Film izle hacklink kiralık bahis sitesi satılık bahis sitesi Adalet.az | "BAĞIŞLA" DEYƏ BİLMƏDİM Adalet.az | "BAĞIŞLA" DEYƏ BİLMƏDİM Adalet.az | Ədalət -
ANA SƏHİFƏ / YAZARLAR

"BAĞIŞLA" DEYƏ BİLMƏDİM

Gücsüzlüyün etirafı

26579    |   2013-06-29 07:26
Şriftin ölçüsü:
A+ Böyütmək
A+ Balacalaşdır

Mən sözün bütün mənalarında həmişə gerçəyin yanında olmuşam. Özü də o gerçəyin ki, o başqasının haqqını tapdalamır, başqasını özündən, dünyasından incik salmır. Üstəlik də dünyada mövcud olan bütün gerçəkliklərin nisbi olduğunu bilə-bilə mən bu yola, bu istəyə könül vermişəm. İstər orta məktəbdə, istər həyat dərslərində öyrənmişəm, mənə göstəriblər, başa salıblar ki, bütün gerçəkliklər nisbidir. Sənin üçün gerçək olan, başqa birinə tamam fərqli seçim ola bilər. Amma neyləyim ki, mən nisbiliyin özündəki gerçəyi dana bilmirəm, ondan vaz keçmək fikrim yoxdu...
Dünyanın, daha doğrusu, mənim dünyamın ən işıqlı, ən dəyərli və könüldən bağlandığım söz adamlarından biri rəhmətlik Nüsrət Kəsəmənli idi. Onun özünü və yaxud həyatını təkcə sözbəsöz öyrənmirdim... mən onun poeziyasını sözbəsöz özümə köçürürdüm. Nədənsə o poeziyanın içərisində mənim bir gerçək rahatlığım var idi. Xüsusilə onun "Etiraf" şeiri yaddaşımdan silinməyib, əksinə, məni dəfələrlə əlimdən tutub etiraf ayağına aparırdı. Elə indinin özündə də aparır. Ağlıma gəlmişkən bir məqama da toxunum. Mən kilsələrə də baş çəkmişəm. Təbii ki, bura da Allah evidi. Ancaq mən kilsələri ziyarət etməyə yox, seyr etməyə, içini görməyə üstünlük vermişəm. Hər dəfə də bu kilsələrdəki etiraf otağını görməyə maraq göstərmişəm. Bu da mənim gördüyüm filmlərdən keçən bir istəkdi, təsirdi. Amma neyləyim ki, kilsələrdə olduğum vaxtlarda kiminsə etirafa, tövbəyə gəldiyini izləmək qismətim olmayıb. Elə ona görə də Nüsrət Kəsəmənlinin "Etiraf"ı mənim daxilimdə kök atıb, köklü-köməcli nəhəng bir çinara çevrilib, gövdəsinə qol dolanmayan bir çinara...
Adətən ilin, fəslin bu çağlarında insanı sərin güşələr, yaylaqlar, bulaq başı çəkir. Görünür, bu Allahın bizim içimizdə əkdiyi bir duyğudu, bir instinkdi, məqamı çatanda özü dilə gəlir, özü danışdırır, özü havalandırır insanı. Bugünlərdə havalanıb bir təbiət guşəsinə getdim. Gözdən-könüldən bir az uzaq ağacların arasında bir neçə saat fələkdən məqam oğruladım. Qazancım olan bu vaxtın içərisində bir az ağaclarla danışdım, bir az yarpaqlarıyla, bir az meyvələriylə, bir az ağacın kök atdığı torpağıyla, bir az da bu ağacın yaxasına əl uzatdığı göy üzüylə... Düşünməyin ki, bu bir şairanə söz oyunudu, fikirləri bir-birinə calayıb nəyi isə obrazlı ifadə etmək istəyi idi. Xeyr, bu sadəcə bir gerçəkdi. Bakının boz sifətindən baş götürüb getdiyim həmin o guşədə həyat rəngarəng idi. Ona görə də gözüm yorulmadı, könlüm sıxılmadı, heç qan təzyiqimin də mövcud olduğunu yadıma salmadı. Və mən dostların sayəsində bu talada, bu guşədə bir rahatlıq qazandım. Bax onda ağlıma gəldi ki, əsl etirafın məqamıdı. Özü də elə-belə yox, könüldən, bütün varlıqdan gələn bir etirafın yeri. Mən də həmin o etirafı etmək üçün qazandığım bu fürsəti elə ordaca hamının yanında pıçıldamağa başladım.

Güllələnmiş ürəklə
Getmək olmaz sabaha...
Ürəyimi güllələ -
Canım qurtarsın daha...

Mən xəyallar qururam
Oyuncağa çevrilir...
Xəyaldakı şahlığım-
Göz qırpımı devrilir...

Nə xəyalım, nə gercək
Su səpmir ürəyimə...
Son gülləni öndən yox-
Çaxarsan kürəyimə...

Onda gözlərimdəki
Anların mənlə qalar...
Gözlərin su çiləyib-
Məndən halallıq alar...

***
Etiraf təkcə özünün özünə yox, həm də ətrafına edilməlidir ki, o qəbul olunsun, bağışlanılsın və yaxud da təsəlli verəcək bir ipucu sənə doğru uzadılsın. Bax, bu mənada mən həmin o guşədə pıçıldadığım şeirin havasında Qarabağın meşələrindən, bulaqlarından, çəmənliklərindən bağışlanmağımı xahiş etdim. Boynuma aldım ki, mən də əlibaltalı o meşələrdə ağac kəsmişəm. Çubuq doğramışam... mən də hansısa bulağın kənarında yeyib-içəndən sonra yır-yığış etməyi unutmuşam... mən də hansısa talada, çəməndə gözüm ayağımın altını seçmədən havalı gəzəndə gül-çiçəyi tapdamışam... Deyə bilərsiniz ki, uşaq olmusan, cavan olmusan, bilməmisən, qanmamısan... (bu yerdə yadıma "Axırıncı aşırım" filmi düşür. Orada Kərbəlayi üzünü tutub deyir... Ə.M.) Yox, bunun uşaqlığa heç bir dəxli yoxdur. Sadəcə, bu firavanlıqdan, bu gözəllikdən, özümüz özümüzdən o qədər doyub, razı qalmışdıq ki, onu itirəcəyimiz heç ağlımıza da gəlmirdi, heç yuxumuza da girmirdi. Elə bilirdik ki, həmişə məhz bu cür də olacaq və biz də ağlımız, ürəyimiz istəyən kimi bu təbiətlə, bu yerlə, bu göylə, bu Qarabağla məzələnəcəyik! Bağışla, bağışla ki, məzələndik səninlə. Ona görə də xatirələri yazmaq da, danışmaq da günbəgün çətinləşir. Təkcə qəhərə görə yox, təkcə göz yaşlarına görə yox, həm də səni nə vaxtsa itirəcəyimizi fəhm edə bilmədiyimizə görə... sabahı görə bilmədiyimizə görə... sənsiz qalacağımıza dair hansısa bir hissi içimizdə tərpədib oyada bilməldiyimizə görə...
Hə, etirafdan danışırdım axı. Mən bütün bu illər ərzində, yəni 1988-ci ilin fevralından bu günə kimi eyni sulaı təkrar-təkrar özümə ünvanlayıram və təkrar-təkrar da həmin sualın qarşısında aciz qalıram:
- Biz niyə beləyik?
Doğrudan da bilən varmı bu sualın cavabını? Ümumiyyətlə, bu sualın cavabını kimsə, harasa yazıbmı? Və nəhayət bu sualdan nə vaxtsa xilas ola biləcəyikmi?
Çox çətindi. Özü də içində olan, ürəyindən, ağlından keçəni milyon dəfələrlə ələyib, ələkdən keçirib, sonra nəyisə etiraf etməyin özü də çətindi. Görünür, elə xristianlar bu çətinlikdən bir az gizlənmək üçün həmin o bağlı, heç kimin görmədiyi otağı kilsələrdə tikiblər və keşişə, onun üzünü görmədən öz etiraflarını edirlər... Dünya etirafın möhtacıdır. Biz insanlar dünyanı etiraf etməyə də qoymuruq. İmkan vermirik ki, heç kimin olmayan bu dünya heç kimin olmadığını etiraf etsin. Desin, göstərsin ki, İNSAN olun... İNSAN kimi yaşayın... Allahı unutmayın!
Bəli, indinin özündə də mən fikirlərimi bilgisayara diktə etdikcə elə bilirəm ki, içimdə nə isə yüngülləşəcək, nə isə bir yükdən qismən də olsa, xilas ola biləcəm. Amma görürəm ki, yox, hər şey əksinə baş verir. Bu yük də, ağırlıq da bir az da artır.
Görünür, Allah etirafımı qəbul etmir, ya da bu etiraflar gedib ona çatmır. Ona görə də dolmuş buludun bir göz qırpımı necə boşaldığını xatırlayıb ona da həsəd aparıram. Hardansa yadıma bu həzin misralarım düşür.

yağışın
yuduğu ləçəklər
yanaqların kimi
alışıb yanır...
gözlərim
dan üzü
öpdüyü o yanaqların
lalə ləçəkləri
olduğuna inanır...
ürəyim isə...
unudub özünü
və nədənsə
gördüklərini yuxu sanır!
incimə...
və heç kimə
sadəcə heç nə demə
çünki
bu təzad deyil-
həyat lövhəsidi...
o da əsl sevginin
məncə bəsidi!..

***
Bir az pərən-pərən olan fikirlərimin içərisində etiraf etməyə çalışdığım elə məqamlar var ki, onu yazmaq da, bağıra-bağıra demək də, hətta dırnaqlarınla daşa-divara yazmaq da heç nəyi dəyişmir. Bu etirafın bircə dəyişən məqamı, bircə qəbul olunan anı var. O da səmimiyyətdən və qandan keçir! O da inamdan və inancdan keçir! İnsanın özünün özündən əl çəkməsindən keçir!
Bunu isə hər kəs bacarmır, ya da bacarmaq istəmir. Çünki içdəki xılt, içdəki hərislik, içdəki mənəm-mənəmlik və bir də başqasının çörəyinə zəhər qatmaq, o çörəyi qazanmasına imkan verməmək əsl etirafı gecikdirir, ləngidir, yubadır, ta məhşər gününə qədər...
İndi mən də etiraflarımı o gün gəlməmişdən öncə yazmaq, demək istəyirəm. Hər halda yazılan qalır! - deyiblər... Etiraf etmək istəyirəm ki, uğrunda ölə bilmədiyim üçün məni bağışla! Çağıranda, ürəyim istəyəndə yanına gələ bilmədiyim üçün məni bağışla! Səni olduğun kimi bilə bilmədiyim üçün məni bağışla!
Mən bunları yazdım. Amma əslində mən yazmaq istəyirdim ki, mən bütün bunlar üçün "bağışla!" deyə bilmədim! Çünki mən o vaxtı qazanmamışam!!!
Ömrümün ağrılı-acılı, bir az şirin, bir az duzsuz məqamlarında elə bilmişəm ki, nə isə etmişəm, nəyinsə qulpundan, kiminsə qolundan tuta bilmişəm. Amma indi baxıb görürəm ki, o mənim xülyam olub. Əslində isə mən nəyinsə istədiyim nöqtəyə çatmağıma əngəl olmasına da qalib gələ bilməmişəm. Çünki hər şeyə, hər kəsə ürəyimdən baxmışam və düşünmüşəm ki, qarşımda olanların da ürəyi var, onlar da mənə ürəklərindən baxacaq. Deyəsən, elə ən böyük səhvim də, ən böyük günahım da bu olubdu. Və mən ürəyimin qurbanına çevrilib, ürəyimin güdazına getmişəm:

istəyim güc gəldi
istəyimi
gizlədə bilmədim
istəyim ürəyimi dindirdi
ürəyimi
gözlədə bilmədim-
bağışla...
gözlərim alışdı
gözlərindən
gizlədə bilmədim
gözlərim
gözlərinlə danışdı
və bir-birinə qarışdı
gözlərini
gözlədə bilmədim-
bağışla...

əllərim yarpaq tək əsdi
barmaqlarımı
gizlədə bilmədim
dözmək məni sıxdı
nəfəsimi kəsdi
dözümsüzlüyümə
söz deyə bilmədim-
bağışla!

Hə, bütün bunları etiraf kimi də qəbul edə bilərsiniz, əgər istəsəniz. Etməmək haqqı da sizindi. Mən sadəcə, bütün insanların, xüsusilə, az-çox duyğusal olanların həmişə ürəklərinə görə əziyyət çəkdiklərini diqqətə çəkmək istədim. Çalışdım ki, bu etirafımla gücsüzlüyümü bir balaca pərdələyim. Bilmirəm, çalışmağıma dəydi yoxsa yox, amma siz çalışın ürəyinizi qoruyun, ona çox da meydan verməyin. Axı ürək yaman şeydi!!!

Əbülfət MƏDƏTOĞLU
abulfatm@box.az


İmza:

YAZARIN ARXİVİ

2018-11-18 : DOYMUŞ MƏHLUL
2018-10-23 : YARIMÇIQ MƏKTUB
2018-09-21 : ÜMİD KƏNDİRİ
2018-09-14 : ÖMÜR YARPAQLARI
2018-09-08 : ŞUNURLULAR
2018-09-06 : Təzyiq yazısı
2018-09-05 : AYLI BİR GECƏ
2018-07-31 : HAVALI YAZI
2018-02-01 : "O SÖZƏCƏN..."
2017-12-15 : İLĞIM
2017-11-27 : «QABİL»
2017-11-24 : VAXT GÜNAHKARI
2017-09-27 : "BAYILDAN BAYIRA"
2017-08-29 : KİŞİ TİTULU
2017-08-11 : OVQAT YARADAN…
2017-07-29 : İSTƏK...
2017-07-28 : SÖZ HEYKƏLİ
2017-07-25 : BU DA 27–di!
2017-07-14 : "QALIN" ADAMLAR
2017-06-09 : GÜNAHIM NƏDİ?
2017-06-06 : "SNAYPER QIZ"
2017-05-26 : HAVADAKI ADAM
2017-05-05 : BAKI KÖÇKÜNÜ
2017-03-31 : SOY… QIRIM…
2017-03-01 : MÜŞFİQ TUFANI
2017-02-14 : "YADA DÜŞDÜ"
2017-02-10 : ÖMÜR QIRIQLARI
2017-02-03 : YAŞ HƏDDİ
2017-01-27 : NEKROLOQ
2017-01-19 : BİTMƏYƏN AĞRI
2017-01-06 : SON XƏBƏRDARLIQ
2016-12-16 : ALLAHIN İŞİ
2016-09-09 : BİR HECALI SÖZ
2016-08-13 : MƏKTUB
2016-08-12 : HAVA
2016-08-12 : MƏKTUB…
2016-07-01 : CƏNAB NAZİR
2016-06-17 : ÜMİD KƏNDİRİ
2016-04-29 : NİŞANÇI
2016-04-09 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-04-08 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-03-11 : MART OVQATI
2015-12-19 : MÜQƏDDƏS AMAL
2015-12-12 : YANIQ SƏS
2015-11-13 : Tofiq Abdinlə
2015-11-13 : ÜZ SUYU
2015-10-31 : SEÇİM ANI…
2015-09-12 : İNSANLIQ
2015-08-27 : YADDAŞ YAZISI
2015-08-19 : "AZƏRBAYCAN"
2015-07-10 : İLĞIM
2015-06-18 : DOST GEDİB…
2015-06-17 : "SAAT SƏSİ"
2015-05-06 : "AZƏRBAYCAN"
2015-04-22 : "YADA DÜŞDÜ"
2015-03-18 : "ADİ QƏŞƏM"
2015-02-28 : HAVALANMIŞ ADAM
2015-02-14 : SENSASİYA
2015-02-12 : BACI DOST OLARSA
2015-02-07 : YARPIZ SÖHBƏTİ
2015-01-16 : YAŞAYAN RUH
2015-01-10 : XAŞ + XAŞ
2015-01-09 : "QƏLƏM SƏSİ"
2014-12-27 : SAXTA BABA
2014-12-26 : SAXTA BABA
2014-12-20 : ŞUNURLU ADAMLAR
2014-12-16 : ELNURUN KİTABI
2014-12-11 : RUH ADAMI
2014-11-29 : NAXIŞLI ADAM
2014-11-20 : HƏYATIMDAKI ADAM
2014-11-15 : DİQQƏT TALONU
2014-11-14 : "QUM SAATI"
2014-11-12 : STATUS - KVO
2014-11-08 : BİR ƏTƏK DAŞ
2014-11-04 : PAMBIQLI QULAQLAR
2014-10-29 : "ƏDƏBİ HƏYAT"
2014-10-11 : AŞ QARASI
2014-10-04 : ZİNDAN UŞAQLARI
2014-09-03 : "YADA DÜŞDÜ"
2014-08-23 : İÇİMDƏKİ TOY
2014-07-18 : Kimsə yoxdu...
2014-07-05 : KİŞİ
2014-06-21 : ÜZ SUYU
2014-06-14 : TANISAM UTANACAQ
2014-05-24 : DİŞ ÇÖPÜ
2014-04-26 : QURU ADAM
2014-03-20 : İynə boyu yazı
2014-03-15 : LƏNƏTLƏNMİŞ
2014-01-25 : ÖZGƏ PALTARI
2013-12-21 : İSİNİŞMƏ...
2013-11-09 : QANADLI GÜNLƏR
2013-07-27 : DOST GEDİB...
2013-07-20 : PALAZA BÜRÜN...
2013-07-13 : YARIMÇIQ YAZI...
2013-05-08 : RUHUMUZUN ÜNVANI
2013-05-04 : "MAYOVKASIZ" MAY
2013-01-19 : DİRƏDÖYMƏ...
2012-12-20 : ATILAN İLK ADDIM
2012-12-08 : ÖGEY ANA
2012-12-07 : ŞAD XƏBƏR:
2012-11-27 : CANLI TARİX
2012-11-24 : SƏNSİZ
2012-11-16 : ÜMİD VERMƏK
2012-11-14 : SƏNSİZ
2012-10-13 : "BİZİM DÜNYA"
2012-08-18 : ADSIZ GÜNAHLAR
2012-06-23 : DON JUAN
2012-06-15 : ONDAN HAMIYA
2012-06-14 : RÜSTƏM KAMAL
2012-02-25 : DOLABDAKI ÜRƏK
2012-02-04 : BİR QIŞ NAĞILI
2012-01-07 : DİQQƏT QITLIĞI
2011-12-31 : SOVQAT
2011-12-17 : NƏFƏSLİK...
2011-11-12 : DOLAB
2011-08-27 : BİR SEVGİ DRAMI
2011-07-22 : SÖZÜN GÜNÜ
2011-07-16 : SİRLİ ZƏNG
2011-07-02 : İLİN YARISI
2011-06-11 : GÖRÜŞ YERİ
2011-05-28 : KÜT BIÇAQ
2011-04-30 : SATILIR
2011-04-23 : QAÇIRILAN QIZ
2011-04-16 : TƏNHA KİŞİ
2011-04-09 : GÖYDƏNDÜŞMƏ
2011-03-19 : AYDINLIQ
2011-03-15 : FRANSIZCA
2011-02-23 : 55-ə ÇATMADIN
2011-02-19 : Bu da bir il
2011-01-29 : GÖZMUNCUĞU
2011-01-22 : HƏYATIN BİR ANI
2011-01-08 : BAŞLANĞIC
2010-12-31 : BU DA İLİN SONU
2010-12-25 : CAN AĞRISI
2010-11-06 : SEÇİLƏN
2010-10-30 : YARALI DURNA
2010-09-18 : PƏRAKƏNDƏ YAZI
2010-07-31 : Axtarış
2010-07-02 : ÜMİD SORAĞINDA
2010-05-01 : DÜYÜNÇƏ
2010-04-17 : CƏRRAH BIÇAĞI
2010-02-20 : DÖZÜM MƏQAMI
2010-01-30 : AYRILIQ ANI
2010-01-16 : SEÇİM ANI
2009-12-12 : SÜKUTLA SÖHBƏT
2009-11-27 : BƏRAƏT KAĞIZI
2009-11-21 : KÖLGƏLƏR...
2009-10-31 : YARPAQ TÖKÜMÜ
2009-10-10 : CAVABSIZ SUALLAR
2009-09-12 : BİR AN
2009-08-22 : HƏFTƏMİN ACISI
2009-06-20 : XOCALI TOYU
2009-06-06 : UZUN BİR GÜN...
2009-05-23 : VAXTINDA
2009-05-02 : AĞLAYAN BULUDLAR
2009-03-14 : "BƏXTƏVƏRLİK"
2009-03-07 : ANAMA MƏKTUB...
2009-02-28 : ADİ RİYAZİYYAT
2009-01-31 : CAN AĞRISI
2009-01-24 : "ƏZABSIZ ANLAR
2009-01-10 : BƏHANƏ
2008-12-31 : Bazarlıq
2008-12-13 : DƏLİ ADAM
2008-12-06 : FAYDASIZ QAZINTI
2008-11-22 : PULUN VAR?
2008-11-15 : QALXANIN ENMƏSİ
2008-10-18 : ÖMRÜN BİR ANI
2008-10-11 : PAYIZ YAĞIŞLARI
2008-09-28 : MƏKTUBLAŞMA
2008-09-06 : QAYNAR QAZAN
2008-08-30 : ERA
2008-08-23 : OVCUMDA YANAN OD
2008-08-02 : QARIŞIQ YAZI
2008-07-12 : QƏFLƏT YUXUSU
2008-06-28 : ƏRKƏSÖYÜN
2008-06-07 : BAŞ AĞRISI
2008-05-17 : QURUMUŞ GÜLLƏR
2008-04-19 : DAŞ
2008-03-20 : ATHAAT
2008-02-02 : PASİBAN
2008-01-12 : AMERİKA AYISI
2007-12-06 : XƏBƏRDARLIQ
2007-11-24 : QALMAQAL
2007-11-23 : ÇÖKHAÇÖK
2007-11-22 : QIZDIRICI...
2007-11-03 : QOYUN BƏXTİ...
2007-10-27 : AŞİQLİK
2007-10-24 : XƏCALƏT
2007-10-19 : PAYIZ NOTLARI
2007-10-10 : BASARAT
2007-10-06 : ƏBƏDİ ÜNVAN
2007-10-06 : PERSONAJ
2007-10-05 : ÜÇ PÖHRƏ
2007-10-04 : HADİSƏ
2007-10-03 : HAVA
2007-10-02 : ÜZƏRLİK
2007-09-22 : HÖKM
2007-09-15 : VAHİMƏ
2007-09-01 : İNSTİNKT
2007-08-28 : NİYƏ ÖLDÜ?..
2007-08-15 : GÜNAH
2007-08-11 : PARALEL
2007-08-08 : GÜNVURMA
2007-08-07 : SALON
2007-08-04 : HÖRMƏT(sizlik)
2007-07-31 : TELEFON ZƏNGİ
2007-07-28 : QUDUZLUQ
2007-07-26 : BU DA 17 YAŞ...
2007-07-17 : BİLİRSƏNMİ?
SON XƏBƏRLƏR
2019-09-17


VİDEO



ƏDALƏT BU GÜN
Redaktor seçimi
FOTOREPORTAJ
GÜNÜN SİTATI
SORĞU
"Qarabağ", yoxsa "Sevilya"?

"Qarabağ" (50%)
"Sevilya" (50%)

ÇOX OXUNAN
GÜNÜN LƏTİFƏSİ

Vaxtilə ölkənin baş antisemiti Mixail Andreyeviç Suslov danışdığı bu anektoda hələ də gülürük.

Sovetin vaxtı.

Bulvara bir çəllək kvas gətirirlər. Satıcı onu qoşqudan açıb satmağa hazırlaşır.

Bir nəfər yaxınlaşır:

-Çəlləyin hamısının qiyməti nə edir?

-Özün hesabla: iki yüz litr, hər bardağı da 30 qəpikdən. Yüz iyirmi manat.

-Al, bu da sənin pulun, get gəz, kef elə. Axşam gəlib boş çəlləyi götürərsən.

-Yaxşı!

Satıcı çıxıb gedir. Kişi plakat açır: "Kvas pulsuzdur”.

Camaat əvvəlcə təəccüblənir. Sonra yavaş-yavaş yaxınlaşır. Sonra növbə, sonra uzun növbə, daha sonra əsl izdiham. Söyüş, hay-həşir. Kimi növbəsiz soxulur, kiminə çatmır. Dava, mərəkə, bıçaqlaşma.

Milis gəlib, izdihamı dağıdır. Təhrikçilərisə qoduqluğa.

Kişini də aparırlar.

Sıxma-boğmaya salırlar.

-Dava salmaqda məqsədin nə idi?

-Qətiyyən belə bir məqsədim yox idi!

-Qeyri-qanuni ticarətlə məşğulsan?

-Camaata havayı kvas paylayırsan. Şahidlər var.

-Deməli oğurlamısan!

-Öz pulumla almışam. İxtiyarım çatır.

-Bəlkə dəlisən?

-Normal adamam. Arayışım var.

-Yaxşı, başa düşdük, biz səni buraxırıq. Ancaq, de görüm, niyə bunu edirdin? Niyə öz pulunu göyə sovurursan? Niyyətin nədir?

- Yaxşı, qoy deyim. Mən artıq yaşlı adamam. Dəqiq bilirəm ki, kommunizmə kimi yaşaya bilməyəcəm. Ancaq çox istəyirdim ki, kommunizmin necə olacağını öz gözlərimlə görüm...

Kommunizmdə...





digər lətifələr
ARXİV
FACEBOOK