Adalet.az | BİR ANIN SİMFONİYASI Adalet.az | BİR ANIN SİMFONİYASI Adalet.az | Ədalət -
ANA SƏHİFƏ / YAZARLAR

BİR ANIN SİMFONİYASI

28113    |   2017-06-30 17:43
Şriftin ölçüsü:
A+ Böyütmək
A+ Balacalaşdır

O hər kəs üçün ola bilər

Açığını deyim ki, heç belə olmamışdım. Yəni elə bir durum, elə bir qəribə basqı içərisindəyəm ki, az qala həyatın bu an, bu dəqiqə bitəcəyini gözləyirəm. Düşünürəm ki, diktə etdiyim söz dilimin ucundan qopan kimi hər şey bitəcək. Və...…

Bəli, adətən insan təklənəndə, arxasız, köməksiz, umudsuz olanda və bir də çarəsiz dərdlə baş-başa qalanda belə olur. Mənim bildiyimə görə, məhz həmin məqamlarda gözün ən doğma, ən əziz insanı axtarır... gözlərinə baxmaq üçün... nəfəsini duymaq üçün... səsini eşitmək üçün. Bilmirəm, bu yazdıqlarımda, bu dediklərimdə yanılıram, yoxsa yox, amma tam əminəm ki, mən həqiqətən düşdüyüm durumun nə adını bilirəm, nə ölçüsünü, nə çəkisini, nə də onun nə qədər sürəcəyini. Bilməməyimin əsas səbəbkarı da təbii ki, könlümün, gözümün axtardığıdı. Gözüm, könlüm axtaran uzaqlaşdıqca, arxa plana keçdikcə mənə yönələn basqı da artır, sıxıntı da çoxalır. Görünür bu da təklənməyimin, kimsəsiz qalmağımın üzündəndir. Təklənənin üstünə əlibaltalı da gəlir, baltasız da... haqqı olan da gəlir, haqqı olmayan da. Odur ki, özüm özümü nə qədər toparlamağa, nə qədər ələ almağa çalışsam da, gördüyüm üzlər, eşitdiyim səslər, izlədiyim hərəkətlər mənə təklikdən çıxmağa imkan vermir. Və mən də məcburi qaydada bütün o üzləri, o səsləri, o hərəkətləri seyr edirəm. Bu seyretmə məqamında içimdən bir sual qopur: - Görəsən niyə belə olur? Görəsən bu insanların neçə min, neçə növ sifəti var?

Kaş bu sualın cavabını tapa biləydim. Onda heç olmasa nə ilə üz-üzə gəldiyimi, nə ilə qarşılaşdığımı anlayıb içimdəki sıxıntını rahatca boğub öldürərdim. Öldürərdim ki, o sıxıntı da, ürəyim də bir şeyi anlasın. Yəni anlasın ki, bu sifətlərə görə, ürəyin bu boyda sıxıntı çəkməsinə, bu boyda ağrımasına ehtiyac yox imiş. Nə isə...

Bəli, şəhərin tez-tez dəyişən havası kimi mənim də tez-tez kökdən düşən iç dünyam ruhumu yaşantılara təslim edir. Nə qədər yıxılmamaq, ayaqda qalmaq istəsəm də, mümkün olmur. Bax, indi daha çox anlayıram ki, təklənmək nədi, tək qalmaq nədi... Anladığıma görə də ürəyimin, gözümün axtardığı sənə ehtiyacım daha da artır. Sən isə heç nə olmamış kimi çəkilirsən, uzaqlaşırsan və məcbur edirsən ki, bu misraları yazım.

Ağlıma

gəlməzdi ki,

varlığımla

səni sıxacam

və sonra

günün birində

yadından çıxacam...

hətta

mənsiz

keçən anların

xoşbəxtliyin olacaq!..

ağlıma gəlməzdi ki,

telefonum susacaq...

ağlıma gəlməzdi ki...

eh,

nə deyim mən daha

bu da keçib gedəcək

sən

Yasini bilirsən

gəl salavat çevirək

ruhuma!..

***

Bütün cəmiyyətdə olduğu kimi, çalışdığım kollektivdə də, elə ailəmizdə də günün mövzuları həmişə diqqət çəkir. Adətən informasiyalar sürətlə yayıldığından hər bir qapını döyür, hər kəsə özünü sırıyır. Bax, elə mətbuat işçilərinə veriləcək mənzillə bağlı gündəmi zəbt etmiş xəbər də hər yerdə müzakirə olunur. Hətta ölkə sərhədindən kənarda yaşayan bir dostum da telefon söhbətimiz zamanı bu məsələyə toxundu. Doğrusunu deyim ki, mən bir anlıq susdum və özüm-özümə düşündüm ki, ölkədən kənardakıların bizlərə və bütövlükdə Azərbaycana laqeyd olması barədə söylənilən fikirlərin heç bir əsası yoxdur. Rusiyanın uzaq bir guşəsində alış-verişlə məşğul olan birinin əgər mətbuat işçilərinə ev verməsindən xəbəri varsa, deməli, bu ölkədə baş verən digər məsələlər də onun və onunla birlikdə qürbət yaşayanların diqqətindən yayınmaz. Bu bir tərəfdən sevindiricidi. Yəni bağlılıq baxımından, laqeydliyin olmaması baxımından təqdirəlayiqdir. Lakin kiçik məsələlərə vaxt ayırmaq, hətta münasibət bildirib şərhlər vermək zənnimcə yersizdi və buna ehtiyac da yoxdu. Necə deyərlər, hər kəs öz işi ilə məşğul olsa, bunun ölkəyə də, elə iş sahibinə də faydası daha çox olar. Çox təəssüf ki, biz hələ bu mərhələyə gəlib çatmamışıq. Qeybəti, söz gəzdirməyi informasiya ilə, xəbərlə qarışıq salırıq. Nəticədə də bir kampaniya, bir şou düzənlənir. Heç kimə gərək olmayan şou. Nə isə...

Bəli, mən boş zamanlar qazananda və yaxud belə bir fürsət əlimə düşəndə özüm-özümü divara söykəyib sorğu-sual edirəm. O sualların da əsas mahiyyəti doğulduğum yurdla, ailəylə, özümlə bağlı olur. Hətta belə anlarda yazı-pozumun da alt qatlarına bir fərqli formada işıq salmağa çalışıram. İstəyirəm ki, mənim üzümdən atılmış addımlar, görülmüş işlər kiminsə haqqına kölgə salmasın, kiminsə istəyini ayaq altda qoymasın. Təbii ki, bu bir insan olaraq mənim içimdən keçən hissdi. Və mənim də gücüm bir insan olaraq yalnız özümü qorumaq yox, həm də evimdə, yanımda, ətrafımda olanları qorumaqdı. Neyləyim ki, indi hətta özünü qorumaq belə çox ağır bir işə çevrilib. O qədər ağır bir işə çevrilib ki, bəzən onun altına çiyin verməyin özü yumşaq desək, ağılsızlıq kimi görünür. Belə olmasına baxmayaraq, ürək bildiyini edir. Onun mərhəməti, onun duyumu geri çəkilməyə imkan vermir. Nəticədə də daha çox ağrıyan yenə ürək olur. Və mən də bütün ağrılara az qala sınaq meydanı etdiyim ürəyin günahına bata-bata yenə üzümü sənə tuturam və yazıram ki:


Bir tarix söylə mənə

Sevinəcəyim tarix!

Yerlə, ya göylə sənə -

Yetişəcəyim tarix!..


Ümidimə od qatıb

İçimdə ocaq çatıb

Ruhumu göyə satıb -

Ötüşəcəyim tarix!..


Mən əslində bir zərrə

Gün biçirəm bir vərlə...

Sirdi, sən tək bəşərlə -

Görüşəcəyim tarix!..


Deməli, bu sirlə dolu dünyada (əslində informasiya sürəti indi sirləri sıfır həddinə endirir. Sadəcə ürəklərin döyüntüsü o həddi öz gücünə qorumağa çalışır - Ə.M.) nə qədər daldalanmaq, arxa cərgədə durmaq və yaxud da heç ortaya çıxmamaq istəsəm də mümkün olmur. Hətta sənin görmək istəmədikdərin də səni görür. Və sənə elə gəlir ki, onlar səni izləyiblər, səni axtarıblar. Amma bu heç də belə deyil. Əsl gerçək odur ki, səni görənlər sənin yaşadığın cəmiyyətin nümayəndələridi. Və sən də içərsində olduğun cəmiyyətin bir sıra nəfəri kimi bütün baş verənlərin mərkəzində dayanırsan, özü də istəmədən, bilmədən.

Mən bugünlərdə tələbə yoldaşlarımla bir araya gəldim. Bir toyda hamımız yığışıb şənləndik, deyib-güldük. Lakin hiss etdim ki, şirin tələbəlik xatirələri bizi nə qədər özündə kökləsə də hamımızın içində bir sıxıntı var, hamımızın içində bir nigarançılıq var. Üstəlik, hamımız bir soyuq hava axınını da öz canımızdan keçirməyə məcburuq, təbii ki, məclisə görə. Bax, o məclisdən sonra ağlıma gələn ilk sual, ilk fikir bu oldu ki, biz niyə bütün bunları özümüzə yaxın buraxdıq. Lakin sonra özüm- özümü təsdiq etdim. İçimdə etiraf etdim ki, birinci məclisə və məclisin sahibinə, ikincisi də zamanın reallığına görə biz məhz belə etməli idik. Deməli, qəbul etdiyimiz qərar doğru imiş. Ürəyimizə bir balaca yük salıb dözməklə biz o məclisin ovqatını qoruduq. Bunu deməkdə, yazmaqda məqsədim odur ki, sən də məndən qurtulmaq üçün təbii ki, dözməlisən. Axı, dözüm, səbir qalib gəlməni nisbətən asanlaşdırır. İndi sən özün fikirləş. Bax, elə bu şeiri oxuyub fikirləş. Gör mən qərarımda haqlıyammı?


Yordu məni yaşamaq

Yük olmaq ağırlığı...

Kədərə təslim olmaq -

Əyilmək fağırlığı...


Yordu məni içimdə

Boğulan səs, xırıltı...

Boğulan səslə birgə -

Ürəyim də qırıldı!..


Yordu məni gözümdə

Yuyulub sərilən gün...

Dincələrəm özüm də -

Yəqin ki, dərilən gün!..


***

Heç yazı havası deyil... heç yazı ovqatı da yoxdu bu günümdə. Bunu sizə ilk cümləmdə, ilk fikrimdə demişəm, çatdırmışam. Lakin ürəyimin ağrı yükünü bir balaca ələyib ələkdən keçirmək üçün mütləq düşüncələrimi kağıza köçürməliyəm, yazmalıyam. Bu mənim üçün bir növü nəfəslikdi. Mən vərəqlərin arasında qələmə söykənib bir az nəfəs dərirəm. Yazdığım hər sözlə sanki özümün tükənən səbrimi, budanan ümidimi bir az da yaşatmaq, bir az da qorumaq gücü tapıram. Bilmirəm, sizdə də belədir, yoxsa yox. Amma həqiqətən bu beşgünlük deyilən dünyada qələmi, sözü və səni hamıdan, hər kəsdən doğma bildim. Və günün indiki anında da sən, qələm və söz mənə hamıdan doğmasan. Hətta səhər dan üzünə söylədim ki:

Məndən qurtulmaq üçün

Çalışıb yol arama...

Özü kəfənin biçir -

İpəkqurdu-barama!

Hə, yazının bu nöqtəsində mənim fikirlərimə təkcə şərh yox, həm də münasibət bildirən bilgisayar yazarımız hörmətli Gülər xanım, yəni mənim gülüm dedi ki, bu qələm, söz və bir də həmin o Sən dediyiniz, görün sizin əlinizdən nələr çəkir, görün sizə nə qədər dözür? Təbii ki, mən Gülər xanımla razılaşdım. Amma onu da etiraf etdim ki, elə bu şairlik, bu qələm, bu söz və bir də onun özü məni mən olmaqdan məhrum edir. İndi görün günha kimdədi? Bilmirəm, Gülər xanım bunu fikirləşəcək, ya yox? Amma tam səmimi şəkildə deyirəm və Gülər xanım da bilgisayarda yazır ki:


Quşun da dilin öyrəndim

Daşın da dilin öyrəndim..

Quruya qarışıb yanan

Yaşın da dilin öyrəndim -

Danışdıq...


Gecəni dana caladım

Əvvəli sona caladım

Hər fikri cümlə elədim

Hər sözü ona caladım -

Danışdıq...


Bax orda mənim fərəhim,

Burda da sənin ümidin...

Dincəlsin deyə ürəyin

Mən ölüm! - səni unudum -

Danışdıq!


Bəli, bütün bunlar bəlkə də heç yazılmalı, deyilməli deyil. Amma gəlin etiraf edək ki, yaşadığımız həyat bizi soldan, sağdan, yuxarıdan, aşağıdan o qədər sıxır ki, ondan bir balaca qopub ayrılmaq, nəfəs almaq üçün adam bir dəliqanlılıq da edir, bir məcnunluq da, bir şairlik də, hətta... Nə isə...

Bunlar anlaşılan və başa düşüləndi. Mən də həmin o dediyim məqamdan qurtulmaq üçün bəzən nəyi necə edəcəyimin fərqinə varmıram. Təbii ki, bu fərqə varmamaq elə-belə ötüb getmir. Onun da ağrısı, onun da cəzası olur. Mən bunları da göz altına almışam. Elə göz altına aldığıma görə də həmişə üz tutduğum Allahıma və Sənə deyirəm:


Bacara bilmirəm daha

Ürək sözümü eşitmir...

Ha yalvarıram Allaha -

Düşdüyüm odu keçirmir!..


Tüstüm gözümü kor edir

Başqa kimsə görmür onu...

Ömrü büsbütün gor edir -

Nədir bu inadın sonu?!


Önündə gücsüz olduğum

Hər bir halından duyulur...

Yuyata götürülmüşəm -

Kiri, ürəyim yuyulur!..


***

Bəli, bütün bu yazı mənim içərisində olduğum ovqatın bir anıdı. Sizə isə xoş anlar diləyirəm!




İmza:

YAZARIN ARXİVİ

2018-07-31 : HAVALI YAZI
2018-02-01 : "O SÖZƏCƏN..."
2017-12-15 : İLĞIM
2017-11-27 : «QABİL»
2017-11-24 : VAXT GÜNAHKARI
2017-09-27 : "BAYILDAN BAYIRA"
2017-08-29 : KİŞİ TİTULU
2017-08-11 : OVQAT YARADAN…
2017-07-29 : İSTƏK...
2017-07-28 : SÖZ HEYKƏLİ
2017-07-25 : BU DA 27–di!
2017-07-14 : "QALIN" ADAMLAR
2017-06-09 : GÜNAHIM NƏDİ?
2017-06-06 : "SNAYPER QIZ"
2017-05-26 : HAVADAKI ADAM
2017-05-05 : BAKI KÖÇKÜNÜ
2017-03-31 : SOY… QIRIM…
2017-03-01 : MÜŞFİQ TUFANI
2017-02-14 : "YADA DÜŞDÜ"
2017-02-10 : ÖMÜR QIRIQLARI
2017-02-03 : YAŞ HƏDDİ
2017-01-27 : NEKROLOQ
2017-01-19 : BİTMƏYƏN AĞRI
2017-01-06 : SON XƏBƏRDARLIQ
2016-12-16 : ALLAHIN İŞİ
2016-09-09 : BİR HECALI SÖZ
2016-08-13 : MƏKTUB
2016-08-12 : HAVA
2016-08-12 : MƏKTUB…
2016-07-01 : CƏNAB NAZİR
2016-06-17 : ÜMİD KƏNDİRİ
2016-04-29 : NİŞANÇI
2016-04-09 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-04-08 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-03-11 : MART OVQATI
2015-12-19 : MÜQƏDDƏS AMAL
2015-12-12 : YANIQ SƏS
2015-11-13 : ÜZ SUYU
2015-11-13 : Tofiq Abdinlə
2015-10-31 : SEÇİM ANI…
2015-09-12 : İNSANLIQ
2015-08-27 : YADDAŞ YAZISI
2015-08-19 : "AZƏRBAYCAN"
2015-07-10 : İLĞIM
2015-06-18 : DOST GEDİB…
2015-06-17 : "SAAT SƏSİ"
2015-05-06 : "AZƏRBAYCAN"
2015-04-22 : "YADA DÜŞDÜ"
2015-03-18 : "ADİ QƏŞƏM"
2015-02-28 : HAVALANMIŞ ADAM
2015-02-14 : SENSASİYA
2015-02-12 : BACI DOST OLARSA
2015-02-07 : YARPIZ SÖHBƏTİ
2015-01-16 : YAŞAYAN RUH
2015-01-10 : XAŞ + XAŞ
2015-01-09 : "QƏLƏM SƏSİ"
2014-12-27 : SAXTA BABA
2014-12-26 : SAXTA BABA
2014-12-20 : ŞUNURLU ADAMLAR
2014-12-16 : ELNURUN KİTABI
2014-12-11 : RUH ADAMI
2014-11-29 : NAXIŞLI ADAM
2014-11-20 : HƏYATIMDAKI ADAM
2014-11-15 : DİQQƏT TALONU
2014-11-14 : "QUM SAATI"
2014-11-12 : STATUS - KVO
2014-11-08 : BİR ƏTƏK DAŞ
2014-11-04 : PAMBIQLI QULAQLAR
2014-10-29 : "ƏDƏBİ HƏYAT"
2014-10-11 : AŞ QARASI
2014-10-04 : ZİNDAN UŞAQLARI
2014-09-03 : "YADA DÜŞDÜ"
2014-08-23 : İÇİMDƏKİ TOY
2014-07-18 : Kimsə yoxdu...
2014-07-05 : KİŞİ
2014-06-21 : ÜZ SUYU
2014-06-14 : TANISAM UTANACAQ
2014-05-24 : DİŞ ÇÖPÜ
2014-04-26 : QURU ADAM
2014-03-20 : İynə boyu yazı
2014-03-15 : LƏNƏTLƏNMİŞ
2014-01-25 : ÖZGƏ PALTARI
2013-12-21 : İSİNİŞMƏ...
2013-11-09 : QANADLI GÜNLƏR
2013-07-27 : DOST GEDİB...
2013-07-20 : PALAZA BÜRÜN...
2013-07-13 : YARIMÇIQ YAZI...
2013-05-08 : RUHUMUZUN ÜNVANI
2013-05-04 : "MAYOVKASIZ" MAY
2013-01-19 : DİRƏDÖYMƏ...
2012-12-20 : ATILAN İLK ADDIM
2012-12-08 : ÖGEY ANA
2012-12-07 : ŞAD XƏBƏR:
2012-11-27 : CANLI TARİX
2012-11-24 : SƏNSİZ
2012-11-16 : ÜMİD VERMƏK
2012-11-14 : SƏNSİZ
2012-10-13 : "BİZİM DÜNYA"
2012-08-18 : ADSIZ GÜNAHLAR
2012-06-23 : DON JUAN
2012-06-15 : ONDAN HAMIYA
2012-06-14 : RÜSTƏM KAMAL
2012-02-25 : DOLABDAKI ÜRƏK
2012-02-04 : BİR QIŞ NAĞILI
2012-01-07 : DİQQƏT QITLIĞI
2011-12-31 : SOVQAT
2011-12-17 : NƏFƏSLİK...
2011-11-12 : DOLAB
2011-08-27 : BİR SEVGİ DRAMI
2011-07-22 : SÖZÜN GÜNÜ
2011-07-16 : SİRLİ ZƏNG
2011-07-02 : İLİN YARISI
2011-06-11 : GÖRÜŞ YERİ
2011-05-28 : KÜT BIÇAQ
2011-04-30 : SATILIR
2011-04-23 : QAÇIRILAN QIZ
2011-04-16 : TƏNHA KİŞİ
2011-04-09 : GÖYDƏNDÜŞMƏ
2011-03-19 : AYDINLIQ
2011-03-15 : FRANSIZCA
2011-02-23 : 55-ə ÇATMADIN
2011-02-19 : Bu da bir il
2011-01-29 : GÖZMUNCUĞU
2011-01-22 : HƏYATIN BİR ANI
2011-01-08 : BAŞLANĞIC
2010-12-31 : BU DA İLİN SONU
2010-12-25 : CAN AĞRISI
2010-11-06 : SEÇİLƏN
2010-10-30 : YARALI DURNA
2010-09-18 : PƏRAKƏNDƏ YAZI
2010-07-31 : Axtarış
2010-07-02 : ÜMİD SORAĞINDA
2010-05-01 : DÜYÜNÇƏ
2010-04-17 : CƏRRAH BIÇAĞI
2010-02-20 : DÖZÜM MƏQAMI
2010-01-30 : AYRILIQ ANI
2010-01-16 : SEÇİM ANI
2009-12-12 : SÜKUTLA SÖHBƏT
2009-11-27 : BƏRAƏT KAĞIZI
2009-11-21 : KÖLGƏLƏR...
2009-10-31 : YARPAQ TÖKÜMÜ
2009-10-10 : CAVABSIZ SUALLAR
2009-09-12 : BİR AN
2009-08-22 : HƏFTƏMİN ACISI
2009-06-20 : XOCALI TOYU
2009-06-06 : UZUN BİR GÜN...
2009-05-23 : VAXTINDA
2009-05-02 : AĞLAYAN BULUDLAR
2009-03-14 : "BƏXTƏVƏRLİK"
2009-03-07 : ANAMA MƏKTUB...
2009-02-28 : ADİ RİYAZİYYAT
2009-01-31 : CAN AĞRISI
2009-01-24 : "ƏZABSIZ ANLAR
2009-01-10 : BƏHANƏ
2008-12-31 : Bazarlıq
2008-12-13 : DƏLİ ADAM
2008-12-06 : FAYDASIZ QAZINTI
2008-11-22 : PULUN VAR?
2008-11-15 : QALXANIN ENMƏSİ
2008-10-18 : ÖMRÜN BİR ANI
2008-10-11 : PAYIZ YAĞIŞLARI
2008-09-28 : MƏKTUBLAŞMA
2008-09-06 : QAYNAR QAZAN
2008-08-30 : ERA
2008-08-23 : OVCUMDA YANAN OD
2008-08-02 : QARIŞIQ YAZI
2008-07-12 : QƏFLƏT YUXUSU
2008-06-28 : ƏRKƏSÖYÜN
2008-06-07 : BAŞ AĞRISI
2008-05-17 : QURUMUŞ GÜLLƏR
2008-04-19 : DAŞ
2008-03-20 : ATHAAT
2008-02-02 : PASİBAN
2008-01-12 : AMERİKA AYISI
2007-12-06 : XƏBƏRDARLIQ
2007-11-24 : QALMAQAL
2007-11-23 : ÇÖKHAÇÖK
2007-11-22 : QIZDIRICI...
2007-11-03 : QOYUN BƏXTİ...
2007-10-27 : AŞİQLİK
2007-10-24 : XƏCALƏT
2007-10-19 : PAYIZ NOTLARI
2007-10-10 : BASARAT
2007-10-06 : PERSONAJ
2007-10-06 : ƏBƏDİ ÜNVAN
2007-10-05 : ÜÇ PÖHRƏ
2007-10-04 : HADİSƏ
2007-10-03 : HAVA
2007-10-02 : ÜZƏRLİK
2007-09-22 : HÖKM
2007-09-15 : VAHİMƏ
2007-09-01 : İNSTİNKT
2007-08-28 : NİYƏ ÖLDÜ?..
2007-08-15 : GÜNAH
2007-08-11 : PARALEL
2007-08-08 : GÜNVURMA
2007-08-07 : SALON
2007-08-04 : HÖRMƏT(sizlik)
2007-07-31 : TELEFON ZƏNGİ
2007-07-28 : QUDUZLUQ
2007-07-26 : BU DA 17 YAŞ...
2007-07-17 : BİLİRSƏNMİ?
2007-07-11 : BAŞAĞRISI
2007-07-04 : MƏNİ TANIMADIN?
2007-07-03 : SERİAL
2007-06-12 : "DEPUTAT OTAĞI"
2007-06-09 : ÖRKƏN
2007-05-25 : QARAVƏLLİ
2007-05-20 : AXSAYAN YERİMİZ
2007-05-05 : MUSA YAQUB -70
2007-05-01 : KƏNDİR
2007-04-20 : ŞƏKİL
2007-04-14 : STRESS
2006-12-08 : YUXU
2006-10-14 : GÜNAH
2006-10-10 : LAZIM GƏLSƏ...
SON XƏBƏRLƏR
2018-08-18
2018-08-17


VİDEO



ƏDALƏT BU GÜN
Redaktor seçimi
FOTOREPORTAJ
GÜNÜN SİTATI
SORĞU
Qiymətlər qalxandan sonra avtobusa minəcəksiniz?

Hə (71.43%)
Yox (28.57%)

ÇOX OXUNAN
GÜNÜN LƏTİFƏSİ
Nəvə nənəsindən soruşur:
- Nənə, qanın dadı necə olur?
- Mən, nə bilim, ay bala?
- Bəs babam deyir ki, sən ömür boyu onun qanını içmisən.
- Babanın beyni yoxdu, boş-boş danışır.
- Bilirəm yoxdu, babam deyir ki, sən onun beynini də yemisən.




digər lətifələr
ARXİV
FACEBOOK