hacklink Adalet.az | GÖZÜ YOLDA... Adalet.az | GÖZÜ YOLDA... Adalet.az | Ədalət -
ANA SƏHİFƏ / YAZARLAR

GÖZÜ YOLDA...

25085    |   2009-10-10 00:57
Şriftin ölçüsü:
A+ Böyütmək
A+ Balacalaşdır

Qapqara buludlarla örtülmüş səmanın fonunda qara geyimli, qara yaylıqlı qadın yolun ortasında tək-tənha dayanaraq gözünü üfüqlərə dikib. Göyün rəngi bomboz yolu da qaraldıb. Baxdıqca qəlbin ağır, boğucu duyğuların məngənəsində sıxılır, gen dünya başına dar olur. Yolla nə gedən var, nə gələn... Amma hiss edirsən ki, sanki heykələ dönmüş ana bu yoldan oğlunu cəbhəyə göndərib. İndi də dayanıb möcüzə gözləyir. İndicə üfüqdə qaraltı görünəcək, o da quş kimi qanadlanıb irəli uçacaq, balasını həsrətdən qana dönmüş ürəyinə sıxacaq...
   
   Elə duyğular var ki, insan qəlbində çox erkən yuva salır. Yaşına uyuşmayan qüssə-kədər səbəbini özün də bilmədən varlığına hopur, səni vaxtından əvvəl dərin-dərin düşünməyə, xəyallara dalmağa vadar edir. Özün də bilmədən gözlərin yol çəkir, balaca sinəndən yanıqlı ahlar qopur. Bəlkə bunlar nəyinsə xəbərdarlığıdı?! Ömrünün hansı çağındasa səni qəfildən haqlayacaq faciənin ilk işartılarıdı ki, heç bir səbəb olmadan tez-tez qüssələnir, kövrəlirsən?! Eh, insan qəlbinin hələ öyrəniləsi o qədər sirləri var ki... "Əsgər haqqında ballada" filmi ekranlara çıxanda ya üçüncü, ya da dördüncü sinifdə oxuyurdum. Yuxarıda təsvir elədiyim kadrlar da həmin filmin başlanğıcındadı. İndi də yadıma düşəndə təəccüblənirəm ki, 9-10 yaşında uşaq övlad itkisindən nə anlardı? Ana qəlbini odlayan oğul həsrətinin ağırlığını necə hiss edərdi?! Və o duyğular hələ də eynən uşaq yaşlarımda olduğu kimi mənimlədi. Bu uzun illər ərzində həmin film neçə dəfə göstərilibsə, o həsrət yanğısı da sönmədən, öləzimədən qəlbimdə baş qaldırıb məni odsuz-ocaqsız yandırır. İndi də dalğın, xəyalpərəst, yaşına görə qüssəli görünən uşaqlarla rastlaşanda ürəyimə qəribə bir qorxu çökür: " Bunun da taleyində nəsə var..." Bəzən bu qorxaqlığımdan utanıram da...
   
   
   
   ***
   
   
   
   Neçə-neçə illər bundan qabaq- o illərdə ki, bizim nəsil həyatdan ancaq yaxşı şeylər gözləyirdi, uzaqbaşı on-on beş ilə dünyanın hər yerində sülhün, qardaşlığın bərqərar olacağına, yer üzündə kommunizmin tənətənəsinə inanırdı, redaksiyamıza bir cavan oğlan gəldi. Əlində qəzetə bükülü xeyli kağız-kuğuz vardı. Bu yaraşıqlı cavanın sifətindən kədərlə yanaşı, incikliyi, narazılığı da rahatca sezmək olurdu. Məlum oldu ki, bir il (!) bundan qabaq qardaşı Əfqanıstanda şəhid olub. On səkkiz yaşını təzəcə tamam edib əsgərliyə yollanan Şahinin qara gözləri şəkildən elə kədərlə baxırdı ki,.. " Beynəlmiləlçilik borcunu igidliklə yerinə yetirərkən" şəhid olan həmyerlimiz haqqında yazı hazırladım. Məqalə geniş əks-səda doğurdu. Qəzet səhifələrində pambıqdan, taxıldan, heyvandarlıqdan yazılardan, rəsmi materiallardan başqa heç nə görməyən, gözləri Böyük Vətən müharibəsi veteranlarının sinəsi orden-medallı şəkillərinə öyrəşmiş oxucu uzun illərdən bəri ilk dəfə idi ki, həlak olmuş əsgər haqqında yazı oxuyurdu... Məqalə respublika mətbuatına da çıxdı. Şahin Hüseynov məşhurlaşdı, kolxoza, məktəbə, rayon mərkəzində bir küçəyə adı verildi...
   
   
   
   ***
   
   
   
   İlin hansı fəsliydi, hansı ayı, günüydü, bilmirəm. Yadımda təkcə iş otağımın qapısından girən hündürboylu, dolu bədənli, sarışın qadın, bir də onun ən duyğusuz adamı belə haldan-hala sala biləcək kədərli baxışları qalıb. Pilləkənlə çıxmağa öyrəşməyən kənd qadını stula çöküb nəfəsini dərdi. Mən də şəhid anasıyam, dedi, dərdimi götürüb sənin yanına gəlmişəm. Həyəcandan titrəyən əllərinin qupquru barmaqlarıynan gətirdiyi sənədləri ehtiyatla, bir-bir stolun üstünə yığmağa başladı. Mənsə, onun ağır zəhmətdən kobudlaşmış əllərindən gözümü çəkə bilmirdim. Bu əllərin sahibi neçə övlad böyüdüb nazını çəkmişdi, gecəli-gündüzlü kirpikləriynən od götürmüşdü, dincliyin, rahatlığın nə olduğunu bilməmişdi. Şəkildən bilinirdi ki, Rasim də anası kimi sarışın, ucaboylu imiş. Toylarda oynamağı çox sevirmiş. Hər məktubunda da toylarnan maraqlanırmış, " filanksə deyin ki, mən gəlməmiş toyunu eləməsin, gəlib doyunca oynayacağam" yazırmış... Qarlı-şaxtalı bir fevral günündə xəbəri gəlib. Adam elə bilir ki, Gülən xalanın ( çox vaxt adlar sahibinin taleyi ilə qətiyyən uyuşmur) bir də dodaqları qaçmayacaq... (Şəkildəki qadın da Gülən xaladı, əlindəki də Rasiminin şəklidi). Onu yola salandan sonra fikirləşirdim ki, keşkə bu dünyanın taleyini analara tapşıraydılar. Yəqin ki, onda nə qan tökülərdi, nə də göz yaşı... Yazının da adını elə beləcə qoymuşdum: "Nə qan tökülərdi, nə də göz yaşı..."
   
   
   
   Nə qədər dünyada ölüm dəhşəti,
   
   Nə qədər torpaqda əsgər qəbri var,
   
   O qədər dünyada ana həsrəti,
   
   O qədər dünyada ana səbri var...
   
   
   
   Bu şeiri bir şagird dəftərində oxumuşam. Müəllifini bilmirəm...
   
   " Zaman bütün yaraları sağaldır" deyimini tez-tez yadıma salıb özümə təskinlik vermək istəyəndə Heminqueyin bu fikriynən rastlaşdım: "Çox təəssüf ki, zaman bütün yaraları sağalda bilmir". Möhtərəm Orxan Arasın bir məqaləsində oxuyanda ki, onun da iki oğlu bir yerdə təyyarə qəzasında həlak olub, böyük söz adamının nədən belə dediyini anladım... Anladım və haqq qazandırdım..
   
   
   
   ***
   
   
   
   Elə mövzular var ki, mən onlardan ömürboyu yazacağam. Dönə-dönə, əldə qələm tuta bilincəyədək. Sevgi və qəhrəmanlıq, ayrılıq və nisgil haqqında... Birincilər insan ruhunun qoşa qanadlarıdı. Biri olmayanda, ikincinin də varlığı şübhəlidi. Hər ikisi də insan xoşbəxtliyinin qənimidi. Qəlbində sevgi, ruhunda cəsurluq daşıyanlar hamı kimi yaşaya bilmirlər, amma hamının sakit, dinc həyatına qurban getməyi bacarırlar...
   
   Həmişə qəlbim rahat, ovqatım xoş olanda (belə anlarım çox az olur) qəlbimi qəribə, anlaşılmaz qorxu bürüyür. Bilirəm ki, nəsə xoş olmayan bir şey baş verəcək, ya da pis bir xəbər eşidəcəyəm. Bu iradə zəifliyi deyil, artıq canıma hopmuş, yaxamı qurtara bilmədiyim, ömrümü-günümü viran edən bir hissiyyatdı... Həmin gün də əhvalım xeyli yaxşıydı. Poçtalyon da qəzetləri gündəkindən tez gətirmişdi. " 525-ci qəzet"in ilk səhifəsində oxuduğum ilk xəbər gözümdə şimşək kimi çaxdı: " Ramil Səfərovun anası vəfat edib"... İndi gəl bu xəbərlə günü başa vur, görüm, necə vuracaqsan. Əllərin əsə-əsə qəzeti o tərəf-bu tərəfə çevir, dizlərin titrəyə-titrəyə otaqda, koridorda vurnux, deyiləni eşitmə, eşitdiyini anlama, " hay" deyənə "huy" de, "huy" deyənə də "hay"...O, hələ çox yaşadı. Onkoloji xəstəlik də bədənin bir bəhanəsidi. Torpağını, bayrağını sevənləri ömürlük dustaq edən dünyada niyə yaşamalıydı ki, Ramili doğan qadın?! O, çoxdan yerlə göy arasında vurnuxurdu. Axır ki, göylərə çəkildi. Daha qarşısını heç nə ala bilməyəcək- nə hündür, daş hasarlar, nə dəmir barmaqlıqlar... Nisgilli ruhu bir yanıqlı ah kimi sinəsindən qopub Ramilinə qovuşdu. Görən son anda nə düşündü, nə keçdi könlündən?! Sinəsində nə qədər söz-söhbət, dodağında səssiz pıçıltılar apardı... Dəfələrlə şahidi olmuşam: bütün analar dünyanı göz yaşıynan tərk edirlər. O göz yaşlarının ağrı tutumunu ölçmək bəlli rəqəmlərin gücündə deyil. Məni qınamayın, bu sözləri deməkdən də yorulan deyiləm: Ən böyük xoşbəxtlik ananın göz yaşlarını oğulun silməsidi. " Səni heç kim incidə bilməz, mən yanındayam" deməsidi. Elə son nəfəsində də. Son vida damcılarını silib çiyninə alması, son mənzilinə aparmasıdı...
   
   Ramilə də heç nə demək lazım deyil. Onun da hər gecə yuxularında doğma yerlərə uçan ruhuna artıq hər şey bəllidi...
   
   "Zamanın yaddaşdan silə bilmədiyi faciə, ölümün son vermədiyi ağrı yoxdur".
   
   Yox, mən heç Servanteslə də razı deyiləm. Elə ağrılar var ki, onlar torpağın üstündə qalır və sağ qalanların onu canlarına çəkməsini gözləyir...
   
   Görəsən, məmləkətimizdə bu ağrını çoxmu adam canına çəkdi?!.


YAZARIN ARXİVİ

2015-01-10 : ƏN UZUN GECƏ
2014-11-15 : QIRMIZI İP
2014-07-12 : GEC OLMAYAN
2014-07-05 : SAMAN ÇÖPÜ
2014-06-21 : GÜNAHSIZ
2014-06-14 : GÜNAHSIZ
2014-06-07 : GÜNAHSIZ
2014-05-31 : GÜNAHSIZ
2014-05-24 : GÜNAHSIZ
2014-05-17 : GÜNAHSIZ
2014-05-09 : GÜNAHSIZ
2014-05-03 : GÜNAHSIZ
2014-04-26 : GÜNAHSIZ
2014-03-15 : SONUNCU YARPAQ
2014-03-08 : MONMARTR, 18-40
2014-03-01 : Marsa da uçsaq
2014-02-22 : DƏRD ZİRVƏSİ
2014-02-15 : GEC DƏ OLSA...
2014-01-25 : GÜNDƏLİK
2014-01-18 : XİLASKAR
2013-10-12 : NƏNNİ
2013-09-21 : PAYIZ GƏLİR...
2013-08-17 : ADSIZ DUYĞULAR
2013-08-03 : ƏHYA GECƏLƏRİ
2013-07-06 : Sən dönsən...
2013-06-22 : KÖYNƏK
2013-05-25 : ÖZGƏ DƏRDİ
2013-02-09 : AĞILDAN BƏLA
2013-01-26 : DARIXAN ADAMLAR
2013-01-19 : DƏLİLİK ZAMANI
2013-01-12 : ƏSKİ YARALAR
2012-12-01 : SUSUZ DƏNİZ
2012-09-22 : GƏLDİN...
2012-09-15 : BİR QUCAQ SABAH
2012-09-08 : ANGEDONİYA
2012-08-18 : "DÜBEYTİ"
2012-06-30 : O TƏNHA AĞAC...
2012-06-02 : AĞ QARANQUŞ
2012-02-18 : HARMONİYA
2012-01-14 : QONŞU QIZ
2011-12-31 : TƏLƏSİRİK...
2011-12-10 : AYAQYALIN
2011-11-19 : XƏZAN YELİ
2011-10-15 : TƏSƏLLİ
2011-08-06 : DƏYİRMAN
2011-07-16 : ÇOX AZ ŞEY
2011-06-25 : SAVAŞIN 70 YAŞI
2011-05-14 : "QARA QUTU"
2011-03-19 : VƏDƏ KÜLƏYİ
2011-03-05 : KİŞİSİZ...
2011-02-26 : YAZA NƏ QALDI?!.
2011-02-19 : ADİ HƏYAT
2010-12-31 : İL KEÇDİ...
2010-11-06 : İMTİNA
2010-08-21 : KİBRİT FALI
2010-07-24 : YEL DƏYİRMANI
2010-05-08 : XİLASKAR
2010-04-10 : QİYAMƏT
2010-03-20 : XINAYAXDI
2010-02-27 : BOŞLUQ
2010-01-09 : KARVAN GETDİ...
2009-12-26 : YUXU KİMİ...
2009-12-19 : DARIXANDA...
2009-12-12 : İMTAHAN
2009-12-05 : QUYU
2009-10-17 : ELDƏN AYRI...
2009-10-10 : GÖZÜ YOLDA...
2009-10-03 : TARAZLIQ
2009-09-26 : ...YALVARMA!
2009-09-12 : İLĞIM
2009-09-05 : BİR STƏKAN ÇAY
2009-08-08 : QIRMIZI
2009-08-01 : SƏKKİZ SAAT
2009-07-11 : AĞIRLIQ
2009-04-25 : SIĞINACAQ
2009-04-11 : SÖZ VAXTI
2009-02-14 : ÜÇÜNCÜ YOLÇU
2009-01-31 : BİXƏBƏR
2009-01-24 : QIRMIZI VƏ QARA
2009-01-17 : BAŞQA ADAM
2009-01-10 : 3 SAATLIQ NƏFƏS
2008-12-31 : QUM SAATI
2008-12-13 : QURBANSIZ
2008-11-22 : CİDDİ MÖVZU
2008-11-15 : ÜMİD VƏ QORXU
2008-11-01 : AĞ YOL
2008-10-18 : AG VƏ QARA
2008-10-11 : KÜTLƏ
2008-09-20 : TƏSƏLLİ
2008-09-06 : YAZIQLIQ
2008-08-23 : ATA EVİ
2008-08-02 : ÇAY PULU
2008-07-05 : YADDAŞ AĞRISI
2008-06-14 : ÇƏRÇİVƏ
2008-04-19 : SÖZ ARDINCA...
2008-03-30 : İRƏVANLILAR
2008-03-20 : YAZA ÇIXDIQ...
2008-03-08 : UTANCAQ
2008-02-23 : BOZ AY
2007-12-15 : DARIXAN ADAMLAR
2007-12-01 : BİZƏ QALSA...
2007-11-24 : İŞIQSIZ DÜNYA
2007-10-27 : ETİRAF
2007-10-06 : GÜNLƏR VARDI...
SON XƏBƏRLƏR
2019-12-13
2019-12-12


VİDEO



ƏDALƏT BU GÜN
Redaktor seçimi
FOTOREPORTAJ
GÜNÜN SİTATI
SORĞU
Dövlət xəstəxanaları pulludu, yoxsa pulsuz?

Pullu (88%)
Pullsuz (12%)

ÇOX OXUNAN
GÜNÜN LƏTİFƏSİ

Yayın cırhacırı Abdal Qasım oturubmuş, görür iki erməni bərkdən danışa-danışa gəlir.

Yanındakı dostuna deyir:

- Ə, bu köpəyuşağları bu istidə bu dildə nətəhər danışırlar ey?!




digər lətifələr
ARXİV
FACEBOOK