ANA SƏHİFƏ / YAZARLAR

SEVMƏYİ YADIMA SAL

Buna hər zaman ehtiyac var

39387    |   2015-05-22 18:12
Şriftin ölçüsü:
A+ Böyütmək
A+ Balacalaşdır

Dərd, kədər, faciə adamı birləşdirir deyirlər. Buna mən də şübhə etmirəm. Çünki mən də bir Allah bəndəsi olaraq bu adamların içərisində yaşayıram və baş verənlərdən az-çox baş çıxarmağa da çalışıram. Səhərin necə açılıb, qaranlığın necə düşməsinə qədər izləmək imkanım da müəyyən qədər var. Evin, ailənin kommunal və sosial problemlərin qaynağında çabalaya-çabalaya hərdən bu dünyanın da işlərinə də əl uzadıram, göz yerirəm. Və onda…

Bəli, doğrudan da dərd, kədər, faciə adamları yaxınlaşdıra, qovuşdura bilir. Amma bax elə məqam da, «əmma» da bu məqamdadı. Yəni gözümüzün önündə bir neçə gün öncə baş verən faciə adamları birləşdirdiyi qədər də bir-biriylə üz-üzə də gətirdi. Üstəlik, birləşənlərlə birləşə bilməyənlər, birləşmək istəməyənlər də cəbhələşdilər, qütbləşdilər… Hər birinin də öz arqumenti ortaya çıxdı… Hərə özünü haqlı bildi. Mən indi heç kimi qınamıram və ümumiyyətlə heç kimi suçlamağa haqqım da yoxdu. Amma adi bir vətəndaş olaraq içimdən gəlib keçdi ki, özüm-özümdən və özüm həm də ətrafımdan soruşum ki, axı biz niyə beləyik? Məgər bu günə qədər itirdiklərimiz və hələ də geri qaytara bilmədiklərimiz bizə dərs olmadı? Biz doğrudanmı bu qədər laqeydik, bu qədər bir-birimizə qarşı biganəyik? Bu qədər bir-birimizi tutmaq, qorumaq istəyindən uzağıq? Axı bu millətin tarixində elə məqamlar var ki, onlar milyon illik bir dərs qədər önəmlidi, yadda qalandı. Lakin görünür biz yazıda, sözdə, kitab-dəftərdə özümüzü təqdim etməyi daha yaxşı bacarırıq, nəinki həyatda. Mən bunun səbəblərini təxmin etsəm də, dəqiq bilmirəm. Ancaq bildiyim bir şey var ki, biz yaman unutqanıq. Özü də lap dəhşətli dərəcədə unutqanıq…

Bu sonuncu fikrimi bir altını cızdığım ifadəylə sizə də xatırlatmaq istəyirəm. Bir anlıq düşünək. Bu məmləkətin, bu xalqın ən müqəddəs yeri haradı? Yəqin ki, hamınız razılaşarsınız:

- Şəhidlər Xiyabanı!!!

Amma gəlin görək çox seyrək hallarda da olsa, orada görüb qarşılaşdığımız məqamlar bizi şoka salmayıbmı? O ziyarətgahda özlərinə, insanlığa yaraşmayan «anlar» yaşayanların kimdən olduğu, nədən törəndiyi və ümumiyyətlə niyə bunların baş verdiyi sizi də düşündürməyibmi?..

Bəli, bu toxunduğum nöqtə bu son hadisədə də bir daha göstərdi ki, içimizdə nə qədər uyğunsuzluqlar var və biz də bütün bunları bilə-bilə ancaq danışırıq, ancaq yazırıq. Və danışanda da, yazanda da öz məntiqimizi, öz həqiqətimizi bayraq edirik. Vallah belə olmaz, heç olmaz! Məntiq də, həqiqət də ən azı toplumun 80-90 faizini içini, düşüncəsini, davranışını, əxlaqını, kimliyini ifadə etməlidi. Hələ ki, biz iqtidarlı-müxalifətli, cavanlı-qocalı, böyüklü-kiçikli, bir sözlə, bir azərbaycanlı olaraq canımızdakı qüsurları çıxarmağa, müalicə etməyə maraq göstərmirik, özümüz-özümüzü təmizləmirik. Elə bil ki, kimisə oturub gözləyirik. Amma kimi?..

Hə, bir az hisslərə toxunan, bir az bəlkə də yazılması, deyilməsi gərək olmayan fikirlərə meyl saldım, meydan verdim. Unutdum ki, görünən kəndə bələdçi lazım deyil. Və unutduğuma görə də özümü qınamadım. Çünki mən də sizlərdən biriyəm. Belə doğulmuşuq, belə yaşamışıq və hələ ki, belə də yaşayırıq. Bu yaşamın ən pik nöqtəsi anlayışdı. Elə ki, anlamağa, bir-birimizi dərk etməyə gücümüz, əqlimiz kifayət etdi, bax onda yəqin ki, biz də təkcə hüznlü, faciəli, dərdli günlərdə deyil, elə toyda-bayramda da, sevincli anlarda da, hətta adi günlərdə də bir ola biləcəyik və bizi heç kim, heç nə ayıra bilməyəcək!..

Deməli, bütün bunların fonunda bir düşüncəmi də, bir ağlımdan gəlib keçən işartını da kağıza köçürürəm. Elə bilirəm ki, bu bəlkə də hansısa bir həssas çalara təsir göstərə bildi. Axı biz bir millət olaraq həm də çox çılğınıq. Doğrudur, bunu deyiblər və deyirlər də. Amma mən bu çılğınlığı hələ toplum halında heç harda, heç bir məqamda görüb müşahidə etməmişəm. Yalnız 20 Yanvardan başqa. Onda hamı çılğınlığın üsyan formasına, etiraz formasının daşıyıcısına çevrilmişdi və hamı da eyni dərəcədə vurub haqqını ortaya qoymağa hazır idi. Elə həmin hazırlıq da işğalçını qorxutdu, onu geri çəkilməyə məcbur etdi. Bütün bunlar mənim o dediyim həssas nöqtənin şah damarı idi. Elə bir damar ki, ona toxunmaq qeyri-mümkündü. Necə deyərlər, bu məqamda «Toxunma, öldürər!» çağırışı ildırım sürəti ilə ağlımdan gəlib keçir. Lakin sözün səmtini hissləri üzərinə dəyişəndə onda başa düşürəm ki, yox, bu çağırış da, bu xəbərdarlıq da, bu gerçəklik də hələ hər şey demək deyil. Ona görə ki, biz fərdi şəkildə özümüzü ifadə etməyi daha yaxşı bacarırıq. Mən isə bütün bu dediklərimi elə burda dayandırıb duyğularımın səsini sizə çatdırıram.

Ən nəhəng ağacların

ən şah budaqları

belə

bir gün

boyun əyir

əsən küləyə, yelə…

Ən böyük sevgilərin

istər

ən gözəli olsun

istər

ən çirkini

fərq etməz

günlərin birində

ürəyi verir ələ…

amma

bu gerçəyinsə

nədənini

kimsə bilmir hələ…

***

İndi bir psixoloji gərginliyin içərisindəyəm. Nə qədər cəhd etsəm də, ipucu tapa bilmirəm. Sanki qapı-pəncərəni yox, həm də nəfəsliyi bağlayıblar. Elə bil nəzarət altındayam. Özü də ciddi rejimdə. Bircə tavana və döşəməyə baxmaq imkanım var. Əslində tavana və döşəməyə baxmaq indi heç nəyə yaramır. Yəni heç bir əhəmiyyət kəsb etmir. Olsa-olsa tavana baxa-baxa dörd divarın arasında gəzsəm, onda ya boynum ağrıyar, ya başım gicəllənər, özümü idarə edə bilməyib divara dəyib yıxılaram. Daha başqa heç nə. Amma bu dörd divarın arasında fikirləşmək imkanım daha böyükdü, daha genişdi. Necə deyərlər, şərait də var, vaxt da. İstəyirsən gəzə-gəzə düşün, fikirləş, istəyirsən divarın bir küncünə sığın və başını al ovuclarının içərisinə. Düşün, düşünə bildiyin qədər…

Elə mən də belə edirəm. Sığınıram bir küncə və əllərimlə sıxdığım başımı, əslində isə ürəyimi yükləyirəm fikirlərlə, qayğılarla, çək-çevirlə, saf-çürük etməklə. Elə bilirəm ki, mütləq bir yol tapacam. Bu dörd divarın içində çıxmaq üçün yox, özümü öz içimdən çıxarmaq üçün… öz gerçəyimin gerçək olduğunu ortaya qoymaq üçün. Çünki bu qədər də yüklənmək, bu qədər də sıxılmaq, bu qədər də göz dağına çevrilmək, bu qədər də nişangah olmaq mümkün deyil. Axı mütləq bir sonluq var. Mən bu yerdə ölümü nəzərdə tutmuram. O, hər kəs üçündü. Gələndə də kimsədən icazə almır. Amma o mütləq sonluq istənilən işin yekunudu, istənilən səfərin, səyahətin, yazının, oyunun, bir sözlə hərəkətin nöqtəsidi. Sonra digərləri gəlir, növbəti mərhələlər başlayır. Bu tamam başqa söhbətdi. Amma mənim indi söylədiyim, indi yazdığım isə həyatın diqtəsidi… müstəvi üzərində olan reallıqdı. Lap elə götürək ən ali duyğu, ali hiss olan sevgini. Əgər bu sevgi bir tərəflidisə, bu sevginin cavabı yoxdusa, bu sevgi ən azı müəyyən bir impulsla doğulmursa, onda bunun ürəyə nə boyda yük olduğunu, ürəyi nə qədər didib-parçaladığını düşünmüsünüz? Heç ağlınızdan gəlib keçibmi ki, sizin yarı hissəniz, qarşı tərəfiniz hardasa, nə vaxtsa anlamayıb, anlamaq istəməyib… Və yaxud da anlaya-anlaya, bilə-bilə sıxıntıda buraxıb, yarıyolda qoyub, etinasızlıq göstərib, ya da bir iynə ucu boyda yanlışlığı, günahı, nə bilim diqqətsizliyi az qala dəvəyə, filə çevirib… Və sonra da özü də, sən də həmin o böyük ağırlığın içərisində, altında xışmalanmısınız?

Doğurdan da bu sadə, amma hamımızın qarşılaşdığı, hamımızın yaşadığımız bir durumdu. Yəni insan olaraq, Allah bəndəsi olaraq hisslərimizi, duyğularımızı bu və ya digər formada ifadə etmək haqqımızdı. O yerə qədər ki, başqasında özünə qarşı nifrət görməyəsən, nifrət oyatmayasan, nifrət yaratmayasan. Əgər sadəcə bir insan kimi, bir duyğusal adam kimi gülün, çiçəyin, ağacın, hər hansı bir canlının fərqini görüb gözəlliyinə münasibət ifadə edə bilirsənsə, bunun sonda əsəb yaratması hansı anlama gəlib çıxır? Niyə bu anlam mütləq ürək ağrıtmalıdı? Daha doğrusu, ürək parçalamalıdı? Heç bunu da bilmirəm. Bircə onu bilirəm ki:

Ən ağır daş, ağır yük

Həmişə mənə düşüb…

Uzaq-yaxın yollarım –

Dumana, çənə düşüb!..

Əsən küləklər belə

Sığal çəkməyib telə…

Ömrü vermişəm yelə –

Ürəyim sənə düşüb!..

Aradakı sədd-divar

Hər istəyin səddi var…

Dərdimin də qəddi var -

Düz tutmaq mənə düşüb!...

***

Bu yazı ilk nöqtəsindən bax, indi oxuduğunuz ana qədər bir az kədər, bir az nostalji, bir az duyğusal, bir az da psixoloji gərginlik üzərində kağıza köçürülüb. Daha doğrusu, bilgisayara diqtə olunubdu. Ola bilsin ki, hardasa müəyyən bir uğyunsuzluq da var və siz də bunu görürsünüz. Mən heç bir irada təkzib vermək fikrində deyiləm. Amma bircə onu tam səmimiyyətimlə bildirmək istəyirəm ki, həqiqətən də insan, elə şəxsən mənim özüm hərdən elə durumlara, elə situasiyalara düşürəm ki, onu da mənə olumla-ölümün heç bir fərqi məlum olmur, görünmür. Necə deyərlər, özümün mövcudluğum özümə yük olur. Həmin an hətta «əlvida» demədən də göz yummağa, çıxıb getməyə hazır oluram. Bunun bəlkə də bir dəlilik əlaməti də var. Amma yenə tam səmimiyyətimlə deyim ki, nə qədər dərdli-dəli oluram, olum öz içimi, öz dünyamı o için, o dünyanın sahibindən başqa kimsəyə nə aça bilirəm, nə bağışlaya bilirəm, nə də miras qoyub gedirəm. Bildiyim odur ki, bu içimin də, bu dünyanın da layihəsi belə çəkilib, belə yazılıb. O həmişə qayğılı, həmişə kədərli, həmişə ağrılı-acılı və həmişə də kirpikləri nəmli olmalıdı!..

Bu etirafdan sonra mən dəyərli oxucularımı yaratdığım sıxıcı, yorucu və son dərəcə ağır olan bu auradan çıxarmaq məqsədilə bir gerçəyi dilə gətirirəm. Daha doğrusu, o gerçəyi mən misralara çevirmişəm, hələ xeyli bundan əvvəl. Çünki həmin gerçək həm də bugünkü oxuduğunuz yazının adı ilə bağlıdı. Bax, bu ada, bu gerçəyə şeirin öz misraları üzərindən baxmağın yəqin ki, siz də əleyhinə olmazsınız. Onu da deyim ki, bu şeir həm də bir zarafatdı.

Hər sözün əvvəlində

ya da sonunda

təkrar olur -

zaman-zaman:

- yadıma sal –

tapşırığı…

kommunalı ödəməyi,

evə çörək,

qənd almağı,

yolu bazardan salmağı

kimə isə

zəng etməyi

xəstə dosta

baş çəkməyi,

xeyir-şərdən,

mərasimdən qalmamağı

lap kəsəsi –

durumumu mənə anlat!

həyatımı yadıma sal

bütün bunlar zərurətdi…

amma çözə bilmirəm ki,

axı səndə nə adətdi

bir dəfə də

demirsən ki,

canım,

səni sevməyi də

yadıma sal!..

Hə, bilmirəm qarşınızdakı günahımı, yəni sizi bir az sıxıntılı aurada saxladığımı mənə bağışlayacaqsınız, yoxsa yox. Amma mən tam əminliklə və səmimiyyətlə deyirəm ki, heç olmasa bircə dəfə sosial, kommunal nə varsa hamısını unudub duyğularımızı, ürəyimizi yada salaq, bir-birimizə xatırladaq. Onda anlaşmaq, anlayışlı olmaq, iki candakı bir ürəyi yaşatmaq məncə çətin olmayacaq. Sadəcə, sevməyi unutmayın! Sevməyi, sevilməyi bir-birinizə, elə mənə də xatırladın!




İmza:

YAZARIN ARXİVİ

2018-02-01 : "O SÖZƏCƏN..."
2017-12-15 : İLĞIM
2017-11-27 : «QABİL»
2017-11-24 : VAXT GÜNAHKARI
2017-09-27 : "BAYILDAN BAYIRA"
2017-08-29 : KİŞİ TİTULU
2017-08-11 : OVQAT YARADAN…
2017-07-29 : İSTƏK...
2017-07-28 : SÖZ HEYKƏLİ
2017-07-25 : BU DA 27–di!
2017-07-14 : "QALIN" ADAMLAR
2017-06-09 : GÜNAHIM NƏDİ?
2017-06-06 : "SNAYPER QIZ"
2017-05-26 : HAVADAKI ADAM
2017-05-05 : BAKI KÖÇKÜNÜ
2017-03-31 : SOY… QIRIM…
2017-03-01 : MÜŞFİQ TUFANI
2017-02-14 : "YADA DÜŞDÜ"
2017-02-10 : ÖMÜR QIRIQLARI
2017-02-03 : YAŞ HƏDDİ
2017-01-27 : NEKROLOQ
2017-01-19 : BİTMƏYƏN AĞRI
2017-01-06 : SON XƏBƏRDARLIQ
2016-12-16 : ALLAHIN İŞİ
2016-09-09 : BİR HECALI SÖZ
2016-08-13 : MƏKTUB
2016-08-12 : MƏKTUB…
2016-08-12 : HAVA
2016-07-01 : CƏNAB NAZİR
2016-06-17 : ÜMİD KƏNDİRİ
2016-04-29 : NİŞANÇI
2016-04-09 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-04-08 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-03-11 : MART OVQATI
2015-12-19 : MÜQƏDDƏS AMAL
2015-12-12 : YANIQ SƏS
2015-11-13 : Tofiq Abdinlə
2015-11-13 : ÜZ SUYU
2015-10-31 : SEÇİM ANI…
2015-09-12 : İNSANLIQ
2015-08-27 : YADDAŞ YAZISI
2015-08-19 : "AZƏRBAYCAN"
2015-07-10 : İLĞIM
2015-06-18 : DOST GEDİB…
2015-06-17 : "SAAT SƏSİ"
2015-05-06 : "AZƏRBAYCAN"
2015-04-22 : "YADA DÜŞDÜ"
2015-03-18 : "ADİ QƏŞƏM"
2015-02-28 : HAVALANMIŞ ADAM
2015-02-14 : SENSASİYA
2015-02-12 : BACI DOST OLARSA
2015-02-07 : YARPIZ SÖHBƏTİ
2015-01-16 : YAŞAYAN RUH
2015-01-10 : XAŞ + XAŞ
2015-01-09 : "QƏLƏM SƏSİ"
2014-12-27 : SAXTA BABA
2014-12-26 : SAXTA BABA
2014-12-20 : ŞUNURLU ADAMLAR
2014-12-16 : ELNURUN KİTABI
2014-12-11 : RUH ADAMI
2014-11-29 : NAXIŞLI ADAM
2014-11-20 : HƏYATIMDAKI ADAM
2014-11-15 : DİQQƏT TALONU
2014-11-14 : "QUM SAATI"
2014-11-12 : STATUS - KVO
2014-11-08 : BİR ƏTƏK DAŞ
2014-11-04 : PAMBIQLI QULAQLAR
2014-10-29 : "ƏDƏBİ HƏYAT"
2014-10-11 : AŞ QARASI
2014-10-04 : ZİNDAN UŞAQLARI
2014-09-03 : "YADA DÜŞDÜ"
2014-08-23 : İÇİMDƏKİ TOY
2014-07-18 : Kimsə yoxdu...
2014-07-05 : KİŞİ
2014-06-21 : ÜZ SUYU
2014-06-14 : TANISAM UTANACAQ
2014-05-24 : DİŞ ÇÖPÜ
2014-04-26 : QURU ADAM
2014-03-20 : İynə boyu yazı
2014-03-15 : LƏNƏTLƏNMİŞ
2014-01-25 : ÖZGƏ PALTARI
2013-12-21 : İSİNİŞMƏ...
2013-11-09 : QANADLI GÜNLƏR
2013-07-27 : DOST GEDİB...
2013-07-20 : PALAZA BÜRÜN...
2013-07-13 : YARIMÇIQ YAZI...
2013-05-08 : RUHUMUZUN ÜNVANI
2013-05-04 : "MAYOVKASIZ" MAY
2013-01-19 : DİRƏDÖYMƏ...
2012-12-20 : ATILAN İLK ADDIM
2012-12-08 : ÖGEY ANA
2012-12-07 : ŞAD XƏBƏR:
2012-11-27 : CANLI TARİX
2012-11-24 : SƏNSİZ
2012-11-16 : ÜMİD VERMƏK
2012-11-14 : SƏNSİZ
2012-10-13 : "BİZİM DÜNYA"
2012-08-18 : ADSIZ GÜNAHLAR
2012-06-23 : DON JUAN
2012-06-15 : ONDAN HAMIYA
2012-06-14 : RÜSTƏM KAMAL
2012-02-25 : DOLABDAKI ÜRƏK
2012-02-04 : BİR QIŞ NAĞILI
2012-01-07 : DİQQƏT QITLIĞI
2011-12-31 : SOVQAT
2011-12-17 : NƏFƏSLİK...
2011-11-12 : DOLAB
2011-08-27 : BİR SEVGİ DRAMI
2011-07-22 : SÖZÜN GÜNÜ
2011-07-16 : SİRLİ ZƏNG
2011-07-02 : İLİN YARISI
2011-06-11 : GÖRÜŞ YERİ
2011-05-28 : KÜT BIÇAQ
2011-04-30 : SATILIR
2011-04-23 : QAÇIRILAN QIZ
2011-04-16 : TƏNHA KİŞİ
2011-04-09 : GÖYDƏNDÜŞMƏ
2011-03-19 : AYDINLIQ
2011-03-15 : FRANSIZCA
2011-02-23 : 55-ə ÇATMADIN
2011-02-19 : Bu da bir il
2011-01-29 : GÖZMUNCUĞU
2011-01-22 : HƏYATIN BİR ANI
2011-01-08 : BAŞLANĞIC
2010-12-31 : BU DA İLİN SONU
2010-12-25 : CAN AĞRISI
2010-11-06 : SEÇİLƏN
2010-10-30 : YARALI DURNA
2010-09-18 : PƏRAKƏNDƏ YAZI
2010-07-31 : Axtarış
2010-07-02 : ÜMİD SORAĞINDA
2010-05-01 : DÜYÜNÇƏ
2010-04-17 : CƏRRAH BIÇAĞI
2010-02-20 : DÖZÜM MƏQAMI
2010-01-30 : AYRILIQ ANI
2010-01-16 : SEÇİM ANI
2009-12-12 : SÜKUTLA SÖHBƏT
2009-11-27 : BƏRAƏT KAĞIZI
2009-11-21 : KÖLGƏLƏR...
2009-10-31 : YARPAQ TÖKÜMÜ
2009-10-10 : CAVABSIZ SUALLAR
2009-09-12 : BİR AN
2009-08-22 : HƏFTƏMİN ACISI
2009-06-20 : XOCALI TOYU
2009-06-06 : UZUN BİR GÜN...
2009-05-23 : VAXTINDA
2009-05-02 : AĞLAYAN BULUDLAR
2009-03-14 : "BƏXTƏVƏRLİK"
2009-03-07 : ANAMA MƏKTUB...
2009-02-28 : ADİ RİYAZİYYAT
2009-01-31 : CAN AĞRISI
2009-01-24 : "ƏZABSIZ ANLAR
2009-01-10 : BƏHANƏ
2008-12-31 : Bazarlıq
2008-12-13 : DƏLİ ADAM
2008-12-06 : FAYDASIZ QAZINTI
2008-11-22 : PULUN VAR?
2008-11-15 : QALXANIN ENMƏSİ
2008-10-18 : ÖMRÜN BİR ANI
2008-10-11 : PAYIZ YAĞIŞLARI
2008-09-28 : MƏKTUBLAŞMA
2008-09-06 : QAYNAR QAZAN
2008-08-30 : ERA
2008-08-23 : OVCUMDA YANAN OD
2008-08-02 : QARIŞIQ YAZI
2008-07-12 : QƏFLƏT YUXUSU
2008-06-28 : ƏRKƏSÖYÜN
2008-06-07 : BAŞ AĞRISI
2008-05-17 : QURUMUŞ GÜLLƏR
2008-04-19 : DAŞ
2008-03-20 : ATHAAT
2008-02-02 : PASİBAN
2008-01-12 : AMERİKA AYISI
2007-12-06 : XƏBƏRDARLIQ
2007-11-24 : QALMAQAL
2007-11-23 : ÇÖKHAÇÖK
2007-11-22 : QIZDIRICI...
2007-11-03 : QOYUN BƏXTİ...
2007-10-27 : AŞİQLİK
2007-10-24 : XƏCALƏT
2007-10-19 : PAYIZ NOTLARI
2007-10-10 : BASARAT
2007-10-06 : ƏBƏDİ ÜNVAN
2007-10-06 : PERSONAJ
2007-10-05 : ÜÇ PÖHRƏ
2007-10-04 : HADİSƏ
2007-10-03 : HAVA
2007-10-02 : ÜZƏRLİK
2007-09-22 : HÖKM
2007-09-15 : VAHİMƏ
2007-09-01 : İNSTİNKT
2007-08-28 : NİYƏ ÖLDÜ?..
2007-08-15 : GÜNAH
2007-08-11 : PARALEL
2007-08-08 : GÜNVURMA
2007-08-07 : SALON
2007-08-04 : HÖRMƏT(sizlik)
2007-07-31 : TELEFON ZƏNGİ
2007-07-28 : QUDUZLUQ
2007-07-26 : BU DA 17 YAŞ...
2007-07-17 : BİLİRSƏNMİ?
2007-07-11 : BAŞAĞRISI
2007-07-04 : MƏNİ TANIMADIN?
2007-07-03 : SERİAL
2007-06-12 : "DEPUTAT OTAĞI"
2007-06-09 : ÖRKƏN
2007-05-25 : QARAVƏLLİ
2007-05-20 : AXSAYAN YERİMİZ
2007-05-05 : MUSA YAQUB -70
2007-05-01 : KƏNDİR
2007-04-20 : ŞƏKİL
2007-04-14 : STRESS
2006-12-08 : YUXU
2006-10-14 : GÜNAH
2006-10-10 : LAZIM GƏLSƏ...
SON XƏBƏRLƏR
2018-04-21
2018-04-20


VİDEO



ƏDALƏT BU GÜN
Redaktor seçimi
FOTOREPORTAJ
GÜNÜN SİTATI
SORĞU
“Bavariya”, yoxsa "Real" Madrid?

“Bavariya” (46.15%)
"Real" Madrid (53.85%)

ÇOX OXUNAN
GÜNÜN LƏTİFƏSİ
Qız falçının yanında:
- Məni iki oğlan istəyir, Tofiq və Tağı. Deyiniz görüm bunlardan hansının bəxti gətirəcəkdir?
Falçı kartları yayır:
- Tofiqin bəxtı gətirəcək, sən Tağıya ərə gedəcəksən...




digər lətifələr
ARXİV
FACEBOOK