ANA SƏHİFƏ / YAZARLAR

ƏSLİNDƏ BU, QIŞ NAĞILI DEYİL...

41015    |   2014-11-22 01:41
Şriftin ölçüsü:
A+ Böyütmək
A+ Balacalaşdır

Bir qış nağılıdı bu qış gecəsi
Şaxta da, sazaq da köhnə tanışım...
Bircə evim yoxdu, balalarımı -
Toplayıb başıma, nağıl danışım...

Trabzonlu dostumuz Ahmet bəyin yolladığı bir qar mənzərəsinə baxdıqca düşüncələr məni özümdən alıb həm məsafəcə, həm zamanca uzaqlara götürdü. O, öz doğma yurdunda yenicə çəkdiyi real bir qış mənzərəsini - meşənin içində taxtadan, odun sobasıyla isinidirilən ev... hər tərəf ağappaq qar, insanın içini, mənəviyyatını, düşüncələrini yeniləyən, təmizləyən, rahatlıq, huzur gətirən bir mənzərə...yollamışdı. Bu mənzərəyə bayıldığımı bilən dostum "Aslında sizde de öyle yerler çok" söylədi. Məni də üzən bu sözlər oldu.
Çünki o, Zaqatala, Balakən, Quba, Şamaxının adını çəkdi... Şuşanın, Laçının, Kəlbəcərin, Xankəndinin...deyil. Çünki o, əsl cənnətməkan olan Qarabağımızda heç vaxt olmamışdı. Qaradəniz bölgəsinin doğrudan bir "yer üzünün cənnəti" olması təsdiq olunmuş fakt olsa da, yolladığı mənzərənin eynisinin Qarabağımızda da varlığından xəbərsizdi dostumuz...
O, meşə içindəki taxta daxma mənim uşaqlıq xəyalımın ən kövrək məqamıydı. Baxdığım mənzərə sanki gözlərim önündə canlanırdı yavaş-yavaş - daxmanın pəncərəsindən qarın bolluq, təmizlik, fərəh...eyni zamanda qüssə gətirən mənzərəsini seyr edirəm. Qar yağışı zamanı səbəbsiz bir sevinclə sonsuz bir qüssənin birlikdə qəlbimdə necə "yola getdiklərini" bu yaşa qədər də anlaya bilməmişəm. Amma hər dəfə də eynilə təkrar olaraq baş verir bu hiss...
Uşaqlıq xatirələri ölüncəyədək insanın yaddaşından silinmir, mən buna bir daha əmin oldum. Hətta həyatın ən şirin xatirəsi məncə, uşaqlıq illərindən qalanlardır. Bu xatirələr acı da ola bilər, amma o acı, o qüssə, o nisgil də sənin həyatının bir parçasıdır, sənə sadiqdir və səni heç tərk etmir. Və yenidən o "qarlı düşüncələr"ə daldıqca bir həqiqəti dərk edirəm ki, uşaq beyni də qar kimi tərtəmiz, məkrzis, hiyləsiz, yalansız...olduğu üçün uşaqların sevimlisidir qar. Üşütsə də, göynətsə də, xəstələndirsə də.
Hələ də o daxmanın pəncərəsindən qarı seyr edirəm. Quşların, heyvanların qar üzərindəki gül şəklində ayaq izlərini, uzaqdan başqa isti daxmaların bacasından burula-burula çıxan tüstünü, qar adam düzəltmək həvəsində olan içimdəki qızcığazı və beynimdə dolaşan problemlərə rəğmən məni sevindirmək gücünə malik olan qarın Allahın bir lütfü olduğunu düşünərək seyr edirəm.
Bu mənzərə mənə nədən bu qədər çox tanışdı... harda görmüşdüm mən bunu? Xatirələr təzələnir - Kəlbəcərdəmi, Laçındamı, Şuşadamı, Xankəndidəmi... Bəli, tapdım sevinclə baxdığım mənzərənin içində məni kədərləndirən, ürəyimi sıxan nisgilin səbəbini! Bir səbəb artıq əlimin keçmişə çatmaması həqiqəti isə, digər ən böyük səbəb yurd həsrətidir. Mən də o mənzərənin eynisindən vardı, Ahmet bəy, indi də var! Bərbad halda erməni vəhşilərinin talan etdiyi yurd yerlərimizdi. Bəli, siz dediyiniz yerlər də gözəldi, amma əbədi-əzəli torpağımız, cənnət məkanımız Qarabağı əvəz edə bilməz o yerlər...
Siz mənə gözəl, ruha qida verən bir mənzərə yolladınız. Amma içində bir nisgil, bir kədər, bir hüzn də büküb yolladığınızdan xəbəriniz olmadı. Baxıb hönkür-hönkür ağladım, əlacsız halda, o yerləri bir daha görə biləcəmmi sualı beynimi yordu, kədərim, üzüntüm təzələndi. Özünüz də bilmədən, istəmədən mənə o qarın içində yarımcan Qarabağı göstərdiniz.
Qar bir anlıq gözlərim önündə o mənzərədən çıxaraq Qarabağın kimsəsiz çöllərinə, viran qalmış şəhərlərinə, kəndlərinə, dağıdılmış məzarlıqlarına, itib-batmış cığırlara, suyu qurumuş İsa bulağına, qızlara həsrət Qırxqız yaylağına, ərlərin pərən düşdüyü Ərimgəldi qayasına, çıxanı gəlməyən Qırxpillə abidəsinə, atları sürülmüş Cıdır düzünə... yağmağa başladı.
Bu il hələ Bakıya qar yağmayıb. Görünür təbiət bir milyondan çox qaçqına mənim yaşadıqlarımı yaşatmaq istəmir. Gündəlik qayğısına başı qarışan insanların ürəyinə qarlı düşüncələrin, ağır yük olan kədərin, nisgilin də yüklənməsini istəmir. Qaçqın şair Əbülfət Mədətoğlunun yuxarıdakı nisgildən, yurd həsrətindən, əziyyətlərdən yaranmış şeirindəki kimi, balalarını başına toplayıb Laçın, Şuşa, Kəlbəcər...nağılı danışmağa artıq güc, həvəs də qalmayıb insanlarda. İnsan, ayağının altında doğulduğu torpaq olanda, özünü güclü sanır.
Artıq taqəti qalmayıb qaçqınların, Vətəndə vətənsiz yaşamağa məhkum olanlar, nəinki "qış nağılının" kədərini, qüssəsini, nostaljisini, heç qarın xəfif ağırlığını də daşıyacaq gücdə deyillər. Artıq onların Qarabağsız böyüyən uşaqları danışdıqları "Qarabağ nağılına" inanmırlar.
Hələ çox qarlar yağacaq. Hələ çox yerlər ağ örpəyə bürünəcək. Amma o örpəyin altındakı mənim yurdum deyilsə, mənə hey nisgil gətirəcək bu qar...



YAZARIN ARXİVİ

2018-03-30 : YAS DƏFTƏRİ
2018-01-20 : KİTAB OXUYAQ
2018-01-12 : ƏLÇATMAZ ARZU
2017-12-22 : TƏMİZ ADAM
2017-12-08 : SÖZ
2017-12-02 : AĞ XALATLI BƏLA
2017-09-23 : AYRILIQLAR
2017-08-31 : ŞAYİƏBAZLIQ
2017-08-11 : ANAMIN QOXUSU...
2017-06-30 : ŞƏHİDİM
2017-06-02 : ANAMIN QOXUSU...
2017-05-26 : NƏ VAXT QOCALDIM
2017-04-07 : QEYRƏT
2017-02-10 : QƏNAƏT
2017-02-03 : Əl vurmayın...
2017-01-27 : ÜMİD ÖLƏNDƏ
2016-12-23 : SƏBR
2016-12-17 : DEPRESSİYA
2016-12-10 : Sindrom
2016-11-05 : SON BAHAR
2016-10-22 : İNANCIM
2016-08-20 : SƏRHƏD
2016-07-30 : NƏFS...
2016-06-11 : KİŞİ SÖZÜ
2016-02-20 : YALTAQ
2016-02-06 : ÜMİD QAPISI
2016-01-30 : ÇƏTİN XİDMƏT
2016-01-16 : ACLIQ
2015-11-28 : AD QOYANIN...
2015-11-14 : ÜMİD KÖRPÜSÜ
2015-10-17 : YAĞIŞ YAĞIR...
2015-09-12 : DOST
2015-08-29 : LOĞMANLARIMIZ
2015-07-11 : İMAN BAYRAMI
2015-06-03 : İT ÖMRÜ
2015-05-02 : HACI ... LEYLƏK
2015-03-20 : YAŞAM SEVGİSİ
2015-02-21 : BÖHTAN
2015-01-17 : ÇÖPÇÜ
2014-12-27 : HƏMRƏY OLUN
2014-12-20 : SON İSTƏK
2014-12-13 : XƏZİNƏ
2014-11-08 : YÜK
2014-10-11 : HARAM SÜFRƏ
2014-09-20 : NOOLDU BİZƏ?..
2014-09-13 : UDUŞ
2014-09-06 : İSLAHAT
2014-08-30 : YAŞAM SEVGİSİ
2014-08-23 : YUXU
2014-07-26 : Əzrayıl andı
2014-07-19 : DİLƏNÇİ
2014-07-05 : DÖN
2014-06-14 : ÖZGƏ DƏRDİ
2014-06-07 : TUTİYƏ
2014-04-26 : MƏNƏMLİK
2014-04-05 : EVDAR KİŞİLƏR
2014-01-18 : ACI XATİRƏLƏR
2013-12-21 : QƏLPƏ
2013-12-07 : YAŞAMAQ ƏZMİ
2013-11-23 : GETMƏ...
2013-11-16 : ARXALI...
2013-11-09 : GÜNLƏR...
2013-10-26 : SARI GƏLİN
2013-10-19 : DƏLİ
2013-10-05 : FÜZULİ NAĞILI
2013-09-28 : VAXT OĞRUSU
2013-09-07 : ÖZÜNÜ TANI
2013-08-17 : ÇÖRƏK OĞRUSU
2013-08-03 : ZƏKAT
2013-07-27 : TALE
2013-07-20 : TALE
2013-06-15 : YAD AĞLAR...
2013-05-25 : DƏVƏ DÖZÜMÜ
2013-05-11 : ŞUŞANIN HİMNİ
SON XƏBƏRLƏR
2018-04-19
2018-04-18


VİDEO



ƏDALƏT BU GÜN
Redaktor seçimi
FOTOREPORTAJ
GÜNÜN SİTATI
SORĞU
“Bavariya”, yoxsa "Real" Madrid?

“Bavariya” (41.67%)
"Real" Madrid (58.33%)

ÇOX OXUNAN
GÜNÜN LƏTİFƏSİ

Qarabağın məşhur bəstəkarlarından biri Xosrov Fərəcov Musiqi Texnikumunun direktoru idi. Çox zəhmli adamıydı, hətta Texnikumda az qala hərbi nizam-intizam yaratmışdı. Bir məsələ də vardı ki, Ağdamın bütün ünlü xanəndələri və ifaçıları bu Texnikumda müəllim işləyirdilər. Və təbii ki, tez-tez də toylara çağırılırdılar, nəticədə dərsi buraxmalı olurdular. Ona görə də Xosrov müəllim toya gedən müəllimlərə haqq qoymuşdu: 25 manat.

Bir gün Ağdamdan çıxan böyük sənətkarların demək olar ki hamısının muğam müəllimi olan məşhur tarzən Məşədi Nəriman hardasa möhkəm yeyib-içib gəlir məktəbə. Tez qaçıb Xosrov müəllimə satırlar ki, məşədi Nəriman içib gəlib, həyətdə də hamıyla məzələnir. Xosrov müəllim üçün görünməmiş hadisə, dərhal düşür həyətə. Görür, həə, Nəriman müəllim babatdı.

Əsəbi halda deyir:

- Nəriman müəllim, bu nədi?

Nəriman müəllim təbii ki, ayılır, bir diqqətlə Xosrov müəllimi süzür, sonra cibindən bir 25-lik çıxarıb basır Xosrov müəllimin döş cibinə və deyir:

- Xosrov müəllim, mən ölüm, məni bu gün toyda bil.





digər lətifələr
ARXİV
FACEBOOK