ANA SƏHİFƏ / YAZARLAR

Nimdaş geyimli adam

Əbülfət MƏDƏTOĞLU

9754    |   2017-11-03 16:21
Şriftin ölçüsü:
A+ Böyütmək
A+ Balacalaşdır

Onu siz də tanıyırsınız...

Səhər üzümüzə təbəssümlə açıldı. Hava nisbətən ürəyə yatımlıydı. Bilmirəm, bu hamı üçün beləydi, yoxsa təkcə mən bunu duydum, hiss etdim. Hər halda, mən bu səhəri nisbətən daha rahatlıqla qarşıladım. Evdən çıxanda saat 00:05 göstərsə də, məndə belə bir təəssürat yarandı ki, bu səhərin havası ürəyimə yatacaq. İndi yazını bilgisayara diqtə etdiyim vaxt hiss edirəm ki, yanılmamışam. Havada doğrudan da bir həlimlik var. Bu həlimlik adama yazı da xatırladır, payızı da... İnanmırsınızsa, pəncərəyə yaxın gəlin, sonra açın pəncərəni və bir anlıq hər kəsi, hər qayğını unudub könlünüzü tapşırın təbiətə. Görün, o sizi necə kökləyəcək...

Doğrudur, mənim pəncərəm, yəni iş otağımın yönü Yasamal qəbiristanlığına baxır. Bu pəncərədən hər gün dəfələrlə baxıram bu qəbiristanlığa. Burda rahatlıq tapanların içərisində tanıdıqlarım da var, tanımadıqlarım da. Amma mənə elə gəlir ki, indi ordakılar bir-birini məndən də, elə özlərindən də yaxşı tanıyırlar. Çünki hamısı bir libasda, bir durumda və bir də zənnimcə, eyni vəzifənin başındadırlar...

Yəqin ki, axırıncı sözümə güldünüz, dodağınıza təbəssüm gəldi. Amma nahaq. İnancıma görə orda vəzifə bölgüsü yoxdur və orda heç kimin kabineti də, katibəsi də dayanıb onu gözləmir. Nə də kabineti, katibəsi, sürücüsü ona əlavə status vermir. Üstəlik, heç katibəsi də hökm etmək gücündə deyil. Orda bir vəzifə var. O da suallara cavab vermək vəzifəsi...

Ömrümüz boyu oxuyuruq, öyrənirik, suallar veririk və yaxud da sualları cavablandırırıq. Bütün bunlar bir insani vəzifədir. Amma bu insani vəzifənin içərisində bizim oxumağımız, sual cavablandırmağımız isə özəl həyatımız üçündür. Biz bununla özümüzün həyat problemlərimizi çözməyə, başqalarından daha rahat, daha yuxarı pillədə dayanmağa cəhd edirik, məqsədimiz daha çox bilməklə həm ətrafa, həm də özümüzə faydalı olmaqdı. Ona görə də bu dünyada verdiyimiz cavab, ünvanladığım sual daha çox şəxsimizə xidmət edir. Bunu bilmək o qədər də çətin deyil. Ən azından peyğəmbərimiz də, elə proletarların peyğəmbəri də zamanında deyib ki, "oxumaq, oxumaq, yenə də oxumaq".

Hə, indi ruhuma rahatlıq gətirən bu havada düşündüklərimi kağıza köçürmək nisbətən asandı. Və düşünürəm ki, bu yazını yazan da, oxuyan da, yəqin ki, məni o qədər çox qınamaz. Ən azından ona görə ki, mən həmişə olduğu kimi, indi də özümü yazıram və indi də demək istəyirəm ki, bu şənbə yazım bir səfər öncəsidi. Növbəti həftəni, Tanrı qismət etsə, məmləkətdən bir az kənarda qarşılayacam.

Ona görə də içimdə olanları, dilimdə göyərənləri kağıza köçürürəm ki, it-bata düşməsin, qəriblik çəkməsin və bir də yoldu, qürbətdi, nə bilmək olar. Ona görə də işimi bir az ehtiyatlı tutmağa çalışıram, xüsusilə sənə qarşı. Axı, yazdıqlarım hamısı sənə aiddi, səndəndi və deməli, həm də mənə aiddi və məndəndi! Odur ki, sən də özünü elə mənim kimi, daha doğrusu, bugünkü havanın üstündə köklə. Çalış sözümdən, yazımdan inciməyəsən. Qəlbinə toxunan bir şey olsa, onu qarşıdakı səfər ayrılığına bağışla. Axı, yollar özü ilə birlikdə hər şeyi aparır və gətirir, ya da gətirmir... Mən isə elə indinin özündə, elə bu anda sənə demək istəyirəm ki:


Bu qədər cəhd edirəm

Amma alınmır heç nə...

Dərd hər gün daha artıq-

Çəkir məni içinə...


Üzümdə nəm, təbəssüm

Qəm hopmuş qəm, təbəssüm...

Mənə Zəmzəm təbəssüm-

Tapılmır ki, içilə...


Ümiddi hər sabahım

Sabahda da var "ah”ım...

Yaşayıram Allahım-

Verdiyin eşq gücünə...


***

Adətən pəncərə önündə dayanıb Yasamal qəbiristanlığına tərəf baxanda daha çox itirdiyim dostları xatırlayıram, onları düşünürəm. Və ağlımdan da gəlib keçən bu olur ki, onlar mənsiz görəsən orda necə yaşayırlar, nə edirlər? Və sonra da özüm elə bu gicbəsər suallarıma görə özümü qınayıram. Mən burda nə edirəmsə, onlar da yəqin elə orada həmin işləri görürlər, balansı pozulmağa qoymurlar. Bir az riyazi termin olsa da, həyat özü balans yaradır - dərdlə, həsrətlə, sevinclə vüsalın arasında. Ayrılan ayrılığına qovuşur, atılan isə atıldığı dünyasına. Bir də qalır ayrılmaq, atılmaq istəməyən. Amma çox təəssüf ki, burda istək nəzərə alınmır. Ondan heç şikayət də vermək olmur, hansı səviyyədə istəyirsən istə. Ona görə ki, hökm ən son yerdən, yəni göyün yeddinci qatından gəlir. Oradan yuxarıda elə oradakıdı, başqa bir kimsə yox. Doğrudur, deyirlər ki, şairlərin də yeri göyün yeddinci qatında, Yaradanın dizibinin dibindədi. Bu nə qədər xoş bir təsəlli olsa da, mən özüm-özümə onu da diqtə etmişəm ki, ən ədalətli qərarları verən, ən dürüst hökmləri imzalayan böyük Allahım hər şairi, hər söz yazanı heç vaxt öz dizinin dibinə yaxın buraxmaz. O, öz ədalətiylə hər kəsi öz yerində otuzdurub həmişə. Və mən də elə burda, öz yerimdə dayanıb məndən ayrılan dostlarımı düşünə-düşünə belə ümid edirəm ki, dünyanı ağa-qaraya, cənnətə, cəhənnəmə bölən biz insanlar nə qədər səhflər edirik, nə qədər günahlara batırıq. Ən böyük günahımız isə o olub ki, torpağa üzüsoyuq deyib ona tapşırdığımızı bir ildən sonra yavaş-yavaş unutmağa başlayırıq. Amma bilmirik ki, həmin o torpağın qoynuna aldığı doğmamız ruha çevrilib. Yenə öz yerində, yenə bizim yanımızdadı. Baxır, izləyir və hərdən də bizim unutqanlığımıza təəssüflənir. Doğrudur, bu gün ruh olanlar, ruha çevrilənlər özləri də nə vaxtsa bizim yaşadıqlarımızı yaşayıblar, bizim kimi düşünüblər, bizim kimi hərəkət ediblər. Ona görə onların da bizə yerlə göy arası boyda irad tutması hardasa doğru deyil. Axı, onlar da bizlərdən biri olub. Lakin bütün hallarda bizlər nəticə çıxarmadığımız üçün günahkarıq. O günahkarlardan biri də mənəm. Və günahkar olduğumu bildiyim üçün yaşamağın bütün çətinliklərini göz altına almışam. Hər dəfə də dediyim duruma düşəndə, dediyim hissləri yaşayanda nələrisə dəyişəcəyimə içimdə söz verirəm. Lakin verdiyim sözün üstündə dayana bilmirəm. Bunun da səbəbi iqtisadi durumdu. Ən azından əl cibdən utandığı kimi, cib də əlin yanında üzüqaradı. Deməli, hara çevrilsəm də, hara fırlansam da yenə gəlib ölü nöqtədə dayanıram. O ölü nöqtənin adı da dediyim kimi, bütün zamanlarda insanı ayaqda saxlamağı birmənalı şəkildə bacaran və ona yaşamaq üçün zəruri olan maddiyyatdı. Təəssüf...

İndi düşünəcəksiniz ki, ilin-günün bu saatında məzənnənin üzdüyü bir dövrdə bütün bunları hamı yaxşı bilir. Bunu təkrarlamağa, xüsusi vurğulamağa nə ehtiyac var? Amma yox! Bilmək lazımdır ki, bizləri dünyasını dəyişənlərimizin yanında xəcalətli edən şərtlərdən biri də elə bu məzənnədi. Axı, onsuz hərəkət etmək mümkün deyil. Hərəkət elməmək də sonda gətirib durğunluğa çıxarır. O durğunluq da unutqanlığa aparır. Həmin o unutqanlıq da gəlib çatır manqurtluğa! Deməli, bu bağlılığın içərisində əlaqələr o qədər zərif və o qədər də zəruridi ki, onu sadəcə düşünməyin özü də adamı həqiqətən dərin bir quyuya salır, kəndirsiz bir quyuya. Və bu yerdə yadıma rəhmətlik Vahid Əlifoğlunun bir misrası düşür:

- Qaldı Məlikməmməd, qaldı quyuda!

Doğurdan da quyu və onun qaranlıq olması insanı xoflandırır. Hətta əyilib onun dibini görməyəndə elə adam xoflanır. İndi təsəvvür elə ki, onun dibində olanda hansı anları yaşayırsan, hansı hisslərin içərisindən keçirsən. Mən bu fikri bilgisayara diqtə edəndə bir anlıq içimdən üşütmə keçdi və elə bildim ki, həqiqətən quyunun dibindəyəm. Yaxşı ki, Sən varsan - işıq kimi, günəş kimi, hava kimi, su kimi! Sən varsan deyə, mən o quyudan ümidin tellərindən tutub sənə tərəf gəlirəm və deyirəm:


Mənim duyğularımı

Göz yaşına çevirmə...

Səpilməsin göz yaşı-

Mənim sevgi dövrümə...


Mən sevgini xilas tək

Qarşıladım içimdə!

Bu sevgiylə qurtuldu-

Tənhalıqdan içim də!


Məni söz-söz çözməyin

Bir az gəzməyin günah...

Gülüm, mənə dözməyin -

Haqqın verəcək Allah!


***

Çox qəribə bir xüsusiyyətim var. Heç vaxt geyindiyim paltarı süzülüb yararsız olana qədər dəyişmək istəmirəm. Və bir də heç vaxt harasa getmək qərarını verəndə evdən çıxmağa tələsmirəm. Nimdaş paltarımı dəyişəndə elə bilirəm ki, həyatımın hansısa hissəsi məndən ayrılır. Harasa getmək istəyəndə düşünürəm ki, birdən evə qayıtmadım, qoy bir az da ləngiyim. Bu iki halımın qüsur, yoxsa halsızlıq, günah olduğunu bilmirəm. Həqiqətən zaman-zaman bu iki haldan qurtulmaq istəmişəm, bacarmamışam. İndinin özündə də səfərə çıxacağım gün də məlumdur. Hətta filmlərdə deyildiyi kimi, bilet də cibimdədi. Amma heç tərpənmək, bu səfər gününün tez gəlib çatmasını içimdən keçirmirəm. Sizcə bu dəlilikdi, yoxsa başqa bir şeydi? Hər halda, nəsə bir şey var burda...

İndiki anda mən həmin o yuxarıda yazdığım fikri söz xatirinə ifadə etmədim. Məqsədim öz içimi, öz düşüncələrimi olduğu kimi çatdırmaqdı. Yəni gedəcəyim ünvanda məni yer üzündə mələk cildində olan bir dost, bir qardaş gözləyir. Və onun varlığı mənim üçün çox önəmli və zəruridi. Yəni Əhməd bəy söykəndiyim dağdı... güvəndiyim ucalıqdı... sirrimi söylədiyim və məni səbrlə dinləyən müdrikdi.

Amma neyləyim ki, xarakterimdə həmin o qüsur var. Onunla telefon danışığında, internet yazışmalarında ürəyim atlanır, görmək istəyirəm. Lakin yola düşmək məqamını ağlıma gətirəndə duruxuram, tərəddüd edirəm. Bax, bu ziddiyyətlərin içərisində çabalayıb qalanda yenə əlimdən sən tutursan. Sənin səsin, sözün, məsləhətin, xeyir-duan, hələ bir az da təkidin işləri öz axarına salır və mən də başlayıram bu axara qoşulmağa. Gedirəm...

Zaman öz sürətini artırsa da, artırmasa da, hadisələr bir-birini qabaqlayıb-qabaqlamasa da mənim bildiyim budur ki, hər bir işin içərisində ürək olmalıdı, nəfəs olmalıdı. Bax, onda işin nəticəsi də adamın üzünə güləcək, adamla danışacaq, adamı sevindirəcək. Bu mənada səhhətimlə bağlı ürəyimi götürüb getdiyim qardaş məmləkətdə məni gözləyən Əhməd bəyin və doktorum Mustafa bəyin, eləcə də hocam İbrahim bəyin, dostum Rəcəbin və bütün ordakı doğmaların hamısının üz-gözünün təbəssümünü indidən duyuram. Hiss edirəm ki, görüşümüz ürəyimizcə olacaq. Bu, qardaşların, dostların bir araya gəlməsi kimi yaddaşımıza yazılacaq. Və sən də mənim yaşadıqlarımı mütləq hiss edəcəksən. Axı, ürəkdən-ürəyə, könüldən-könülə yollar var, özü də gözlə görünməyən, ruhla duyulan yollar. O məqama qədər isə mənim sənə ünvanladığım, əslində isə özümə yazdığım bir şeiri də diqqətinə çatdırıram. Necə deyərlər...


Dərdin dizinin dibində

Oturub fikrə dalmışam...

Elə bil yüz ildi burda-

Düşüb bükülü qalmışam...


Nə əlim Allaha çatır

Nə də ünüm bəndəsinə...

Mən özümü son gücümlə-

Bənd etmişəm, bənd səsinə!..


Dərdin dizinin dibində

Yaşamaq istəyim heçdi...

Bir şair əli cibində-

Bir az əvvəl burdan keçdi!


Hə, yazının ovqatı mənim durumumuq ifadəsidi. Necə deyərlər, elə bil ki, surətini çıxartdım qoydum qəzet səhifəsinə. Siz də öz durumunuzu özünüz qiymətləndirib surətini çıxarın. Amma üzü qibləyə yox, üzü sevdiklərinizə tərəf!



İmza:

YAZARIN ARXİVİ

2017-09-27 : "BAYILDAN BAYIRA"
2017-08-29 : KİŞİ TİTULU
2017-08-11 : OVQAT YARADAN…
2017-07-29 : İSTƏK...
2017-07-28 : SÖZ HEYKƏLİ
2017-07-25 : BU DA 27–di!
2017-07-14 : "QALIN" ADAMLAR
2017-06-09 : GÜNAHIM NƏDİ?
2017-06-06 : "SNAYPER QIZ"
2017-05-26 : HAVADAKI ADAM
2017-05-05 : BAKI KÖÇKÜNÜ
2017-03-31 : SOY… QIRIM…
2017-03-01 : MÜŞFİQ TUFANI
2017-02-14 : "YADA DÜŞDÜ"
2017-02-10 : ÖMÜR QIRIQLARI
2017-02-03 : YAŞ HƏDDİ
2017-01-27 : NEKROLOQ
2017-01-19 : BİTMƏYƏN AĞRI
2017-01-06 : SON XƏBƏRDARLIQ
2016-12-16 : ALLAHIN İŞİ
2016-09-09 : BİR HECALI SÖZ
2016-08-13 : MƏKTUB
2016-08-12 : MƏKTUB…
2016-08-12 : HAVA
2016-07-01 : CƏNAB NAZİR
2016-06-17 : ÜMİD KƏNDİRİ
2016-04-29 : NİŞANÇI
2016-04-09 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-04-08 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-03-11 : MART OVQATI
2015-12-19 : MÜQƏDDƏS AMAL
2015-12-12 : YANIQ SƏS
2015-11-13 : Tofiq Abdinlə
2015-11-13 : ÜZ SUYU
2015-10-31 : SEÇİM ANI…
2015-09-12 : İNSANLIQ
2015-08-27 : YADDAŞ YAZISI
2015-08-19 : "AZƏRBAYCAN"
2015-07-10 : İLĞIM
2015-06-18 : DOST GEDİB…
2015-06-17 : "SAAT SƏSİ"
2015-05-06 : "AZƏRBAYCAN"
2015-04-22 : "YADA DÜŞDÜ"
2015-03-18 : "ADİ QƏŞƏM"
2015-02-28 : HAVALANMIŞ ADAM
2015-02-14 : SENSASİYA
2015-02-12 : BACI DOST OLARSA
2015-02-07 : YARPIZ SÖHBƏTİ
2015-01-16 : YAŞAYAN RUH
2015-01-10 : XAŞ + XAŞ
2015-01-09 : "QƏLƏM SƏSİ"
2014-12-27 : SAXTA BABA
2014-12-26 : SAXTA BABA
2014-12-20 : ŞUNURLU ADAMLAR
2014-12-16 : ELNURUN KİTABI
2014-12-11 : RUH ADAMI
2014-11-29 : NAXIŞLI ADAM
2014-11-20 : HƏYATIMDAKI ADAM
2014-11-15 : DİQQƏT TALONU
2014-11-14 : "QUM SAATI"
2014-11-12 : STATUS - KVO
2014-11-08 : BİR ƏTƏK DAŞ
2014-11-04 : PAMBIQLI QULAQLAR
2014-10-29 : "ƏDƏBİ HƏYAT"
2014-10-11 : AŞ QARASI
2014-10-04 : ZİNDAN UŞAQLARI
2014-09-03 : "YADA DÜŞDÜ"
2014-08-23 : İÇİMDƏKİ TOY
2014-07-18 : Kimsə yoxdu...
2014-07-05 : KİŞİ
2014-06-21 : ÜZ SUYU
2014-06-14 : TANISAM UTANACAQ
2014-05-24 : DİŞ ÇÖPÜ
2014-04-26 : QURU ADAM
2014-03-20 : İynə boyu yazı
2014-03-15 : LƏNƏTLƏNMİŞ
2014-01-25 : ÖZGƏ PALTARI
2013-12-21 : İSİNİŞMƏ...
2013-11-09 : QANADLI GÜNLƏR
2013-07-27 : DOST GEDİB...
2013-07-20 : PALAZA BÜRÜN...
2013-07-13 : YARIMÇIQ YAZI...
2013-05-08 : RUHUMUZUN ÜNVANI
2013-05-04 : "MAYOVKASIZ" MAY
2013-01-19 : DİRƏDÖYMƏ...
2012-12-20 : ATILAN İLK ADDIM
2012-12-08 : ÖGEY ANA
2012-12-07 : ŞAD XƏBƏR:
2012-11-27 : CANLI TARİX
2012-11-24 : SƏNSİZ
2012-11-16 : ÜMİD VERMƏK
2012-11-14 : SƏNSİZ
2012-10-13 : "BİZİM DÜNYA"
2012-08-18 : ADSIZ GÜNAHLAR
2012-06-23 : DON JUAN
2012-06-15 : ONDAN HAMIYA
2012-06-14 : RÜSTƏM KAMAL
2012-02-25 : DOLABDAKI ÜRƏK
2012-02-04 : BİR QIŞ NAĞILI
2012-01-07 : DİQQƏT QITLIĞI
2011-12-31 : SOVQAT
2011-12-17 : NƏFƏSLİK...
2011-11-12 : DOLAB
2011-08-27 : BİR SEVGİ DRAMI
2011-07-22 : SÖZÜN GÜNÜ
2011-07-16 : SİRLİ ZƏNG
2011-07-02 : İLİN YARISI
2011-06-11 : GÖRÜŞ YERİ
2011-05-28 : KÜT BIÇAQ
2011-04-30 : SATILIR
2011-04-23 : QAÇIRILAN QIZ
2011-04-16 : TƏNHA KİŞİ
2011-04-09 : GÖYDƏNDÜŞMƏ
2011-03-19 : AYDINLIQ
2011-03-15 : FRANSIZCA
2011-02-23 : 55-ə ÇATMADIN
2011-02-19 : Bu da bir il
2011-01-29 : GÖZMUNCUĞU
2011-01-22 : HƏYATIN BİR ANI
2011-01-08 : BAŞLANĞIC
2010-12-31 : BU DA İLİN SONU
2010-12-25 : CAN AĞRISI
2010-11-06 : SEÇİLƏN
2010-10-30 : YARALI DURNA
2010-09-18 : PƏRAKƏNDƏ YAZI
2010-07-31 : Axtarış
2010-07-02 : ÜMİD SORAĞINDA
2010-05-01 : DÜYÜNÇƏ
2010-04-17 : CƏRRAH BIÇAĞI
2010-02-20 : DÖZÜM MƏQAMI
2010-01-30 : AYRILIQ ANI
2010-01-16 : SEÇİM ANI
2009-12-12 : SÜKUTLA SÖHBƏT
2009-11-27 : BƏRAƏT KAĞIZI
2009-11-21 : KÖLGƏLƏR...
2009-10-31 : YARPAQ TÖKÜMÜ
2009-10-10 : CAVABSIZ SUALLAR
2009-09-12 : BİR AN
2009-08-22 : HƏFTƏMİN ACISI
2009-06-20 : XOCALI TOYU
2009-06-06 : UZUN BİR GÜN...
2009-05-23 : VAXTINDA
2009-05-02 : AĞLAYAN BULUDLAR
2009-03-14 : "BƏXTƏVƏRLİK"
2009-03-07 : ANAMA MƏKTUB...
2009-02-28 : ADİ RİYAZİYYAT
2009-01-31 : CAN AĞRISI
2009-01-24 : "ƏZABSIZ ANLAR
2009-01-10 : BƏHANƏ
2008-12-31 : Bazarlıq
2008-12-13 : DƏLİ ADAM
2008-12-06 : FAYDASIZ QAZINTI
2008-11-22 : PULUN VAR?
2008-11-15 : QALXANIN ENMƏSİ
2008-10-18 : ÖMRÜN BİR ANI
2008-10-11 : PAYIZ YAĞIŞLARI
2008-09-28 : MƏKTUBLAŞMA
2008-09-06 : QAYNAR QAZAN
2008-08-30 : ERA
2008-08-23 : OVCUMDA YANAN OD
2008-08-02 : QARIŞIQ YAZI
2008-07-12 : QƏFLƏT YUXUSU
2008-06-28 : ƏRKƏSÖYÜN
2008-06-07 : BAŞ AĞRISI
2008-05-17 : QURUMUŞ GÜLLƏR
2008-04-19 : DAŞ
2008-03-20 : ATHAAT
2008-02-02 : PASİBAN
2008-01-12 : AMERİKA AYISI
2007-12-06 : XƏBƏRDARLIQ
2007-11-24 : QALMAQAL
2007-11-23 : ÇÖKHAÇÖK
2007-11-22 : QIZDIRICI...
2007-11-03 : QOYUN BƏXTİ...
2007-10-27 : AŞİQLİK
2007-10-24 : XƏCALƏT
2007-10-19 : PAYIZ NOTLARI
2007-10-10 : BASARAT
2007-10-06 : PERSONAJ
2007-10-06 : ƏBƏDİ ÜNVAN
2007-10-05 : ÜÇ PÖHRƏ
2007-10-04 : HADİSƏ
2007-10-03 : HAVA
2007-10-02 : ÜZƏRLİK
2007-09-22 : HÖKM
2007-09-15 : VAHİMƏ
2007-09-01 : İNSTİNKT
2007-08-28 : NİYƏ ÖLDÜ?..
2007-08-15 : GÜNAH
2007-08-11 : PARALEL
2007-08-08 : GÜNVURMA
2007-08-07 : SALON
2007-08-04 : HÖRMƏT(sizlik)
2007-07-31 : TELEFON ZƏNGİ
2007-07-28 : QUDUZLUQ
2007-07-26 : BU DA 17 YAŞ...
2007-07-17 : BİLİRSƏNMİ?
2007-07-11 : BAŞAĞRISI
2007-07-04 : MƏNİ TANIMADIN?
2007-07-03 : SERİAL
2007-06-12 : "DEPUTAT OTAĞI"
2007-06-09 : ÖRKƏN
2007-05-25 : QARAVƏLLİ
2007-05-20 : AXSAYAN YERİMİZ
2007-05-05 : MUSA YAQUB -70
2007-05-01 : KƏNDİR
2007-04-20 : ŞƏKİL
2007-04-14 : STRESS
2006-12-08 : YUXU
2006-10-14 : GÜNAH
2006-10-10 : LAZIM GƏLSƏ...
SON XƏBƏRLƏR
2017-11-18
00:37 DEYİLƏM
2017-11-17


VİDEO





ƏDALƏT BU GÜN
Redaktor seçimi
FOTOREPORTAJ
GÜNÜN SİTATI
SORĞU
"Qarabağ" "Çelsi"yə qalib gələcəkmi?

Hə (66.67%)
Yox (33.33%)

ÇOX OXUNAN
GÜNÜN LƏTİFƏSİ
Ər və arvad evin qarşısında oturublar. Bir turist gəlir və kişidən ingiliscə yolu soruşur. Kişidən səs yox. Turist bu dəfə almanca soruşur. Kişidən yenə səs yox. Turist bu dəfə Fransızca danışmış. Yenə səs yox. İspanca, yenə səs yox. Turist əsəbiləşib gedir. Arvad ərinə deyir:
- Bir dil öyrənməyin zamanı gəldi deyəsən.
- Boş ver, nə gərək var? Adam bu qədər dil bilir, dərdini mənə başa sala bilmədi.




digər lətifələr
ARXİV
FACEBOOK