ANA SƏHİFƏ / YAZARLAR

YARPIZ SÖHBƏTİ

İlan təkcə yuvasına doğru düz gedir

15587    |   2015-02-07 01:37
Şriftin ölçüsü:
A+ Böyütmək
A+ Balacalaşdır






Hərdən folklora dair kitabları vərəqləyirəm. Elə-belə həvəsə yox, necə deyərlər, vaxt öldürmək, gün yola vermək istəyi ilə deyil, sadəcə, deyilən sözlərin yadigar olduğunu bildiyim üçün xalqın minillik yaddaşından süzülüb gələn deyimlərə, atalar sözlərinə, müdrik kəlamlara nəzər yetirirəm. Və tam səmimiyyətlə deyim ki, hər dəfə bu müdrik kəlamların doğruluğu önündə bir anlıq susuram. Düzdü, bunu müdriklər də deyib və bildiriblər ki, atalar sözləri zamanın, tarixin ələyindən keçib sonra bizim anladığımız, dərk etdiyimiz formada doğulub, dünyaya gəlib. Bu da bir həqiqətldir ki, indiki zaman prizmasından baxanda bəzi atalar sözlərimiz, deyimlərimiz öz dövrünü başa vurublar. Məsələn, "atı atın yanında bağlarsan, həmrəng olmasa da, həmxasiyyət olur" və yaxud "qonşunu iki inəkli istə ki, sənin də biri olsun"...
Bu atalar sözlərini ona görə deyirəm ki, indi atın yanında at bağlamırlar, maşının yanında maşın saxlayırlar. Həmçinin artıq əksər kəndlilər də şəhərli olublar. İnək saxlamaq zor bir iş olduğundan süni qatıq, süd, qaymaq bazar-dükanda at oynadır. Deməli, həmin atalar sözünü belə demək olar "qonşunu iki millalı istə ki, sənin də biri olsun". Nə isə bu zarafatları qoyaq bir kənara. Amma unutmayaq ki, hər zarafatın arxasında bir gerçək dayanır. Elə bunu da atalar deyib ki, sözün doğrusunu zarafatda deyərlər. Bax, mən də yavaş-yavaş sözün doğrusuna tərəf getmək istəyirəm. Əgər tutdura bilsəm, yəni hala gətirib onun neçə gündü içimdə atını sağa-sola çapan formadan hər kəsin qəbul edəcəyi bir duruma keçirə bilsəm, onda bu yazını istədiyim kimi alındığına sevinəcəm. Əgər tutdura bilməsəm, necə deyərlər, onda günah qalacaq boynumda...
Hə, bir deyim də, bir atalar sözü də var. Deyirlər ki, "ilanın zəhləsi yarpızdan gedir, o da tərs kimi gəlib onun yuvasının ağzında bitir". Bilmirəm, bu nə qədər doğru bir hikmətdi. Çünki mən Süleyman Peyğəmbər kimi heyvanların dilindən xəbərdar deyiləm. Ona görə ilanların nə düşündüyünü, niyə yarpızdan zəhlələri getdiyini yüzdə yüz söyləyə bilmərəm. Ancaq bidiyim bir həqiqət var ki, o da həmin o dediyim atalar sözüdü. Və bu sözün də yaşı mənim yaşımdan aşağısı bir yüz dəfə çox olduğundan və üstəlik də bu boyda bir məsafəni keçib gəldiyindən deməli, onun damarında mütləq bir həqiqət var. Daha bir sadə formada desəm, ilk dəfə o sözü deyən kim olubdusa, deməli bu adamın ilanın dilini bilməsi şübhəsizdi və ilanla söhbət eləyib, məsələdən agah olandan sonra bizlər üçün o deyimi yadigar qoyub. Əvvəldə də yazmışdım ki, deyilən söz yadigardı...
Bəli, indi fikirləşəcəksiniz ki, bu ilan məsələsinin siz oxuculara nə dəxli var? Hələ üstəlik onu da fikirləşəcəksiniz ki, yəqin Əbülfətin yazmağa sözü qurtarıb (aşığın sözü qutaran kimi - Ə.M.), mövzusu tükənib, ona görə başlayıb ilandan-çayandan yazmağa. Yox, yanılırsınız, dəyərli oxucular. Hələ ki, çox şükür, Allahım məni yazı məsələsində darda qoymayıb. Sadəcə mən bu ilanın quyruğundan tutub onun yuvasına tərəf gedirəm. Axı bildiyimə və deyilənlərə görə hər yerə qıvrıla-qıvrıla gedən ilanlar təkcə yuvasına, yəni evinə qıvrılmadan, dümdüz daxil olur. Yəqin ki, burda da bir hikmət var, bir məna var. Elə məni də düşündürən həmin o hikmətdi, o mənadı...
Təsəvvür edin ki, bir para insanlar da ilan kimi qıvrıla-qıvrıla, qapıları, künc-bucaqları saya-saya, onun-bunun qoltuğunun altından keçib dəsmalını gəzdirə-gəzdirə yaşamağı çox rahatlıqla qəbul edib. Və təəsüf ki, bu adamlar həmin o vərdişi evlərinin qapısından çöldə unuda bilmirlər. Özləri ilə evin, otaqlarının içinə də gətirirlər. Nəticədə evdəki zəhmli xanımın yumuruğu, səsi, zabitəsi onu yenə çöldəki xarakterini büruzə verməyə məcbur edir. Uşağın da, böyüyün də yanında əli dəsmallı bir ömür yaşayır. Neyləmək olar, hər kəs seçimdə sərbəstdi və bunlar da yaşamaq üçün bu üsulu, bu yolu, bu qaydanı seçiblər. Mən sadəcə, nə nifrət, nə həsrət hissi bəsləmədən bircə kəlmə deyirəm:
- Şükür, kərəminə İlahi!!!
Həyatım boyu ən ciddi zərbəni, ən sərt baxışı sevdiklərimdən, ürəyimə yaxın saydıqlarımdan almışam. Yəni qardaşdan, bacıdan, əmidən, dayıdan, eləcə də özüm sevib-seçdiklərimdən, dost deyib ürəyimə buraxdıqlarımdan. Görünür, bu bir alın yazısıdı, bir qismətdi, taledi. Və yaxud da böyük Yaradan məhz bu üsulla, bu qayda ilə məni sınağa çəkir, mənim dözümümü yoxlayır. Çünki mən həmişə sərt baxışlarını, ağır təpkilərini aldığım insanları heç vaxt nə atıb getməmişəm, nə də həyatımdan silməmişəm. Yadımdadı, bir vaxtlar mənim barəmdə yazı yazmış bir xanım haqqımda gedən verilişdə söyləmişdi ki, "Əbülfət Mədətoğlu heç kimi həyatından silmir, heç kimə də get demir. Amma gedənə də dur, dayan, qal söyləmir". Doğurdan da belədi, gedəni saxlamaq olmaz. Əgər o getmək qərarını veribdisə, onu bu gün saxlasan da, sabah yenə boxçasını bağlayacaq. Odur ki, gedənə "yaxşı yol" söyləmək və yeni xatirə səhifəsi açmaq mənim prinsiplərimdən biridi, qəbul olunsa da, olunmasa da. Ancaq elə gedən var ki, onun ardınca mütləq bir göynərti, bir fəryad içimə hakim olur, yandırır məni, ağrıdır məni. Onda öz-özümə pıçıldayıram:

Mən öz sevinc hissimi
Daşa bağlayıb atdım...
Son kəs bağrıma basıb-
Öpüb, ağlayıb atdım!..

Gözümün görmədiyi
Əlimin hörmədiyi...
Heç kimin vermədiyi-
Sirri bağlayıb atdım!..

Ötəri buludları
Toplanmış, unut barı....
Yalançı umudları-
Bir az saxlayıb atdım.

Eləcə bilə-bilə
Üzünə gülə-gülə...
Könlümü gilə-gilə-
Bölüb, dağlayıb atdım...

Yəqin nə dediyimi az-çox təxmin etdiniz. Yəni o gedən də, paralanan, bölünən ürək də gərəksiz olur. O, öz payını, öz yerini özü ilə aparır. Deməli, çalışıb elə etmək gərəkdi ki, ürəkdən çıxmayasan. Əksinə, ürəyə sahib olasan. Axı, üzünə açılan, səni öz içərisinə buraxan ürək hansısa kirayə ev deyil. Pulunu ödəyə bilməyəndə və yaxud xoşun gəlməyəndə, hətta özünə daimi bir ev alanda onu tərk edəsən. Mənim bu yazdıqlarım hər kəsə bəlli olan bir gerçəkdi. Ona görə də bu gerçəyi təkrar etməklə sizi yorduğumu başa düşürəm. Lakin onu da unutmuram ki, mən quyruğundan tutduğum ilanın üzü geri sıçraya biləcəyini çox gözəl bilirəm. Yəqin siz də bilirsiniz ki, ilanın quyruğunu tapdayanda üzü geri necə sıçrayır. Amma indiki halda mən adam donundakı ilanları diqqətdə saxlayıram - sözüm, söhbətim onlardandı. Və o adamların yolunun üstündə yarpız olmağın nə demək olduğunu şərh etməyəcəyəm, özünüz düşünün. Bu ixtiyarı, bu haqqı sizə verirəm, özü də könüllü. Çünki hansı yükə çiyin verdiyimi, hansı mövzuya toxunduğumu kifayət qədər gözəl bilirəm. Quyruq tapdalamağın da nə demək olduğundan az qala bir kitablıq bilgim var. O bilgilərə istinadən deyə bilərəm ki, çömçə qazanın dibindən xəbərdar olduğu kimi, mənim də bu yaşımda nədən və niyə yazmağımı bilməyim təbii bir haldı. Nə isə...
Bir dəfə mənə çox doğma olan dostlardan biri ilə günümüzün gerçəkləri barədə söhbət edirdik. Söz sözü çəkdi. Ətrafımızda baş verən erroziyalar, xüsusilə əxlaq məsələləri fikirlərimizin haçalanmasına səbəb oldu. Mən bu gün yalançı şəkildə özünü avropalı kimi təqdim edən bəzən zərif cins nümayəndələrinin hərəkətlərini qınadım. Bildirdim ki, hər kəs özü olsa daha gözəl olar. Nəinki içi azərbaycanlı, çölü fransız, alman, daha kim... O, mənimlə zarafat etdi və söylədi ki, sənin də işin-gücün ancaq qızlara, xanımlara irad tutmaqdı, onların yerişləri, duruşları... Başqa mövzun yoxdu? Mən dönüb ona baxdım. Elə həmin məqamda yazının əvvəlində söylədiyim ilan məsələsini dostum da mənə xatırlatdı. Onda anladım ki, sən demə, bu yüz illəri arxada qoymuş məsəl istənilən yerdə, istənilən mövzuda sözə həm körpü, həm də şərh ola bilər. Axı həmin o özünü əndrəbadi aparan, o cür göstərməyə çalışan Allah bəndələri özləri də yaxşı bilirlər ki, necə gülünc görünürlər. Amma bilə-bilə də dəb xatirinə, fərqlənmək xatirinə, diqqət mərkəzində olmaq xatirinə özlərini haldan-hala salırlar. Necə deyərlər, cildlərini dəyişirlər. Bu da təəssüf doğurur. Çünki belə olanda:

üşüyür bu şəhərdə
üşüyür baxışlarım...
üşüyür səkilərdə-
izlərim - naxışlarım...

gəlmir ki, fələyim də
qol açam bələyimdə!..
üşüyür bəbəyimdə-
sellənən yağışlarım...

tilsimli köynək geyim
meh tək telinə dəyim...
hər gün - sevirəm! - deyim
hər gün də bağışlanım!

Hə, hər kəs öz həyatını, öz taleyini yaşamağa çalışır. Və bu həyat da, bu tale də mübarizə aparmaq, çarpışmaq tələb edir. Əks halda, kiməsə heç nə sinidə pay verilmir. Ən azı onun dalınca durub getmək, onu istəmək lazımdı. Mən də bu fikirdəyəm ki, az-çox nəyim varsa, nə əldə edə bilmişəmsə, buna ömrümü, gücümü, həyatımı həsr etmişəm. Nəticəsi nə olubdusa, ona da bir insan kimi şükr etməyə çalışmışam. Düşünmüşəm ki, bu gün dünəndən yaxşıdı. Amma gerçəkdə, ortalıqda olan reallıqda bu gün bəlkə də dünəndən yüz dəfə pis görkəmdə, durumda, haldadı. Bunu bilsəm də ən azı yaşadığım günün xatirinə razılaşmışam. İstəməmişəm ki, yaşadığım bu gün bir sızıltı, bir xarabalıq kimi yaddaşıma köçsün, həyatımda iz salsın. Arayıb-axtarıb kül altından bir çınqı, bir qor tapmaq istəmişəm. Bu da sonda çarpışmaq, mübarizə aparmaq kimi daxilimdə qiymətləndirilib və mənə Allahın yazdığı günlərdən biri kimi bir növü halal olub. Ona görə ki, mən o günün boş-boşuna, ölüb-itməsinə, mənasız olmasına imkan verməmişəm. Hətta yağan yağışa, dolaşdığım küçələrə belə baxıb düşünmüşəm ki:

İndi şəhərdə
sənin də
dediyin kimi
dəlicəsinə sevdiyin
bir hava var -
yağış yağır...
indi şəhərin
dəlicəsinə sevdiyin
bu havasında
fikrim, xəyalım,
ürəyim
və bütün halım
orda -
sənin yanında...
təkcə gözlərim
burda!
Onlar da
gözlərin əvəzinə
indi şəhərə yağan
dəli yağışa baxır!..

Bəlkə də oxumaqdan artıq yorulduğunuz və istirahət etmək istədiyniz bu məqamda sizə bir sirr də açmaq istəyirəm. Demək istəyirəm ki, bu dünyada kim olursan ol, çalış, özün ol. Hətta ilan da olsan... Hətta yarpız da olsan... Çünki başqasının donunda, başqasının cildində olanda bu, uzağı qırx gün çəkir və sonra hər şey faş olur, kimin kim olduğu ortaya çıxır. Bax, mən də öz ətrafımın içərisində şahidi olduğum hər şeyi, hər oyunu, hər pıçıltını görəndə, izləyəndə, eşidəndə daxilən ağrısam da, amma həmişə demişəm ki, Allah hər kəsə ürəyincə versin. Lap elə ilana da, yarpıza da!



YAZARIN ARXİVİ

2018-09-21 : ÜMİD KƏNDİRİ
2018-09-14 : ÖMÜR YARPAQLARI
2018-09-08 : ŞUNURLULAR
2018-09-06 : Təzyiq yazısı
2018-09-05 : AYLI BİR GECƏ
2018-07-31 : HAVALI YAZI
2018-02-01 : "O SÖZƏCƏN..."
2017-12-15 : İLĞIM
2017-11-27 : «QABİL»
2017-11-24 : VAXT GÜNAHKARI
2017-09-27 : "BAYILDAN BAYIRA"
2017-08-29 : KİŞİ TİTULU
2017-08-11 : OVQAT YARADAN…
2017-07-29 : İSTƏK...
2017-07-28 : SÖZ HEYKƏLİ
2017-07-25 : BU DA 27–di!
2017-07-14 : "QALIN" ADAMLAR
2017-06-09 : GÜNAHIM NƏDİ?
2017-06-06 : "SNAYPER QIZ"
2017-05-26 : HAVADAKI ADAM
2017-05-05 : BAKI KÖÇKÜNÜ
2017-03-31 : SOY… QIRIM…
2017-03-01 : MÜŞFİQ TUFANI
2017-02-14 : "YADA DÜŞDÜ"
2017-02-10 : ÖMÜR QIRIQLARI
2017-02-03 : YAŞ HƏDDİ
2017-01-27 : NEKROLOQ
2017-01-19 : BİTMƏYƏN AĞRI
2017-01-06 : SON XƏBƏRDARLIQ
2016-12-16 : ALLAHIN İŞİ
2016-09-09 : BİR HECALI SÖZ
2016-08-13 : MƏKTUB
2016-08-12 : HAVA
2016-08-12 : MƏKTUB…
2016-07-01 : CƏNAB NAZİR
2016-06-17 : ÜMİD KƏNDİRİ
2016-04-29 : NİŞANÇI
2016-04-09 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-04-08 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-03-11 : MART OVQATI
2015-12-19 : MÜQƏDDƏS AMAL
2015-12-12 : YANIQ SƏS
2015-11-13 : Tofiq Abdinlə
2015-11-13 : ÜZ SUYU
2015-10-31 : SEÇİM ANI…
2015-09-12 : İNSANLIQ
2015-08-27 : YADDAŞ YAZISI
2015-08-19 : "AZƏRBAYCAN"
2015-07-10 : İLĞIM
2015-06-18 : DOST GEDİB…
2015-06-17 : "SAAT SƏSİ"
2015-05-06 : "AZƏRBAYCAN"
2015-04-22 : "YADA DÜŞDÜ"
2015-03-18 : "ADİ QƏŞƏM"
2015-02-28 : HAVALANMIŞ ADAM
2015-02-14 : SENSASİYA
2015-02-12 : BACI DOST OLARSA
2015-02-07 : YARPIZ SÖHBƏTİ
2015-01-16 : YAŞAYAN RUH
2015-01-10 : XAŞ + XAŞ
2015-01-09 : "QƏLƏM SƏSİ"
2014-12-27 : SAXTA BABA
2014-12-26 : SAXTA BABA
2014-12-20 : ŞUNURLU ADAMLAR
2014-12-16 : ELNURUN KİTABI
2014-12-11 : RUH ADAMI
2014-11-29 : NAXIŞLI ADAM
2014-11-20 : HƏYATIMDAKI ADAM
2014-11-15 : DİQQƏT TALONU
2014-11-14 : "QUM SAATI"
2014-11-12 : STATUS - KVO
2014-11-08 : BİR ƏTƏK DAŞ
2014-11-04 : PAMBIQLI QULAQLAR
2014-10-29 : "ƏDƏBİ HƏYAT"
2014-10-11 : AŞ QARASI
2014-10-04 : ZİNDAN UŞAQLARI
2014-09-03 : "YADA DÜŞDÜ"
2014-08-23 : İÇİMDƏKİ TOY
2014-07-18 : Kimsə yoxdu...
2014-07-05 : KİŞİ
2014-06-21 : ÜZ SUYU
2014-06-14 : TANISAM UTANACAQ
2014-05-24 : DİŞ ÇÖPÜ
2014-04-26 : QURU ADAM
2014-03-20 : İynə boyu yazı
2014-03-15 : LƏNƏTLƏNMİŞ
2014-01-25 : ÖZGƏ PALTARI
2013-12-21 : İSİNİŞMƏ...
2013-11-09 : QANADLI GÜNLƏR
2013-07-27 : DOST GEDİB...
2013-07-20 : PALAZA BÜRÜN...
2013-07-13 : YARIMÇIQ YAZI...
2013-05-08 : RUHUMUZUN ÜNVANI
2013-05-04 : "MAYOVKASIZ" MAY
2013-01-19 : DİRƏDÖYMƏ...
2012-12-20 : ATILAN İLK ADDIM
2012-12-08 : ÖGEY ANA
2012-12-07 : ŞAD XƏBƏR:
2012-11-27 : CANLI TARİX
2012-11-24 : SƏNSİZ
2012-11-16 : ÜMİD VERMƏK
2012-11-14 : SƏNSİZ
2012-10-13 : "BİZİM DÜNYA"
2012-08-18 : ADSIZ GÜNAHLAR
2012-06-23 : DON JUAN
2012-06-15 : ONDAN HAMIYA
2012-06-14 : RÜSTƏM KAMAL
2012-02-25 : DOLABDAKI ÜRƏK
2012-02-04 : BİR QIŞ NAĞILI
2012-01-07 : DİQQƏT QITLIĞI
2011-12-31 : SOVQAT
2011-12-17 : NƏFƏSLİK...
2011-11-12 : DOLAB
2011-08-27 : BİR SEVGİ DRAMI
2011-07-22 : SÖZÜN GÜNÜ
2011-07-16 : SİRLİ ZƏNG
2011-07-02 : İLİN YARISI
2011-06-11 : GÖRÜŞ YERİ
2011-05-28 : KÜT BIÇAQ
2011-04-30 : SATILIR
2011-04-23 : QAÇIRILAN QIZ
2011-04-16 : TƏNHA KİŞİ
2011-04-09 : GÖYDƏNDÜŞMƏ
2011-03-19 : AYDINLIQ
2011-03-15 : FRANSIZCA
2011-02-23 : 55-ə ÇATMADIN
2011-02-19 : Bu da bir il
2011-01-29 : GÖZMUNCUĞU
2011-01-22 : HƏYATIN BİR ANI
2011-01-08 : BAŞLANĞIC
2010-12-31 : BU DA İLİN SONU
2010-12-25 : CAN AĞRISI
2010-11-06 : SEÇİLƏN
2010-10-30 : YARALI DURNA
2010-09-18 : PƏRAKƏNDƏ YAZI
2010-07-31 : Axtarış
2010-07-02 : ÜMİD SORAĞINDA
2010-05-01 : DÜYÜNÇƏ
2010-04-17 : CƏRRAH BIÇAĞI
2010-02-20 : DÖZÜM MƏQAMI
2010-01-30 : AYRILIQ ANI
2010-01-16 : SEÇİM ANI
2009-12-12 : SÜKUTLA SÖHBƏT
2009-11-27 : BƏRAƏT KAĞIZI
2009-11-21 : KÖLGƏLƏR...
2009-10-31 : YARPAQ TÖKÜMÜ
2009-10-10 : CAVABSIZ SUALLAR
2009-09-12 : BİR AN
2009-08-22 : HƏFTƏMİN ACISI
2009-06-20 : XOCALI TOYU
2009-06-06 : UZUN BİR GÜN...
2009-05-23 : VAXTINDA
2009-05-02 : AĞLAYAN BULUDLAR
2009-03-14 : "BƏXTƏVƏRLİK"
2009-03-07 : ANAMA MƏKTUB...
2009-02-28 : ADİ RİYAZİYYAT
2009-01-31 : CAN AĞRISI
2009-01-24 : "ƏZABSIZ ANLAR
2009-01-10 : BƏHANƏ
2008-12-31 : Bazarlıq
2008-12-13 : DƏLİ ADAM
2008-12-06 : FAYDASIZ QAZINTI
2008-11-22 : PULUN VAR?
2008-11-15 : QALXANIN ENMƏSİ
2008-10-18 : ÖMRÜN BİR ANI
2008-10-11 : PAYIZ YAĞIŞLARI
2008-09-28 : MƏKTUBLAŞMA
2008-09-06 : QAYNAR QAZAN
2008-08-30 : ERA
2008-08-23 : OVCUMDA YANAN OD
2008-08-02 : QARIŞIQ YAZI
2008-07-12 : QƏFLƏT YUXUSU
2008-06-28 : ƏRKƏSÖYÜN
2008-06-07 : BAŞ AĞRISI
2008-05-17 : QURUMUŞ GÜLLƏR
2008-04-19 : DAŞ
2008-03-20 : ATHAAT
2008-02-02 : PASİBAN
2008-01-12 : AMERİKA AYISI
2007-12-06 : XƏBƏRDARLIQ
2007-11-24 : QALMAQAL
2007-11-23 : ÇÖKHAÇÖK
2007-11-22 : QIZDIRICI...
2007-11-03 : QOYUN BƏXTİ...
2007-10-27 : AŞİQLİK
2007-10-24 : XƏCALƏT
2007-10-19 : PAYIZ NOTLARI
2007-10-10 : BASARAT
2007-10-06 : ƏBƏDİ ÜNVAN
2007-10-06 : PERSONAJ
2007-10-05 : ÜÇ PÖHRƏ
2007-10-04 : HADİSƏ
2007-10-03 : HAVA
2007-10-02 : ÜZƏRLİK
2007-09-22 : HÖKM
2007-09-15 : VAHİMƏ
2007-09-01 : İNSTİNKT
2007-08-28 : NİYƏ ÖLDÜ?..
2007-08-15 : GÜNAH
2007-08-11 : PARALEL
2007-08-08 : GÜNVURMA
2007-08-07 : SALON
2007-08-04 : HÖRMƏT(sizlik)
2007-07-31 : TELEFON ZƏNGİ
2007-07-28 : QUDUZLUQ
2007-07-26 : BU DA 17 YAŞ...
2007-07-17 : BİLİRSƏNMİ?
2007-07-11 : BAŞAĞRISI
2007-07-04 : MƏNİ TANIMADIN?
2007-07-03 : SERİAL
2007-06-12 : "DEPUTAT OTAĞI"
2007-06-09 : ÖRKƏN
2007-05-25 : QARAVƏLLİ
2007-05-20 : AXSAYAN YERİMİZ
2007-05-05 : MUSA YAQUB -70
2007-05-01 : KƏNDİR
2007-04-20 : ŞƏKİL
2007-04-14 : STRESS
2006-12-08 : YUXU
2006-10-14 : GÜNAH
2006-10-10 : LAZIM GƏLSƏ...
SON XƏBƏRLƏR
2018-09-24


VİDEO



ƏDALƏT BU GÜN
Redaktor seçimi
FOTOREPORTAJ
GÜNÜN SİTATI
SORĞU
Qiymətlər qalxandan sonra avtobusa minəcəksiniz?

Hə (66.67%)
Yox (33.33%)

ÇOX OXUNAN
GÜNÜN LƏTİFƏSİ

Aşot Moskvadan bir urus qız alır. Gəlir İrəvanda da toy edir. Aradan on beş gün keçir, gəlin gileylənir:

- Bu necə olacaq, nə atanın, nə də ananın məndən xoşu gəlmir.

Aşot:

- Onları boş ver, əsas odur ki, müdirimin səndən xoşu gəlir.





digər lətifələr
ARXİV
FACEBOOK