Ücretsiz php script indir film izle hd film izle ikinci el eşya alanlar shell indir hack forumu hacklink satışı Adalet.az | SƏNSİZ Adalet.az | SƏNSİZ Adalet.az | Ədalət -
ANA SƏHİFƏ / YAZARLAR

SƏNSİZ

Sükutla keçən ad günü

24472    |   2012-11-14 01:05
Şriftin ölçüsü:
A+ Böyütmək
A+ Balacalaşdır

Mənə elə gəlir ki, hər bir insanın təkcə proqramlaşdırılmış, planlaşdırılmış həyatı yoxdur. Çünki o həyat əgər olarsa, onda o həyatın içərisində insanın hiss edə bilməyəcəyi nələrinsə baş verməsi mümkün deyil. Yəni planlaşdırılmış, proqramlaşdırılmış həyat yalnız o hüququn sahibi olan Tanrıdan başqa özgə bir bəndənin oraya müdaxiləsinə əl yeri qoymur. Bax, belə olan halda şəxsən mən bütün istəklərimi, butun arzularımı, bütün yaşadıqlarımı və yaşamaq istədiklərimi bir sapa düzürəm. Lap loru dildə desək, onun eskizləri əsasında canlı bir orqanizm yaradıram və baxıb görürəm ki, mənim öz daxilimdən gələnlərin diktəsi ilə yaratdığıma kənardan heç bir şey lazım deyil. Amma...
   
   Amma həyat doğrudan-doğruya qəribədir. Lap bizim nəslin, eləcə də yaşlı nəslin yaddaşında dərin iz buraxmış Azərbaycanın populyar bir estrada qrupunun ifa etdiyi mahnıda deyildiyi kimi: "Ey həyat, sən nə qəribəsən!!!...
   
   Bəli, məşhur "Qaya" qrupunun ifasındakı bu xüsusi vurğu indiki anda çox dəqiqliklə yerinə düşür. Çünki bizim yaşadıqlarımız, ümumiyyətlə, yaşamağa məcbur olduğumuz bu həyat doğrudan-doğruya qəribədir. Və bu qəribəliyin də çox fərqli özəllikləri var. Həmin özəlliklərdən demək olar ki, az-çox xəbərdaram. Ancaq birini xüsusi olaraq qeyd etmək istəyirəm. Çünki bu qəribə özəllik yalnız onun bəxtinə, onun taleyinə yazılıb. O qəribəliyi yalnız o yaşaya bilər. Mən əlimi ürəyimin üstünə qoyub rahatca and içə bilərəm ki, onun yaşadığı həmin o qəribə özəlliyin yükünü heç kim, hətta mən də çəkə bilmərəm. Deməli, əvvəldə dediyim planlaşdırılmış, proqramlaşdırılmış həyatın qəribəlikləri də bax, burda ortaya çıxır. Az-çox duyumu, hissiyyatı, düşüncəsi olan da bu qəribəliyin qarşısında susur, sükuta çevrilir, özü də lal sükut heykəlinə.
   
   Mən Sona xanım Çərkəzin yazılarını çox oxumuşam, söhbətlərinə qulaq asmışam. Amma etiraf edim ki, o yazılar da, o söhbətlər də onun çöhrəsi qədər, onun gözlərindəki məna qədər mənə təsir etmir. Mən onun Azərbaycan xanımına məxsus çöhrəsini, saçlarını, baxışlarını hər dəfə görəndə həyatımın ən böyük mənalarından biri olan anamı gözümün qarşısına gətirirəm. Çünki mənim anam 1956-cı ildə sovet ordusuna xidmətə gedən qardaşının həsrəti ilə qocalıb... bir dəfə də olsun toyda qol qaldırmayıb...bir dəfə də olsun saçına hansısa bir boyanı yaxmayıb. Üstəlik, Qarabağ savaşının ilk illərində 19 yaşlı qardaşı oğlunun şəhid olmasını eşidəndə bir növ havalanıb. Onun qanlı köynəyini bağrına basıb necə fəryad qoparıbsa, indi də xatırlamağa qorxuram. Təsəvvür edin ki, 1956-cı ildən 1991-ci ilə qədər qardaşının adına and içən ana 1991-ci ildən qardaşının şəhid oğlunun adına and içir. Mən bunları yazmaya bilmirəm. Ona görə yazmaya bilmirəm ki, Sona Çərkəzin gözümün qarşısındakı çöhrəsi, onunla etdiyim söhbətlər mənə təkrar-təkrar həyatımın o dəhşətli anlarını yaşadır... Və mən yaşadıqlarımın içərisində anamın dözümünü gözümün önünə gətirib bəzən onun qadın olduğuna, qadın doğulduğuna inana bilmirəm. İnana bilmirəm ki, ana qardaş itkisini, Qarabağda şəhid olmuş, xüsusilə Xocalıda güllələnmiş 17 doğmasının ağrısını o cılız bədəni ilə necə daşıyır? Necə onu yaşayır? Sona xanımın həyat tarixçəsini öyrənəndən sonra həmin sual mənim içimdə təkrar baş qaldırdı. Bax, onda özümdən asılı olmadan qəti şəkildə qərar verdim ki, "aslanın erkəyi, dişisi olmaz" deyən müdriklər yanılmayıblar. Çünki bu dərdlərə ancaq aslanlar dözə bilər... bu yükü ancaq aslanlar çəkə bilər. Görünür, türk babalarımız da elə-belə deməyib. Onlar təsadüfdən bacılarına "qız qardaşım" deyə müraciət etməyib. Bütün bunlarda bir bağlılıq var. Bax, Sona xanım Çərkəz də əslində mənim anam kimi, eləcə də digər dərdə, kədərə, mübarizəyə çiyin verən, yük çəkən, dözüm göstərən analar kimi, xanımlar kimi bizlərin qız qardaşıdır. Yəni onlar məhz oğuldular, ərəndilər. Bu mənada mən bu gün bəzi siyasətçi, hüquq müdafiəçisi, yazar xanımlarımızın imzasının sonunda "oğul" sonluğunu görəndə nə təəccüblənmirəm, nə də ürəyimdən başqa fikirlər gəlib keçmir. Birmənalı olaraq anlayıram ki, doğrudan da cins baxımından qız və yaxud oğlan doğulmaq əsas şərt deyil. Əsas odur ki, sən istər qız, istər oğlan ol, fərqi yoxdur, dözümlü, dəyanətli və mübariz olasan. Şükürlər ki, tanıdığım, dəyər verdiyim xanımlarımızın içərisində öz yeri olan Sona Çərkəz də məhz o cür dözümlü, o cür dəyanətlidir. Onun imzasında (texniki səhvdən) "oğul" sözlərinin yazılması da məhz o vurğuladığım məqamlardan keçir...
   
   Bəli, insan güldüyü kimi həm də ağlayır. Amma qəribədir ki, insan bəzən hər şeyə gülə bilir. Hətta onun özünə dəxli olmayan məqama da gülür, nəsnəyə də gülür. Amma ən çox ayrılığa ağlayır. Bilmirəm niyə? Bəlkə ayrılıqların sonu yoxdur ona görə? Nə bilim... Mən illər boyu içimi yeyib-tökən, didib-parçalayan o suala cavab tapmağa çalışdım. Tapdığım cavab da bir neçə misradan ibarət olan şeirə çevrildi.
   
   niyə ağladığını
   
   soruşmuram
   
   niyə susduğunu da
   
   niyə güldüyünü də
   
   sakitcə izləyirəm
   
   nədən küsdüyünü də
   
   çünki
   
   ağlamağın
   
   susmağın
   
   inciməyin
   
   lap elə küsməyin də
   
   bir səbəbi var
   
   o da ayrılıqdı!-
   
   dünyada ən çox
   
   ayrılıqdan ağlayır
   
   adamlar...
   
   ***
   
   Bu günlərin söhbətidir. Təqvimin məlum günü qapımızı döymüşdü. Və bu məlum günü öncə biz ikimiz, sonra da övladlarımız yaddaşına həkk etmişdi. Sorğusuz-sualsız ailənin beş nəfərdən ibarət olan üzvlərinin hamısı o günün mahiyyətini, mənasını çox gözəl bilirdi və bəzən uşaqlar məni qabaqlamaq istəyirdilər. Etiraf edim ki, bu istəklərinə çatırdılar da! Çünki onların həm çılğınlığı, həm şıltaqlığı, həm də bir az səbirsiz olmaları yaşıma görə məni çox-çox qabaqlayırdı. Nə qədər istəyirdim ki, onlardan qabaq evin xanımına "ad günün mübarək!" deyim, görürdüm ki, gülümsəyir. Başa düşürdüm ki, yenə geçikmişəm, yenə uşaqlar məni qabaqlayır...
   
   Yenə həmin təqvim, yenə həmin gün. Amma bu dəfə süfrə başında biz artıq beş nəfər deyilik. Çox qəribədi. Onların hər ikisinin ayrı-ayrılıqda yeri görünür. Özümdən asılı olmadan gözüm onları axtarır. Elə istəyirəm ki, əl-ayağıma dolaşsınlar, məni əsəbləşdirsinlər, məni hövsələdən çıxarsınlar, mənlə arxayınca zarafat etsinlər, hətta məni ittiham etsinlər!!! Amma neyləyim ki, indiki halda bu mümkün deyil. Çünki süfrə arxasında olmayan o iki nəfərin biri indi öz evindədi, öz yuvasına uçub gedib. Kaş bütün qız balalarımız öz yuvasında, öz həyatının məcrasında yaşasın. Sevincləri də, sevincdən axan göz yaşları da, duz-çörəkləri də, ailə səadətləri də özləri ilə birlikdə olsun! İnanın ki, bu, mənim ən böyük arzularımdan biridi. Millətimin, məmləkətimin bütün qızlarına bunu arzu edirəm və birmənalı şəkildə bunu Tanrımdan diləyirəm ki, hər bir qızın sevgisini və sevincini özünə nəsib et. O ki, qaldı məclisdə olmayan ikinci şəxsə...
   
   O da öz həyatının, öz işinin-gücünün dalınca gedib. Çünki yaşının elə vaxtıdı ki, öz yolunun ipucundan tutub getməsə, onda kölgədə qalar. Kölgədə qalıb solmaq isə arzu olunan iş deyil. Tanrım bütün oğul paylarımıza öz yolunu, öz işıqlı həyatını qismət etsin! Vuruşa-vuruşa, dişi-dırnağı gücünə məqsədinə yetişsin, sabahına qovuşsun...
   
   Bəli, süfrə arxasında üçümüz əyləşmişik...Üçümüzə də qəribə gəldi bu süfrə...Üçümüz də nə isə danışmaq, nə isə demək istəyirik. Amma nə qədər cəhd etsək də sözümüz bir axara düşmür, bir səmtə istiqamətlənmir. Elə bu vaxt mobil telefonlar dinlənir... zənglər gəlir. Bizi qoyub getmiş iki şəxsdən, iki ciyərparəmizdən gəlir bu zənglər. Zəng iki olsa da bir ünvana, bir adama tuşlanır. Az qala ikisi də eyni sözü təkrar edir... az qala ikisi də eyni arzunu dilə gətirir. Kövrəlirəm. Kövrəldiyimi gizlətmək üçün ağlıma, yaşıma uyğun gəlməyən bir bəhanə ilə süfrədən qalxıram. Təmiz havaya çıxmaq, göy üzünə baxmaq, ulduzları saymaq istəyirəm. Bacarmıram. Gözlərim göy üzünə sapıldığı zamanda hardansa içimdə bir çınqı alışır, bir od közərir, bir şam yanır və o şamın işığında şeir yazıram. Bütün sevənlərə, bütün sevdiklərimə, eləcə də sənə. İstəyirsən oxuyum:
   
   içimdə bir şam yandı
   
   yandır, əlin əsməsin
   
   sən özünü inandır
   
   ümidini kəsməsin-
   
   sabaha...
   
   gözlərini geniş aç
   
   hər zərrəni görüb duy
   
   ümid qığılcımından
   
   bir çınqı əl yeri qoy-
   
   sabaha...
   
   
   
   dodağında süd tamı
   
   yanağında qızartı
   
   ovsunlayıb adamı
   
   alıb apar qız, artıq-
   
   sabaha...
   
   ***
   
   Sevgi də, sevinc də, qəm də, kədər də dağ-daş üçün, ağac üçün, ot-ələf üçün deyil. Bəlkə də Tanrı onlara da özlərinin dilini anladıqları sevgini, sevinci, kədəri, qəmi bağışlayıb. Amma mən bir ona əminəm ki, dünyanın heç bir yerində, dünyanın heç bir ədəbiyyatında Füzulinin Məcnun və Leylisi sevdalı, yanğılı, sevincli, kədərli ikinci insan övladı olmayıb. Kimsə etiraz edə bilər, Qərb ədəbiyyatından nümunələr gətirə bilər. Hətta bizim Əslinin oduna yanan Kərəmi də gözümə soxa bilər. Donuz otarmağı qəbul etmiş Sənanı da ortaya çıxarar. Amma bunların heç biri nə Leyli deyil, nə də Məcnun!..
   
   Mən özümü bir çox məqamlarda xoşbəxt sayıram. Xüsusilə dərdimin, kədərimin çəkisi ilə mən daxilən çox rahatam. Düşünürəm ki, bu mənə Allah payıdır. Buna da min şükür. Elə şükür edə-edə də yazıram:
   
   hazır sənə sübutlu
   
   qəm var çəkənələr üçün
   
   ürəyimdə qəmlərə
   
   saray tikənlər üçün.
   
   
   
   boyu, çəkisi, gözü
   
   bütün ölçüləri tam
   
   bu qəm elə gözəldir
   
   sözsüz vurulur adam!..
   
   
   
   dil də anlayır, inan
   
   naza da dözür hətta
   
   bu qəmin bərabəri
   
   hələ yoxdu həyatda!
   
   
   
   hazır sənə sübutlu
   
   qəm var reklamdan qaçır
   
   gör necə bəxtəvərəm
   
   qəm könlümdə gül açır!..
   
   Bəli, yazının mövzusu bir az qarmaqarışıq oldu. Amma çalışdım ki, ürəyimin, duyğularımın pıçıltılarını, düşündüklərimi, gördüklərimi, yaşadıqlarımı bir masa ətrafına yığım. Alındı-alınmadı onu deyə bilmərəm.


YAZARIN ARXİVİ

2018-11-18 : DOYMUŞ MƏHLUL
2018-10-23 : YARIMÇIQ MƏKTUB
2018-09-21 : ÜMİD KƏNDİRİ
2018-09-14 : ÖMÜR YARPAQLARI
2018-09-08 : ŞUNURLULAR
2018-09-06 : Təzyiq yazısı
2018-09-05 : AYLI BİR GECƏ
2018-07-31 : HAVALI YAZI
2018-02-01 : "O SÖZƏCƏN..."
2017-12-15 : İLĞIM
2017-11-27 : «QABİL»
2017-11-24 : VAXT GÜNAHKARI
2017-09-27 : "BAYILDAN BAYIRA"
2017-08-29 : KİŞİ TİTULU
2017-08-11 : OVQAT YARADAN…
2017-07-29 : İSTƏK...
2017-07-28 : SÖZ HEYKƏLİ
2017-07-25 : BU DA 27–di!
2017-07-14 : "QALIN" ADAMLAR
2017-06-09 : GÜNAHIM NƏDİ?
2017-06-06 : "SNAYPER QIZ"
2017-05-26 : HAVADAKI ADAM
2017-05-05 : BAKI KÖÇKÜNÜ
2017-03-31 : SOY… QIRIM…
2017-03-01 : MÜŞFİQ TUFANI
2017-02-14 : "YADA DÜŞDÜ"
2017-02-10 : ÖMÜR QIRIQLARI
2017-02-03 : YAŞ HƏDDİ
2017-01-27 : NEKROLOQ
2017-01-19 : BİTMƏYƏN AĞRI
2017-01-06 : SON XƏBƏRDARLIQ
2016-12-16 : ALLAHIN İŞİ
2016-09-09 : BİR HECALI SÖZ
2016-08-13 : MƏKTUB
2016-08-12 : MƏKTUB…
2016-08-12 : HAVA
2016-07-01 : CƏNAB NAZİR
2016-06-17 : ÜMİD KƏNDİRİ
2016-04-29 : NİŞANÇI
2016-04-09 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-04-08 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-03-11 : MART OVQATI
2015-12-19 : MÜQƏDDƏS AMAL
2015-12-12 : YANIQ SƏS
2015-11-13 : Tofiq Abdinlə
2015-11-13 : ÜZ SUYU
2015-10-31 : SEÇİM ANI…
2015-09-12 : İNSANLIQ
2015-08-27 : YADDAŞ YAZISI
2015-08-19 : "AZƏRBAYCAN"
2015-07-10 : İLĞIM
2015-06-18 : DOST GEDİB…
2015-06-17 : "SAAT SƏSİ"
2015-05-06 : "AZƏRBAYCAN"
2015-04-22 : "YADA DÜŞDÜ"
2015-03-18 : "ADİ QƏŞƏM"
2015-02-28 : HAVALANMIŞ ADAM
2015-02-14 : SENSASİYA
2015-02-12 : BACI DOST OLARSA
2015-02-07 : YARPIZ SÖHBƏTİ
2015-01-16 : YAŞAYAN RUH
2015-01-10 : XAŞ + XAŞ
2015-01-09 : "QƏLƏM SƏSİ"
2014-12-27 : SAXTA BABA
2014-12-26 : SAXTA BABA
2014-12-20 : ŞUNURLU ADAMLAR
2014-12-16 : ELNURUN KİTABI
2014-12-11 : RUH ADAMI
2014-11-29 : NAXIŞLI ADAM
2014-11-20 : HƏYATIMDAKI ADAM
2014-11-15 : DİQQƏT TALONU
2014-11-14 : "QUM SAATI"
2014-11-12 : STATUS - KVO
2014-11-08 : BİR ƏTƏK DAŞ
2014-11-04 : PAMBIQLI QULAQLAR
2014-10-29 : "ƏDƏBİ HƏYAT"
2014-10-11 : AŞ QARASI
2014-10-04 : ZİNDAN UŞAQLARI
2014-09-03 : "YADA DÜŞDÜ"
2014-08-23 : İÇİMDƏKİ TOY
2014-07-18 : Kimsə yoxdu...
2014-07-05 : KİŞİ
2014-06-21 : ÜZ SUYU
2014-06-14 : TANISAM UTANACAQ
2014-05-24 : DİŞ ÇÖPÜ
2014-04-26 : QURU ADAM
2014-03-20 : İynə boyu yazı
2014-03-15 : LƏNƏTLƏNMİŞ
2014-01-25 : ÖZGƏ PALTARI
2013-12-21 : İSİNİŞMƏ...
2013-11-09 : QANADLI GÜNLƏR
2013-07-27 : DOST GEDİB...
2013-07-20 : PALAZA BÜRÜN...
2013-07-13 : YARIMÇIQ YAZI...
2013-05-08 : RUHUMUZUN ÜNVANI
2013-05-04 : "MAYOVKASIZ" MAY
2013-01-19 : DİRƏDÖYMƏ...
2012-12-20 : ATILAN İLK ADDIM
2012-12-08 : ÖGEY ANA
2012-12-07 : ŞAD XƏBƏR:
2012-11-27 : CANLI TARİX
2012-11-24 : SƏNSİZ
2012-11-16 : ÜMİD VERMƏK
2012-11-14 : SƏNSİZ
2012-10-13 : "BİZİM DÜNYA"
2012-08-18 : ADSIZ GÜNAHLAR
2012-06-23 : DON JUAN
2012-06-15 : ONDAN HAMIYA
2012-06-14 : RÜSTƏM KAMAL
2012-02-25 : DOLABDAKI ÜRƏK
2012-02-04 : BİR QIŞ NAĞILI
2012-01-07 : DİQQƏT QITLIĞI
2011-12-31 : SOVQAT
2011-12-17 : NƏFƏSLİK...
2011-11-12 : DOLAB
2011-08-27 : BİR SEVGİ DRAMI
2011-07-22 : SÖZÜN GÜNÜ
2011-07-16 : SİRLİ ZƏNG
2011-07-02 : İLİN YARISI
2011-06-11 : GÖRÜŞ YERİ
2011-05-28 : KÜT BIÇAQ
2011-04-30 : SATILIR
2011-04-23 : QAÇIRILAN QIZ
2011-04-16 : TƏNHA KİŞİ
2011-04-09 : GÖYDƏNDÜŞMƏ
2011-03-19 : AYDINLIQ
2011-03-15 : FRANSIZCA
2011-02-23 : 55-ə ÇATMADIN
2011-02-19 : Bu da bir il
2011-01-29 : GÖZMUNCUĞU
2011-01-22 : HƏYATIN BİR ANI
2011-01-08 : BAŞLANĞIC
2010-12-31 : BU DA İLİN SONU
2010-12-25 : CAN AĞRISI
2010-11-06 : SEÇİLƏN
2010-10-30 : YARALI DURNA
2010-09-18 : PƏRAKƏNDƏ YAZI
2010-07-31 : Axtarış
2010-07-02 : ÜMİD SORAĞINDA
2010-05-01 : DÜYÜNÇƏ
2010-04-17 : CƏRRAH BIÇAĞI
2010-02-20 : DÖZÜM MƏQAMI
2010-01-30 : AYRILIQ ANI
2010-01-16 : SEÇİM ANI
2009-12-12 : SÜKUTLA SÖHBƏT
2009-11-27 : BƏRAƏT KAĞIZI
2009-11-21 : KÖLGƏLƏR...
2009-10-31 : YARPAQ TÖKÜMÜ
2009-10-10 : CAVABSIZ SUALLAR
2009-09-12 : BİR AN
2009-08-22 : HƏFTƏMİN ACISI
2009-06-20 : XOCALI TOYU
2009-06-06 : UZUN BİR GÜN...
2009-05-23 : VAXTINDA
2009-05-02 : AĞLAYAN BULUDLAR
2009-03-14 : "BƏXTƏVƏRLİK"
2009-03-07 : ANAMA MƏKTUB...
2009-02-28 : ADİ RİYAZİYYAT
2009-01-31 : CAN AĞRISI
2009-01-24 : "ƏZABSIZ ANLAR
2009-01-10 : BƏHANƏ
2008-12-31 : Bazarlıq
2008-12-13 : DƏLİ ADAM
2008-12-06 : FAYDASIZ QAZINTI
2008-11-22 : PULUN VAR?
2008-11-15 : QALXANIN ENMƏSİ
2008-10-18 : ÖMRÜN BİR ANI
2008-10-11 : PAYIZ YAĞIŞLARI
2008-09-28 : MƏKTUBLAŞMA
2008-09-06 : QAYNAR QAZAN
2008-08-30 : ERA
2008-08-23 : OVCUMDA YANAN OD
2008-08-02 : QARIŞIQ YAZI
2008-07-12 : QƏFLƏT YUXUSU
2008-06-28 : ƏRKƏSÖYÜN
2008-06-07 : BAŞ AĞRISI
2008-05-17 : QURUMUŞ GÜLLƏR
2008-04-19 : DAŞ
2008-03-20 : ATHAAT
2008-02-02 : PASİBAN
2008-01-12 : AMERİKA AYISI
2007-12-06 : XƏBƏRDARLIQ
2007-11-24 : QALMAQAL
2007-11-23 : ÇÖKHAÇÖK
2007-11-22 : QIZDIRICI...
2007-11-03 : QOYUN BƏXTİ...
2007-10-27 : AŞİQLİK
2007-10-24 : XƏCALƏT
2007-10-19 : PAYIZ NOTLARI
2007-10-10 : BASARAT
2007-10-06 : ƏBƏDİ ÜNVAN
2007-10-06 : PERSONAJ
2007-10-05 : ÜÇ PÖHRƏ
2007-10-04 : HADİSƏ
2007-10-03 : HAVA
2007-10-02 : ÜZƏRLİK
2007-09-22 : HÖKM
2007-09-15 : VAHİMƏ
2007-09-01 : İNSTİNKT
2007-08-28 : NİYƏ ÖLDÜ?..
2007-08-15 : GÜNAH
2007-08-11 : PARALEL
2007-08-08 : GÜNVURMA
2007-08-07 : SALON
2007-08-04 : HÖRMƏT(sizlik)
2007-07-31 : TELEFON ZƏNGİ
2007-07-28 : QUDUZLUQ
2007-07-26 : BU DA 17 YAŞ...
2007-07-17 : BİLİRSƏNMİ?
2007-07-11 : BAŞAĞRISI
2007-07-04 : MƏNİ TANIMADIN?
2007-07-03 : SERİAL
2007-06-12 : "DEPUTAT OTAĞI"
2007-06-09 : ÖRKƏN
2007-05-25 : QARAVƏLLİ
2007-05-20 : AXSAYAN YERİMİZ
2007-05-05 : MUSA YAQUB -70
2007-05-01 : KƏNDİR
2007-04-20 : ŞƏKİL
2007-04-14 : STRESS
2006-12-08 : YUXU
2006-10-14 : GÜNAH
2006-10-10 : LAZIM GƏLSƏ...
SON XƏBƏRLƏR
2018-12-19
2018-12-18


VİDEO



ƏDALƏT BU GÜN
Redaktor seçimi
FOTOREPORTAJ
GÜNÜN SİTATI
SORĞU
"Qarabağ", yoxsa "Neftçi"?

"Qarabağ" (79.38%)
"Neftçi" (20.62%)

ÇOX OXUNAN
GÜNÜN LƏTİFƏSİ

- Ay Ənvər səni niyə əsgərliyə aparmadılar?
- Gözüm zəif görür, ona görə. Bax misal üçün sən o divara vurulmuş xırda mismarı görürsən?
- Hansı mismar?
- Bax o sarı divara vurulmuş mismar.
- Hardadı, mən görmürəm.
- Əşşi, yaxşı bax da. Düz bax görəcəksən .
- Hə,hə indi gördüm .
- Ay sağ ol. Amma mən o mismarı görmürəm.




digər lətifələr
ARXİV
FACEBOOK