ANA SƏHİFƏ / YAZARLAR

Oğuz Ayvaz: Əlvida“Ədalət”

97078    |   2019-04-26 11:29
Şriftin ölçüsü:
A+ Böyütmək
A+ Balacalaşdır

2016-cı ilin sentyabr ayı. Sısqa bədənli, cibində 1-2 manatı, həyatının boşluqlarla dolu ayları olan bir oğlan göründü "Ədalət” qəzetinin redaksiyasında. Elə bil həyatını zibil yeşiyinə tullamışdılar. Dostlarının ayrılığı, işsizlik, pulsuzluq, boşluq qarışqa misalı üzərinə hücum çəkmişdi. Həmin gün payız küləyi əsirdi küçələrdə. Pəncərədən buludlar qaşqabağını tökür, redaksiyada sükut bayrağı əsirdi. O oğlan bəndəniz idim. Günlər keçməyə başlayırdı. Hər gün işə tələsir, yazılar yazır, iş yoldaşlarıma alışmağa başlayırdım. Aqil Abbas ağır günlərimdən sonra işıq tutmuşdu sonrakı illərimə. Yadıma düşür, qəzetdə bir hekayəm çap olunmuşdu. Redaksiyaya zəng gəldi. Bəs dedilər ki, səninlə danışmaq istəyirlər. Telefonu qulağıma yaxınlaşdıran kimi donquldanan kişi səsi eşidildi. Söyüşün biri bir qəpikdən. İlk dəfə yazdığım hekayəyə söyüş və təhqir eşidirdim. Ürkmüşdüm. Axşamüstü Aqil Abbas zəng elədi. Elə bildim, o da məni söyəcək. Ancaq hekayəyə görə təşəkkür etdi.

"Ədalət” qəzeti həyatımda bir çox boşluqları doldurdu. Burada yeni dostlar qazandım, ailə qurdum, həyat təcrübəsi, yazılarımda inkişaf əldə etdim.

Bir dəfə işdən tez çıxmaq istəyirdim. Kompüterimi söndürüb, kurtkamı geyinib çıxırdım ki, birdən müdirlə üz-üzə gəldik. Tez kompüterin qarşısında oturub, guya işləyirmiş kimi mişkanı tıkladım. Müdir bunu görüb mənə yaxınlaşıdı, gördü ki, onu aldatmaq istəyirmişəm. Gülüb keçdi. İş yoldaşlarım isə şaqqanaq çəkib güldülər.

Bir gün isə səhər vaxtlarında Aqil müəllimə üzümü tutub dedim:

- Müəllim, belə iş olar, milli komanda bir oyun uduzub, bir oyun heç-heçə edib, oyunçuların hərəsinə beş min manat mükafat veriblər.

- Veriblər- veriblər də, istəyiblər ki, ruhdan düşməsinlər.

- Pul olanda milli ruh olmur, gərək pulun verməyəsən ki, milli ruh yüksəlsin, yaxşı çalışsın.

- Oğuz, oğlum, sənin milli ruhunu və yaxşı çalışmağını stimullaşdırmaq üçün iki ay maaş verməyəcəm.

Çoxdu belə məzəli əhvalatlar. Burda keçən səmimi dolu illəri artıq arxada qoyuram. Üç il işlədiyim qəzet artıq xatirələr arxivimə yollanır. Ən başlıca Aqil Abbasa təşəkkür edirəm ki, ən çətin günlərimdə mənə qapı açdı. Onun bu xeyirxah addımını heç vaxt unutmayacam. Və ən əsası burda işləyən adamları, maraqlı hadisələri unutmayacam.

Bu son yazımdan sonra gedim "Ədalət”in kollektivini toplayım, şəkil çəkdirim. Görüşənədək, "Ədalət” qəzeti!



İmza:

YAZARIN ARXİVİ

2018-07-19 : Aciz yazıçılar
2017-10-16 : Anamın oxşarı
2017-10-03 : Mən heç kiməm
2017-06-19 : Atama məktub
2017-01-18 : Atama məktub
2016-10-03 : Eşq romanı
SON XƏBƏRLƏR
2020-05-29
2020-05-28


VİDEO



ƏDALƏT BU GÜN
Redaktor seçimi
FOTOREPORTAJ
GÜNÜN SİTATI
SORĞU
Dövlət xəstəxanaları pulludu, yoxsa pulsuz?

Pullu (89.23%)
Pullsuz (10.77%)

ÇOX OXUNAN
GÜNÜN LƏTİFƏSİ

İki qonşu olur: biri hamıya pislik edən, bir neçə villanın sahibi, gününü eyş-işrətdə keçirən, Allahı, peyğəmbəri tanımayan bir məmur. O birisi də Allahı, peyğəmbəri tanıyan, xoş xasiyyətli müəllim.

Bir gün Allahı, peyğəmbəri tanımayan məmur ölür. İki-üç aydan sonra müəllim də ölür.

İnkir-minkir müəllimi sorğulayır, görürlər yaxşı adamdı, amma onun da günahları var. Deyirlər:

- Davay, cəhənnəmə.

Bir söz demədən gedir girir cəhənnəmə.

Bir az fırlanmış görür ki, məmur qonşusu oturub stolun başında, böyür-başında da əyanları. Məmurun başında da dəfnə çələngi. Yaxınlaşıb deyir:

- Qonşu, o dünyanı qatıb-qarışdırdın, min günaha batdın, cəhənnəmdə də stolun başında oturmusan, yanında da əyanların, başında da dəfnə çələngi.

Məmur deyir:

- Ə, yaxşı bax, məni ağaca keçiriblər, başımda çiçəkləyib.





digər lətifələr
ARXİV
FACEBOOK