Adalet.az | BAKI KÖÇKÜNÜ Adalet.az | BAKI KÖÇKÜNÜ Adalet.az | Ədalət -
ANA SƏHİFƏ / YAZARLAR

BAKI KÖÇKÜNÜ

Əbülfət MƏDƏTOĞLU

18905    |   2017-05-05 16:23
Şriftin ölçüsü:
A+ Böyütmək
A+ Balacalaşdır

Bir salavat vaxtıdı

Hə, axır ki, gəlib çatdıq son məntəqəyə. Bu da son! Bu da az qala bir ildi davam edən axtarışların, çəkişmələrin, etirazların, müraciətlərin bəhrəsi. Necə deyərlər, əl ətəkdən uzun oldu. Ona görə uzun oldu ki, əl də, söz də heç bir yana gedib çatmadı. Təsəvvür edin ki, rəfdəki bir kitabı və yaxud ağacdakı hər hansı meyvəni götürmək, üzmək istəyən balaca bir uşaq əlini nə qədər uzadırsa çatmır. Sonra özünü toparlayıb yerindən hoppanır ki, o kitabı, o meyvəni götürsün, dərsin, yenə alınmır. Ayağının altına nə isə qoyur ki, istəyinə qovuşsun, bu da mümkün olmur. Onda əlac qalır başını bulamağa, əlini dizinə çırpmağa, ya da dərindən «eeehhh!!!» eləyib,başqa bir işin ardınca getməyə. Yəni,istəyindən əl çəkməyə...

Bəli, mən də elə həmin o, balaca uşaq kimi haqqın naminə üz tutmadığım, müraciət etmədiyim ünvan qalmadı. Hətta ölkə paytaxtında sözüm eşidilməyəndə Naxçıvana üz tutdum.Orda o ünvanın səlahiyyətlisindən məsləhət, kömək istədim. Çox təəssüf ki, Bakıda olduğu kimi, Naxçıvanda da səsim eşidilmədi. Bilmirəm niyə? Ola bilsin ki, o səs yolda tufana, borana düşüb… ola bilsin ki, o səs xoşa gəlməyib… ola bilsin ki, ümumiyyətlə səsin sahibi kimi,özü də heç kim üçün maraqlı deyil və yaxud da gərəksizdi, artıqdı…

Mən ha fikirləşirəm, ha içimdə vərəqləyirəm özümdə, yazdıqlarımda, danışdıqlarımda cəmiyyətə, millətə, məmləkətə zərər gətirəcək nəsə görmürəm. Doğrudur, adamlar heç vaxt özlərində nöqsan görmürlər. Amma inanın ki, mən bütün zamanlarda edilən iradlarını, göstərilən nöqsanlarını qəbul etmişəm və onlardan uzaqlaşmağa çalışmışam. Bax, bu mənada düşünürəm ki, əgər mənim günahım azərbaycanlı olmağım və Azərbaycanda doğulmağımdısa, bu məndən asılı olmayıb. Və buna görə məni qınamaq heç də doğru deyil. Yox, əgər Dağlıq Qarabağda doğulmaq, ondan öncə isə valideynlərimin Qərbi Azərbaycandan qovulmaq taleyini yaşamaq günahdısa, yenə bunu mən qəbul etmirəm. Və nəhayət, Qarabağdan didərgin düşəndən sonra dörd dəfə sığınacaq itirmək alnıma yazılıbdısa, bunun da günahı həmin o alın yazısının özündədi. Çünki mən Dağlıq Qarabağdan sonra Füzulinin işğalını da yaşadım. Məcbur Beyləqana üz tütdüm. Ordan Bakıya gəldim. Bax, bütün bunlar məndən asılı olmayan bir yoldu, həyatdı, yaşamdı. Olsa-olsa günahımo atılan düşmən gülləsindən yayına bilməyim olub. O güllənin mənə dəyməməsi olub. Buna görə isə kiminsə mühakimə olunduğunu eşitməmişəm. Əgər belə qanun varsa, onda köçkünlərin, qaçqınların hamısı, təbii ki, mən də güllələnməliyəm. Doğulduğumuz yerdə, doğulduğumuz torpaqda şəhid olmadığımız üçün…

İndi həmin bu məqama qədər yazdığım və sizin oxuduğunuz fikrin şah damarına gəlib çatıram. Axı əvvəldə demişdim ki, bu sondu. Və az qala bir ildi ki, yaşadığım, sığındığım, uşaqlarımın, nəvələrimin böyüdüyü evin fatihəsi artıq oxunub. Daha doğrusu, onun kitabı bağlanıb, onu yuyata götürüblər. Və söküntü işlərini aparan adamlar, texnikalar evimin divarının dibində rahatca öz işlərini görürlər. Heç mənə köç də demirlər. Çünki ev öz-özünə artıq çökməyə başlayıb. Necə ki, şam sozalır, bax o cür. Bir vaxtlar yaşadığım məhəllə indi ağır döyüşlər getmiş,mərmilərin göyə sovurduğu bir xarabalığı xatırladır. İnanın ki, gecələr sahibsiz pişiklərin, itlərin səsi adamı vahimələndirir. Və bu vahimə artıq nəvələrimə də təsir etməyə başlayır. Ona görə də burdan köçməyin tədarükünə başlamışıq – Bakı köçkünü kimi…

Dilimizdə, leksikonumuzda qaçqın, köçkün sözü 1988-ci ilin qışından boy atmağa başladı. Daha doğrusu, fevralından. Və biz onda Qərbi Azərbaycandan, Ermənistandan zorən qovulanların halına acıdıq. Köçkünlüyümüzün, qaçqınlığın nə olduğunu gördük, hissetdik. Sonra Dağlıq Qarabağdan, onun ardınca isə Dağlıq Qarabağın ətraf rayonlarından. Və yazarlarımız da, siyasətçilərimiz də, elə sıravi adamlarımız da yavaş-yavaş alışdı «Qərbi Azərbaycan köçkünləri, qaçınları» sözünə… «Qarabağ qaçqınları, köçkünləri» sözünə… Ağdam, Füzuli, Qubadlı, Zəngilan, Laçın, Kəlbəcər, Şuşa, Xocalı, Xocavənd, Ağdərə qaçqınları, köçkünləri» sözünə. Sonra ara yavaş-yavaş sakitləşdi. Adamlar adət etdi, vərdiş etdi bu sözə.Alışdıq bütün bunlara. Bu gün isə mənim həyatımda həmin o alışdığım, vərdiş etdiyim, hər gün eşitdiyim, yazdığım sözün bir pöhrəsi də göyərməyə başladı. Baxdım o pöhrəyə… baxdım və ağlıma gəldi ki, sözdən söz doğulur… Bakı köçkünü!

Allah rəhmət eləsin qaçqın, köçkün şair Vahid Əlifoğluna, Sücaətə! Bəhmən Vətənoğluna! Onlar yazmışdı vaxtında qaçqınlıq və köçkünlüklə bağlı misralarını. Hətta Vahid mənə yazmışdı ki, sənin nə ölümün var Bakıda, evinin sökülmək təhlükəsini də yaşayasan. Onad qulaq asmadım Vahidə. İndi həmin o sözü yaman təsir eləyir mənə. Və təsirlənib üzümü onun ruhuna tutub deyirəm ki, haqlıymışsan qardaş, mənim nə ölümüm vardı ki, Bakıda,gəlib Bakı köçkünü də olum?!

Eh, həyatdı da, görünür mən də hardasa, nədəsə birinci olmalıydım. Bax, elə o birincilik Bakı köçkünü olmaq imiş mənim üçün. İndi kirayə ev axtarıram Bakının özündə, ətrafında. Və Bakı köçkünü kimi də içim göynəyir Qarabağ üçün, ölüb qalmadığım, şəhid olmadığım Qarabağ üçün. Həmin o Qarabağ üçün ki, yazdığım hər sözün nəfəsi də, qanı da ondan gəlib keçir… ondan nəyisə götürür, ondan nəyisə deyir…


Əlim daşını öpmür,

Zirvənisə gözlərim…

Mən nə qədər uzaqdan

Baxa-baxa közərim-

Qarabağım, Qarabağ?!


Günlər, həftələr, aylar

Yurd dərdimi sırıyır…

Bürünmüşəm dərdinə

Tay gözlərim quruyur-

Qarabağım, Qarabağ?!


Ahım nədi? - can odu!

İçim yanmaqdan sönüb…

Qaralan ürəyim də -

Artıq kösövə dönüb -

Qarabağım, Qarabağ?!


Günəşin buludlanıb,

Ayın isə tutulub…

Yolunu bulud alıb,

Yoxsa ki, unudulub?!

Qarabağım, Qarabağ?!


***

«Bakı köçkünü Bakıda kirayə ev axtarır». Belə bir başlıqla xəbər yazmaq istədim. Sonra könlümdən keçdi ki, saytlara belə bir informasiya verim. Lap sonra da ağlıma gəldi ki, bir mətbuat konfransı keçirim. Bax, bütün bunların hamısını ağlımdan keçirəndən sonra tamam fərqli bir qərara gəldim. Daha doğrusu, elə bil yuxudan ayıldım. Və öz-özümə dedim ki, əgər səsim, sözüm eşidilmirsə, müraciətimə münasibət bildirilmirsə, Bakı köçkünün kirayə ev axtarması xəbərini kim oxuyacaq, ümumiyyətlə, bu kimə gərək olacaq? Ən yaxşı halda bu, mənim özümün özümə təsəllim, ürəyimi boşaltmağımdısa… kimə gərəkdi bu ürəyin boşalmağı. O da heç kimə!..

Hə, bax, sonu gəlib çatmış evimin son görüntülərini göz yaddaşıma köçürüb elə bir az bayatı, bir az ağı üstündə düşüncələrə dalmaq, 25 il yaşadığım evin hər anını, hər gecəsini, səhərini yaddaşımda təzələmək və nəhayət bu həyətdə əkib böyütdüyüm ağacların bu il dərilməyəcək meyvələrini seyr etmək…

Hə, bunun nə demək olduğunu izah etmirəm və düşünürəm ki, izaha da ehtiyac yoxdu. Bir də ki, mən onsuz da köçə, itirməyə, ağrılara öyrənmişəm. Hətta bütün bunlara görə, hərdən Tanrıma da asi olmuşam. Və ona üz tutub demişəm ki:


Bəndən olmuşam mən bəndən

Açmışam əlimi sənə…

Ya əlimdən tutub qaldır -

Ya göndər ölümü mənə!..


Əzablar ardınca əzab…

Yükümün üstündə yük var

Mən tapa bilmirəm cavab -

Şeytanın üzündə tük var?!


De bu qədər sıxıb bükmək,

Bu qədər imtahan olar?!

Allah adama can verər -

Ya da adamdan can alar!..


Bəndənəm, sənədi yönüm

Duamı göyərt, duamı…

Nəyə istəyirsən dönüm -

Yuvamı göstər, yuvamı!..


***

Həmişə oxuduğum kitab, sevdiyim film, ya da tamaşa başa çatanda qəribə hisslər keçirmişəm. Həm kövrəlmişəm, həm ümidsizləşmişəm, həm də mənə elə gəlib ki, həmin kitabla, tamaşayla, filmlə hər şey bitdi, hər şey qurtadı. Doğrudu, müəyyən zamandan sonra, yəni o hisslərin içərisindən uzaqlaşandan sonra həyat öz axarına düşür. Məndə sadəcə olaraq özümlə gəzdirdiyim, varlığıma hopmuş yaşantımın izləri qalıbdı. Sonra onu hansısa yazılarımda, ya söhbətlərimdə təzələmişəm. Lakin bir şeyə əmin olmuşam ki, qoyulan nöqtə çox şeyə, xüsusilə ürəyə təsir edir. Hətta harasa səfər edib, mənzil başına çatıb, gəzib, görüb qayıdanda belə, özümlə gətirdiyim xoş təəssüratlar belə, məndə bir nöqtə, bir qopub ayrılma fikrini də, hissini də formalaşdırıbdı. Bax elə son etdiyim səfərlər – Trabzona və Naxçıvana ziyarətlərim də eynilə həmin halları məndə təzələyibdi. Elə bilmişəm ki, bu sonuncu səfərimdə və bundan sonra bir də yolum həmin yerlərə düşə, ya düşməyə...

Təbii ki, bu hislərə görə məni qınayan dostlar, doğmalar həmişə bir məqamı xüsusi vurğulayıblar ki, sabahın bu gündən yaxşı olacağını düşün. Onda arxada qalanlar səni bir o qədər də göynətməyəcək. Təəssüf ki, mən qoyub gəldikdərimdən qopub ayrıla bilmirəm. Arxada qalanların yanımda olmasını, hətta bəzən məndən öndə dayanmasını istəyirəm. Bu isə mümkün deyil. Görünür mən mümkün olmayanı istədiyim üçün belə durumlara düşürəm. Yəni gücüm, imkanım çatmayan nələrisə xəyalən istəyirəm, arzulayıram və bu da sonda sabun köpüyü olur. Elə burdaca mütləq xatırladım ki, belə məqamlarda Sən həmişə mənə irad tutub demisən ki, ağlını yoxlat. Mən də axır ki, o irada baş əyməyə məcburam. Ona qədər isə sənə yazıram:


Ürəyimin ipin üzüb anbaan

Sən qoymadın yaşamağa hər günü…

Sevgimizdən söhbət açsam nə zaman -

Gülə-gülə dərddən hördün hörgümü…


Mən o qədər tapdalandım, sıxıldım

Toplanmadım, zaman-zaman çıxıldım…

Neyləyim ki, ürəyimdən yıxıldım -

Hətta özüm tanımadım görkümü…


Mədətoğlu, bəbəyini durultdun

Kirpiyini özün sıxdın, qurutdun!

Sən ağlının duasını unutdun -

Yazdırmağa tapacaqsan gör kimi?!.


***

Yazımın ovqatının necə olduğunu və necə alındığını az-çox hiss edirəm. Və bu yazıya görə, kiminsə əhvalının korlanacağını istəmirəm və heç o niyyətdə də deyiləm. Amma onu demək istəyirəm ki, köçkünlüyün, qaçqınlığın bəlli havasını, bəlli hisslərini təkrar yaşamaq heç də yaxşı hal deyil. Elə bil ki, köhnə yaranın qaysağını qoparıb, qanının axmasına kənardan tamaşa eləyirsən. Heç cəhd göstərmirsən o qanı kəsməyə, o yaranı sarımağa. Çünki laqeydləşmisən, biganələşmisən.Odur ki, sizdən, yəni bu yazını oxuyan hər kəsdən, xüsusilə səndən bir ricam var – çox da ürəyinizə yaxın buraxmayın mənim duyğularımı, hisslərimi. Yaşayın öz həyatınızı və sevin! Bacardığınız kimi, istədiyniz kimi sevin! Bunun üçün mən Sənə həttaand verirəm bu şeirlə:


Darıxmadın mənimçün

Unutdun hətta bir az…

Mən bilirəm səninçün-

İçdən gələndi bu naz!


Xəyalımla əylənib

Səsimlə gün sovursan…

Mənli xatirələri-

Sünbül kimi ovursan…


Özünə təsəllidi

Gördüyün yuxu belə…

Bir ahla vida söylə-

Mən axıb gedən selə…


Darıxmadan heç nəyə-

Öz ürəyini qoru…

"Darıxmayacam!”söylə-

Sən bu,ölənin goru!..


Bəli, deyəsən güldürə bildim sizi. Ovqatınız düzəldisə, Bakı köçkünününruhuna bir salavat çevirin!..





İmza:

YAZARIN ARXİVİ

2018-07-31 : HAVALI YAZI
2018-02-01 : "O SÖZƏCƏN..."
2017-12-15 : İLĞIM
2017-11-27 : «QABİL»
2017-11-24 : VAXT GÜNAHKARI
2017-09-27 : "BAYILDAN BAYIRA"
2017-08-29 : KİŞİ TİTULU
2017-08-11 : OVQAT YARADAN…
2017-07-29 : İSTƏK...
2017-07-28 : SÖZ HEYKƏLİ
2017-07-25 : BU DA 27–di!
2017-07-14 : "QALIN" ADAMLAR
2017-06-09 : GÜNAHIM NƏDİ?
2017-06-06 : "SNAYPER QIZ"
2017-05-26 : HAVADAKI ADAM
2017-05-05 : BAKI KÖÇKÜNÜ
2017-03-31 : SOY… QIRIM…
2017-03-01 : MÜŞFİQ TUFANI
2017-02-14 : "YADA DÜŞDÜ"
2017-02-10 : ÖMÜR QIRIQLARI
2017-02-03 : YAŞ HƏDDİ
2017-01-27 : NEKROLOQ
2017-01-19 : BİTMƏYƏN AĞRI
2017-01-06 : SON XƏBƏRDARLIQ
2016-12-16 : ALLAHIN İŞİ
2016-09-09 : BİR HECALI SÖZ
2016-08-13 : MƏKTUB
2016-08-12 : HAVA
2016-08-12 : MƏKTUB…
2016-07-01 : CƏNAB NAZİR
2016-06-17 : ÜMİD KƏNDİRİ
2016-04-29 : NİŞANÇI
2016-04-09 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-04-08 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-03-11 : MART OVQATI
2015-12-19 : MÜQƏDDƏS AMAL
2015-12-12 : YANIQ SƏS
2015-11-13 : ÜZ SUYU
2015-11-13 : Tofiq Abdinlə
2015-10-31 : SEÇİM ANI…
2015-09-12 : İNSANLIQ
2015-08-27 : YADDAŞ YAZISI
2015-08-19 : "AZƏRBAYCAN"
2015-07-10 : İLĞIM
2015-06-18 : DOST GEDİB…
2015-06-17 : "SAAT SƏSİ"
2015-05-06 : "AZƏRBAYCAN"
2015-04-22 : "YADA DÜŞDÜ"
2015-03-18 : "ADİ QƏŞƏM"
2015-02-28 : HAVALANMIŞ ADAM
2015-02-14 : SENSASİYA
2015-02-12 : BACI DOST OLARSA
2015-02-07 : YARPIZ SÖHBƏTİ
2015-01-16 : YAŞAYAN RUH
2015-01-10 : XAŞ + XAŞ
2015-01-09 : "QƏLƏM SƏSİ"
2014-12-27 : SAXTA BABA
2014-12-26 : SAXTA BABA
2014-12-20 : ŞUNURLU ADAMLAR
2014-12-16 : ELNURUN KİTABI
2014-12-11 : RUH ADAMI
2014-11-29 : NAXIŞLI ADAM
2014-11-20 : HƏYATIMDAKI ADAM
2014-11-15 : DİQQƏT TALONU
2014-11-14 : "QUM SAATI"
2014-11-12 : STATUS - KVO
2014-11-08 : BİR ƏTƏK DAŞ
2014-11-04 : PAMBIQLI QULAQLAR
2014-10-29 : "ƏDƏBİ HƏYAT"
2014-10-11 : AŞ QARASI
2014-10-04 : ZİNDAN UŞAQLARI
2014-09-03 : "YADA DÜŞDÜ"
2014-08-23 : İÇİMDƏKİ TOY
2014-07-18 : Kimsə yoxdu...
2014-07-05 : KİŞİ
2014-06-21 : ÜZ SUYU
2014-06-14 : TANISAM UTANACAQ
2014-05-24 : DİŞ ÇÖPÜ
2014-04-26 : QURU ADAM
2014-03-20 : İynə boyu yazı
2014-03-15 : LƏNƏTLƏNMİŞ
2014-01-25 : ÖZGƏ PALTARI
2013-12-21 : İSİNİŞMƏ...
2013-11-09 : QANADLI GÜNLƏR
2013-07-27 : DOST GEDİB...
2013-07-20 : PALAZA BÜRÜN...
2013-07-13 : YARIMÇIQ YAZI...
2013-05-08 : RUHUMUZUN ÜNVANI
2013-05-04 : "MAYOVKASIZ" MAY
2013-01-19 : DİRƏDÖYMƏ...
2012-12-20 : ATILAN İLK ADDIM
2012-12-08 : ÖGEY ANA
2012-12-07 : ŞAD XƏBƏR:
2012-11-27 : CANLI TARİX
2012-11-24 : SƏNSİZ
2012-11-16 : ÜMİD VERMƏK
2012-11-14 : SƏNSİZ
2012-10-13 : "BİZİM DÜNYA"
2012-08-18 : ADSIZ GÜNAHLAR
2012-06-23 : DON JUAN
2012-06-15 : ONDAN HAMIYA
2012-06-14 : RÜSTƏM KAMAL
2012-02-25 : DOLABDAKI ÜRƏK
2012-02-04 : BİR QIŞ NAĞILI
2012-01-07 : DİQQƏT QITLIĞI
2011-12-31 : SOVQAT
2011-12-17 : NƏFƏSLİK...
2011-11-12 : DOLAB
2011-08-27 : BİR SEVGİ DRAMI
2011-07-22 : SÖZÜN GÜNÜ
2011-07-16 : SİRLİ ZƏNG
2011-07-02 : İLİN YARISI
2011-06-11 : GÖRÜŞ YERİ
2011-05-28 : KÜT BIÇAQ
2011-04-30 : SATILIR
2011-04-23 : QAÇIRILAN QIZ
2011-04-16 : TƏNHA KİŞİ
2011-04-09 : GÖYDƏNDÜŞMƏ
2011-03-19 : AYDINLIQ
2011-03-15 : FRANSIZCA
2011-02-23 : 55-ə ÇATMADIN
2011-02-19 : Bu da bir il
2011-01-29 : GÖZMUNCUĞU
2011-01-22 : HƏYATIN BİR ANI
2011-01-08 : BAŞLANĞIC
2010-12-31 : BU DA İLİN SONU
2010-12-25 : CAN AĞRISI
2010-11-06 : SEÇİLƏN
2010-10-30 : YARALI DURNA
2010-09-18 : PƏRAKƏNDƏ YAZI
2010-07-31 : Axtarış
2010-07-02 : ÜMİD SORAĞINDA
2010-05-01 : DÜYÜNÇƏ
2010-04-17 : CƏRRAH BIÇAĞI
2010-02-20 : DÖZÜM MƏQAMI
2010-01-30 : AYRILIQ ANI
2010-01-16 : SEÇİM ANI
2009-12-12 : SÜKUTLA SÖHBƏT
2009-11-27 : BƏRAƏT KAĞIZI
2009-11-21 : KÖLGƏLƏR...
2009-10-31 : YARPAQ TÖKÜMÜ
2009-10-10 : CAVABSIZ SUALLAR
2009-09-12 : BİR AN
2009-08-22 : HƏFTƏMİN ACISI
2009-06-20 : XOCALI TOYU
2009-06-06 : UZUN BİR GÜN...
2009-05-23 : VAXTINDA
2009-05-02 : AĞLAYAN BULUDLAR
2009-03-14 : "BƏXTƏVƏRLİK"
2009-03-07 : ANAMA MƏKTUB...
2009-02-28 : ADİ RİYAZİYYAT
2009-01-31 : CAN AĞRISI
2009-01-24 : "ƏZABSIZ ANLAR
2009-01-10 : BƏHANƏ
2008-12-31 : Bazarlıq
2008-12-13 : DƏLİ ADAM
2008-12-06 : FAYDASIZ QAZINTI
2008-11-22 : PULUN VAR?
2008-11-15 : QALXANIN ENMƏSİ
2008-10-18 : ÖMRÜN BİR ANI
2008-10-11 : PAYIZ YAĞIŞLARI
2008-09-28 : MƏKTUBLAŞMA
2008-09-06 : QAYNAR QAZAN
2008-08-30 : ERA
2008-08-23 : OVCUMDA YANAN OD
2008-08-02 : QARIŞIQ YAZI
2008-07-12 : QƏFLƏT YUXUSU
2008-06-28 : ƏRKƏSÖYÜN
2008-06-07 : BAŞ AĞRISI
2008-05-17 : QURUMUŞ GÜLLƏR
2008-04-19 : DAŞ
2008-03-20 : ATHAAT
2008-02-02 : PASİBAN
2008-01-12 : AMERİKA AYISI
2007-12-06 : XƏBƏRDARLIQ
2007-11-24 : QALMAQAL
2007-11-23 : ÇÖKHAÇÖK
2007-11-22 : QIZDIRICI...
2007-11-03 : QOYUN BƏXTİ...
2007-10-27 : AŞİQLİK
2007-10-24 : XƏCALƏT
2007-10-19 : PAYIZ NOTLARI
2007-10-10 : BASARAT
2007-10-06 : PERSONAJ
2007-10-06 : ƏBƏDİ ÜNVAN
2007-10-05 : ÜÇ PÖHRƏ
2007-10-04 : HADİSƏ
2007-10-03 : HAVA
2007-10-02 : ÜZƏRLİK
2007-09-22 : HÖKM
2007-09-15 : VAHİMƏ
2007-09-01 : İNSTİNKT
2007-08-28 : NİYƏ ÖLDÜ?..
2007-08-15 : GÜNAH
2007-08-11 : PARALEL
2007-08-08 : GÜNVURMA
2007-08-07 : SALON
2007-08-04 : HÖRMƏT(sizlik)
2007-07-31 : TELEFON ZƏNGİ
2007-07-28 : QUDUZLUQ
2007-07-26 : BU DA 17 YAŞ...
2007-07-17 : BİLİRSƏNMİ?
2007-07-11 : BAŞAĞRISI
2007-07-04 : MƏNİ TANIMADIN?
2007-07-03 : SERİAL
2007-06-12 : "DEPUTAT OTAĞI"
2007-06-09 : ÖRKƏN
2007-05-25 : QARAVƏLLİ
2007-05-20 : AXSAYAN YERİMİZ
2007-05-05 : MUSA YAQUB -70
2007-05-01 : KƏNDİR
2007-04-20 : ŞƏKİL
2007-04-14 : STRESS
2006-12-08 : YUXU
2006-10-14 : GÜNAH
2006-10-10 : LAZIM GƏLSƏ...
SON XƏBƏRLƏR
2018-08-18
2018-08-17


VİDEO



ƏDALƏT BU GÜN
Redaktor seçimi
FOTOREPORTAJ
GÜNÜN SİTATI
SORĞU
Qiymətlər qalxandan sonra avtobusa minəcəksiniz?

Hə (71.43%)
Yox (28.57%)

ÇOX OXUNAN
GÜNÜN LƏTİFƏSİ
Nəvə nənəsindən soruşur:
- Nənə, qanın dadı necə olur?
- Mən, nə bilim, ay bala?
- Bəs babam deyir ki, sən ömür boyu onun qanını içmisən.
- Babanın beyni yoxdu, boş-boş danışır.
- Bilirəm yoxdu, babam deyir ki, sən onun beynini də yemisən.




digər lətifələr
ARXİV
FACEBOOK