyi alırdım. Təsadüfdən həmin küçəni keçəndə təndir çörəyinin qoxusu vurdu məni. Özümü saxlaya bilməyib təndirxanaya üz tutdum. Ordan iki çörək aldım. Əgər gözlərinlə görübsənsə, onda əlimdəki çörəkləri də yəqin görmüsən. Və bir də bu şəhərdə mənim dünənim, keçmişim olub. Əgər mən o keçmişi, o dünəni səndən gizləməmişəmsə, onda niyə ürəyində boş yer saxlayırsan? Axı mən dünənimlə qarşılaşanda ona laqeydlik göstərirəmsə sənə bəs etmir? Bir də dünəni kəsib atmaq mümkün deyil axı. Əgər mümkündüsə, yolu, variantı varsa, özün de. İstəyirsən çıxıb gedək bu şəhərdən?..
   
   - Yox, mən heç nə istəmirəm. Sadəcə gerçəyi, həqiqəti bilmək istəyirəm. Əgər dünənindən ayrıla bilmirsənsə, səni zorla tutub saxlamıram, gedə bilərsən. Lap istəsən biz tanış kimi, dost kimi də qala bilərik. Amma mən sevgimin ələ salınmasını, alçaldılmasını qəbul edə bilmərəm. Seçimi özün et. Ya bizim sevgimiz, ya sənin dünənin?..
   
   Ədalətsiz və qəti bir qərar. Cavab vermək də çətin, dözmək də. Oğlan elə bir duruma düşmüşdü ki, onu bu vəziyyətdən Tanrının verdiyi sevgidən başqa heç nə çıxara bilməzdi...
   
   - Mən heç nə deməyəcəm. Tanrı hər şeyin şahididi. And olsun Allaha, and olsun sevimizə və sənin adına ki, mənim dünənimlə heç bir əlaqəm yoxdur. Mən neyləyim ki, ürəyimi açıb göstərə bilmirəm, onu çıxarıb ortaya qoymağı bacarmıram. Əgər ürəyimi açıb ortaya qoya bilsəydim, orda səndən başqa kimsənin olmadığını özün görərədin. Orda sənin adından başqa bir ad yoxdu...orda sənin sevgindən başqa özgə bir sevgi yoxdu. Mənim ürəyim də sənsən, canm da sənsən, özüm də sənsən...
   
   Oğlan danışırdı. Səsi də, özü də qızın gözləri qarşısında haldan-hala düşürdü. Gah qeybə çəkilirdi, gah da təzədən bu dünyaya dönürdü. Bu, təsəvvür edilməsi mümkün olmayan, heç seriallarda da canlandırılmayan mənzərə deyəsən yavaş-yavaş qızı inandırırdı. Çünki oğlan gözlərini ondan gizlətmirdi, sözü gözlərinin içinə deyirdi... əlini əlindən çəkmirdi. Özündən asılı olmadan qızın barmaqları onun ovcunun içərisində sıxılırdı. Nəfəsi az qala kəsilirdi... Bütün bunlar oyun ola bilməzdi... bütün bunlar yalan ola bilməzdi.
   
   Bax, bu mənzərə hardansa qəflətən doğan günəş kimi bir işığa çevrilir və yavaş-yavaş onların hər ikisini bürüyürdü. Elə bir işığa ki, ondan gizlənmək mümkün deyildi:
   
   
   
   əlim yarpaq kimi açıq
   
   gün işığı tutmaq istəyir...
   
   ürəyim tək bircə qaşıq-
   
   tər hava udmaq istəyir...
   
   
   
   gözüm bir cığıra düşür
   
   çalaya, çuxura düşür
   
   həmişə axıra düşür-
   
   izinə çatmaq istəyir...
   
   
   
   xəyalım deyir dəniz çək
   
   sözümə baxmır bu ürək
   
   nədənsə yorğun gəmi tək -
   
   qoynunda batmaq istəyir...
   
   
   
   Heç biri danışmırdı və bu misralar sadəcə hər ikisinin ürəyində təkrarlanırdı. Çünki onlardan biri dəniz, biri gəmi... biri nəfəs, biri ürək... biri işıq, biri ona can atan həyat arzulu varlıq idi. Bu qoşalıq yalnız birlikdə olmalı, birlikdə yaşamalı, şeirdə də deyildiyi kimi, bir-birinin qoynunda qərq olmalı idi...


YAZARIN ARXİVİ

2018-11-18 : DOYMUŞ MƏHLUL
2018-10-23 : YARIMÇIQ MƏKTUB
2018-09-21 : ÜMİD KƏNDİRİ
2018-09-14 : ÖMÜR YARPAQLARI
2018-09-08 : ŞUNURLULAR
2018-09-06 : Təzyiq yazısı
2018-09-05 : AYLI BİR GECƏ
2018-07-31 : HAVALI YAZI
2018-02-01 : "O SÖZƏCƏN..."
2017-12-15 : İLĞIM
2017-11-27 : «QABİL»
2017-11-24 : VAXT GÜNAHKARI
2017-09-27 : "BAYILDAN BAYIRA"
2017-08-29 : KİŞİ TİTULU
2017-08-11 : OVQAT YARADAN…
2017-07-29 : İSTƏK...
2017-07-28 : SÖZ HEYKƏLİ
2017-07-25 : BU DA 27–di!
2017-07-14 : "QALIN" ADAMLAR
2017-06-09 : GÜNAHIM NƏDİ?
2017-06-06 : "SNAYPER QIZ"
2017-05-26 : HAVADAKI ADAM
2017-05-05 : BAKI KÖÇKÜNÜ
2017-03-31 : SOY… QIRIM…
2017-03-01 : MÜŞFİQ TUFANI
2017-02-14 : "YADA DÜŞDÜ"
2017-02-10 : ÖMÜR QIRIQLARI
2017-02-03 : YAŞ HƏDDİ
2017-01-27 : NEKROLOQ
2017-01-19 : BİTMƏYƏN AĞRI
2017-01-06 : SON XƏBƏRDARLIQ
2016-12-16 : ALLAHIN İŞİ
2016-09-09 : BİR HECALI SÖZ
2016-08-13 : MƏKTUB
2016-08-12 : HAVA
2016-08-12 : MƏKTUB…
2016-07-01 : CƏNAB NAZİR
2016-06-17 : ÜMİD KƏNDİRİ
2016-04-29 : NİŞANÇI
2016-04-09 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-04-08 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-03-11 : MART OVQATI
2015-12-19 : MÜQƏDDƏS AMAL
2015-12-12 : YANIQ SƏS
2015-11-13 : Tofiq Abdinlə
2015-11-13 : ÜZ SUYU
2015-10-31 : SEÇİM ANI…
2015-09-12 : İNSANLIQ
2015-08-27 : YADDAŞ YAZISI
2015-08-19 : "AZƏRBAYCAN"
2015-07-10 : İLĞIM
2015-06-18 : DOST GEDİB…
2015-06-17 : "SAAT SƏSİ"
2015-05-06 : "AZƏRBAYCAN"
2015-04-22 : "YADA DÜŞDÜ"
2015-03-18 : "ADİ QƏŞƏM"
2015-02-28 : HAVALANMIŞ ADAM
2015-02-14 : SENSASİYA
2015-02-12 : BACI DOST OLARSA
2015-02-07 : YARPIZ SÖHBƏTİ
2015-01-16 : YAŞAYAN RUH
2015-01-10 : XAŞ + XAŞ
2015-01-09 : "QƏLƏM SƏSİ"
2014-12-27 : SAXTA BABA
2014-12-26 : SAXTA BABA
2014-12-20 : ŞUNURLU ADAMLAR
2014-12-16 : ELNURUN KİTABI
2014-12-11 : RUH ADAMI
2014-11-29 : NAXIŞLI ADAM
2014-11-20 : HƏYATIMDAKI ADAM
2014-11-15 : DİQQƏT TALONU
2014-11-14 : "QUM SAATI"
2014-11-12 : STATUS - KVO
2014-11-08 : BİR ƏTƏK DAŞ
2014-11-04 : PAMBIQLI QULAQLAR
2014-10-29 : "ƏDƏBİ HƏYAT"
2014-10-11 : AŞ QARASI
2014-10-04 : ZİNDAN UŞAQLARI
2014-09-03 : "YADA DÜŞDÜ"
2014-08-23 : İÇİMDƏKİ TOY
2014-07-18 : Kimsə yoxdu...
2014-07-05 : KİŞİ
2014-06-21 : ÜZ SUYU
2014-06-14 : TANISAM UTANACAQ
2014-05-24 : DİŞ ÇÖPÜ
2014-04-26 : QURU ADAM
2014-03-20 : İynə boyu yazı
2014-03-15 : LƏNƏTLƏNMİŞ
2014-01-25 : ÖZGƏ PALTARI
2013-12-21 : İSİNİŞMƏ...
2013-11-09 : QANADLI GÜNLƏR
2013-07-27 : DOST GEDİB...
2013-07-20 : PALAZA BÜRÜN...
2013-07-13 : YARIMÇIQ YAZI...
2013-05-08 : RUHUMUZUN ÜNVANI
2013-05-04 : "MAYOVKASIZ" MAY
2013-01-19 : DİRƏDÖYMƏ...
2012-12-20 : ATILAN İLK ADDIM
2012-12-08 : ÖGEY ANA
2012-12-07 : ŞAD XƏBƏR:
2012-11-27 : CANLI TARİX
2012-11-24 : SƏNSİZ
2012-11-16 : ÜMİD VERMƏK
2012-11-14 : SƏNSİZ
2012-10-13 : "BİZİM DÜNYA"
2012-08-18 : ADSIZ GÜNAHLAR
2012-06-23 : DON JUAN
2012-06-15 : ONDAN HAMIYA
2012-06-14 : RÜSTƏM KAMAL
2012-02-25 : DOLABDAKI ÜRƏK
2012-02-04 : BİR QIŞ NAĞILI
2012-01-07 : DİQQƏT QITLIĞI
2011-12-31 : SOVQAT
2011-12-17 : NƏFƏSLİK...
2011-11-12 : DOLAB
2011-08-27 : BİR SEVGİ DRAMI
2011-07-22 : SÖZÜN GÜNÜ
2011-07-16 : SİRLİ ZƏNG
2011-07-02 : İLİN YARISI
2011-06-11 : GÖRÜŞ YERİ
2011-05-28 : KÜT BIÇAQ
2011-04-30 : SATILIR
2011-04-23 : QAÇIRILAN QIZ
2011-04-16 : TƏNHA KİŞİ
2011-04-09 : GÖYDƏNDÜŞMƏ
2011-03-19 : AYDINLIQ
2011-03-15 : FRANSIZCA
2011-02-23 : 55-ə ÇATMADIN
2011-02-19 : Bu da bir il
2011-01-29 : GÖZMUNCUĞU
2011-01-22 : HƏYATIN BİR ANI
2011-01-08 : BAŞLANĞIC
2010-12-31 : BU DA İLİN SONU
2010-12-25 : CAN AĞRISI
2010-11-06 : SEÇİLƏN
2010-10-30 : YARALI DURNA
2010-09-18 : PƏRAKƏNDƏ YAZI
2010-07-31 : Axtarış
2010-07-02 : ÜMİD SORAĞINDA
2010-05-01 : DÜYÜNÇƏ
2010-04-17 : CƏRRAH BIÇAĞI
2010-02-20 : DÖZÜM MƏQAMI
2010-01-30 : AYRILIQ ANI
2010-01-16 : SEÇİM ANI
2009-12-12 : SÜKUTLA SÖHBƏT
2009-11-27 : BƏRAƏT KAĞIZI
2009-11-21 : KÖLGƏLƏR...
2009-10-31 : YARPAQ TÖKÜMÜ
2009-10-10 : CAVABSIZ SUALLAR
2009-09-12 : BİR AN
2009-08-22 : HƏFTƏMİN ACISI
2009-06-20 : XOCALI TOYU
2009-06-06 : UZUN BİR GÜN...
2009-05-23 : VAXTINDA
2009-05-02 : AĞLAYAN BULUDLAR
2009-03-14 : "BƏXTƏVƏRLİK"
2009-03-07 : ANAMA MƏKTUB...
2009-02-28 : ADİ RİYAZİYYAT
2009-01-31 : CAN AĞRISI
2009-01-24 : "ƏZABSIZ ANLAR
2009-01-10 : BƏHANƏ
2008-12-31 : Bazarlıq
2008-12-13 : DƏLİ ADAM
2008-12-06 : FAYDASIZ QAZINTI
2008-11-22 : PULUN VAR?
2008-11-15 : QALXANIN ENMƏSİ
2008-10-18 : ÖMRÜN BİR ANI
2008-10-11 : PAYIZ YAĞIŞLARI
2008-09-28 : MƏKTUBLAŞMA
2008-09-06 : QAYNAR QAZAN
2008-08-30 : ERA
2008-08-23 : OVCUMDA YANAN OD
2008-08-02 : QARIŞIQ YAZI
2008-07-12 : QƏFLƏT YUXUSU
2008-06-28 : ƏRKƏSÖYÜN
2008-06-07 : BAŞ AĞRISI
2008-05-17 : QURUMUŞ GÜLLƏR
2008-04-19 : DAŞ
2008-03-20 : ATHAAT
2008-02-02 : PASİBAN
2008-01-12 : AMERİKA AYISI
2007-12-06 : XƏBƏRDARLIQ
2007-11-24 : QALMAQAL
2007-11-23 : ÇÖKHAÇÖK
2007-11-22 : QIZDIRICI...
2007-11-03 : QOYUN BƏXTİ...
2007-10-27 : AŞİQLİK
2007-10-24 : XƏCALƏT
2007-10-19 : PAYIZ NOTLARI
2007-10-10 : BASARAT
2007-10-06 : ƏBƏDİ ÜNVAN
2007-10-06 : PERSONAJ
2007-10-05 : ÜÇ PÖHRƏ
2007-10-04 : HADİSƏ
2007-10-03 : HAVA
2007-10-02 : ÜZƏRLİK
2007-09-22 : HÖKM
2007-09-15 : VAHİMƏ
2007-09-01 : İNSTİNKT
2007-08-28 : NİYƏ ÖLDÜ?..
2007-08-15 : GÜNAH
2007-08-11 : PARALEL
2007-08-08 : GÜNVURMA
2007-08-07 : SALON
2007-08-04 : HÖRMƏT(sizlik)
2007-07-31 : TELEFON ZƏNGİ
2007-07-28 : QUDUZLUQ
2007-07-26 : BU DA 17 YAŞ...
2007-07-17 : BİLİRSƏNMİ?
2007-07-11 : BAŞAĞRISI
2007-07-04 : MƏNİ TANIMADIN?
2007-07-03 : SERİAL
2007-06-12 : "DEPUTAT OTAĞI"
SON XƏBƏRLƏR
2019-07-22
2019-07-19
2019-07-18


VİDEO



ƏDALƏT BU GÜN
Redaktor seçimi
FOTOREPORTAJ
GÜNÜN SİTATI
SORĞU
Yay tətilini harada keçirəcəksiniz?

Evdə (76.85%)
İşdə (23.15%)

ÇOX OXUNAN
GÜNÜN LƏTİFƏSİ

İki kişi restoranda oturublar. Yanlarında ofisiant keçir. Biri ona qışqırır:

- İki pivə xahiş edirəm!

İkincisi əlavə edir:

- Təmiz bakalda olsun xahiş edirəm!

Bir neçə dəqiqədən sonra ofisiant əlində iki bakal pivə gəlir və soruşur:

- Təmiz bakalda kim istəmişdi?





digər lətifələr
ARXİV
FACEBOOK