ANA SƏHİFƏ / YAZARLAR

LƏNƏTLƏNMİŞ

Dəli bir yazı

22528    |   2014-03-15 09:57
Şriftin ölçüsü:
A+ Böyütmək
A+ Balacalaşdır

Hara baxıramsa, gördüklərim mənə daha çox dar ağacını xatırladır. Hətta binalar da, insanlar da, lap elə şütüyüb gedən maşınlar da gözümün önündə dar ağacı kimi dayanıb. Və bu dar ağacından yalnız sabunsuz bir kəndir yellənir. Heç suya da salmayıblar, qupquru bir kəndir... Və mən yellənən bu kəndirə, gözümün önündəki dar ağacına baxa-baxa fikirlərimi cəmləmək istəyirəm. Çalışıram ki, düşüncələrimə bir nizam verəm, istəklərimi, xəyallarımı rəndəsiz, ütüsüz, sadəcə, sırayla, əsgəri bir gedişlə dar ağacının, bu kəndirin altından keçirib aparam, amma bacarmıram. Niyə bacarmadığımı anlaya bilmirəm. Sadəcə, ağlımdan, dilimin ucundan tez-tez bir sual keçir - Niyə?.. Niyə bacarmıram?..
Dünyada hər şeyin səbəbi olduğu kimi, nəticəsi də var. Bax, bu mənada yəqin ki, istənilən fikir də hansısa səbəbdən, hansısa təsirdən yaranır, bəhrələnir, boy atır və nəticəyə doğru gedir, məqsədə can atır. Lakin indiki anda mən köklü şəkildə gözümün önündə dayanan dar ağacına, ondan asılmış kəndirə tərəf baxa bilmirəm. Elə bil ki, kimsə zorla o dar ağacını, o kəndiri mənim gözümün qarşısında saxlayıb sağa-sola gəzdirir. Və məni də məcbur edir ki, mütləq ona bax, ona diqqət yetir. Gözümü yayındırıb göy üzünə baxıram. Buludlar da mənə dar ağacı kimi görünür. Deyəsən, havalanıram... Deyəsən, dəli oluram. Bir vaxtlar yazmışdım ki, "mən dəli oluram, mən yavaş-yavaş..." Bu misraya, bu şeirə görə qınayanlar olmuşdu məni. Yaşın bu çağında sevgidən dəli olmağı absurd da saymışdılar, şair yozumu da və bir az da yaşa-başa görə yüngüllük də. Lakin neyləyim ki, o hissləri yaşamışdım, o misralar da içimdə doğulmuşdu. Görünür, elə həmin o məqamdan başlayıb mənim dəliliyim, mənim xəbərim olmayıb. Ona görə də indi hər şey mənə dar ağacı kimi görünür, hətta sənin özün də...
Düşünən olacaq ki, yenə şairlik edir, yenə kiminsə boynundan asılmaq istəyir. Amma inanın ki, indiki məqamda, yəni problemlərin başdan aşdığı bir durumda könlüm ancaq dar ağacı istəyir. Məni ancaq dar ağacı özünə çəkir, özünə doğru səsləyir. Mən dar ağacının bir iynə boyu məsafəsində dayanıb ona baxıram. Düşünməyin ki, ölümdən qorxuram. Yox, mən də bütün insanlar kimi ölümün qaçılmaz olduğunu çox gözəl bilirəm. Bir də anlayıram ki, hətta qorxsam belə o qorxu məni ölümdən qurtara bilməz. Sadəcə, indi gözümün qabağında kəndiri yellənən dar ağacının özəl bir vahiməsi var. O da kəndirin sürüşkən olmamasıdı. Axı kəndir sürüşkən olanda ölüm də bir göz qırpımında baş verir - ağrısız-acısız...
İndi, yəni bu qarışıq halımın bu baş-ayaq yazısını diqtə etdikcə, gözlərimi yumuram o dar ağacını görməmək üçün. Və gözlərimi yumduqca da sanki o dar ağacı yeriyib gözlərimin içinə daxil olur. Mən onun ağrısını da hiss edirəm gözlərimin içərisində. Bax, bu an, məhz bu dəqiqələrdə yadıma bir söz düşür: - lənətlənmiş...
Hə, belə bir söz var. Hətta səhv etmirəmsə, belə bir film də izləmişəm. Nə isə... Bax elə bu lənətlənmiş duruma düşmək və bu durumun içərisində də özünə yer tapmamaq əslində elə böyük hərflərlə yazılası lənətlənməkdi. Görəsən, bu sözü ilk dəfə kim işlədib? Bu söz ilk dəfə kimə ünvanlanıb? Əslində baxanda bu sözün arxasında dayanan fikir sözün özündən çox-çox maraqlı və böyükdü. Amma nədənsə söz məni çəkir - "lənətlənmiş" sözü. Və mən də heç bir araşdırma aparmadan, heç bir tarixə baş vurmadan o sözün ağırlığı altında misralara üz tuturam.

Mənim
üz-üzə gəldiyim
nə əcəldi,
nə də qəza...
Nə vaxtlıdı,
nə də qəfil...
Amma ...
layiq olduğum
bu cəza -
bir səfil taleyidi,
səfil...

Mənim
seçib götürdüyüm
nə işıqdı,
nə qaranlıq...
nə gülüşdü,
nə gözdə yaş...
Amma
özümü
unudub bir anlıq
daş götürmüşəm -
qara daş...

Mənim
salıb itirdiyim
nə sevincdi,
nə də kədər...
Nə toy-bayram,
nə də ki yasdı...
Amma
öldürüb ürəyimi,
öldürmədiyim qədər.
Boynumdan
yumruq boyda -
tək bir şişlik
ət asdı...
Həyat
demə bu imiş...

***
Həmin gün çox qəribə bir durumda idim. Əslində həmin o günə qədər mən bir dəvənin, bir filin, hətta bir qatarın çəkə bilməyəcəyi fikir yükünü səhərdən axşama, axşamdan səhərə daşımaqla məşğul idim. İşdə də, evdə də, lap elə yataqda da bu fikirlər məni tərk etmirdi. Elə bilirdim ki, indicə - bu an hər şey alt-üst olacaq... bugünüm sabun köpüyü kimi əriyib gedəcək... kimsə məni suya çəkib durulayacaq.... və mən neçə-neçə illər üzü o yana, üzü sənə tərəf qayıdıb gedəcəm... Daha doğrusu, aparacaqlar məni. Qolu bağlı yox, sevinə-sevinə, gülə-gülə, lap elə quş qanadlarında qayıdıb gedəcəm o günə...
Mən bu xəyalların, bu fikirlərin, bu yozumun söylənməsi çətin olan təzadın içərisində nə qədər çabalasam da, ancaq bir gerçəyi qəbul etməyə məcburam. O da məndən və bütövlükdə bütün bəndələrdən, bütün varlıqlardan yuxarıda olan ulu Tanrının iradəsiylə ürəyimə səpilmiş duyğuların, hisslərin cücərtiləridir. Bir az obrazlı alınsa da, etiraf etməliyəm ki, bu günə qədər yaşadıqlarım, duyduqlarım və hətta yaşaya bilməyib yanından keçdiklərim təsadüfi olmayıb. Bunların hamısı o Böyük Gücün iradəsi, o Böyük Gücün diqtəsidir. Mən belə qəbul etmişəm. Ona görə də nifrətimin də, sevgimin də kökündə həmişə Allahdan gələn bir işıq ucu axtarmışam. Düşünmüşəm ki, məhz onun yönəltdiyi səmtə gedəndə mən ürəyimlə bir yerdə oluram. Əks halda, ürəyimdən uzaq düşürəm və başlayıram onun əzablarını, onun ağrılarını yaşamağa...
Xatırlatdığım kimi, son günlərimin ruhumda hakim olan diqtəsi məni bütün mənalarda dözümsüz etmişdi. Və mən bu dözümsüzlüyün içərisində dözüm axtarırdım. O dözümü tapmaq da təkcə axtarışın, yuxusuzluğun, xəyal qurmağın bəhrəsi ola bilməzdi. Burda sənin də sözünün, lap elə sənin varlığının mövcudluğu əsas şərt idi. Mən də Allahımın səmtlədiyi, qarşıma çıxardığı, nəhayət, məni pərvanəsi etdiyi sənə, sözə, şeirə, duyğulara, nəhayət, ürəyimə baş əyməli idimi. Belə də etdim. Ancaq ağılla yox, dəli kimi. Nəticədə ağlın yerinə keçmiş, onun taxtında oturmuş hisslər məni diz çökdürdü, məni sındırdı. Mən içimdən qovulmuş, didərgin düşmüş ruha çevrildim. Elə bir ruha ki, onun qayıtmağa yeri, döyməyə qapısı qalmamışdı...
Adətən deyirlər ki, ruh bədəni tərk edəndə söz Əzrayıla qalır, söz sahibi Əzrayıl olur. Bu məntiqlə yanaşanda, deməli, mən son günlər Əzrayılla həmsöhbət olmuşam, onunla üzbəüz olmuşam. O da heç nə dərk etmək gücündə olmayan quru bir cəsədin ağrısını, sızıltısını izləyə-izləyə öz aləmində olub. Amma həmin o ana qədər bəlkə də cənnətin qapısından keçmək imkanı olan bəndələrdən biri kimi mən xoşbəxtlərin xoşbəxti idim. Öz hisslərim, öz duyğularım öz ağlımı kütləşdirdi. Bir anlıq düşünmək qabiliyyətimi dərk etmək imkanımı itirdim. Sonra isə gec oldu, lap gec. Elə bil ki, o zaman kəsiyi ən iti sürətli işığı da ötüb keçmişdi. Mən arxadan boylanırdım. Özü də heç nə demədən, hətta əl də tərpətmirdim. Axı ruhsuz, gücsüz bir quru cəsədin hansı hərəkəti diqqəti çəkə bilər? Lap elə ən yaxşı halda yalnız gülüş doğura bilər. Mənim isə gülüş doğurası heç nəyim yoxdu. Əksinə, düşündürücü, ağlamağa vadar edən görkəmim və halım - qalan bu idi...
Düşündükcə nə bəraət qazandıracaq, nə də ən yaxşı halda müəyyən güzəştə səbəb ola biləcək heç nə tapa bilmirəm. Çünki nə torpaq uğrunda şəhid olmamışam, nə oğul kimi valideynlərimə əl tuta bilməmişəm, nə ailə başçısı kimi övladlara şair Vahid Əlifoğlunun dediyi kölgəni salmamışam, nə də nə ürəyimin səsi, sözü, döyüntüsü olan kəsə bir iynə ucu boyda dayaq dura bilməmişəm. Deməli, bütün hallarda dünyada ancaq bir əl boyda yeri zəbt edib onun üzərində dayanmışam. Bu isə ən yaxşı halda yer tutmaqdı, haqqı olanın yerini tutmaqdı. Bu gün isə mən bəlkə də haqqı olanların siyahısında, ümumiyyətlə, heç yoxam. Əgər varamsa, bu mövcudluğun nəyə əsaslandığını söyləməyə çətinlik çəkirəm. Tək bircə məqamdan başqa - o da həsrətini çəkdiyim yurd-yuvanı, səni dəlicəsinə sevməyimdi. Məhz bu sevgi ayaqda saxlayır məni. Amma deyəsən, bu sevgi də məndən bezir. Çünki təkcə hisslərlə sevmək, təkcə hisslərə tabe olmaq kamil, mükəmməl sevgi nümunəsi deyil. Lap Məcnun olsan belə, ağılın sözü hisslərin sözü ilə üst-üstə düşməlidi. Yoxsa:

Eşidin,
ya da oxuyun-
fərq etməz...
Məni
ağıllı sayın,
ya da dəli -
bu anda
heç nə dəyişməz...
Çünki
mən qəfil anladım ki,
dünyada
ölümdən də dəhşətli
bir nəsə var -
sən demə,
bir-birini
sevə-sevə adamlar
ayrıla da bilirmiş...
İstənilən gün
sevginin
əzabını
daha çox çəkmək üçün...

***
Bir hikmətli məsəl yadımda qalıb. Onu atamdan eşitmişəm. Söyləyib ki, şahın fərmanı ilə bir nəfəri cəzalandırırlar və verilən fərmanda göstərilir ki, hər kəs günahkara bir daş atmalıdı. Hamı da belə edir. Növbə gəlib cəzalanan şəxsin dostuna çatır. Təbii ki, həmin dost da cəzalanan şəxsin daş yox, cibində gətirdiyi bir qom gül atır. Dost gülü atan kimi cəzalanan şəxs sanki dəhşətli ağrı yaşayır və özündən asılı olmadan ufuldayır...
Bəli, mən kiçik yaşlarımda eşitdiyim bu məsəlin arxasında duran böyük hikməti bu gün daha çox anlayıram. Və bilirəm ki, dostun dosta hətta gül ilə vurması da çox sərt və üzücü bir hadisədi. Onun ağrısına dözmək mümkün deyil...
Mən vurduğum zərbənin də nə boyda, nə ölçüdə və hansı şəkildə olduğunu azacıq da olsa başa düşürəm. Lakin mənim əlimdən açılan güllənin mənə necə dəydiyini dostun görməməsini, hiss etməməsini anlaya bilmirəm. Görünür, bütün hallarda ağlın hisslərdən üstün olması, kəsərli olması daha önəmli imiş. Görünür, iynə insanın öz bədəninə sancılmayana qədər hansı ağrıları verdiyini bədən sahibi hiss etmir. Ən yaxşı halda təsəvvür edir. Mən isə hisslərə əsir düşdüyümdən təsvir etmək, təsəvvür etmək gücümü də əldən verdim. Nəticədə də lənətlənmişlərin sırasında yer tutdum. Bu bir gercək! Bu bir həqiqət! Gerçəyin və həqiqətin içərisində girinc olmaq, yol tapa bilməmək də daha böyük reallıqdı. Bu yazını diqtə etdiyim anda mən o reallığın çiyinlərindən üzü aşağı basan gücünü, təsirini açıq-aşkar duyuram...

Qarşında
etiraf etməliyəm
sən də
bacarsan bağışla...
Bilirəm
məndən
çox şey umurdun -
hətta
şipşirin xəyallar qururdun.
Görünür
bu səbəbdən
mənim hər addımda
etdiyim günahlara
özün də bilə-bilə
sakitcə
göz yumurdun...
Amma...
Təəssüf ki,
umduqların olmadı
xəyalında
qurduqların da
uçub dağıldı...
Bircə
göz yumduqların oldu!
Özü də lap çox -
sürətlə artıb çoxaldı -
günahlarım!..

Yazının ovqatı Novruz günlərinə uyğun gəlməsə də, lənətlənmiş birisindən bayram əhval-ruhiyyəsi ummaq məncə düz gəlməz. Siz bu yazıya görə hətta məni qınaya da bilərsiniz. Çünki ovqatınızı alt-üst etdim. Amma inanın ki, mən öz ovqatımı, özümün arxada qalan bütün anlarımı tək bu yazıya görə xatırlamağa da ürək etmirəm. Çünki yazının ovqatı mənim gözlərimin qarşısında dayanmış dar ağacının diqtəsidi. Və mən də o dar ağacına, o qupquru kəndirə çox böyük həsədlə baxıram. Axı lənətlənmişlərin yolu yalnız ən ağır cəzadan keçir. Onu da siz müəyyən edin!

Əbülfət MƏDƏTOĞLU
[email protected]


İmza:

YAZARIN ARXİVİ

2018-09-21 : ÜMİD KƏNDİRİ
2018-09-14 : ÖMÜR YARPAQLARI
2018-09-08 : ŞUNURLULAR
2018-09-06 : Təzyiq yazısı
2018-09-05 : AYLI BİR GECƏ
2018-07-31 : HAVALI YAZI
2018-02-01 : "O SÖZƏCƏN..."
2017-12-15 : İLĞIM
2017-11-27 : «QABİL»
2017-11-24 : VAXT GÜNAHKARI
2017-09-27 : "BAYILDAN BAYIRA"
2017-08-29 : KİŞİ TİTULU
2017-08-11 : OVQAT YARADAN…
2017-07-29 : İSTƏK...
2017-07-28 : SÖZ HEYKƏLİ
2017-07-25 : BU DA 27–di!
2017-07-14 : "QALIN" ADAMLAR
2017-06-09 : GÜNAHIM NƏDİ?
2017-06-06 : "SNAYPER QIZ"
2017-05-26 : HAVADAKI ADAM
2017-05-05 : BAKI KÖÇKÜNÜ
2017-03-31 : SOY… QIRIM…
2017-03-01 : MÜŞFİQ TUFANI
2017-02-14 : "YADA DÜŞDÜ"
2017-02-10 : ÖMÜR QIRIQLARI
2017-02-03 : YAŞ HƏDDİ
2017-01-27 : NEKROLOQ
2017-01-19 : BİTMƏYƏN AĞRI
2017-01-06 : SON XƏBƏRDARLIQ
2016-12-16 : ALLAHIN İŞİ
2016-09-09 : BİR HECALI SÖZ
2016-08-13 : MƏKTUB
2016-08-12 : MƏKTUB…
2016-08-12 : HAVA
2016-07-01 : CƏNAB NAZİR
2016-06-17 : ÜMİD KƏNDİRİ
2016-04-29 : NİŞANÇI
2016-04-09 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-04-08 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-03-11 : MART OVQATI
2015-12-19 : MÜQƏDDƏS AMAL
2015-12-12 : YANIQ SƏS
2015-11-13 : ÜZ SUYU
2015-11-13 : Tofiq Abdinlə
2015-10-31 : SEÇİM ANI…
2015-09-12 : İNSANLIQ
2015-08-27 : YADDAŞ YAZISI
2015-08-19 : "AZƏRBAYCAN"
2015-07-10 : İLĞIM
2015-06-18 : DOST GEDİB…
2015-06-17 : "SAAT SƏSİ"
2015-05-06 : "AZƏRBAYCAN"
2015-04-22 : "YADA DÜŞDÜ"
2015-03-18 : "ADİ QƏŞƏM"
2015-02-28 : HAVALANMIŞ ADAM
2015-02-14 : SENSASİYA
2015-02-12 : BACI DOST OLARSA
2015-02-07 : YARPIZ SÖHBƏTİ
2015-01-16 : YAŞAYAN RUH
2015-01-10 : XAŞ + XAŞ
2015-01-09 : "QƏLƏM SƏSİ"
2014-12-27 : SAXTA BABA
2014-12-26 : SAXTA BABA
2014-12-20 : ŞUNURLU ADAMLAR
2014-12-16 : ELNURUN KİTABI
2014-12-11 : RUH ADAMI
2014-11-29 : NAXIŞLI ADAM
2014-11-20 : HƏYATIMDAKI ADAM
2014-11-15 : DİQQƏT TALONU
2014-11-14 : "QUM SAATI"
2014-11-12 : STATUS - KVO
2014-11-08 : BİR ƏTƏK DAŞ
2014-11-04 : PAMBIQLI QULAQLAR
2014-10-29 : "ƏDƏBİ HƏYAT"
2014-10-11 : AŞ QARASI
2014-10-04 : ZİNDAN UŞAQLARI
2014-09-03 : "YADA DÜŞDÜ"
2014-08-23 : İÇİMDƏKİ TOY
2014-07-18 : Kimsə yoxdu...
2014-07-05 : KİŞİ
2014-06-21 : ÜZ SUYU
2014-06-14 : TANISAM UTANACAQ
2014-05-24 : DİŞ ÇÖPÜ
2014-04-26 : QURU ADAM
2014-03-20 : İynə boyu yazı
2014-03-15 : LƏNƏTLƏNMİŞ
2014-01-25 : ÖZGƏ PALTARI
2013-12-21 : İSİNİŞMƏ...
2013-11-09 : QANADLI GÜNLƏR
2013-07-27 : DOST GEDİB...
2013-07-20 : PALAZA BÜRÜN...
2013-07-13 : YARIMÇIQ YAZI...
2013-05-08 : RUHUMUZUN ÜNVANI
2013-05-04 : "MAYOVKASIZ" MAY
2013-01-19 : DİRƏDÖYMƏ...
2012-12-20 : ATILAN İLK ADDIM
2012-12-08 : ÖGEY ANA
2012-12-07 : ŞAD XƏBƏR:
2012-11-27 : CANLI TARİX
2012-11-24 : SƏNSİZ
2012-11-16 : ÜMİD VERMƏK
2012-11-14 : SƏNSİZ
2012-10-13 : "BİZİM DÜNYA"
2012-08-18 : ADSIZ GÜNAHLAR
2012-06-23 : DON JUAN
2012-06-15 : ONDAN HAMIYA
2012-06-14 : RÜSTƏM KAMAL
2012-02-25 : DOLABDAKI ÜRƏK
2012-02-04 : BİR QIŞ NAĞILI
2012-01-07 : DİQQƏT QITLIĞI
2011-12-31 : SOVQAT
2011-12-17 : NƏFƏSLİK...
2011-11-12 : DOLAB
2011-08-27 : BİR SEVGİ DRAMI
2011-07-22 : SÖZÜN GÜNÜ
2011-07-16 : SİRLİ ZƏNG
2011-07-02 : İLİN YARISI
2011-06-11 : GÖRÜŞ YERİ
2011-05-28 : KÜT BIÇAQ
2011-04-30 : SATILIR
2011-04-23 : QAÇIRILAN QIZ
2011-04-16 : TƏNHA KİŞİ
2011-04-09 : GÖYDƏNDÜŞMƏ
2011-03-19 : AYDINLIQ
2011-03-15 : FRANSIZCA
2011-02-23 : 55-ə ÇATMADIN
2011-02-19 : Bu da bir il
2011-01-29 : GÖZMUNCUĞU
2011-01-22 : HƏYATIN BİR ANI
2011-01-08 : BAŞLANĞIC
2010-12-31 : BU DA İLİN SONU
2010-12-25 : CAN AĞRISI
2010-11-06 : SEÇİLƏN
2010-10-30 : YARALI DURNA
2010-09-18 : PƏRAKƏNDƏ YAZI
2010-07-31 : Axtarış
2010-07-02 : ÜMİD SORAĞINDA
2010-05-01 : DÜYÜNÇƏ
2010-04-17 : CƏRRAH BIÇAĞI
2010-02-20 : DÖZÜM MƏQAMI
2010-01-30 : AYRILIQ ANI
2010-01-16 : SEÇİM ANI
2009-12-12 : SÜKUTLA SÖHBƏT
2009-11-27 : BƏRAƏT KAĞIZI
2009-11-21 : KÖLGƏLƏR...
2009-10-31 : YARPAQ TÖKÜMÜ
2009-10-10 : CAVABSIZ SUALLAR
2009-09-12 : BİR AN
2009-08-22 : HƏFTƏMİN ACISI
2009-06-20 : XOCALI TOYU
2009-06-06 : UZUN BİR GÜN...
2009-05-23 : VAXTINDA
2009-05-02 : AĞLAYAN BULUDLAR
2009-03-14 : "BƏXTƏVƏRLİK"
2009-03-07 : ANAMA MƏKTUB...
2009-02-28 : ADİ RİYAZİYYAT
2009-01-31 : CAN AĞRISI
2009-01-24 : "ƏZABSIZ ANLAR
2009-01-10 : BƏHANƏ
2008-12-31 : Bazarlıq
2008-12-13 : DƏLİ ADAM
2008-12-06 : FAYDASIZ QAZINTI
2008-11-22 : PULUN VAR?
2008-11-15 : QALXANIN ENMƏSİ
2008-10-18 : ÖMRÜN BİR ANI
2008-10-11 : PAYIZ YAĞIŞLARI
2008-09-28 : MƏKTUBLAŞMA
2008-09-06 : QAYNAR QAZAN
2008-08-30 : ERA
2008-08-23 : OVCUMDA YANAN OD
2008-08-02 : QARIŞIQ YAZI
2008-07-12 : QƏFLƏT YUXUSU
2008-06-28 : ƏRKƏSÖYÜN
2008-06-07 : BAŞ AĞRISI
2008-05-17 : QURUMUŞ GÜLLƏR
2008-04-19 : DAŞ
2008-03-20 : ATHAAT
2008-02-02 : PASİBAN
2008-01-12 : AMERİKA AYISI
2007-12-06 : XƏBƏRDARLIQ
2007-11-24 : QALMAQAL
2007-11-23 : ÇÖKHAÇÖK
2007-11-22 : QIZDIRICI...
2007-11-03 : QOYUN BƏXTİ...
2007-10-27 : AŞİQLİK
2007-10-24 : XƏCALƏT
2007-10-19 : PAYIZ NOTLARI
2007-10-10 : BASARAT
2007-10-06 : ƏBƏDİ ÜNVAN
2007-10-06 : PERSONAJ
2007-10-05 : ÜÇ PÖHRƏ
2007-10-04 : HADİSƏ
2007-10-03 : HAVA
2007-10-02 : ÜZƏRLİK
2007-09-22 : HÖKM
2007-09-15 : VAHİMƏ
2007-09-01 : İNSTİNKT
2007-08-28 : NİYƏ ÖLDÜ?..
2007-08-15 : GÜNAH
2007-08-11 : PARALEL
2007-08-08 : GÜNVURMA
2007-08-07 : SALON
2007-08-04 : HÖRMƏT(sizlik)
2007-07-31 : TELEFON ZƏNGİ
2007-07-28 : QUDUZLUQ
2007-07-26 : BU DA 17 YAŞ...
2007-07-17 : BİLİRSƏNMİ?
2007-07-11 : BAŞAĞRISI
2007-07-04 : MƏNİ TANIMADIN?
2007-07-03 : SERİAL
2007-06-12 : "DEPUTAT OTAĞI"
2007-06-09 : ÖRKƏN
2007-05-25 : QARAVƏLLİ
2007-05-20 : AXSAYAN YERİMİZ
2007-05-05 : MUSA YAQUB -70
2007-05-01 : KƏNDİR
2007-04-20 : ŞƏKİL
2007-04-14 : STRESS
2006-12-08 : YUXU
2006-10-14 : GÜNAH
2006-10-10 : LAZIM GƏLSƏ...
SON XƏBƏRLƏR
2018-10-19
2018-10-18


VİDEO



ƏDALƏT BU GÜN
Redaktor seçimi
FOTOREPORTAJ
GÜNÜN SİTATI
SORĞU
Qiymətlər qalxandan sonra avtobusa minəcəksiniz?

Hə (70%)
Yox (30%)

ÇOX OXUNAN
GÜNÜN LƏTİFƏSİ
Elşən gözündə yumruq izi evə gəlir. Anası onu görüb həyəcanlanır:
- Bu nədi? Sənə nə olub?
- Ana, hər gecə saat 2-də sinif yoldaşlarımdan birinin evinə zəng vurub soruşurdum: "Tapın görüm mən kiməm?"
- Nə olsun ki?
- Heeeç. Bu gün biri tapdı.




digər lətifələr
ARXİV
FACEBOOK