Film izle hacklink kiralık bahis sitesi satılık bahis sitesi Adalet.az | DOLABDAKI ÜRƏK Adalet.az | DOLABDAKI ÜRƏK Adalet.az | Ədalət -
ANA SƏHİFƏ / YAZARLAR

DOLABDAKI ÜRƏK

Onu nədən və hansı gün üçün qoruyuruq?..

26265    |   2012-02-25 08:29
Şriftin ölçüsü:
A+ Böyütmək
A+ Balacalaşdır

İndi bütün dünyanın aparıcı informasiya vasitələrinin, telekanallarının müəyyən hissəsi bizdən danışır, bizdən yazır. Yəni ötən illə müqayisədə bu il "Xocalıya ədalət" çağırışı daha mütəşəkkil və daha fəal təşkil olunub. Görünür ildən-ilə artan təşkilatçılıq bacarığımız və xüsusilə gənclərin fəallaşması bizim haqq səsimizin dünyaya çatdırılmasında müəyyən rol oynamağa başlayıb. Necə deyərlər, övladlar ataları qabaqlayır, onlardan irəli keçir. Bu çox müsbət bir haldır və mən bu mənzərəni özüm üçün yaxşı bir örnək kimi də qəbul edirəm. Düşünürəm ki, bizim bugünkü gəncliyin üfüqləri daha geniş, imkanları və ən vacibi isə bilik ehtiyatları daha çoxdur. Yəni elmi-texniki tərəqqinin verdiyi imkanlar bugünün insanlarını daha çevik olmağa bir növü hazırlayır və hətta dolayısı ilə də dəstək olur.
   
   Bəli, dünya bizdən danışır, bizdən yazır. Elə biz özümüz də bizdən danışıb, bizdən yazırıq. Hamımız da bacardığımız kimi, bacardığımız qədər. Burada qəribə bir nüans var. O da hamımızın yazdığının bəzən ya bir-birinin surəti olması, ya da bir-birini inkar etməsidi. Doğrudur, deyirlər ki, hadisələrə isti-isti münasibət bildirmək ya nəticəyə təsir edir, ya da yanlışlığa aparıb çıxarır. Bunu da onunla əsaslandırırlar ki, "isti baş" çılğınlıq edir. Araşdırmaq, sonu gözləmək imkanı olmadığı üçün hər şeyi özünün görüb duyduğu kimi qiymətləndirir. Mən bu fikirlərlə azacıq razı olsam da, amma bir şeyi dəqiq bilirəm ki, Xocalıdan, Qaradağlıdan, bütövlükdə müharibədən yazan insanın ən azı bu müharibədə özünün iştirakı olmasa da, köynəyindən də özünə yaxın olan kimlərininsə iştirakı lazımdı. Çünki ələ tikan batması tikanı ağrıtmaqdan daha çox əli, onun sahibini ağrıdır. Bu ağrını çəkən onu daha dəqiq, daha inandırıcı ifadə edir, nəinki kənardan onun ağrısını ifadə edib qiymətləndirən. Ola bilsin ki, Allah kimlərəsə qeyri-adi istedad verər və həmin istedadın gücünə qələm sahibi hadisəni iştirakçı səviyyəsində təqdim edə bilər. Ancaq bu, yalnız İlahi istedadın imkanındadı. (müharibə barəsində ədəbiyyatda ən yaxşı nümunələr mövcuddur, xüsusilə rus ədəbiyyatında, bunu etiraf etmək gərəkdir.)
   
   Deməli, biz öz dərdlərimizi, öz ağrı-acılarımızı qələmə alanda nədənsə kövrəkliyə, hüznə daha çox meyl göstəririk. Bizə elə gəlir ki, dərdimizi dinləyənlər, oxuyanlar mütləq əlinə dəsmal götürməlidir. Əgər biz həmin tamaşaçının, oxucunun gözlərini qızarmağa, şişib alma boyda olmağa məcbur edə bilmiriksə, deməli, yazdığımız alınmayıb, istəyimizə çatmamışıq. Ancaq biz unuduruq ki, bizim yazdığımızı, çəkdiyimizi oxuyub, baxıb ağlamaqdansa, düşünən, araşdıran, həqiqətin sorağına düşən oxucuya, tamaşaçıya üstünlük verməyimiz gərəkdir. Yəni bizim istinad yerimiz onlar olmalıdır. Təəssüf ki, biz hələ bu istinadların dəstəsini, toplumunu yarada bilməmişik. Elə ona görə də yazdığımıza, çəkdiyimizə daha çox özümüz tamaşa edir, özümüz qiymət veririk. Özü də əlimizdə sıxanda suyu daman dəsmalla...
   
   Xocalı hadisəsi bizim, millətimizin, türk dünyasının, insanlığın qətliamı kimi təbliğ olunmalı və hər kəs də bu yönümdə işini quranda ağlatmağı yox, düşündürməyi əsas götürməlidir, Məhz nə yazırıq yazaq, nə çəkirik çəkək, əgər bu istəklə hərəkət edə bilsək, onda istəklərimiz çin ola bilər. Özü də onda bizim hər açılan səhərimiz Xocalının səhəri, hər axşamımız Xocalının alışıb yanan, alovlanan gecəsi kimi insanların diqqətini çəkəcəkdir. Ən azı ona görə ki, bu, bir şəhərin, bir bölgənin yox, bütöv bir məmləkətin alovu, atəşi, yanğısı, fəryadı kimi ərşə dirənəcək...
   
   Bəli, bizim 20 yaşlı Xocalı faciəmizin bir şaxtalı qış səhəri də üzümüzə açılır. Mən öncə dediklərimin fərqinə vararaq bu açılan səhərdə kədər notları axtaramq istəmirəm. Xocalıdan olan hər kəsin ruhunun işığında mən bu səhəri ümid yeri kimi, qələbə ünvanı kimi görürəm. Düşünürəm ki, bu səhər bu gün də olmasa, nə vaxtsa qələbə səhəri kimi açılacaq və biz onda da Xocalıdan danışıb, Xocalıdan yazacağıq. Ancaq indiki kimi yox, qalib kimi, qələbənin iştirakçısı, təminatçısı kimi...
   
   Onda...
   
   
   
   bir qəribə səhərdi bu
   
   pəncərəmdə göz yeri var
   
   günəş öpüb isidibdi-
   
   əl yandırır- köz yeri var...
   
   
   
   ləçəklərdən şeh sorulub
   
   süst düşübdü- meh yorulub...
   
   təbiət elə durulub-
   
   deyiləsi söz yeri var...
   
   
   
   nəğmə uçur budaq-budaq
   
   ovsunlanıb, susur yarpaq...
   
   güvəncimiz ana torpaq-
   
   onun qəlbdə öz yeri var!
   
   ***
   
   Hə, biz ağrıların, acıların içindən dumandan çıxan...buludu yaran günəş kimi boylanmağı özümüzdə təlqin etməli, özümüzü buna hazırlamalıyıq. Bu notlar üzərində köklənib qılıncımızı qında pas atmağa qoymamalıyıq. Zamanın oyunlarında oyunçu olmaqla yanaşı, oyunun qaydalarını da diqtə etməyi bacarmalıyıq. Və bu bacarığımız bizlərə dünyadan baş açmağa, dünyanın gedişatında öz yerimizi tutmağa həm ipucu, həm də ümid işığı olmalıdır...
   
   Deməli, bu qəribə dünyada güclü-gücsüz, haqlı-haqsız münasibətlər bizdən öncə də olubdu, yəqin bizdən sonra da olacaq. İnsan zəkası haqq-ədaləti arayıb ortaya çıxarmaq, onu dəyərləndirmək üçün müxtəlif variantlar işləyib hazırlayıb, tapıb ortaya qoyub. Onlardan birincisi mizan tərəzidi. Bu ölçü hər kəsin sonda atalar sözündə deyildiyi kimi, öz ayağından asılmaq imkanını da müəyyənləşdirir. Yəni ağla qaranın, böyüklə kiçiyin, gecəylə gündüzün görünən və görünməyən sərhəddi məhz haqqın mizan tərəzisində ortaya çıxır. Bütün bunlar mənim nəyisə diqtə etmək, nəyisə oxucuya, dinləyiciyə zorla sırımaq istəyimdən irəli gəlmir. Çünki bunlar gün işığı kimi ortadadı və hər kəs də bilir. Sadəcə, biz bəzən bildiklərimizi ya icra etmirik, ya əhəmiyyət vermirik, ya da laqeydliyimiz, biganəliyimiz onun pas tutmasına, arxivlərdə toza batmasına səbəb olur. Elə ona görə də biz yaddaş sarıdan həmişə əziyyət çəkirik. Bu yaddaşsızlıq, bu unutqanlıq qəribə dünyanın işlərinin içərisində qəribəliyi bir az da artırır. Özü də o yerə qədər artırır ki, həmin yerdə indi böyük hərflərlə yazdığımız ADAM özünü təsdiq etməyə, öz gününü yaradıb-qurmağa özündə güc tapmır. Amma kiçik hərflə yazdığımız nadan həmin günün kefini görüb ləzzətini çıxarır...
   
   Doğrudan da dünyada, özü də problemlərin, qayğıların, arzuların, sevinc və kədərin, bir sözlə, insanın ruhuna və qəlbinə yaxın olan hər şeyin bir-birinə qarşılığı qəribə dünyada mənim ən çox həsrətini çəkdiyim ADAM gününün ləngiməsi, yubanması və ümumiyyətlə, nə vaxt gələcəyinin bilinməməsidir. Elə ADAM gününün bu qədər ağır taxtalı olması, nə vaxt gəlib çıxacağının bilinməməsi də nadan gününün at oynatmasına rəvac verir. Böyük Məmməd Araz demişkən, "nadanlar qumara qoydu dünyanı"...
   
    Hə, indi qumara qoyulmuş və alanı da, satanı da nadanlar olan bu dünyanın qəribəlikləri içərisində mənim oturub ADAM gününü gözləməyim görəsən nə qədər ağla batandı, nə qədər məntiqlidi? Ümumiyyətlə, görəsən belə bir gün varmı? Yaxud da nə vaxtsa olacaqmı?
   
   Yenə köməyimə misralar çatır. O misarlar ki, mənim ADAM gününə olan münasibətimin sual altında olduğunu az-çox ifadə etməyə çalışır.
   
   
   
   qəribədi
   
   hər yerdə
   
   və
   
   hər bir halda
   
   bu dünyada
   
   adamlar da
   
   adam günü gözləyirmiş
   
   nadanlar da...
   
   çox təəssüf ki,
   
   adamların
   
   adam günü
   
   hələ yolda-
   
   gözlənilir...
   
   amma
   
   nadanların
   
   "adam günü"-
   
   at oynadır
   
   sağda, solda...
   
   
   
   ***
   
   
   
   Biz zamanı qınaya-qınaya özümüz də bəzən özümüzdən xəbərsiz qınaq ünvanına çevrilirik. Bax, bu mənada biz bəzən etməli olduğumuzu, edə bilmədiyimizi etiraf etməyərək ona müəyyən donlar geyindiririk. Məhz, elə ağlamağımızla bağlı da bu mövqedə dayanırıq. Yaşlı insanlar yaxşı xatırlayır, 25-30 il bundan öncə hansısa bir kənddə, hansısa bir məhəllədə gününü görüb, dövranını sürmüş yaşlı bir insan dünyasını dəyişəndə bir kənd, bir məhəllə qırx gün həmin insana hüzn saxlayır, bu dərd üçün sızlayır, göz yaşı tökürdü. Yəni insan sözün həqiqi mənasında itiriləni insan kimi ağlayırdı. İndi isə tamam fərqlidi. Bu fərqdə günahkar da yenə zamandı. Hansı zaman?..
   
   Bəli, biz müharibənin ilk illərindən başlayaraq çoxlu şəhidlər gördük, ağlamaqdan, sızlamaqdan müəyyən mənada özümüz daşlaşdıq, quru bulağa çevirən varlığa bərabər olduq. Bununla da guya ki, ürəyimiz də hisslərimiz də daşlaşdı. Amma inanın ki, mən ürəyin daşlaşmasına heç vaxt normal yanaşmamışam və bunu qəbul etməmişəm. Mən inanmıram ki, ürək daşlaşa bilər. Amma ona inanıram ki, biz özümüz daşlaşıb ürəyimizi qoruyuruq. Özü də o ürəyi ki, içərisi xəbislik, kin, küdurət, nifrət, bir sözlə, böyük mənada insana yaraşmayan hər şeylə doludu zəngindi. Bax, biz bu ürəyi qoruyuruq, bu ürəyin daşlaşmasından danışırıq. Nəyə, kimə lazımdı bu ürək? Niyə qoymuruq ki, dözümsüzlükdən, mübarizlikdən, etirazdan, kədərdən partlasın, çat-çat olsun? Niyə bu cür ürəyin müalicəsinə, yaşamasına məsrəf xərcləyir, vaxt sərf edirik? Axı daş parçasıdı, daşlaşıbdı, hissi, duyumu yoxdu. Necə deyərlər, ölü candı. Onu yaşatmağın mənası varmı?
   
   Biz ürəyimiz daşlaşıb deyə kiminsə hayına çatmamaq, kiminsə kədərinə şərik olmamaq, kiminsə yanında dayanmamaq haqqını kimdən almışıq? Allah bu haqqı bizə verməyib axı. Yadıma düşmüşkən, hələ ilk kitabımda "ehtiyat ürək" adlı bir şeir yazmışdım. O şeirin son bəndi belə idi:
   
   
   
   bizi ömür boyu sınayır həyat
   
   əlinin altında saxla ehtiyat
   
   sən ki, bu hallısan...həyatdı, bir vaxt-
   
   ürəyim ehtiyat ürəyin olar...
   
   
   
   Bəli, bu şeir başqa bir ovqatdan yaranmışdı. Lakin bu gün bir-birimizin hayına çata bilməməyi bir ürəyin daşlaşması ilə bağlamaq heç cürə ədalətli yanaşma deyil. Əvvəldə dediyim kimi, ADAM gününün adamları daş ürək gəzdirə bilməz. "Soyuq daşa döndü o gündən ürək" deyən şairin də məntiqi məhz daşlaşmaya, adamlıqdan nadanlığa üz tutmağa etirazdı.
   
   Bax, bunların yekununda mən bütün dərdlərə, bütün sevincə, bütövlükdə kainata və bəşəriyyətə qucaq açan ürəyin qarşısında baş əyirəm, onun varlığını qəbul edirəm. Onun üçün ehtiyat yox, ehtiyac duyuram. Və :
   
   
   
   mən sənə ürək oldum-
   
   ehtyiat
   
   köçürülməyə hazır ürək
   
   gəzdirdin cibində, çantanda
   
   saxladın
   
   arada dolabında
   
   əhvalının yaxşı vaxtı
   
   deyib-güləndə
   
   yadına düşəndə
   
   halımı soruşub
   
   məzələnib
   
   barmağına dolandın da...
   
   küsmədim,
   
   barışdım
   
   hətta yeri gələndə
   
   sənə haqq qazındırdım
   
   çünki ehtiyat ürək
   
   olduğuma
   
   səni mən inandırdım
   
   sənin nədi günahın?..
   
   ehtiyat oyuncu
   
   ehtiyat silah
   
   ehtiyat təkər
   
   ehtiyat çörək
   
   ehtiyat pul
   
   daha ehtiyat nələr, nələr...
   
   hamısı da
   
   ehtiyat olmasını gözləyir
   
   ay ürək...
   
   odur ki,
   
   sən də
   
   qədərinə dözəsən gərək!..
   
   
   
   Hə, ehtiyat ürək olmaqdansa, bütün ürəiynlə, bütün varlığınla, bütün nəfəsinlə bağırıb ürəyimdəki sənsən - Vətən! Ürəyimdəki sənsən - Sevdiyim! - demək haqqına sahib olsan, onda ürəyi qorumayacaqsan, ürəyindəkini qoruyacaqsan. Bax, dərddən çıxmağın, dərdə qalib gəlməyin mənə bəlli yolu da budur.


YAZARIN ARXİVİ

2018-11-18 : DOYMUŞ MƏHLUL
2018-10-23 : YARIMÇIQ MƏKTUB
2018-09-21 : ÜMİD KƏNDİRİ
2018-09-14 : ÖMÜR YARPAQLARI
2018-09-08 : ŞUNURLULAR
2018-09-06 : Təzyiq yazısı
2018-09-05 : AYLI BİR GECƏ
2018-07-31 : HAVALI YAZI
2018-02-01 : "O SÖZƏCƏN..."
2017-12-15 : İLĞIM
2017-11-27 : «QABİL»
2017-11-24 : VAXT GÜNAHKARI
2017-09-27 : "BAYILDAN BAYIRA"
2017-08-29 : KİŞİ TİTULU
2017-08-11 : OVQAT YARADAN…
2017-07-29 : İSTƏK...
2017-07-28 : SÖZ HEYKƏLİ
2017-07-25 : BU DA 27–di!
2017-07-14 : "QALIN" ADAMLAR
2017-06-09 : GÜNAHIM NƏDİ?
2017-06-06 : "SNAYPER QIZ"
2017-05-26 : HAVADAKI ADAM
2017-05-05 : BAKI KÖÇKÜNÜ
2017-03-31 : SOY… QIRIM…
2017-03-01 : MÜŞFİQ TUFANI
2017-02-14 : "YADA DÜŞDÜ"
2017-02-10 : ÖMÜR QIRIQLARI
2017-02-03 : YAŞ HƏDDİ
2017-01-27 : NEKROLOQ
2017-01-19 : BİTMƏYƏN AĞRI
2017-01-06 : SON XƏBƏRDARLIQ
2016-12-16 : ALLAHIN İŞİ
2016-09-09 : BİR HECALI SÖZ
2016-08-13 : MƏKTUB
2016-08-12 : HAVA
2016-08-12 : MƏKTUB…
2016-07-01 : CƏNAB NAZİR
2016-06-17 : ÜMİD KƏNDİRİ
2016-04-29 : NİŞANÇI
2016-04-09 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-04-08 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-03-11 : MART OVQATI
2015-12-19 : MÜQƏDDƏS AMAL
2015-12-12 : YANIQ SƏS
2015-11-13 : Tofiq Abdinlə
2015-11-13 : ÜZ SUYU
2015-10-31 : SEÇİM ANI…
2015-09-12 : İNSANLIQ
2015-08-27 : YADDAŞ YAZISI
2015-08-19 : "AZƏRBAYCAN"
2015-07-10 : İLĞIM
2015-06-18 : DOST GEDİB…
2015-06-17 : "SAAT SƏSİ"
2015-05-06 : "AZƏRBAYCAN"
2015-04-22 : "YADA DÜŞDÜ"
2015-03-18 : "ADİ QƏŞƏM"
2015-02-28 : HAVALANMIŞ ADAM
2015-02-14 : SENSASİYA
2015-02-12 : BACI DOST OLARSA
2015-02-07 : YARPIZ SÖHBƏTİ
2015-01-16 : YAŞAYAN RUH
2015-01-10 : XAŞ + XAŞ
2015-01-09 : "QƏLƏM SƏSİ"
2014-12-27 : SAXTA BABA
2014-12-26 : SAXTA BABA
2014-12-20 : ŞUNURLU ADAMLAR
2014-12-16 : ELNURUN KİTABI
2014-12-11 : RUH ADAMI
2014-11-29 : NAXIŞLI ADAM
2014-11-20 : HƏYATIMDAKI ADAM
2014-11-15 : DİQQƏT TALONU
2014-11-14 : "QUM SAATI"
2014-11-12 : STATUS - KVO
2014-11-08 : BİR ƏTƏK DAŞ
2014-11-04 : PAMBIQLI QULAQLAR
2014-10-29 : "ƏDƏBİ HƏYAT"
2014-10-11 : AŞ QARASI
2014-10-04 : ZİNDAN UŞAQLARI
2014-09-03 : "YADA DÜŞDÜ"
2014-08-23 : İÇİMDƏKİ TOY
2014-07-18 : Kimsə yoxdu...
2014-07-05 : KİŞİ
2014-06-21 : ÜZ SUYU
2014-06-14 : TANISAM UTANACAQ
2014-05-24 : DİŞ ÇÖPÜ
2014-04-26 : QURU ADAM
2014-03-20 : İynə boyu yazı
2014-03-15 : LƏNƏTLƏNMİŞ
2014-01-25 : ÖZGƏ PALTARI
2013-12-21 : İSİNİŞMƏ...
2013-11-09 : QANADLI GÜNLƏR
2013-07-27 : DOST GEDİB...
2013-07-20 : PALAZA BÜRÜN...
2013-07-13 : YARIMÇIQ YAZI...
2013-05-08 : RUHUMUZUN ÜNVANI
2013-05-04 : "MAYOVKASIZ" MAY
2013-01-19 : DİRƏDÖYMƏ...
2012-12-20 : ATILAN İLK ADDIM
2012-12-08 : ÖGEY ANA
2012-12-07 : ŞAD XƏBƏR:
2012-11-27 : CANLI TARİX
2012-11-24 : SƏNSİZ
2012-11-16 : ÜMİD VERMƏK
2012-11-14 : SƏNSİZ
2012-10-13 : "BİZİM DÜNYA"
2012-08-18 : ADSIZ GÜNAHLAR
2012-06-23 : DON JUAN
2012-06-15 : ONDAN HAMIYA
2012-06-14 : RÜSTƏM KAMAL
2012-02-25 : DOLABDAKI ÜRƏK
2012-02-04 : BİR QIŞ NAĞILI
2012-01-07 : DİQQƏT QITLIĞI
2011-12-31 : SOVQAT
2011-12-17 : NƏFƏSLİK...
2011-11-12 : DOLAB
2011-08-27 : BİR SEVGİ DRAMI
2011-07-22 : SÖZÜN GÜNÜ
2011-07-16 : SİRLİ ZƏNG
2011-07-02 : İLİN YARISI
2011-06-11 : GÖRÜŞ YERİ
2011-05-28 : KÜT BIÇAQ
2011-04-30 : SATILIR
2011-04-23 : QAÇIRILAN QIZ
2011-04-16 : TƏNHA KİŞİ
2011-04-09 : GÖYDƏNDÜŞMƏ
2011-03-19 : AYDINLIQ
2011-03-15 : FRANSIZCA
2011-02-23 : 55-ə ÇATMADIN
2011-02-19 : Bu da bir il
2011-01-29 : GÖZMUNCUĞU
2011-01-22 : HƏYATIN BİR ANI
2011-01-08 : BAŞLANĞIC
2010-12-31 : BU DA İLİN SONU
2010-12-25 : CAN AĞRISI
2010-11-06 : SEÇİLƏN
2010-10-30 : YARALI DURNA
2010-09-18 : PƏRAKƏNDƏ YAZI
2010-07-31 : Axtarış
2010-07-02 : ÜMİD SORAĞINDA
2010-05-01 : DÜYÜNÇƏ
2010-04-17 : CƏRRAH BIÇAĞI
2010-02-20 : DÖZÜM MƏQAMI
2010-01-30 : AYRILIQ ANI
2010-01-16 : SEÇİM ANI
2009-12-12 : SÜKUTLA SÖHBƏT
2009-11-27 : BƏRAƏT KAĞIZI
2009-11-21 : KÖLGƏLƏR...
2009-10-31 : YARPAQ TÖKÜMÜ
2009-10-10 : CAVABSIZ SUALLAR
2009-09-12 : BİR AN
2009-08-22 : HƏFTƏMİN ACISI
2009-06-20 : XOCALI TOYU
2009-06-06 : UZUN BİR GÜN...
2009-05-23 : VAXTINDA
2009-05-02 : AĞLAYAN BULUDLAR
2009-03-14 : "BƏXTƏVƏRLİK"
2009-03-07 : ANAMA MƏKTUB...
2009-02-28 : ADİ RİYAZİYYAT
2009-01-31 : CAN AĞRISI
2009-01-24 : "ƏZABSIZ ANLAR
2009-01-10 : BƏHANƏ
2008-12-31 : Bazarlıq
2008-12-13 : DƏLİ ADAM
2008-12-06 : FAYDASIZ QAZINTI
2008-11-22 : PULUN VAR?
2008-11-15 : QALXANIN ENMƏSİ
2008-10-18 : ÖMRÜN BİR ANI
2008-10-11 : PAYIZ YAĞIŞLARI
2008-09-28 : MƏKTUBLAŞMA
2008-09-06 : QAYNAR QAZAN
2008-08-30 : ERA
2008-08-23 : OVCUMDA YANAN OD
2008-08-02 : QARIŞIQ YAZI
2008-07-12 : QƏFLƏT YUXUSU
2008-06-28 : ƏRKƏSÖYÜN
2008-06-07 : BAŞ AĞRISI
2008-05-17 : QURUMUŞ GÜLLƏR
2008-04-19 : DAŞ
2008-03-20 : ATHAAT
2008-02-02 : PASİBAN
2008-01-12 : AMERİKA AYISI
2007-12-06 : XƏBƏRDARLIQ
2007-11-24 : QALMAQAL
2007-11-23 : ÇÖKHAÇÖK
2007-11-22 : QIZDIRICI...
2007-11-03 : QOYUN BƏXTİ...
2007-10-27 : AŞİQLİK
2007-10-24 : XƏCALƏT
2007-10-19 : PAYIZ NOTLARI
2007-10-10 : BASARAT
2007-10-06 : ƏBƏDİ ÜNVAN
2007-10-06 : PERSONAJ
2007-10-05 : ÜÇ PÖHRƏ
2007-10-04 : HADİSƏ
2007-10-03 : HAVA
2007-10-02 : ÜZƏRLİK
2007-09-22 : HÖKM
2007-09-15 : VAHİMƏ
2007-09-01 : İNSTİNKT
2007-08-28 : NİYƏ ÖLDÜ?..
2007-08-15 : GÜNAH
2007-08-11 : PARALEL
2007-08-08 : GÜNVURMA
2007-08-07 : SALON
2007-08-04 : HÖRMƏT(sizlik)
2007-07-31 : TELEFON ZƏNGİ
2007-07-28 : QUDUZLUQ
2007-07-26 : BU DA 17 YAŞ...
2007-07-17 : BİLİRSƏNMİ?
SON XƏBƏRLƏR
2019-09-16


VİDEO



ƏDALƏT BU GÜN
Redaktor seçimi
FOTOREPORTAJ
GÜNÜN SİTATI
SORĞU
Məktəbli formalarının qiymətlərindən razısınızmı?

Hə (25%)
Yox (75%)

ÇOX OXUNAN
GÜNÜN LƏTİFƏSİ

Vaxtilə ölkənin baş antisemiti Mixail Andreyeviç Suslov danışdığı bu anektoda hələ də gülürük.

Sovetin vaxtı.

Bulvara bir çəllək kvas gətirirlər. Satıcı onu qoşqudan açıb satmağa hazırlaşır.

Bir nəfər yaxınlaşır:

-Çəlləyin hamısının qiyməti nə edir?

-Özün hesabla: iki yüz litr, hər bardağı da 30 qəpikdən. Yüz iyirmi manat.

-Al, bu da sənin pulun, get gəz, kef elə. Axşam gəlib boş çəlləyi götürərsən.

-Yaxşı!

Satıcı çıxıb gedir. Kişi plakat açır: "Kvas pulsuzdur”.

Camaat əvvəlcə təəccüblənir. Sonra yavaş-yavaş yaxınlaşır. Sonra növbə, sonra uzun növbə, daha sonra əsl izdiham. Söyüş, hay-həşir. Kimi növbəsiz soxulur, kiminə çatmır. Dava, mərəkə, bıçaqlaşma.

Milis gəlib, izdihamı dağıdır. Təhrikçilərisə qoduqluğa.

Kişini də aparırlar.

Sıxma-boğmaya salırlar.

-Dava salmaqda məqsədin nə idi?

-Qətiyyən belə bir məqsədim yox idi!

-Qeyri-qanuni ticarətlə məşğulsan?

-Camaata havayı kvas paylayırsan. Şahidlər var.

-Deməli oğurlamısan!

-Öz pulumla almışam. İxtiyarım çatır.

-Bəlkə dəlisən?

-Normal adamam. Arayışım var.

-Yaxşı, başa düşdük, biz səni buraxırıq. Ancaq, de görüm, niyə bunu edirdin? Niyə öz pulunu göyə sovurursan? Niyyətin nədir?

- Yaxşı, qoy deyim. Mən artıq yaşlı adamam. Dəqiq bilirəm ki, kommunizmə kimi yaşaya bilməyəcəm. Ancaq çox istəyirdim ki, kommunizmin necə olacağını öz gözlərimlə görüm...

Kommunizmdə...





digər lətifələr
ARXİV
FACEBOOK