ANA SƏHİFƏ / YAZARLAR

HAVADAKI ADAM

Əbülfət MƏDƏTOĞLU

22307    |   2017-05-26 15:30
Şriftin ölçüsü:
A+ Böyütmək
A+ Balacalaşdır

Masazırdan ikinci mesaj

Bəri başdan deyim ki, bu yazının mövzusu kimlərinsə xoşuna gəlməyəcək. Hətta ola bilsin ki, kimlərinsə kefinə soğan doğrandı, qanı qaraldı. Necə deyərlər, yumruqlarını düyünlədi, dişlərini bir-birinə sıxdı. Olsun!.. Mən bütün bunların artıq çoxdan cəzasını almışam. Və onu da deyim ki, mənə çox doğma olan insanlardan biri söylədi ki, bəlkə bu mövzunu yazmayasan. Amma ona söz verə bilmədim. Necə deyərlər, içimi boşaltmağın, əsəblərimi bir balaca suya verməyin yeganə yolu düşündüklərimi, dərk etdiklərimi yazmağımdı. Ona görə də yazmaqda qərarlıyam və artıq bilgisayara diltə etməyə də başlamışam..

Mövzu sizə tanışdı, dəfələrlə yazmışam. Oxuyanların yəqin ki, yadında qalıb. Oxumayanlar üçün xatırladım ki, Azərbaycan adlı məmləkətdə qələminin işığında yaşayan bir söz adamı var. Bu söz adamının kəndi, yəni doğulduğu ocaq 1991-ci ilin oktyabr ayından düşmən caynağındadı. Ona görə də dörd dəfə köç etməli edib, dörd dəfə ünvan dəyişib. Şəxsiyyət vəsiqəsində qalıbdı onun ünvanı… Arayıb axtaran hansı qapını döyəcəyini bilmir. Heç özü də dəqiq bilmir ki, indi o, hansı ocağın, hansı ünvanın sahibidi. Çünki sonuncu ünvanı uçuruldu və özü bu boyda məmləkətdə kirayəçiyə çevrildi. İndi həmin o kirayəçi Masazırdan ikinci ismarıcını ünvanlayır oxucularına…

Bəli, həyatın hər üzünü görmüşəm. Necə deyərlər, yaşamağın nə olduğunu anlayıram. Acının, şirinin dadına da kifayət qədər bələdəm. İtirdiyim yurdun, şəhid verdiyim insanların mənim üçün hansı önəmləri kəsb etdiyini deməyi, yazmağı artıq sayıram. Ona görə ki, bilənlər bilir, bilməyənlər də bilmək istəsə çox asanlıqla öyrənərlər bunu. Öyrənmək istəməyənə isə dərsi həyat verir. Özü də sərt bir şəkildə. Mən də dərsimi hər gün həyat kitabından oxuyuram. Dan üzü ağaranda o kitab qoltuğumda özümü yetirirəm «Ədalət»dəki iş otağıma. Bir də əl-ayaq yığışanda həmin kitab qoltuğumda gedirəm Masazıra kirayə ünvanına. Bu «gəlimli-gedimli dünya» indi mənim üçün «Azərbaycan» nəşriyyatı ilə kirayə evin arasınlakı məsafə boydadı. Bir anlıq o məsafəni konkret ölçüyə çevirməyə çalışıram. Hardasa 8-10 metr məsafə edir. Deməli, mənim dünyam elə bu boydadı. O dünyadan kənara çıxmağa maddi və fiziki gücüm olmadığından içimdəkiləri ancaq qələmlə bölüşürəm, düşüncələrimi kağıza köçürürəm. Bilmirəm bu bir missiyadı, yoxsa özünü aldatmaqdı, özünə təsəllidi… Amma hər nədisə, bu mənim gerçək həyatımdı. Bu gerçək həyatın da təpkiləri o qədər güclüdü ki, zərbələrin əks-sədası hər gün təkrarlanır…

Və mən düşünürəm ki, 8-10 km dairəsində dünyası olan qələm adamı üçün görəsən ovuc boyda yer, kirpik boyda çörək niyə problem olur? Axı bu adamın başqa heç bir iddiası yoxdu. Sadəcə, sağlamlığını, özünü həsr etdiyi sözlə nəfəs almaq istəyir… özünü sözə çevirmək istəyir… özü, sözü və nəfəsi bir toplum və rahat olmaq istəyir. Başqa heç nə. Bunun üçün isə o adam ünvan sahibi olmalıdı. Amma çox təəssüf ki, o adam havadadı! Havadakı adamı isə görən yoxdu. Heç gördüm deyən də yoxdu. Ona görə də bu adamın sözü də havada qalır. O sözlər ki, könüllərə yol tapa bilər.

Doğrudur, tez-tez müraciət etdiyim kitablardan biri olan «Arazbarı»da belə bir bənd var:


Sən üzmə özünü, ağlama belə,

Yolların dolaysı tez çatan olur.

Hər bağlı qapıya bağlı demə gəl,

Xudadan hər bəxti bir açan olur.


Dəyərli Sona Vəliyevaya məxsus olan bu misralar nə qədər ümidverici, nə qədər səbr diləyici olsa da, havadan asılı qalmaq öz işini görür. Ona görə də mən də misralardan kömək umuram.


Elə yorulmuşam ki,

Heç dilim söz də tutmur…

Qapaqların qaldırıb -

Heç gözüm göz də tutmur.


Köhnə lokomotiv tək

Xəttdən çıxıram daha…

Könlümü qıran mələk -

Üz tut mənsiz sabaha…


Düşünmürdüm belə tez

Yorulub diz çökəcəm…

Diz üstə olsam belə -

Çəkdiyimi çəkəcəm!..


***

Bəli, adətən havadan söhbət düşəndə adamın ağlına ekoloji durum gəlir. Özü də ilin bu cağlarından başlayaraq hava məsələsi daha tez-tez xatırlanır. Hər kəs öz gedib, gəzib görəcəyi, istirahət edəcəyi yerləri yaddaşına yazır və yaxud da yaddaşından reallığa çevirməyə başlayır. Mən isə «hava» sözünü eşidib dilimə gətirib ya da düşünəndə dərhal yazıçı-publisist Samir Sədaqətoğlunu xatırlayıram. Çünki bir 10-15 il bundan öncə Samir bəy mənim barəmdə bir yazı yazmışdı, adını da qoymuşdu «Hava». Düzünü deyim ki, yazının adını görəndə heç nə anlamadım. Hətta mənə bir az qəribə gəldi. Çünki söz yapışmadı. Sonra yazını oxudum və gördüm ki, Samir Sədaqətoğlu mənim yox, sözümün havasından yazıb. Sözümün öz havası olmasını, öz havası ilə yaşamasını incələyibdi. Və yenə düzünü deyim ki, o yazı mənim üçün çox doğma oldu. Və mən sözümün havasının necə olduğunu o yazıdan bir daha anladım. Axı başqa gözlə özünə baxanda özünü daha yaxşı tanıyırsan…

Deməli, o vaxtdan sonra ağlıma gətirməzdim ki, nə vaxtsa mən də havadan söhbət açacam, havadan danışacam. Düşünməyin ki, mən «havadan danışacam» deyəndə hava boşluğunu nəzərdə tuturam. Xeyr! İndiki məqamda mənim söhbətim havadan asılı qalan, ünvanı olmayan özüm barəsindədi. Əgər ciddiyyətlə bir araşdırma aparılsa və yaxud çox ciddi məsələ ilə bağlı ciddi sənəd hazırlanmağa ehtiyac duyulsa, onda ünvanımın işğal altında olduğunu göstərmək nə dərəcədə doğru olacaq, onu deyə bilmirəm. Və ona görə də daxilən bir sıxıntı yaşayıram. Hətta öz-özümə deyirəm ki, bu ünvansızlıq təkcə boşluqda qalmaq deyil, həm də olmamaq kimi bir şeydi.

Bütün hallarda iç dünyamın sızıltısı məni həmin o yoxluğa doğru itələyir. Və mən də o sızıltıya köklənib deyirəm ki:


Gücüm bitir, tükənir

Söz ağlayır dilimdə…

Gör necə bəndəyəm ki -

Məni sevmir ölüm də!..


Hə, mən elə bu yerdəcə bir anlıq durub yazıya fasilə vermək istəyirəm. Sanki bununla özümün mövcudluğumu, özümün yaşadığımı kimlərəsə xatırlatmaq istəyirəm. Hətta sadə bir şəkildə desəm, özümü göstərmək istəyirəm. Sonra da düşünürəm ki, bu istəyin fərqinə varan olacaqmı? Təbii ki, yox! Çünki görmək istəyənlər sən yanlarında olmayanda da səni görürlər. Görmək istəməyənlər gözünün, lap kirpiyinin ucunda dayansan etinasız olurlar. Və bu da bütün ağırlığını, bütün qaramatını tökür üstümə. Onda da havalanmış bir şəkildə qələm, kağız axtarıram. Və yazıram ki:


Nə kibrit çəkirsən, nə od səpirsən

Amma yandırırsan içimi mənim…

Hətta dəfn etməmiş sən tələsirsən -

Oturub sayırsan üçümü mənim…


Bilmirəm qarşında vallah nəsim, nə

Baltasız, xəncərsiz, qansız kəsim də…

Soyuq baxışınla, soyuq səsinlə -

Yola çıxarırsan köçümü mənim…


Sənə verdiyim də, səndə olan da

Gerçək də o özü, hətta yalan da…

Ürəyi sən ayaq alta salanda-

Əritdin, itirdin gücümü mənim…

***

Heç kim heç kimin haqqını sona qədər yeyə bilmir. Ona görə ki, hamıdan yuxarıda hətta dünyaya meydan oxuyan Amerika və Rusiya prezidentlərindən də yuxarıda, özü də çox-çox yuxarıda Allah var. Allah da hər kəsin haqqını həmişə özünə verir. Doğrudur, bəzən gecikir. Amma nəzərə almaq lazımdır ki, hamımızın Allahı təkdi, birdi. O tək olan Allah da bizim hamımıza müəyyən yollar açır, müəyyən talelər yazır. Ən vacibi isə düşünüb, çalışıb yaşamaq üçün ağıl verir. Təəssüf ki, bəzən ağıl payını maddiyyat üstələyir. Kimilərinsə hərisliyi başqalarının sıxıntısına gətirib çıxarır. O yerə qədər ki, kişə Tanrı qarışır başqa-başqa bəndələri vasitəsilə. Həmin bəndələr haqqı bərpa edir…

İndi mən havada olmağıma rəbmən yerdəki bəndələrin nələr düşünüb, nələr arzuladığını, nələrə möhtac olduqlarını və yaxud da hansı torları hördüklərini dilə gətirmrəm. Heç buna ehtiyac da duymuram. Onsuz da nə olacaqsa sonda görünəcək, bilinəcək. Ancaq bir məqamı, bir faktı deməyə, yazmaya bilmirəm. Yəni inanc, inam varsa, yaşayırsa, diridisə, bunun gücü bərpa etməyə, mübarizəni sərtləşdirməyə, dözümü artırmağa stimul olduğunu qəbul etmək ən dürüst, ən doğru qərardı. Bax, mən də inancıma, eləcə də inandıqlarıma güvənərək bu qərara gəldim ki, üz tutduğum Allah və onun yerdə mənim taleyimi həll edəcək bəndələri gec-tez hər şeyi yerli-yerinə qoyacaqlar. Ən azından haqqı nahaqqa verməyəcəklər. Bax onda havadakı adamın özünə yazdığı misraların ruhu da dincələcəkdi. O misraların ki, onu sizə də çatdırmaq istəyirəm. Mən yazmışam ki:


Ayağı üzülüb yerdən

Gözü buludu tutub…

Daha keçib şeirdən -

Qəlbi umudu tutub…


Fikri yorub özünü

Heç kim çatmır dadına…

Yaş tutubdu gözünü -

Heç nə düşmür yadına…


Girinc qalıb yollarda

Öz ləpirin tapdayır…

Arabir qolların da –

Bir-birinə saplayır…


Ün çatmazda Tanrıdı

Ün çatandakı bəlli!

Havadakı adamın -

Son ümididi əli!..


Bəli, mən Masazırda sığındığım ünvandan ikinci mesajı bilgisayara diktə edəndə öz-özümə bir fikri də təkrarladım. O fikri də sizdən gizlətmək istəmirəm. Deməli, o fikir də belədir ki, cəmiyyət nə qədər çalxalansa da, söz sahibi həmişə idarə edənlər, aydınlar, güclülər və bir də təbii ki, xalqın sevdikləri olur. Yəni, cəmiyyətin dəyər verdiklərini yaddaşdan silmək mümkün deyil. Ən azından ona görə ki, həmin dəyər ömür hesabına, xidmət hesabına qazanılır. Bax, bu mənada mənim də dəyər verdiyim insanlar var ki, onların söz sahibi olub-olmaması kimlər üçünsə ya maraq doğurar, ya da yersiz görünər. Amma son anda həmin o qazanılan dəyər nöqtəni qoyur. Bax, mən də düşünürəm ki, mənə gülsələr də, gülməsələr də yəqin ki, havadan bir gün qopub ayrılacam. Və onda havadakı adamın haqqını haqsızlığa çevirənlər, haqqını tapdalayanlar, haqqını görməyənlər yəqin ki, bir vicdan titirəyişi ilə baş-başa qalacaqlar. Bu da mənim üçün elə hər şey deməkdi. Ona görə də elə havada olduğum məqamda özüm özümə təsəlli verirəm. İronik bir təsəlli. Yazıram ki:


Alıb dizinin üstə

Göz yaşın çilə mənə…

Nə olar bircə dəfə -

Ruhunu bələ mənə…


Toparlayıb özünü

İtir qəmin izini..

Silkələ göy üzünü -

Buludun ələ mənə…


Kədərə basılmışam

Son söz tək yazılmışam…

Havadan asılmışam -

Gülürsən hələ mənə…


Bu da havada olan, havadan asılan mənim deyəcəklərimin bir qismi. Daha doğrusu, ünvan axtaran bir vətəndaşın ünvan istəyini ifadə edən bir yazı. O, hər halda mənim üçün çox əhəmiyyətlidi. Ona görə ki, bu yazıyla mən havada olsam da, hələ ki, varam deməyə çalışdım. Bilmirəm, siz mənim havada da olsa varlığımı gördünüz, duydunuz, yoxsa yox. Bir də ki, görməsəniz də, duymasanız da təkcə yazıma vaxt ayırdığınıza görə, sizə təşəkkür edirəm. Axı, havadakı adamın havalı fikirləri çox da xoş olmaya bilər...




İmza:

YAZARIN ARXİVİ

2018-09-21 : ÜMİD KƏNDİRİ
2018-09-14 : ÖMÜR YARPAQLARI
2018-09-08 : ŞUNURLULAR
2018-09-06 : Təzyiq yazısı
2018-09-05 : AYLI BİR GECƏ
2018-07-31 : HAVALI YAZI
2018-02-01 : "O SÖZƏCƏN..."
2017-12-15 : İLĞIM
2017-11-27 : «QABİL»
2017-11-24 : VAXT GÜNAHKARI
2017-09-27 : "BAYILDAN BAYIRA"
2017-08-29 : KİŞİ TİTULU
2017-08-11 : OVQAT YARADAN…
2017-07-29 : İSTƏK...
2017-07-28 : SÖZ HEYKƏLİ
2017-07-25 : BU DA 27–di!
2017-07-14 : "QALIN" ADAMLAR
2017-06-09 : GÜNAHIM NƏDİ?
2017-06-06 : "SNAYPER QIZ"
2017-05-26 : HAVADAKI ADAM
2017-05-05 : BAKI KÖÇKÜNÜ
2017-03-31 : SOY… QIRIM…
2017-03-01 : MÜŞFİQ TUFANI
2017-02-14 : "YADA DÜŞDÜ"
2017-02-10 : ÖMÜR QIRIQLARI
2017-02-03 : YAŞ HƏDDİ
2017-01-27 : NEKROLOQ
2017-01-19 : BİTMƏYƏN AĞRI
2017-01-06 : SON XƏBƏRDARLIQ
2016-12-16 : ALLAHIN İŞİ
2016-09-09 : BİR HECALI SÖZ
2016-08-13 : MƏKTUB
2016-08-12 : MƏKTUB…
2016-08-12 : HAVA
2016-07-01 : CƏNAB NAZİR
2016-06-17 : ÜMİD KƏNDİRİ
2016-04-29 : NİŞANÇI
2016-04-09 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-04-08 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-03-11 : MART OVQATI
2015-12-19 : MÜQƏDDƏS AMAL
2015-12-12 : YANIQ SƏS
2015-11-13 : ÜZ SUYU
2015-11-13 : Tofiq Abdinlə
2015-10-31 : SEÇİM ANI…
2015-09-12 : İNSANLIQ
2015-08-27 : YADDAŞ YAZISI
2015-08-19 : "AZƏRBAYCAN"
2015-07-10 : İLĞIM
2015-06-18 : DOST GEDİB…
2015-06-17 : "SAAT SƏSİ"
2015-05-06 : "AZƏRBAYCAN"
2015-04-22 : "YADA DÜŞDÜ"
2015-03-18 : "ADİ QƏŞƏM"
2015-02-28 : HAVALANMIŞ ADAM
2015-02-14 : SENSASİYA
2015-02-12 : BACI DOST OLARSA
2015-02-07 : YARPIZ SÖHBƏTİ
2015-01-16 : YAŞAYAN RUH
2015-01-10 : XAŞ + XAŞ
2015-01-09 : "QƏLƏM SƏSİ"
2014-12-27 : SAXTA BABA
2014-12-26 : SAXTA BABA
2014-12-20 : ŞUNURLU ADAMLAR
2014-12-16 : ELNURUN KİTABI
2014-12-11 : RUH ADAMI
2014-11-29 : NAXIŞLI ADAM
2014-11-20 : HƏYATIMDAKI ADAM
2014-11-15 : DİQQƏT TALONU
2014-11-14 : "QUM SAATI"
2014-11-12 : STATUS - KVO
2014-11-08 : BİR ƏTƏK DAŞ
2014-11-04 : PAMBIQLI QULAQLAR
2014-10-29 : "ƏDƏBİ HƏYAT"
2014-10-11 : AŞ QARASI
2014-10-04 : ZİNDAN UŞAQLARI
2014-09-03 : "YADA DÜŞDÜ"
2014-08-23 : İÇİMDƏKİ TOY
2014-07-18 : Kimsə yoxdu...
2014-07-05 : KİŞİ
2014-06-21 : ÜZ SUYU
2014-06-14 : TANISAM UTANACAQ
2014-05-24 : DİŞ ÇÖPÜ
2014-04-26 : QURU ADAM
2014-03-20 : İynə boyu yazı
2014-03-15 : LƏNƏTLƏNMİŞ
2014-01-25 : ÖZGƏ PALTARI
2013-12-21 : İSİNİŞMƏ...
2013-11-09 : QANADLI GÜNLƏR
2013-07-27 : DOST GEDİB...
2013-07-20 : PALAZA BÜRÜN...
2013-07-13 : YARIMÇIQ YAZI...
2013-05-08 : RUHUMUZUN ÜNVANI
2013-05-04 : "MAYOVKASIZ" MAY
2013-01-19 : DİRƏDÖYMƏ...
2012-12-20 : ATILAN İLK ADDIM
2012-12-08 : ÖGEY ANA
2012-12-07 : ŞAD XƏBƏR:
2012-11-27 : CANLI TARİX
2012-11-24 : SƏNSİZ
2012-11-16 : ÜMİD VERMƏK
2012-11-14 : SƏNSİZ
2012-10-13 : "BİZİM DÜNYA"
2012-08-18 : ADSIZ GÜNAHLAR
2012-06-23 : DON JUAN
2012-06-15 : ONDAN HAMIYA
2012-06-14 : RÜSTƏM KAMAL
2012-02-25 : DOLABDAKI ÜRƏK
2012-02-04 : BİR QIŞ NAĞILI
2012-01-07 : DİQQƏT QITLIĞI
2011-12-31 : SOVQAT
2011-12-17 : NƏFƏSLİK...
2011-11-12 : DOLAB
2011-08-27 : BİR SEVGİ DRAMI
2011-07-22 : SÖZÜN GÜNÜ
2011-07-16 : SİRLİ ZƏNG
2011-07-02 : İLİN YARISI
2011-06-11 : GÖRÜŞ YERİ
2011-05-28 : KÜT BIÇAQ
2011-04-30 : SATILIR
2011-04-23 : QAÇIRILAN QIZ
2011-04-16 : TƏNHA KİŞİ
2011-04-09 : GÖYDƏNDÜŞMƏ
2011-03-19 : AYDINLIQ
2011-03-15 : FRANSIZCA
2011-02-23 : 55-ə ÇATMADIN
2011-02-19 : Bu da bir il
2011-01-29 : GÖZMUNCUĞU
2011-01-22 : HƏYATIN BİR ANI
2011-01-08 : BAŞLANĞIC
2010-12-31 : BU DA İLİN SONU
2010-12-25 : CAN AĞRISI
2010-11-06 : SEÇİLƏN
2010-10-30 : YARALI DURNA
2010-09-18 : PƏRAKƏNDƏ YAZI
2010-07-31 : Axtarış
2010-07-02 : ÜMİD SORAĞINDA
2010-05-01 : DÜYÜNÇƏ
2010-04-17 : CƏRRAH BIÇAĞI
2010-02-20 : DÖZÜM MƏQAMI
2010-01-30 : AYRILIQ ANI
2010-01-16 : SEÇİM ANI
2009-12-12 : SÜKUTLA SÖHBƏT
2009-11-27 : BƏRAƏT KAĞIZI
2009-11-21 : KÖLGƏLƏR...
2009-10-31 : YARPAQ TÖKÜMÜ
2009-10-10 : CAVABSIZ SUALLAR
2009-09-12 : BİR AN
2009-08-22 : HƏFTƏMİN ACISI
2009-06-20 : XOCALI TOYU
2009-06-06 : UZUN BİR GÜN...
2009-05-23 : VAXTINDA
2009-05-02 : AĞLAYAN BULUDLAR
2009-03-14 : "BƏXTƏVƏRLİK"
2009-03-07 : ANAMA MƏKTUB...
2009-02-28 : ADİ RİYAZİYYAT
2009-01-31 : CAN AĞRISI
2009-01-24 : "ƏZABSIZ ANLAR
2009-01-10 : BƏHANƏ
2008-12-31 : Bazarlıq
2008-12-13 : DƏLİ ADAM
2008-12-06 : FAYDASIZ QAZINTI
2008-11-22 : PULUN VAR?
2008-11-15 : QALXANIN ENMƏSİ
2008-10-18 : ÖMRÜN BİR ANI
2008-10-11 : PAYIZ YAĞIŞLARI
2008-09-28 : MƏKTUBLAŞMA
2008-09-06 : QAYNAR QAZAN
2008-08-30 : ERA
2008-08-23 : OVCUMDA YANAN OD
2008-08-02 : QARIŞIQ YAZI
2008-07-12 : QƏFLƏT YUXUSU
2008-06-28 : ƏRKƏSÖYÜN
2008-06-07 : BAŞ AĞRISI
2008-05-17 : QURUMUŞ GÜLLƏR
2008-04-19 : DAŞ
2008-03-20 : ATHAAT
2008-02-02 : PASİBAN
2008-01-12 : AMERİKA AYISI
2007-12-06 : XƏBƏRDARLIQ
2007-11-24 : QALMAQAL
2007-11-23 : ÇÖKHAÇÖK
2007-11-22 : QIZDIRICI...
2007-11-03 : QOYUN BƏXTİ...
2007-10-27 : AŞİQLİK
2007-10-24 : XƏCALƏT
2007-10-19 : PAYIZ NOTLARI
2007-10-10 : BASARAT
2007-10-06 : ƏBƏDİ ÜNVAN
2007-10-06 : PERSONAJ
2007-10-05 : ÜÇ PÖHRƏ
2007-10-04 : HADİSƏ
2007-10-03 : HAVA
2007-10-02 : ÜZƏRLİK
2007-09-22 : HÖKM
2007-09-15 : VAHİMƏ
2007-09-01 : İNSTİNKT
2007-08-28 : NİYƏ ÖLDÜ?..
2007-08-15 : GÜNAH
2007-08-11 : PARALEL
2007-08-08 : GÜNVURMA
2007-08-07 : SALON
2007-08-04 : HÖRMƏT(sizlik)
2007-07-31 : TELEFON ZƏNGİ
2007-07-28 : QUDUZLUQ
2007-07-26 : BU DA 17 YAŞ...
2007-07-17 : BİLİRSƏNMİ?
2007-07-11 : BAŞAĞRISI
2007-07-04 : MƏNİ TANIMADIN?
2007-07-03 : SERİAL
2007-06-12 : "DEPUTAT OTAĞI"
2007-06-09 : ÖRKƏN
2007-05-25 : QARAVƏLLİ
2007-05-20 : AXSAYAN YERİMİZ
2007-05-05 : MUSA YAQUB -70
2007-05-01 : KƏNDİR
2007-04-20 : ŞƏKİL
2007-04-14 : STRESS
2006-12-08 : YUXU
2006-10-14 : GÜNAH
2006-10-10 : LAZIM GƏLSƏ...
SON XƏBƏRLƏR
2018-10-18


VİDEO



ƏDALƏT BU GÜN
Redaktor seçimi
FOTOREPORTAJ
GÜNÜN SİTATI
SORĞU
Qiymətlər qalxandan sonra avtobusa minəcəksiniz?

Hə (70%)
Yox (30%)

ÇOX OXUNAN
GÜNÜN LƏTİFƏSİ
Elşən gözündə yumruq izi evə gəlir. Anası onu görüb həyəcanlanır:
- Bu nədi? Sənə nə olub?
- Ana, hər gecə saat 2-də sinif yoldaşlarımdan birinin evinə zəng vurub soruşurdum: "Tapın görüm mən kiməm?"
- Nə olsun ki?
- Heeeç. Bu gün biri tapdı.




digər lətifələr
ARXİV
FACEBOOK