ANA SƏHİFƏ / YAZARLAR

Əbülfət MƏDƏTOĞLU: ALNIMI SÖYKƏDİM SANKİ MÖHÜRƏ

Yusif Nəğməkarın "Sevgi məbədi” kitabı barəsində oxucu düşüncələri

7664    |   2020-03-07 09:44
Şriftin ölçüsü:
A+ Böyütmək
A+ Balacalaşdır

SEVGİ – bu həm zəriflikdi, həm gözəllikdi, həm də zərif cinsə ünvanlanan və onda öz yaşam haqqını qazanan bir duyğudu. Təbii ki, bu sevginin İlahi duyğu olmasını qəbul edənlər üçün mənim söylədiyim fikirdi. Elə "Sevgi məbədi” kitabı da sevgidən bəhs etdiyindən onunla bağlı düşüncələrimi məhz 8 Martda, yəni sevilən xanımların, qadınların, anaların, qızların, bütövlükdə bunların hamısını özündə birləşdirən zərif cinsin GÜNÜNDƏ sizə təqdim edirəm.

Hər dəfə yeni bir kitabla qarşılaşanda elə bilirəm ki, yeni bir həmsöhbət tapıram. Ona görə də özümü elə ilk cümlədən, ilk sözdən başlayıram kökləməyə həmin o həmsöhbətin ovqatı üstə... Və beləcə, yavaş-yavaş öncə qapını döyürəm... sonra o qapının ö üzündən gələn səsi duyuram... bir az da qapının o üzündəki səs məni otuzdurur dizinin dibində... O danışır, mən həm dinləyirəm, həm də köçürürəm yaddaşıma. Bax, bu zaman kəsiyinin içində bir mən oluram, bir də həmsöhbətim. nağıl diliylə desək, qopub ayrıldığım bu dünyadan məni öz dizinin dibinə aparan indiki anda "Sevgi məbədi”di. Elə kitabın adındakı iki söz bax o döydüyüm qapıdı. Fikir versəniz görərsiniz ki, o sözün biri sevgi, digəri isə məbəddir. Onlar ayrı-ayrılıqda hər biri and yeridi... hər biri səcdəgahdı... İkisi birləşəndə, bir baxış bucağı altına gələndə onda sevgi də ilahiləşir, məbəd də. Axı sevgi Allahdan gələn bir duyğu, məbəd isə Allahın evi...

Söz ifadə etdiyim mənayla dəyərli olur. Söz həm də o mənanın yeni biçimdə, yeni anlamda, yeni təravətdə, yeni də tərtibatda ortaya çıxanda öncə göz oxşayır, sonra da könül. Üstəlik, söz ruhu oxşayanda, o olur nəğmə. Və sən o nəğməni artıq Nəğməkarın sözü kimi yox, öz nəğmən kimi ürəyində pıçıldayırsan. O qədər o sözün balında, şəkərində, işığında xumarlanırsan ki, sevgidən başqa hər şey yadından çıxır. Axı sən misraların qanadındasan. O misralar isə:

Bu sirdi, bu sehrdi,

Saxlamağa yox tabım –

Köksüm yazı masamdır,

Ürək – sevgi məktubum;

Onu büküb kağıza

Göndərəcəm o qıza...

Məncə burda şərh verməkdən daha çox düşünmək lazımdı. Düşünüb ruhuna, ürəyinə hakim olan sevgi məktubuna çevrilmiş ürəyin necə qanadlanıb uçduğunu, necə özünü o qıza çatdırmaq üçün hövlang bir qanad çırpmalarına baxmaq və yenə baxmaq lazımdır. Onda öz ürəyin də öz məktubun kimi istədiyin qızın qapısını, pəncərəsini döyəcək. Məhz bu səbəbdən dəNəğməkarın sizə təqdim etdiyi şeirinə şərh verməyə çəkindim. Yəni bu, şərhsiz bir məktubdu – sevgi məktubudu. Sən bir də onu düşünməlisən ki – çünki mən artıq onu düşünməyə bilmirəm – o məktub havada qala bilməz. O qız o məktubu harda olsa tapıb, alıb oxuyacaq. Hətta bu şeirdə deyildiyi kimi, o, zirvədən çəkilən dumana, xəyala, şəkilə çevrilsə də:

Dağ qəmim zirvəsindən,

Duman tək çəkilmisən.

Səs-sorağın yox nədən?

Xəyal, ya şəkilmisən?!

Kim olursan ol, bu nöqtədə, bu məqamda sinəsi yazı masası olanYusifNəğməkarın fikrinə ancaq qoşula bilərsən. Və mən də bu fikrə qoşularaq onun məni istiqamətləndirdiyi məbədə doğru gedirəm. Bu yol dumandan sivrilir, dağdan, dərədən aşır. Amma adamı büdrətmir, adamı tıncıxdırmır, adamı həvəsdən salmır, adamı yormur. Əksinə, adamı böyük hərflərlə yazılan ADAM səviyyəsinə qaldırır... adamı daha da qanadlandırır, daha da həvəsləndirir. Və hətta Tanrı dərgahından üzü aşağı süzülüb gələn bir şüa kimi adamı öz aurasına alır... çəkir... çəkir və aparır adamı o məbədə doğru. Sən bir balaca hissə qapılıb büdrəmək istəyəndə o alışıb qoymur səni yıxılmağa. Çünki həsrətə qalib gəlmək gücündədir bu nəğmələr, bu poetik sözün gercək nəğmə çələngi, gül topası.


Niyə "yuxarı”ya meylini saldın?

Orda bilmirdinmi seyrəkdir hava?!

Qəm yükü altında uzalı qaldın;

Özü büdrəyənə nə dərman-dava?!


Soyuqluq keçmişdi lap iliyindən,

Yersiz inadının qəsdinə düşdün.

Yıxıldın qəlbimin qəlbiliyindən,

Həsrətin qolları üstünə düşdün.


O qollar sıxdıqca səni, göynədin,

Daşdan betər olda baş qoyduğun yer.

Sənə uzatdığım əli neylədin?!

İndi çatan deyil, əl uzat, əl ver.


Çəkdiyin naləni çəkdirən belə,

İllərlə oxutdu, "aman ayrılıq!”.

Bir zaman susmuşdun, sözsüzdün elə,

Sənə dil açdırdıanan ayrılıq.


Bəli, bu şeirin hər misrasının öz yükü var. Sanki çəmənin müxtəlif çiçəklərinin hərəsini bir misrada təqdim edirsən. Amma şeir başa çatanda, o fərqli çiçəklərin düzümü gözünü, könlünü oxşayan çələngə çevrilir. Onu yazı masanın üstündən bir an da olsun kənara qoymaq istəmirsən, elə qoxlamaq, qoxlamaq keçir könlündən. Bunun bir səbəbi də odur ki, unutqanlıq bəlası var. Unudub sonra peşman olarsan. Sonrakı səcdə ürək yarasını bir az da göynədər. Bu şeirdə olduğu kimi:

Məni sənə aparan Mənə

baş əyə-əyə

öz-özümə

bu hiss nədir? – deyə-deyə

gözlərindəki kədərin

ziyarətinə gəlmişəm.

O kədər ki

kölgəsində doğulub,

işığında "ölmüşəm”...

O nur insafsızca

bir öldürmək şövqidir;

Öldürür, öldürsün,

"Öləndən” sonrakı səcdə

Sevgidir...

Hə, bax elə bütün yaşanan da və şairin bizə yaşatdığı da sevginin ölümsüzlüyüdür. Necə ki, Qeysi Məcnun edən sevgi yaşayır, Sənanı dinindən döndərən sevgi yaşayır. Bax, bu daYusifNəğməkarın ölümsüz sevgisidir və o da yaşayır. Yaşadığına görə də təkcə onun özünü deyil, sevənlərin hamısını yaşadır. Axı sevgi həm də iki ruhun, iki ürəyin arasındakı məcazi mənada asma körpüdü. Və bizim hər birimiz həmin asma körpünün bir tağında dayanmışıq – həm ondan asılaraq, həm də onun dayaq nöqtəsini ürəyimiz edərək:

Arzularımıza baxanda

hələ körpəyik...

Sevincimiz, gülüşlərimiz

göz yaşı tək axar üzdən

İki qitəni birləşdirən

asma körpüyük,

Asılmışıq sevgimizdən.

Burda bir düşünmə nöqtəsi də çıxır qarşımıza. Düşünməyə bilmirik. Əgər ürəyimiz o sevginin dayaq nöqtəsi, pöhrə verdiyi yerdisə, həm də biz o dayaq nöqtəsi olan sevginin asma körpü olduğunu qəbul edib ona inamımızı, inancımızı etiraf ediriksə, onda niyə həsrətə boyün əyməliyik? Kədərə diz çökməliyik? Onda niyə tərəddüdün, şübhənin bizə yol tapmasına imkan verməliyik? Axı ən böyük güc sevgidir. Sevginin olduğu ünvan da gözəllikdi, məbəddi!

Eşqim Fərhad eşqi, susub-kirimiş –

Məəttəl qalmışam mübhəm agaha...

Bu acı həsrətin o Şirin imiş;

Məni şirinimdən ayırma daha...

... Səndən gözəlini tapmaq nə çətin?!.

"Tapdım”... üsyan elə, ya devir məni!..

Səndən də üstünmüş sənin həsrətin –

Səni sevdiyimdən çox sevir məni!..

Mən burda bir anlıq dayanıram və etiraf edirəm ki, Yusif Nəğməkarın Fərhad eşqinə qalib gələn həsrət eşqi bir tapıntıdı, bir özünəməxsusluqdu. Və onu da Yusif Nəğməkar səviyyəsində, Yusif Nəğməkar qələminin gücündə ifadə etmək qüdrəti də məhz elə Yusif Nəğməkarın özünə qismət olan poetik uğur kimi...



Sözün doğuluş və böyümə imkanlarını az-çox izləyən bir oxucu kimi mən Yusif Nəğməkarın sözünün nöqtə-vergülünə köynək-köynək yaxınlaşa-yaxınlaşa onu öz içimdə bir az gül dəstəsi kimi sərmək, ləçəklərinə toxunmaq və o güllərin, o ləçəklərin qoxusunu, pıçıltısını eşitmək istəyirəm. Buna dəlicəsinə ehtiyac duyuram. Çünki hər şeyi görmək mümkündür. Amma biri var gözlə, biri də var ürəklə. Üstəlik, görünənin ürək kölgəsini də görürsə, bu artıq poeziyadı, bu sözün əvvəldə dediyim doğuluşu və böyüməsidi.

Yerdə yer qoy izinə...

Hardan düşdün Ay, Yerə?!.

Gəldin ki, yerüzünə,

Həsət çəksin Ay Yerə?!.

Sorağın gəlmir dilə,

Nə var - əyan olmadı...

Sordum,

kölgəni belə

gördüm – deyən olmadı...

Bax, o səma, o da sən,

Ay, özündən keç görüm.

Gözlər – min yerdən süzən;

Üzdüyünü... seç görüm...

Didəndə yaş yığına

dönüb yanım özümə...

Dur sevgim işığına,

Kölgən dəysin gözümə...

Elə mənim də içimdən gəlib keçən budu. Elə mən də Yusif Nəğməkara qoşulub Aya da, Yerə də, onun timsalında sevgini ifadə edən hər kəsə məhz Yusif Nəğməkar kimi demək istəyirəm ki, içindəki sevginlə məhz öz sevginin işığında dayan. Onda mən səni özün kimi kölgəni də görəcəm. Biləcəm ki:


Vuruldim, hamı tək sevmədim ancaq,

Onu Günəş bildim, onu Ay bildim.

Candan artıq sevib can dedim ancaq,

Dünyanın özünə elə tay bildim...


... Hanı ilk eşqinin nazını çəkən,

Odunu çəkənsə Nəğməkar oldu.

Birinci baharım son bahar ikən,

İkinci baharım ilk bahar oldu.


Burda bir anlıq da düşünmək lazım gəlir. Çünki deyilən fikir, yaşanan duyğular bir az yumuşaq desək, "şair sözünə " bənzəyir, amma inanmaq istəmirsən. Elə ki, misraların axarına düşürsən və şeirin əvvəlindən axırına kimi ilk dəli sevdadan tutmuş yaşadığın hicrana, könül ağrılarına cavab almadığın suallara, ilıq nəfəsin hərarətinə hopursan, bax onda son baharın necə ilk bahara çevrildiyini, ikinci baharın birinci bahar qədər təravətli olduğunu qəbul edirsən. Və səni də onu qəbul etməyə inandıran, kökləyən bu məqamda həqiqi şair sözü olur. Axı o şair sənə həm də deyir ki:


Dil qabar, gözəl desən –

Eyni qədəm basmağın...

Təkrar olar gül – desəm,

Ən yeni söz – susmağın...


O da bir ömrə yetər –

İç səs, qəlb abdalıdır.

Mənim sözümdən betər,

sükutum sevdalıdır...


İnanın ki, bu misralara və bu şeirin bütün aurasına sevgi gözündən başqa ayrı nəzərlə, ayrı bir bucaq altında baxmaq mümkün deyil. Çünki şair sükutun özünün yeni söz olduğunu, sükutun özünün sevdanın əkizi olduğunu və hətta o əkiz olmaqla bahəm, həm də sevdalanmış olmağını da poetik bir dillə pıçıltı kimi söyləməsi şeirimizin də, şairimizin dəbir azda ürəklə desək hətda ədəbiyyatımızn dauğurudu. Bax, elə həmin uğurlar da bu kitabın, yəni sevgi məbədinin kərpicləridi, naxışalrıdı. O kərpiclər, o naxışlar ilmə kimi hörülür üst-üstə çevrilir bir Sevgi Xalçasına. Sən də bir oxucu olaraq əlini o xalçanın üzərində gəzdirirsən. Həmin toxunuşdan hiss edirsən ki:

Əlində ümidin sapı

Ütüb, üzmək istəyirsən?

Ürəyim – döydüqapı

Yetib əzmək istəyirsən?

Zaman ötümü – qarımaq,

Yaman itimi –yarımaq.

Təsbehnak illəri qırmaq,

Sapa düzmək istəyirsən?

Bir vaxtlar uydun eşqimdən;

Heykəlqoydun eşqimdən...

Canamı doydun eşqimdən –

İndi getmək istəyirsən?..

... Zar qəlbim sənə neyləyib?

Dərd bağrım başı teyləyib...

Sən məni əsir eyləyib,

Azad gəzmək istəyirsən?!.

Bir parçasını təqdim etdiyim bu şeirin söz düzümü o qədər rəvandı ki, sanki hər misradan sonra ifadə olunan ünvana bir pillədə yaxınlaşırsan, onun məziyyətlərini bir az da yaxından görüb duyursan. Və bir də onda ayılırsan ki, əsiri olduğun eşqin daşıyıcısı səni təkcə əsir götürməyib, o həm də səni özündə daşıyır. Çünki sənin əsirliyin onun azadlığnın qarantıdı, təminatçısıdı. Və sən bunu həm sual, həm də təlaş formasında nəql etsən də, özün də bilirsən ki, onun azadlığı səndə başlayıb, səndə bitir. Çünki onun adı Sevgidi! Və sən də bu sevgini şeirləşdirirsən, misralayırsan. Özünün də xəbərin olmadan həmin şeir də o sevginin ünvanına üz tutur. Məcbur olub etiraf edirsən.

Bilməsəm...

bilə bilmirəm –

Qəlbimdə əsən nəsə var...

Yanına gələ bilmirəm –

Yolumu kəsən nəsə var...

Sənə şeir göndərirəm.

... Durğun durğu işarəsi

Söz yox ki, sözgəlişimdir.

Qəlbimin etiraf səsi –

Şeirim də öz gəlişimdir...

Sənə şeir göndərirəm.

Mən Yusif Nəğməkarın göndərdiyi bu şeiri bir neçə dəfə oxudum. Oxuduqca da misraların fikir yükünün qatlarına endim. Hər qatda şeir göndərilənin bütün özəlliklərini şeyr etmək, anlamaq və bu vəsfə qoşulmaq imkanı qazandım. Həm də heyrət etdim – həm vəsfin özünə, həm də Nəğməkar qələminin gücünə. O heyrətdən məni qurtaran da yenə şairin öz qələmi oldu. Çünki o mənə dedi ki:

Bir qələm sətirmişəm

yazıb tale solmağa...

Qəlbimi gətirmişəm

Təkliyini qovmağa.

Məni təklikdən xilas edən bu misralar həm də heyrətimi dərinləşdirən bir təsir gücünün özünə çevrildi. Bədahətən qələminə əhsən, şair! – dedim.

Mən "Sevgi məbədi” kitabının müəyyən hissəsini oxuyub başa çıxsam da bu kitabdan ayrılmağın asan olmadığını artıq hiss etmişəm. Çünki söhbətİlahiSevgidən və bir dəMüqəddəsMəbəddən gedir. Bu səbəbdən də bu pərakəndə fikirlərimi toparlamağa çalışıram. İstəyirəm biləsiniz ki, Yusif Nəğməkar bütün oxucuları kimi mənə də üz tutaraq yazıb və deyib ki:

MƏKTUB yazdım kədərinə,

Kədərəm özüm, gəlmirəm.

Səni xatırladım yenə,

Hardasan, gözüm,bilmirəm?!.

Çox axtardım ünvanını –

Neçə şəhər, küçə, dalan...

Yerini de, dərdin hanı?!

Dərdsiz, könlüm oldu talan!..

Odum ağlayır kağızda;

Gör nəyi nəyə bükmüşəm!?.

Onunçün yanmır kağız da

Üstə göz yaşı tökmüşəm.

Vaxtsız dəfn etdik bu eşqi...

Zaman – sevgi qəbristanı...

Qara qələmli aşiqin

Kağız kəfəndi dastanı...

Məktub əlimdə...

birdənəm,

Can yaxıb, külə döndərdim...

Külüm dindi:

- Ünvan mənəm,

Məktubu

KÜLƏ göndərdim.

Yusif Nəğməkar başdan-başa sevgiyə bələnmiş "Sevgi məbədi” kitabına lirik bir poema da daxil edib: " Güllər atılmasın...” Bu poemanı oxuduqca düşündüm ki, onu indi ki şeir ovqatımın üstündə kökləməyim, yaralamayım. Çünki sevgi bitib- tükənmədiyi kimi onun barəsində mövzularda bitib-tükənmir. Ona görə də bu kitana yenidən qayıtmaq mənimüçün qaçılmazdır. Bax onda da "Güllər atılmasına...” diqqət yetirəcəm, özü də ürəknən...

Bəli, Yusif Nəğməkarın "Sevgi məbədi” barəsində düşüncələrini kağıza köçürərkən mən onun keçdiyi poeziya yolunu, ədəbi arenadakı yerini təqdim etmədim, özü də bilərəkdən. Çünki Yusif Nəğməkar böyük Rəsul Rzanın xeyir-duası ilə, unudulmaz Bəxtiyar Vahabzadənin qayğısıyla və bir də neçə-neçə dəyərli ziyalılarımızın içdən gələn səmimi fikirlərilə ədəbiyyatımızda öz cığırını açıbdı.Öz orjinal poeziya yolunu müəyyən edib, üslubunu tapıbdır.Ona görə də görünən o yolu, o cığırı yenidən təqdim etməyi doğru saymadım. Sadəcə, oxuduğum kitabın məni bir oxucu kimi necə köklədiyini ifadə etməyə çalışdım. Onun da necə alındığını, necə səsləndiyini təbii ki, digər oxucular və bir də şairin özü ədəbi tənqidlə birlikdə yəqin ki, açıqlayacaqlar. Mən bu sevgi məbədinə bir sevgi inanclısı kimi alın söykəyirəm.




İmza:

YAZARIN ARXİVİ

2018-11-18 : DOYMUŞ MƏHLUL
2018-10-23 : YARIMÇIQ MƏKTUB
2018-09-21 : ÜMİD KƏNDİRİ
2018-09-14 : ÖMÜR YARPAQLARI
2018-09-08 : ŞUNURLULAR
2018-09-06 : Təzyiq yazısı
2018-09-05 : AYLI BİR GECƏ
2018-07-31 : HAVALI YAZI
2018-02-01 : "O SÖZƏCƏN..."
2017-12-15 : İLĞIM
2017-11-27 : «QABİL»
2017-11-24 : VAXT GÜNAHKARI
2017-09-27 : "BAYILDAN BAYIRA"
2017-08-29 : KİŞİ TİTULU
2017-08-11 : OVQAT YARADAN…
2017-07-29 : İSTƏK...
2017-07-28 : SÖZ HEYKƏLİ
2017-07-25 : BU DA 27–di!
2017-07-14 : "QALIN" ADAMLAR
2017-06-09 : GÜNAHIM NƏDİ?
2017-06-06 : "SNAYPER QIZ"
2017-05-26 : HAVADAKI ADAM
2017-05-05 : BAKI KÖÇKÜNÜ
2017-03-31 : SOY… QIRIM…
2017-03-01 : MÜŞFİQ TUFANI
2017-02-14 : "YADA DÜŞDÜ"
2017-02-10 : ÖMÜR QIRIQLARI
2017-02-03 : YAŞ HƏDDİ
2017-01-27 : NEKROLOQ
2017-01-19 : BİTMƏYƏN AĞRI
2017-01-06 : SON XƏBƏRDARLIQ
2016-12-16 : ALLAHIN İŞİ
2016-09-09 : BİR HECALI SÖZ
2016-08-13 : MƏKTUB
2016-08-12 : HAVA
2016-08-12 : MƏKTUB…
2016-07-01 : CƏNAB NAZİR
2016-06-17 : ÜMİD KƏNDİRİ
2016-04-29 : NİŞANÇI
2016-04-09 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-04-08 : ŞUŞANIN YOLU...
2016-03-11 : MART OVQATI
2015-12-19 : MÜQƏDDƏS AMAL
2015-12-12 : YANIQ SƏS
2015-11-13 : Tofiq Abdinlə
2015-11-13 : ÜZ SUYU
2015-10-31 : SEÇİM ANI…
2015-09-12 : İNSANLIQ
2015-08-27 : YADDAŞ YAZISI
2015-08-19 : "AZƏRBAYCAN"
2015-07-10 : İLĞIM
2015-06-18 : DOST GEDİB…
2015-06-17 : "SAAT SƏSİ"
2015-05-06 : "AZƏRBAYCAN"
2015-04-22 : "YADA DÜŞDÜ"
2015-03-18 : "ADİ QƏŞƏM"
2015-02-28 : HAVALANMIŞ ADAM
2015-02-14 : SENSASİYA
2015-02-12 : BACI DOST OLARSA
2015-02-07 : YARPIZ SÖHBƏTİ
2015-01-16 : YAŞAYAN RUH
2015-01-10 : XAŞ + XAŞ
2015-01-09 : "QƏLƏM SƏSİ"
2014-12-27 : SAXTA BABA
2014-12-26 : SAXTA BABA
2014-12-20 : ŞUNURLU ADAMLAR
2014-12-16 : ELNURUN KİTABI
2014-12-11 : RUH ADAMI
2014-11-29 : NAXIŞLI ADAM
2014-11-20 : HƏYATIMDAKI ADAM
2014-11-15 : DİQQƏT TALONU
2014-11-14 : "QUM SAATI"
2014-11-12 : STATUS - KVO
2014-11-08 : BİR ƏTƏK DAŞ
2014-11-04 : PAMBIQLI QULAQLAR
2014-10-29 : "ƏDƏBİ HƏYAT"
2014-10-11 : AŞ QARASI
2014-10-04 : ZİNDAN UŞAQLARI
2014-09-03 : "YADA DÜŞDÜ"
2014-08-23 : İÇİMDƏKİ TOY
2014-07-18 : Kimsə yoxdu...
2014-07-05 : KİŞİ
2014-06-21 : ÜZ SUYU
2014-06-14 : TANISAM UTANACAQ
2014-05-24 : DİŞ ÇÖPÜ
2014-04-26 : QURU ADAM
2014-03-20 : İynə boyu yazı
2014-03-15 : LƏNƏTLƏNMİŞ
2014-01-25 : ÖZGƏ PALTARI
2013-12-21 : İSİNİŞMƏ...
2013-11-09 : QANADLI GÜNLƏR
2013-07-27 : DOST GEDİB...
2013-07-20 : PALAZA BÜRÜN...
2013-07-13 : YARIMÇIQ YAZI...
2013-05-08 : RUHUMUZUN ÜNVANI
2013-05-04 : "MAYOVKASIZ" MAY
2013-01-19 : DİRƏDÖYMƏ...
2012-12-20 : ATILAN İLK ADDIM
2012-12-08 : ÖGEY ANA
2012-12-07 : ŞAD XƏBƏR:
2012-11-27 : CANLI TARİX
2012-11-24 : SƏNSİZ
2012-11-16 : ÜMİD VERMƏK
2012-11-14 : SƏNSİZ
2012-10-13 : "BİZİM DÜNYA"
2012-08-18 : ADSIZ GÜNAHLAR
2012-06-23 : DON JUAN
2012-06-15 : ONDAN HAMIYA
2012-06-14 : RÜSTƏM KAMAL
2012-02-25 : DOLABDAKI ÜRƏK
2012-02-04 : BİR QIŞ NAĞILI
2012-01-07 : DİQQƏT QITLIĞI
2011-12-31 : SOVQAT
2011-12-17 : NƏFƏSLİK...
2011-11-12 : DOLAB
2011-08-27 : BİR SEVGİ DRAMI
2011-07-22 : SÖZÜN GÜNÜ
2011-07-16 : SİRLİ ZƏNG
2011-07-02 : İLİN YARISI
2011-06-11 : GÖRÜŞ YERİ
2011-05-28 : KÜT BIÇAQ
2011-04-30 : SATILIR
2011-04-23 : QAÇIRILAN QIZ
2011-04-16 : TƏNHA KİŞİ
2011-04-09 : GÖYDƏNDÜŞMƏ
2011-03-19 : AYDINLIQ
2011-03-15 : FRANSIZCA
2011-02-23 : 55-ə ÇATMADIN
2011-02-19 : Bu da bir il
2011-01-29 : GÖZMUNCUĞU
2011-01-22 : HƏYATIN BİR ANI
2011-01-08 : BAŞLANĞIC
2010-12-31 : BU DA İLİN SONU
2010-12-25 : CAN AĞRISI
2010-11-06 : SEÇİLƏN
2010-10-30 : YARALI DURNA
2010-09-18 : PƏRAKƏNDƏ YAZI
2010-07-31 : Axtarış
2010-07-02 : ÜMİD SORAĞINDA
2010-05-01 : DÜYÜNÇƏ
2010-04-17 : CƏRRAH BIÇAĞI
2010-02-20 : DÖZÜM MƏQAMI
2010-01-30 : AYRILIQ ANI
2010-01-16 : SEÇİM ANI
2009-12-12 : SÜKUTLA SÖHBƏT
2009-11-27 : BƏRAƏT KAĞIZI
2009-11-21 : KÖLGƏLƏR...
2009-10-31 : YARPAQ TÖKÜMÜ
2009-10-10 : CAVABSIZ SUALLAR
2009-09-12 : BİR AN
2009-08-22 : HƏFTƏMİN ACISI
2009-06-20 : XOCALI TOYU
2009-06-06 : UZUN BİR GÜN...
2009-05-23 : VAXTINDA
2009-05-02 : AĞLAYAN BULUDLAR
2009-03-14 : "BƏXTƏVƏRLİK"
2009-03-07 : ANAMA MƏKTUB...
2009-02-28 : ADİ RİYAZİYYAT
2009-01-31 : CAN AĞRISI
2009-01-24 : "ƏZABSIZ ANLAR
2009-01-10 : BƏHANƏ
2008-12-31 : Bazarlıq
2008-12-13 : DƏLİ ADAM
2008-12-06 : FAYDASIZ QAZINTI
2008-11-22 : PULUN VAR?
2008-11-15 : QALXANIN ENMƏSİ
2008-10-18 : ÖMRÜN BİR ANI
2008-10-11 : PAYIZ YAĞIŞLARI
2008-09-28 : MƏKTUBLAŞMA
2008-09-06 : QAYNAR QAZAN
2008-08-30 : ERA
2008-08-23 : OVCUMDA YANAN OD
2008-08-02 : QARIŞIQ YAZI
2008-07-12 : QƏFLƏT YUXUSU
2008-06-28 : ƏRKƏSÖYÜN
2008-06-07 : BAŞ AĞRISI
2008-05-17 : QURUMUŞ GÜLLƏR
2008-04-19 : DAŞ
2008-03-20 : ATHAAT
2008-02-02 : PASİBAN
2008-01-12 : AMERİKA AYISI
2007-12-06 : XƏBƏRDARLIQ
2007-11-24 : QALMAQAL
2007-11-23 : ÇÖKHAÇÖK
2007-11-22 : QIZDIRICI...
SON XƏBƏRLƏR
2020-07-15


VİDEO



ƏDALƏT BU GÜN
Redaktor seçimi
FOTOREPORTAJ
GÜNÜN SİTATI
SORĞU
Dövlət xəstəxanaları pulludu, yoxsa pulsuz?

Pullu (89.04%)
Pullsuz (10.96%)

ÇOX OXUNAN
GÜNÜN LƏTİFƏSİ
Çili diktatoru Pinoçet bir gün görünüşünü tanınmaz halda dəyişərək kinoteatra gedir. Heç kim onu tanımır. Işıqlar sönür,film başlayır. Filmin bir səhnəsində Pinoçetin bir görüntüsü ekrana gəlir. Kinoteatrdakı hər kəs ayağa qalxıb alqışlayır və Pinoçetin lehinə şüarlar səsləndirir. Bu hal Pinoçetin çox xoşuna gəlir. Yanındakı adam Pinoçetə doğru əyilərək deyir:

-Dostum, kinoteatr mülki polislə doludur. Bu şərəfsiz üçün özünü asdırmağa dəyməz. Ayağa qalx, sən də alqışla.




digər lətifələr
ARXİV
FACEBOOK