hacklink Adalet.az | TƏK AĞACIN NAĞILI Adalet.az | TƏK AĞACIN NAĞILI Adalet.az | Ədalət -
ANA SƏHİFƏ / YAZARLAR

TƏK AĞACIN NAĞILI

Üzü-üzə oturmaq imkanı

28856    |   2010-11-13 04:48
Şriftin ölçüsü:
A+ Böyütmək
A+ Balacalaşdır

Təklik əslində insana, insanın düşüncəsinə daha çox uyğun gələn, onun daxili parametrləri ilə uzlaşan bir cəhətdi. Yəni bir qism insan təkliyin ölüsüdü, dəlisidi, onun üçün sino gedir. Başqa bir insan isə təklikdən bezir, ondan qaçır, ondan qorxur, ondan vahimələnirg Deməli, hər iki halda bu təklik insanla üz-üzədi, həm yaxşı mənada, həm də mənfi çalarlarda...
   
   Həyatım boyu ətrafımda olan insanların özlərində, ailələrində təkliyə, təkə fərqli münasibətlər görmüşəm. Bəziləri özünün təkliyi ilə öyünür... bəziləri oğlunun və yaxud qızının təkliyi ilə ehtiyatlı davranır...bəziləri təklikdən qorxub onu itirməyi ən dəhşətli faciə hesab edir... bəziləri təkliyin üstünə gedib onu yıxmaq, onu sındırmaq üçün.
   
   Mən ağlım kəsəndən təkliyi özümə son dərəcə yaxın buraxmışam. Adamlarla deyib-gülməyi, əylənməyi nə qədər çox xoşlasam da, amma həmişə çoxluqdan, tünlükdən bir az uzaq olmağa çalışmışam. Hətta ən mötəbər tədbirlərdə, məclislərdə sıxılmışam. Özümü tək yox, yalqız hiss etmişəm, yad hiss etmişəm, yamaq kimi görmüşəm həmin məclisdə, həmin tədbirdə. Və mənə elə gəlib ki, həmin çoxluğun, həmin səs-küyün içərisində mənim yerim də yoxdu, səsim də... məni arayan da yoxdu, görən də. Mən burda sadəcə hansısa bir yer tuturam... kiminsə əvəzinə dayanıram - sayı təmin etmək, sayın bütövlüyünün göstəricisi olmaq üçün...
   
   Bəli, bu mənim üçün son dərəcə ağır bir məqamdı, bir haldı. Elə bilməyin ki, bu yalnız müəyyən qurup adamlarla əlaqələrin, təmasların təsiridi və yaxud onlardan qaçmaq üçün bəhanədi. Xeyr, ən doğma adamın belə yanında, məclisində bəzən elə yalqız, elə yad görünürəm ki, özüm-özümü o adamın, o məclisin xatirinə bağışlamıram. Amma neyləyim ki, başqa cür ola bilmirəm, bacarmıram ikiləşməyi!.. Bacarmıram yarınmağı!.. Bir bacardığım iş var, o da təkliyimə sahib çıxmaqdı...
   
   Hərdən deyirlər ki, təklik ömrü gödəldir... təklik insanı xəstə salır... təklik insanı insanlardan soyudur, uzaqlaşdırır, daha nə bilim nə. Olsun, hər kəs öz məntiqində haqlıdı. Heç kəsə etirazım, iradım yoxdu. Amma mənim üçün dünyanın ən gözəl guşəsi sığındığım təklikdi... Mənim üçün dünyanın ən gözəl kürsüsü, ən gözəl səhnəsi və ən gözəl yaşam anı yenə təklikdi!.. Elə bilməyin ki, bu təklik günün 24 saatını əhatə edir. Xeyr! Mənim təkliyim nəyisə götür-qoy etmək üçün, nəyinsə iç dünyasına baş vurmaq üçün, nəyinsə bütün çalarlarını gözümə-könlümə köçürmək üçün və nəhayət kiminsə mənə nə qədər əziz və əvəzedilməz olduğunu təkrar-təkrar anlamaq - yaşamaq üçün lazımdı. Mən bu təkliyin içərisində yenidən doğuluram, yenidən dünyaya gəlirəm, yenidən həyata, insanlara baxmağa, onları anlamağa, onları fərqləndirməyə, onları sevməyə başlayıram. Qəribədi, mən təklikdən aldığım ləzzəti yalnız sevgidən aldığım ləzzətlə bərabər tuta bilərəm. Çünki mənim sevgim də təkdi, mənim təkliyim də. Amma təəssüf ki, həmişə təklər, tək olanlar nişangaha çevrilirlər...
   
   
   
   daha heç şansım qalmadı
   
   oynatdın sevginlə məni...
   
   guya ki, ruhum oxşadın-
   
   guya ki, sevdin də məni...
   
   
   
   bir nanə yarpağı kimi
   
   titrətdi həsrət canımı...
   
   gecələr kəsib ipimi-
   
   gözümə səpdin qanımı...
   
   
   
   ürəyə ağrılar qaldı
   
   gözə-yollara söykənmək...
   
   cavabsız qalan sualdı-
   
   mənə, sevməyi öyrənmək!..
   
   
   
   ***
   
   Kəndimizin qəribə bir mənzərəsi var idi. Ona görə qəribə deyirəm ki, bu tipli kəndlər əsasən dağlıq ərazilərdə qərar tuturdu. Çünki coğrafi baxımdan əkinə yararlı yerlər az olduğundan kənddə evlərin hamısı dağın döşündə, qayaların üstündə tikilmişdi. Təsəvvür edin ki, kəndin ayağındakı bağlardan, əkin sahələrindən evlərə tərəf, kəndin özünə tərəf aşağıdan yuxarı baxmaq lazım gəlirdi.
   
   Bax, bu qəribə mənzərəsi, qeyri-adi gözəlliyi olan kəndin bağ-bağatı, bulaqları, çayları yetərincə idi və hər kəs də bu coğrafi məkanda öz ürəyi istədiyi kimi yaşayıb dincələ bilirdi. Özü də bu kəndin meyvə ağacları son dərəcə barlı, bərəkətli və bu bar, bərəkət də son dərəcə dadlı-tamlı idi, istər alma-armudu olsun, istər qoz-fındığı, istər gilası-gilənarı və digər meyvələri. Eləcə də bostan məhsullarının da dadından doymaq olmurdu. Çünki torpaq da münbit idi, dağ çaylarının öz qoynuna qatdığı bulaq suları da...
   
   Mən bu kənddə çox böyük və mənim yaşımdan da az qala üç-dörd dəfə yaşlı olan bir ağac tanıyırdım. Bu, çox yaşlı və az qala ilan kimi on yerə qıvrılmış bir vələs ağacı idi. Hardansa gəlib düşmüşdü kəndin gilas bağlarının içərisinə. Lap sonralar öyrəndim ki, o gilas bağlarının yeri meşəlik olub və o bağı salanda fikirləşiblər ki, gilas ağacları böyüyənə kimi bu yaşlı vələsin kölgəsində dincələ bilərlər. Ona görə də o ağaca balta çalmayıblar. Amma...
   
   Bu qoca vələsin elə bir budağı və gövdəsində elə bir yer yox idi ki, orda ad yazılmamış olsun. Bəlkə də bu ağacın üzərindəki adları sıraya düzsək əməlli-başlı bir kitab ortaya qoymaq olardı. Əlinə bıçaq alan cumurdu bu ağacın üstünə. Öz adını, sevdiyi qızın adını qan-tərə bata-bata yazırdı bu ağacın gövdəsinə, budaqlarına. Hətta üst-üstə düşən adlar, pozulub yerində yenisi yazılan adlar da yetərincə idi. Mənə qəribə gələn və daha çox da düşündürən bu idi ki, xatirə dəftərinə, yaddaş kitabına çevrilən bu ağac heç kimə etiraz etmirdi, heç kimi aliboş geri qaytarmırdı. Çevrəsindəki gilas ağaclarının neçəsi qurumuş, neçəsi doğranmış, neçəsini külək yıxmış, neçəsinin əvəzinə təzəsi əkilmişdi. Amma o vələs ağacı heç gözünü də qırpmadan ağır, saytal kişilər kimi oturmuşdu oturduğu yerdə. Nə küləyə fikir verirdi, nə yağışa, nə qara, nə də budaqlarına əli bıçaqlı xatirə yazanlara...
   
   Bu ağac həm də bir görüş yeri, bir ünvan kimi də tanınırdı. Tək vələs deyəndə hamı bilirdi ki, söhbət hardan gedir, kimdən gedir, nədən gedir. Bax, o vaxtdan o təklik əzəməti mənim üçün sehrli bir aləmə çevrilmişdi. Yaşıdlarım gilas bağındakı boş meydançada futbol oynayanda mən otururdum o tək, qoca vələsin torpağın üzərinə çıxmış kötüyünün üzərində. Görünür daha yerin sonuna gedib çıxmışdı onun kötükləri. Ona görə də yavaş-yavaş yerin üzərinə qayıdırdı. Əlimlə sığallayırdım o kökləri, sinəsindəki, budaqlarındakı adları, yazıları oxuyurdum və düşünürdüm:
   
   - Bu tək vələsin rəngi, böyüklüyü nədəndi? Hardandı? Nəyə ümid bağlayır bu tək ağac?
   
   Bu suallar hər görüşümdə mənim rahatlığımı əlimdən alır, amma cavabını tapa bilmirdim. Və beləcə yavaş-yavaş mən də təklənir, mən də təkliyə könül verir, mən də təkliyə çəkilirdim.
   
   Fikirləşməyin ki, mən özümü o ağacla müqayisə edirəm. Xeyr, bu gün də onun o dözümunun, o təkliyinin səbəbini son nöqtəsinə qədər dərk etmək gücündə deyiləm. Amma hansısa bir güc, hansısa bir istək məni o ağaca bağlayıb. O ağacı mənim üçün qeyri-adi bir ünvana çevirib...
   
   Bəli, həyat nə qədər mübarizə olur-olsun, amma insanın öz daxili dünyası həyatdan daha gözəl, daha rəngarəng və daha çox da vuruşlara, mübarizələrə meydandı. Bax, o mübarizənin ən yaxşı nümunəsi də təklikdi. Mən öz təkliyimlə vuruşa-vuruşa həm yaşamağa inamımı artırıram, qoruyuram, həm də sevgimin təkliyinə təkrar-təkrar inanıram. İnsanı yaşadan da inam və bir də inamdı...
   
   
   
   Uzaq düşdüyüm yerə
   
   Sözüm də gedib çatmır...
   
   Bağlanıbdı bənd-bərə-
   
   İzim də gedib çatmır...
   
   
   
   Bir ümidin şamıyla
   
   Nur bölüşdüm hamıyla...
   
   Məst olduğum tamıyla-
   
   Üzüm də gedib çatmır...
   
   
   
   Bu görkəmim bəydimi?
   
   Atdığım ox dəydimi?
   
   Unutmuşam əyrimi-
   
   Düzüm də gedib çatmır...
   
   
   
   Ömrü yorub-yıxmağa
   
   Əbülfəti sıxmağa...
   
   Lap külünə çıxmağa-
   
   Közüm də gedib çatmır...
   
   
   
   ***
   
   Gecənin ən sakit və hər kəsdən uzaq bir məqamı və yeri... Həmin o məqamı və yeri yalnız Yaradan görür və bilir. Bax, həmin o yerdə özüm öz təkliyimlə baş-başayam, söhbət edirəm, olmuşdan-olacaqdan, geçmişdən, gələcəkdən danışıram. Dil-qəfəsə qoymadan söylədiklərimi təkliyim özünəməxsus şəkildə dinləyir. Özü də elə bir təmkinlə və elə yüksək etik bir formada mənə qulaq asır ki, bəzən çox danışdığımı hiss edib susuram. Bir az da açıq desəm, təkliyimdən utanıram...
   
   Amma hərənin bir xasiyyəti olduğu kimi, mənim də seçimim, ürəyimə yaxın buraxdığım bu təkliyimdi. Mən onunla daha rahatam, daha sərbəstəm. Söhbətimizin şirin yerində kimsə məni fikirdən ayırır, daha doğrusu, onun səsi təkliyimi qaranlığa çəkilməyə, daldalanmağa məcbur edir. Həmin səs soruşur:
   
   - Niyə dinib-danışmırsan? Sözün qurtarıb?
   
   Təəccüblə onun üzünə baxıram. İstəyirəm deyəm ki, axı mən bayaqdan danışırdım, sən də dinləyirdin. Əgər dinləməmisənsə burda mənim nə günahım var? Sözləri dilimin ucuna gətirmək istəyəndə dayanıram. Anlayıram ki, iradım haqsızdı, yersizdi. Çünki mən hamı üçün, hamıyla danışmırdım axı. Mən təkliyimlə söhbət edirdim, biz bir-birimizi dinləyirdik...
   
   Bəli, bu dünyada tək olmaq heç də faciə deyil. Bu dünyada təkliyə çəkilmək də nə xəstəlik, nə də başqalarına yuxarıdan aşağı baxmaq kimi sayıla bilməz. Bu dünyada ən böyük və mənim üçün ən faciəvi olan təkliyin anlaşılmamasıdı. Çünki təklik insanın özünə hesabatını hazırlamaqda, öz-özünü anlamaqda, öz-özünü yaşatmaqda və ən vacibi tək olan sevgisinə sədaqətdə bir güvənc yeridi, bir istinad nöqtəsidi. Bax, elə o yer də, o nöqtə də şəxsən mənim üçün dünyanın ən gözəl və ən əlçatmaz guşəsidi. Kim necə qiymət verir, versin. Təklik nə tənhalıqdı, nə yalqızlıqdı, nə kimsəsizlikdi. Təklik mənim qəbul etdiyim anlamda özünlə bütövləşməyin, özünün özünlə üz-üzə oturmağın və bir də özünün öz sevginlə nəfəs-nəfəsə olmağındı. Çünki bu təklik əbədi və yaşadandı.
   
   
   
   Sarı simə toxunacam
   
   Sətir-sətir oxunacam...
   
   Hörümçək tək boğulacam-
   
   Hördüyüm sevgi torunda...
   
   
   
   Nə əli göyə çatacaq
   
   Nə yer üzünə baxacaq...
   
   Eləcə bəxtim yatacaq-
   
   Gördüyüm sevgi torunda...
   
   
   
   Tanrım, məni bu üzlə gör
   
   Gecə, gündüz lap izlə, gör...
   
   Sahildə, ya dənizdə gör-
   
   Verdiyin sevgi torunda!..


YAZARIN ARXİVİ

2018-11-18 : DOYMUŞ MƏHLUL
2018-10-23 : YARIMÇIQ MƏKTUB
2018-09-21 : ÜMİD KƏNDİRİ
2018-09-14 : ÖMÜR YARPAQLARI
2018-09-08 : ŞUNURLULAR
2018-09-06 : Təzyiq yazısı
2018-09-05 : AYLI BİR GECƏ
2018-07-31 : HAVALI YAZI
2018-02-01 : "O SÖZƏCƏN..."
2017-12-15 : İLĞIM
2017-11-27 : «QABİL»
2017-11-24 : VAXT GÜNAHKARI
2017-09-27 : "BAYILDAN BAYIRA"
2017-08-29 : KİŞİ TİTULU
2017-08-11 : OVQAT YARADAN…
2017-07-29 : İSTƏK...
2017-07-28 : SÖZ HEYKƏLİ
2017-07-25 : BU DA 27–di!
2017-07-14 : "QALIN" ADAMLAR
2017-06-09 : GÜNAHIM NƏDİ?
2017-06-06 : "SNAYPER QIZ"
2017-05-26 : HAVADAKI ADAM
2017-05-05 : BAKI KÖÇKÜNÜ
2017-03-31 : SOY… QIRIM…
2017-03-01 : MÜŞFİQ TUFANI
2017-02-14 : "YADA DÜŞDÜ"
2017-02-10 : ÖMÜR QIRIQLARI
2017-02-03 : YAŞ HƏDDİ
2017-01-27 : NEKROLOQ
2017-01-19 : BİTMƏYƏN AĞRI
2017-01-06 : SON XƏBƏRDARLIQ
2016-12-16 : ALLAHIN İŞİ
2016-09-09 : BİR HECALI SÖZ
2016-08-13 : MƏKTUB
2016-08-12 : HAVA
2016-08-12 : MƏKTUB…
2016-07-01 : CƏNAB NAZİR
2016-06-17 : ÜMİD KƏNDİRİ
2016-04-29 : NİŞANÇI
2016-04-09 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-04-08 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-03-11 : MART OVQATI
2015-12-19 : MÜQƏDDƏS AMAL
2015-12-12 : YANIQ SƏS
2015-11-13 : Tofiq Abdinlə
2015-11-13 : ÜZ SUYU
2015-10-31 : SEÇİM ANI…
2015-09-12 : İNSANLIQ
2015-08-27 : YADDAŞ YAZISI
2015-08-19 : "AZƏRBAYCAN"
2015-07-10 : İLĞIM
2015-06-18 : DOST GEDİB…
2015-06-17 : "SAAT SƏSİ"
2015-05-06 : "AZƏRBAYCAN"
2015-04-22 : "YADA DÜŞDÜ"
2015-03-18 : "ADİ QƏŞƏM"
2015-02-28 : HAVALANMIŞ ADAM
2015-02-14 : SENSASİYA
2015-02-12 : BACI DOST OLARSA
2015-02-07 : YARPIZ SÖHBƏTİ
2015-01-16 : YAŞAYAN RUH
2015-01-10 : XAŞ + XAŞ
2015-01-09 : "QƏLƏM SƏSİ"
2014-12-27 : SAXTA BABA
2014-12-26 : SAXTA BABA
2014-12-20 : ŞUNURLU ADAMLAR
2014-12-16 : ELNURUN KİTABI
2014-12-11 : RUH ADAMI
2014-11-29 : NAXIŞLI ADAM
2014-11-20 : HƏYATIMDAKI ADAM
2014-11-15 : DİQQƏT TALONU
2014-11-14 : "QUM SAATI"
2014-11-12 : STATUS - KVO
2014-11-08 : BİR ƏTƏK DAŞ
2014-11-04 : PAMBIQLI QULAQLAR
2014-10-29 : "ƏDƏBİ HƏYAT"
2014-10-11 : AŞ QARASI
2014-10-04 : ZİNDAN UŞAQLARI
2014-09-03 : "YADA DÜŞDÜ"
2014-08-23 : İÇİMDƏKİ TOY
2014-07-18 : Kimsə yoxdu...
2014-07-05 : KİŞİ
2014-06-21 : ÜZ SUYU
2014-06-14 : TANISAM UTANACAQ
2014-05-24 : DİŞ ÇÖPÜ
2014-04-26 : QURU ADAM
2014-03-20 : İynə boyu yazı
2014-03-15 : LƏNƏTLƏNMİŞ
2014-01-25 : ÖZGƏ PALTARI
2013-12-21 : İSİNİŞMƏ...
2013-11-09 : QANADLI GÜNLƏR
2013-07-27 : DOST GEDİB...
2013-07-20 : PALAZA BÜRÜN...
2013-07-13 : YARIMÇIQ YAZI...
2013-05-08 : RUHUMUZUN ÜNVANI
2013-05-04 : "MAYOVKASIZ" MAY
2013-01-19 : DİRƏDÖYMƏ...
2012-12-20 : ATILAN İLK ADDIM
2012-12-08 : ÖGEY ANA
2012-12-07 : ŞAD XƏBƏR:
2012-11-27 : CANLI TARİX
2012-11-24 : SƏNSİZ
2012-11-16 : ÜMİD VERMƏK
2012-11-14 : SƏNSİZ
2012-10-13 : "BİZİM DÜNYA"
2012-08-18 : ADSIZ GÜNAHLAR
2012-06-23 : DON JUAN
2012-06-15 : ONDAN HAMIYA
2012-06-14 : RÜSTƏM KAMAL
2012-02-25 : DOLABDAKI ÜRƏK
2012-02-04 : BİR QIŞ NAĞILI
2012-01-07 : DİQQƏT QITLIĞI
2011-12-31 : SOVQAT
2011-12-17 : NƏFƏSLİK...
2011-11-12 : DOLAB
2011-08-27 : BİR SEVGİ DRAMI
2011-07-22 : SÖZÜN GÜNÜ
2011-07-16 : SİRLİ ZƏNG
2011-07-02 : İLİN YARISI
2011-06-11 : GÖRÜŞ YERİ
2011-05-28 : KÜT BIÇAQ
2011-04-30 : SATILIR
2011-04-23 : QAÇIRILAN QIZ
2011-04-16 : TƏNHA KİŞİ
2011-04-09 : GÖYDƏNDÜŞMƏ
2011-03-19 : AYDINLIQ
2011-03-15 : FRANSIZCA
2011-02-23 : 55-ə ÇATMADIN
2011-02-19 : Bu da bir il
2011-01-29 : GÖZMUNCUĞU
2011-01-22 : HƏYATIN BİR ANI
2011-01-08 : BAŞLANĞIC
2010-12-31 : BU DA İLİN SONU
2010-12-25 : CAN AĞRISI
2010-11-06 : SEÇİLƏN
2010-10-30 : YARALI DURNA
2010-09-18 : PƏRAKƏNDƏ YAZI
2010-07-31 : Axtarış
2010-07-02 : ÜMİD SORAĞINDA
2010-05-01 : DÜYÜNÇƏ
2010-04-17 : CƏRRAH BIÇAĞI
2010-02-20 : DÖZÜM MƏQAMI
2010-01-30 : AYRILIQ ANI
2010-01-16 : SEÇİM ANI
2009-12-12 : SÜKUTLA SÖHBƏT
2009-11-27 : BƏRAƏT KAĞIZI
2009-11-21 : KÖLGƏLƏR...
2009-10-31 : YARPAQ TÖKÜMÜ
2009-10-10 : CAVABSIZ SUALLAR
2009-09-12 : BİR AN
2009-08-22 : HƏFTƏMİN ACISI
2009-06-20 : XOCALI TOYU
2009-06-06 : UZUN BİR GÜN...
2009-05-23 : VAXTINDA
2009-05-02 : AĞLAYAN BULUDLAR
2009-03-14 : "BƏXTƏVƏRLİK"
2009-03-07 : ANAMA MƏKTUB...
2009-02-28 : ADİ RİYAZİYYAT
2009-01-31 : CAN AĞRISI
2009-01-24 : "ƏZABSIZ ANLAR
2009-01-10 : BƏHANƏ
2008-12-31 : Bazarlıq
2008-12-13 : DƏLİ ADAM
2008-12-06 : FAYDASIZ QAZINTI
2008-11-22 : PULUN VAR?
2008-11-15 : QALXANIN ENMƏSİ
2008-10-18 : ÖMRÜN BİR ANI
2008-10-11 : PAYIZ YAĞIŞLARI
2008-09-28 : MƏKTUBLAŞMA
2008-09-06 : QAYNAR QAZAN
2008-08-30 : ERA
2008-08-23 : OVCUMDA YANAN OD
2008-08-02 : QARIŞIQ YAZI
2008-07-12 : QƏFLƏT YUXUSU
2008-06-28 : ƏRKƏSÖYÜN
2008-06-07 : BAŞ AĞRISI
2008-05-17 : QURUMUŞ GÜLLƏR
2008-04-19 : DAŞ
2008-03-20 : ATHAAT
2008-02-02 : PASİBAN
2008-01-12 : AMERİKA AYISI
2007-12-06 : XƏBƏRDARLIQ
2007-11-24 : QALMAQAL
2007-11-23 : ÇÖKHAÇÖK
2007-11-22 : QIZDIRICI...
2007-11-03 : QOYUN BƏXTİ...
2007-10-27 : AŞİQLİK
2007-10-24 : XƏCALƏT
2007-10-19 : PAYIZ NOTLARI
2007-10-10 : BASARAT
2007-10-06 : ƏBƏDİ ÜNVAN
2007-10-06 : PERSONAJ
2007-10-05 : ÜÇ PÖHRƏ
2007-10-04 : HADİSƏ
2007-10-03 : HAVA
2007-10-02 : ÜZƏRLİK
2007-09-22 : HÖKM
2007-09-15 : VAHİMƏ
2007-09-01 : İNSTİNKT
2007-08-28 : NİYƏ ÖLDÜ?..
2007-08-15 : GÜNAH
2007-08-11 : PARALEL
2007-08-08 : GÜNVURMA
2007-08-07 : SALON
2007-08-04 : HÖRMƏT(sizlik)
2007-07-31 : TELEFON ZƏNGİ
SON XƏBƏRLƏR
2019-11-19
2019-11-18


VİDEO



ƏDALƏT BU GÜN
Redaktor seçimi
FOTOREPORTAJ
GÜNÜN SİTATI
SORĞU
Dövlət xəstəxanaları pulludu, yoxsa pulsuz?

Pullu (93.75%)
Pullsuz (6.25%)

ÇOX OXUNAN
GÜNÜN LƏTİFƏSİ
"- Orda danışdığın anektodu mənə də danışa bilərsən?"

"Lavrov: 

- Hansını? Mollanın Teymurla olan fil anektodunu?"



digər lətifələr
ARXİV
FACEBOOK