ANA SƏHİFƏ / YAZARLAR

QIRX GÜNDƏN SONRAKI TƏKLİYİM…

Əbülfət MƏDƏTOĞLU

27023    |   2017-04-07 14:45
Şriftin ölçüsü:
A+ Böyütmək
A+ Balacalaşdır

O səni də gözləyir

Heç vaxt belə bir hal yaşamamışdım. Daha doğrusu, çalışdığım bütün illər ərzində bir an da olsun iş otağımda mürgülədiyim yadıma gəlmir. Amma həmin gün sanki bir qəribəlik, bir ağırlıq yükləndi üstümə. Özümü unutdum. Bir anlıq yazı stolumun arxasında yuxuya getdim. Bəlkə də xəyala dalmışdım, dəqiq deyə bilmirəm. Həmişəki kimi özünəməxsus təbəssümlə, ərklə düz gözlərimin içinə baxıb dedi:

- Deyəsən tək qalmısan? Deyəsən səni daha arayıb-axtaran yoxdur?..

Onun səsinə ayıldım. Özümü toparlamağa çalışdım. Bilgisayarımın ekranındakı balaca şəklinə baxdım. Və…

İşdən çıxıb evə gedəndə yolumu qəbiristanlıqdan saldım. Gün batan çağı idi. Ondan ayrıldığım 40 gün idi. Daha doğrusu, indi ziyarətinə gəldiyim günü də əlavə etsəm, 41-ci gün idi onun görüşünə gəlirdim. Başdaşında onun bütün varlığını ifadə edən gözəl bir rəsm çəkilib. Elə bil canlıdı. Elə bil o dayanıb, oturub məni gözləyir. Yavaşca, rahatlığını pozmamaq üçün başdaşına yaxınlaşıram. Və bir Allahın, bir də onun ruhunun eşidəcəyi səslə deyirəm:

- Xoş gördük, qardaş! Gəlmişəm. Bir az söhbət etmək istəyirəm…

Mənə elə gəlir ki, dediklərimi eşidir… və mənə elə gəlir ki, başdaşında bir titrəyiş var. Sanki şəkildəki adam mənimlə danışır:

- Xoş gəldin! Nə olub, niyə belə yorğunsan? Axı sənə demişəm, özünü də fikirləş. Özünü fikirləşmirsən, himayəndə olanları fikirləş…

Heç nə demirəm, başımı aşağı salıram. Doğrudan da o, həmişə məni danlayırdı, mənə öyüd-nəsihət verirdi, mənə yol göstərirdi… Və ən azından məcburi bir şəkildə çaya, çörəyə dəvət edirdi. Ona etibarsız deməyə dilim gəlmir. Və bəlkə də heç haqqım da yoxdu bu sözü işlətməyə. Amma içim göynəyir. Çünki onun gedişiylə, onun cismani yoxluğuyla mənim bir güvəncim, bir ümid yerim, bir məsləhətçim yuxuya çevrildi… nağıla çevrildi… xatirəyə çevrildi. Elə bil ki, fələk məni budadı, qolumu-qanadımı kəsdi. Tək-tənha qoydu bu Bakı adlanan şəhərin Yasamal qəbiristanlığının beş addımlığında. Pəncərəm də qəbiristanlığa baxır. Hərdən öz-özümə deyirəm ki, gözüm qəbiristanlığa alışıb. Yavaş-yavaş ruhum da alışacaq. Belə düşündüyümü dilə gətirəndə yaxınlarım inciyib qınayırlar məni. Amma onları başa düşsəm də, başqa cür ola bilmirəm. Çünki insan ürəyini bölüşmək üçün yaşayır bu həyatda… insan özünü həsr etmək üçün yaşayır bu dünyada… və bir də insan insanlığını duymaq və duydurmaq üçün yaşayır bu dünyada. Təəssüf ki, indi yaşamaqla mövcud olmaq qarışıb bir-birinə. İndi yaşamaqla sürünmək, qida qəbul etmək qarışıb bir-birinə… Və daha çox ayaqda qalmaq üçün yemək savaşı aparır adamlar, yaşamaq üçün, yaşatmaq üçün yox. Bax, bu mənada mən Polad Qasımovun 41 günlük ayrılığndan sonra onu ziyarət etməyə gedəndə mənə dedi ki: «Tək qalmısan, arayıb-axtaran yoxdu səni?», mən susmağımla onun sorğusunu cavablandırdım… mən susmağımla ona təkliyimi etiraf etdim. Mənə elə gəldi ki, Polad müəllim etirafımı, susqunluğumu mənalandıra bildi. Hiss etdi ki, daha bu «Azərbaycan» nəşriyyatının doqquz mərtəbəli binasının heç bir otağı, heç bir qapısı onun otağı, onun qapısı qədər mənə doğma deyil və onun qapısı, onun otağı qədər də mənim üzümə açılmır. Deməli, doğrudan da mən tək qalmışam. O qədər tək ki, onu ifadə etməyə gücüm çatmır. Sadəcə, yorulmuş at kimi ömrümü başlı-başına buraxmaq istəyirəm. Axı, yorulan atları güllələyirlər. Və bir də yorulan atlar kimsəyə lazım olmur. Üstəlik, o yorulan atların nəyisə istəmək, nəyisə arzu etmək qəlbindən keçmir. Keçsə belə, kimdi onlara istədiklərini verən? Və…


Eh…

daha nəsə

istəmək

gəlmir ağlıma -

Allahdan, nə də səndən…

Dayan, tələsmə

yalnış anlama

mən doydum, yoruldum

və anladım ki,

Allahdakı səbrlə

səndəki soyuqluq

çıxdı axrıma!..


***

Üz-üzə oturmuşam. Daha doğrusu, məzarı önündə bir küncdə diz çöküb kürəyimi söykəmişəm bu məzarın çəpərinə. Hər şeyi xatırlayıram - bütün söhbətlərimizi, bütün görüşlərimizi, bütün səfərlərimizi, bütün telefon zənglərimizi. Elə bil ki, kinoya baxıram… elə bil ki, hansısa bir həyat serialını izləyirəm. Bəlkə də həmin anda kirpiklərimin ucu nəmlənməsəydi, yaşadığım hiss olunmayacaqdı. Çünki, bütünlüklə onun yanındaydım, onun dünyasındaydım. Görürdüm, dərk edirdim ki, onun dünyası tərk etdib getdiyi dünyadan heç nəylə fərqlənmir. Bilirsiniz nə mənadı? Rahatlıq mənasında. Axı, o, özü o qədər rahat adam idi ki, heç kimə problem yaratmırdı. İş otağında da, ailəsində də, dostlarının yanında da - olduğu hər yerdə o, rahat idi. Görünür elə buna görə də Tanrı onu həmin dünyaya rahatlığı ilə birlikdə aparıbdı. Malını, mülkünü, qazandığını bağışlayıb övladlarına. Rahatlığını isə özüylə aparıb. Söhbət şəxsi rahatlıqdan gedir. Mən də onun o şəxsi rahatlığına həmişə vurğun olduğumdan məzarı önündə dayandığım anda da o rahatlığa həsəd apardım. Necə də gözəldi insan üçün rahatlıq, rahat yer, rahat düşünmək… rahat qərar qəğbul etmək,.. rahat ömür sürmək… və rahat da köçüb getmək… Bilmirəm, düşüncələrimlə, yazdıqlarımla razısınız, yoxsa yox, amma onu bilirəm ki, mən Polad Qasımovun rahatlığından həmişə məmnun olmuşam. Hətta içimdə, onun özünə də zamanında verdiym, sual doğulanda bir anlıq sıxılmışdım. Öz-özümdən utanmışdım ki, birdən Polad müəllim onun rahatlığına həsəd apardığım üçün məndən inciyər. Amma özümü saxlamayıb sualı verəndə Polad müəllim gülümsəyib dedi ki, rahatlığı insan özü yaratmalıdı. Ağlıyla, ağıllı övladlarıyla, ailəsiylə və bir də özünə uyğun dostlarıyla, doğmalarıyla. Əgər bunu yarada bildisə, kənar müdaxilələr onu sıxışdıra, çeynəyə bilməyəcək. Çünki onu bir ailə, bir dostluq, doğmalıq camiəsi qoruyur…

Hə, vaxtdan xəbərim yox idi. Bilmirdim hardayam və nə qədər vaxtdı bilmədiyim yerdə oturub qalmışam. Çiynimə bir əl toxundu. Onda özümə gəldim. Çevrilib baxdım. Heç kimi görmədim. Ürpənən kimi oldum. Axı, mənim çiynimə bir əl toxunmuşdu. Özü də sənin əlin. İndi isə yanımda yoxsan. Səsin gəldi qulağıma:

- Səni itirməkdən qorxuram. Mənim də tək qalacağımı düşünüb vahimələnirəm. Qalx ayağa. Duanı oxu. Salavat çevir, ayrıl dostundan…

Hardan gəlir bu səs? İçimdənmi, qeybdənmi, duyğularımdanmı? Anlaya bilmədim. Amma o qədər yaxın, o qədər həzin idi ki, ona qulaq asmaya bilmədim. Astaca qalxdım yerimdən. Bir də baxdım Polad müəllimin gözlərinə, bir də boylandım ətrafa. Nə vaxtsa yazdığım misraları dua kimi oxudum. Düşündüm ki, mənim eşitdiyim səs, daha doğrusu, o səsin sahibi də yəqin ki, eşidər məni. Axı, mən onu eşitmişdim.


Olduğumuz hər yeri

Hər anı yaddaşa yaz…

Onları məndən sonra

Danışarsan sən bir az…


Canlı bağlantılarda,

Ya da anım günümdə…

Özündən danışarsan -

Mənim adım dilində!..


Çözərsən olmuşları

İstədiyin şəkildə…

Unutma yazdırmağı -

«Mənə səndən» əklil də!..


***

Qəbiristanlığı tərk edirəm. Belə götürəndə insanların böyük əksəriyyəti qəbiristanlıqda daha çox özləri olurlar. Lap kobud desəm, daha çox Adam olurlar. Çünki onlar məzarlıqda özləri də istəmədən gözləriylə öz məzarlarını axtarırlar, öz yerlərini seçirlər və özlərinin də sonda bura gələcəklərini dərk edirlər – bir anlıq da olsa! Mən də burda Polad müəllimlə söhbət etdiyim o anlarda özümü onunla qonşu görürdüm. Düşünürdüm ki, gec, ya tez, bu gün, ya sabah, yəni nə vaxtsa yenə yolumuz kəsişəcək, yenə görüşəcəyik…. Və yenə hər yerdə olduğu kimi özümüzdən, ailəmizdən, planlarımızdan danışacağıq… Gədəbəyə gedəcəyik, Qarabağa gələcəyik… Düşünürdüm ki, hər şey təkrarlanacaq…. Ta məzarlığın giriş qapısına qədər də belə düşündüm. Qapıdan çıxanda hiss etdim ki, orada qoyulmuş gül köşkündən bir nəfər çox qəribə bir baxışlarla mənə baxır. Bilmədim o, məni dəli hesab etdi, ya ağıllı. Amma baxışlarından hiss etdim ki, axşam saat 8-də, lap dəqiq desəm, 20:20 dəqiqədə məzarlığı tərk edən adam onun gözündə heç də normal sayıla bilməz. Olsun. Onsuz da mən Qarabağsız qaldığım günlərdən bu ana qədər həmişə üzümü Tanrıya tutub istəklərimi, diləklərimi ona söyləmişəm. Və hətta bir dəfə yazmışam ki:


Sökülüb çuxam, Allah

Bəlkə də yoxam, Allah!

Bu mənim yaxam, Allah -

Ruhumu yerdən götür!..


Tök daşı qalım altda

Yerimi salım altda…

Bax, əgər salamatsa -

Ruhumu yerdən götür…


Gerçəyəm, ya da ruham

Allahım, sən… və duan…

Bəlkə Nuh oğlu Nuham -

Nuhunu yerdən götür!..


Bəli, insanın yaradana hökm etmək nə gücü, nə də səlahiyyəti yoxdu. Bunu çox gözəl bilirəm. Onu da bilirəm ki, insan öz Allahıyla rahatca danışmaq haqqına, hüququna malikdir - istəyir qışqıra-qışqıra danışsın, istəyir içində. Və insan danışanda arzusunu da, gileyini də, diləyini də, hətta etirazını da ifadə etmək sərbəstliyini yaşayır. Ona görə də mənim Allahdan ruhumu yerdən götürməsini istəməyimin özü bir ricadı, bir təmənnadı. O ki, qaldı yaşamağa…

Bu məmləkət həm yaşayanlar üçündü, həm yaşadanlar üçündü, həm sürünənlər üçündü, həm ayaqda olanlar üçündü, həm də ayağa düşənlər üçün… Təəssüf ki, ayaqda olmaq haqqından yararlanıram, yaşamaq haqqından yox. Bu problemi yaradanlar özlərini yaşamaq və yaşatmaq hüquqlu sayanlardı. Onlar imtiyazlı təbəqədilər, zümrədilər. Olsun, nə deyirəm ki. Bircə ağlımdan, ürəyimdən gəlib keçən budu ki, ayaqda olanda da, yaşayanda da, yaşadan da, hətta sürünəndə də özün olmağı, öz özəlliyini qorumağı bacarmalısan. Yoxsa, harda olursan ol, özünü, ilkinliyini saxlaya bilməyəcəksən, heç bir məna kəsb etməyəcəksən, heç bir anlamın ifadəçisi olmayacaqsan. Çünki…


Yaşamaq təkcə cismən yox,

Həm də ruhən olmalıdı…

Ruhun camı səbrdən çox -

Sevgi ilə dolmalıdı!..


Ürək üsyan qərargahı,

Duyğularsa üsyan edən…

İçdən gələn hər bir ahı -

Zənn et intihara gedən!..


Susub biganə baxışla

Heç nəyə salmamaq meyil…

Allah, sən məni bağışla -

Vallah, bu heç ömür deyil!..


Yaşamaq mənim baş bəlam

Bilmədən üzə çıxıram…

Səni də bezdirdim, canım -

Nömrəni son kəs yığıram!..


Bəli, 40 gündən sonra yaşadığım, daha doğrusu, içində ölüb-dirildiyim təkliyim bu yazını mənə yazdırdı. Bəlkə sən qələmi indidən götürəsən?..




İmza:

YAZARIN ARXİVİ

2017-12-15 : İLĞIM
2017-11-27 : «QABİL»
2017-11-24 : VAXT GÜNAHKARI
2017-09-27 : "BAYILDAN BAYIRA"
2017-08-29 : KİŞİ TİTULU
2017-08-11 : OVQAT YARADAN…
2017-07-29 : İSTƏK...
2017-07-28 : SÖZ HEYKƏLİ
2017-07-25 : BU DA 27–di!
2017-07-14 : "QALIN" ADAMLAR
2017-06-09 : GÜNAHIM NƏDİ?
2017-06-06 : "SNAYPER QIZ"
2017-05-26 : HAVADAKI ADAM
2017-05-05 : BAKI KÖÇKÜNÜ
2017-03-31 : SOY… QIRIM…
2017-03-01 : MÜŞFİQ TUFANI
2017-02-14 : "YADA DÜŞDÜ"
2017-02-10 : ÖMÜR QIRIQLARI
2017-02-03 : YAŞ HƏDDİ
2017-01-27 : NEKROLOQ
2017-01-19 : BİTMƏYƏN AĞRI
2017-01-06 : SON XƏBƏRDARLIQ
2016-12-16 : ALLAHIN İŞİ
2016-09-09 : BİR HECALI SÖZ
2016-08-13 : MƏKTUB
2016-08-12 : MƏKTUB…
2016-08-12 : HAVA
2016-07-01 : CƏNAB NAZİR
2016-06-17 : ÜMİD KƏNDİRİ
2016-04-29 : NİŞANÇI
2016-04-09 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-04-08 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-03-11 : MART OVQATI
2015-12-19 : MÜQƏDDƏS AMAL
2015-12-12 : YANIQ SƏS
2015-11-13 : ÜZ SUYU
2015-11-13 : Tofiq Abdinlə
2015-10-31 : SEÇİM ANI…
2015-09-12 : İNSANLIQ
2015-08-27 : YADDAŞ YAZISI
2015-08-19 : "AZƏRBAYCAN"
2015-07-10 : İLĞIM
2015-06-18 : DOST GEDİB…
2015-06-17 : "SAAT SƏSİ"
2015-05-06 : "AZƏRBAYCAN"
2015-04-22 : "YADA DÜŞDÜ"
2015-03-18 : "ADİ QƏŞƏM"
2015-02-28 : HAVALANMIŞ ADAM
2015-02-14 : SENSASİYA
2015-02-12 : BACI DOST OLARSA
2015-02-07 : YARPIZ SÖHBƏTİ
2015-01-16 : YAŞAYAN RUH
2015-01-10 : XAŞ + XAŞ
2015-01-09 : "QƏLƏM SƏSİ"
2014-12-27 : SAXTA BABA
2014-12-26 : SAXTA BABA
2014-12-20 : ŞUNURLU ADAMLAR
2014-12-16 : ELNURUN KİTABI
2014-12-11 : RUH ADAMI
2014-11-29 : NAXIŞLI ADAM
2014-11-20 : HƏYATIMDAKI ADAM
2014-11-15 : DİQQƏT TALONU
2014-11-14 : "QUM SAATI"
2014-11-12 : STATUS - KVO
2014-11-08 : BİR ƏTƏK DAŞ
2014-11-04 : PAMBIQLI QULAQLAR
2014-10-29 : "ƏDƏBİ HƏYAT"
2014-10-11 : AŞ QARASI
2014-10-04 : ZİNDAN UŞAQLARI
2014-09-03 : "YADA DÜŞDÜ"
2014-08-23 : İÇİMDƏKİ TOY
2014-07-18 : Kimsə yoxdu...
2014-07-05 : KİŞİ
2014-06-21 : ÜZ SUYU
2014-06-14 : TANISAM UTANACAQ
2014-05-24 : DİŞ ÇÖPÜ
2014-04-26 : QURU ADAM
2014-03-20 : İynə boyu yazı
2014-03-15 : LƏNƏTLƏNMİŞ
2014-01-25 : ÖZGƏ PALTARI
2013-12-21 : İSİNİŞMƏ...
2013-11-09 : QANADLI GÜNLƏR
2013-07-27 : DOST GEDİB...
2013-07-20 : PALAZA BÜRÜN...
2013-07-13 : YARIMÇIQ YAZI...
2013-05-08 : RUHUMUZUN ÜNVANI
2013-05-04 : "MAYOVKASIZ" MAY
2013-01-19 : DİRƏDÖYMƏ...
2012-12-20 : ATILAN İLK ADDIM
2012-12-08 : ÖGEY ANA
2012-12-07 : ŞAD XƏBƏR:
2012-11-27 : CANLI TARİX
2012-11-24 : SƏNSİZ
2012-11-16 : ÜMİD VERMƏK
2012-11-14 : SƏNSİZ
2012-10-13 : "BİZİM DÜNYA"
2012-08-18 : ADSIZ GÜNAHLAR
2012-06-23 : DON JUAN
2012-06-15 : ONDAN HAMIYA
2012-06-14 : RÜSTƏM KAMAL
2012-02-25 : DOLABDAKI ÜRƏK
2012-02-04 : BİR QIŞ NAĞILI
2012-01-07 : DİQQƏT QITLIĞI
2011-12-31 : SOVQAT
2011-12-17 : NƏFƏSLİK...
2011-11-12 : DOLAB
2011-08-27 : BİR SEVGİ DRAMI
2011-07-22 : SÖZÜN GÜNÜ
2011-07-16 : SİRLİ ZƏNG
2011-07-02 : İLİN YARISI
2011-06-11 : GÖRÜŞ YERİ
2011-05-28 : KÜT BIÇAQ
2011-04-30 : SATILIR
2011-04-23 : QAÇIRILAN QIZ
2011-04-16 : TƏNHA KİŞİ
2011-04-09 : GÖYDƏNDÜŞMƏ
2011-03-19 : AYDINLIQ
2011-03-15 : FRANSIZCA
2011-02-23 : 55-ə ÇATMADIN
2011-02-19 : Bu da bir il
2011-01-29 : GÖZMUNCUĞU
2011-01-22 : HƏYATIN BİR ANI
2011-01-08 : BAŞLANĞIC
2010-12-31 : BU DA İLİN SONU
2010-12-25 : CAN AĞRISI
2010-11-06 : SEÇİLƏN
2010-10-30 : YARALI DURNA
2010-09-18 : PƏRAKƏNDƏ YAZI
2010-07-31 : Axtarış
2010-07-02 : ÜMİD SORAĞINDA
2010-05-01 : DÜYÜNÇƏ
2010-04-17 : CƏRRAH BIÇAĞI
2010-02-20 : DÖZÜM MƏQAMI
2010-01-30 : AYRILIQ ANI
2010-01-16 : SEÇİM ANI
2009-12-12 : SÜKUTLA SÖHBƏT
2009-11-27 : BƏRAƏT KAĞIZI
2009-11-21 : KÖLGƏLƏR...
2009-10-31 : YARPAQ TÖKÜMÜ
2009-10-10 : CAVABSIZ SUALLAR
2009-09-12 : BİR AN
2009-08-22 : HƏFTƏMİN ACISI
2009-06-20 : XOCALI TOYU
2009-06-06 : UZUN BİR GÜN...
2009-05-23 : VAXTINDA
2009-05-02 : AĞLAYAN BULUDLAR
2009-03-14 : "BƏXTƏVƏRLİK"
2009-03-07 : ANAMA MƏKTUB...
2009-02-28 : ADİ RİYAZİYYAT
2009-01-31 : CAN AĞRISI
2009-01-24 : "ƏZABSIZ ANLAR
2009-01-10 : BƏHANƏ
2008-12-31 : Bazarlıq
2008-12-13 : DƏLİ ADAM
2008-12-06 : FAYDASIZ QAZINTI
2008-11-22 : PULUN VAR?
2008-11-15 : QALXANIN ENMƏSİ
2008-10-18 : ÖMRÜN BİR ANI
2008-10-11 : PAYIZ YAĞIŞLARI
2008-09-28 : MƏKTUBLAŞMA
2008-09-06 : QAYNAR QAZAN
2008-08-30 : ERA
2008-08-23 : OVCUMDA YANAN OD
2008-08-02 : QARIŞIQ YAZI
2008-07-12 : QƏFLƏT YUXUSU
2008-06-28 : ƏRKƏSÖYÜN
2008-06-07 : BAŞ AĞRISI
2008-05-17 : QURUMUŞ GÜLLƏR
2008-04-19 : DAŞ
2008-03-20 : ATHAAT
2008-02-02 : PASİBAN
2008-01-12 : AMERİKA AYISI
2007-12-06 : XƏBƏRDARLIQ
2007-11-24 : QALMAQAL
2007-11-23 : ÇÖKHAÇÖK
2007-11-22 : QIZDIRICI...
2007-11-03 : QOYUN BƏXTİ...
2007-10-27 : AŞİQLİK
2007-10-24 : XƏCALƏT
2007-10-19 : PAYIZ NOTLARI
2007-10-10 : BASARAT
2007-10-06 : ƏBƏDİ ÜNVAN
2007-10-06 : PERSONAJ
2007-10-05 : ÜÇ PÖHRƏ
2007-10-04 : HADİSƏ
2007-10-03 : HAVA
2007-10-02 : ÜZƏRLİK
2007-09-22 : HÖKM
2007-09-15 : VAHİMƏ
2007-09-01 : İNSTİNKT
2007-08-28 : NİYƏ ÖLDÜ?..
2007-08-15 : GÜNAH
2007-08-11 : PARALEL
2007-08-08 : GÜNVURMA
2007-08-07 : SALON
2007-08-04 : HÖRMƏT(sizlik)
2007-07-31 : TELEFON ZƏNGİ
2007-07-28 : QUDUZLUQ
2007-07-26 : BU DA 17 YAŞ...
2007-07-17 : BİLİRSƏNMİ?
2007-07-11 : BAŞAĞRISI
2007-07-04 : MƏNİ TANIMADIN?
2007-07-03 : SERİAL
2007-06-12 : "DEPUTAT OTAĞI"
2007-06-09 : ÖRKƏN
2007-05-25 : QARAVƏLLİ
2007-05-20 : AXSAYAN YERİMİZ
2007-05-05 : MUSA YAQUB -70
2007-05-01 : KƏNDİR
2007-04-20 : ŞƏKİL
2007-04-14 : STRESS
2006-12-08 : YUXU
2006-10-14 : GÜNAH
2006-10-10 : LAZIM GƏLSƏ...
SON XƏBƏRLƏR
2018-01-17
2018-01-16


VİDEO



ƏDALƏT BU GÜN
Redaktor seçimi
FOTOREPORTAJ
GÜNÜN SİTATI
SORĞU
Təbii qaz limitini keçmisinizmi?

Hə (71.43%)
Yox (28.57%)

ÇOX OXUNAN
GÜNÜN LƏTİFƏSİ
- İki dost işdən evə qayıdır.
Biri:
- Mənim arvadım çox yaxşıdır. Gedən kimi çəkmələrimi qarşımda cütləyir, qəlyanım dolu olur. İndi qəhvəm və mətbəxdə bir vedrə isti suyum hazırdır.
- Hamısı çox gözəldir, ancaq o mətbəxdə bir vedrə isti su nə üçündür?
- Vallah, mən soyuq su ilə bulaşıq qabları yuya bilmirəm.




digər lətifələr
ARXİV
FACEBOOK